Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Dit werkt niet zo voor me, maar de kinderen vonden hem vermakelijk. Omwille daarvan nog ter gemiddeld 3*.

Mijn mening: Je verwacht je aan een Tom & Jerry film, maar krijgt een algemeen verhaal waarin Tom & Jerry stoorzenders spelen, de hele aanwerving was bedroevend om te zien, dat bloedserieuze gedoe van Michael Peña (erna gaat hij dan ook nog uit karakter spelen, zie onder) dat niet grappig afsteekt tegen het absurde van een kat onder het personeel, het bijna kinderlijk ander personeel en gasten die in de puberale fase zijn blijven steken, dan ook nog dat woke-gedoe in de film... bah, bij momenten abominabele muziek ook (op andere momenten wel best leuke). De vetste elementen in de film blijven de animatiefiguren Tom en Jerry zelf, met Tom's duivel en engel als innerlijke stemmetjes en uiteraard hoe hij Jerry's fratsen dient te ondergaan als hoogtepunten. Alleen past dit alles niet zo in het gehele verhaal.

Dan dit soort conversaties ook, tussen de glamourboy/aanstaande bruidegom en de general hotelmanager:
- Mag ik je iets vragen nu je er toch bent?
- Natuurlijk.
- Wat vind je van olifanten?
- Olifanten zijn majestueuze en nobele dieren.
- Ik bedoel voor op de bruiloft.
- Echte? Heb je iets kleiners overwogen zoals een hamster?
- We wilden erop rijden. Kan dat op een hamster?
- Als je er genoeg hebt, kun je je helemaal uitleven.
- Oké, mooi. We zullen het overwegen.

Who let the dogs uit? Do I need to say more?
That's all, Folks!

Voor mij scoort de originele RoboCop een 4,5. Bij elke daarop volgende film gaat het wat achteruit, maar niet dat het dermate desastreus wordt om er nog hooguit 1,5 ster aan uit te gaan delen, laat staan minder. Deze derde is best nog het bekijken waard, en krijgt dus alsnog 3 sterren van me. Ik kan wel begrijpen als anderen de eerste maar 3 of 3,5 gaven, dat er dan voor deze geen 2 meer over blijft. Puur objectief binnen het hele filmlandschap vind ik deze wel enorm ondergewaardeerd staan, al is het op IMDb en Rotten Tomatoes van hetzelfde laken een broek.

Ach, ooit vinden we er wel iets op om dat te 'overriden'.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

I didn't want to spend the rest of my life being afraid of monsters.
I wanted the monsters to be afraid of me.

All the best lies are based on the truth.

Om de Scream-films nog een beetje aardig te kunnen volgen, vergt het wel enigszins mee te zijn met al het vooraf gebeurde. Misschien de volgende keer eens proberen met een overzichtje van alle personages en wat hen zoal overkwam erbij. Al blijf ik wel te zeer een fan van de metahorror slasher whodunit franchise, om me hier te zeer aan te storen. Integendeel, zou ze eigenlijk wel eens in één marathon-zitting willen uitzitten.

En een film die me een goeie song in het hoofd doet prenten, altijd een meerwaarde.
Killer, intruder, homicidal man.
If you see me coming, run as fast as you can.
A blood thirsty demon who's stalking the street.
I hack up my victims like pieces of meat.
I lurk in the alleys, wait for the kill.
I have no remorse for the blood that I spill
A merciless butcher who lives underground.
I'm out to destroy you and ,I will, cut you down.
(extract uit Good Mourning / Black Friday van Megadeth)

An old Cherokee is teaching his grandson about life: “A fight is going on inside me,” he said to the boy. ”It is a terrible fight and it is between two wolves. One is evil – he is anger, envy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.” He continued, “The other is good – he is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion, and faith. The same fight is going on inside you – and inside every other person, too.” The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather: “Which wolf will win?”

The old Cherokee simply replied, “If you feed them right, they both win. You see, if I only choose to feed the white wolf, the black one will be hiding around every corner waiting for me to become distracted or weak and jump to get the attention he craves. He will always be angry and always fighting the white wolf. But if I acknowledge him, he is happy and the white wolf is happy and we all win. For the black wolf has many qualities – tenacity, courage, fearlessness, strong-willed and great strategic thinking – that I have need of at times and that the white wolf lacks. But the white wolf has compassion, caring, strength and the ability to recognize what is in the best interest of all.

(extract uit de gekende Cherokee parabel, al wordt deze vaak wat verkeerdelijk ingekort)

Zo toepasselijk ook in dit verhaal: She's both a victim and a villain.
Echt een zeer boeiende documentaire, dit.

stem geplaatst

stem geplaatst

- "I hear 'birds can't fly this high'"
- "I hear only angels can".

Al kunnen die bij momenten ook behoorlijk laag vliegen. Deze 3 engeltjes van Charlie blijken Natalie, Alex & Dylan te heten. Jammer dat er dan niet voor 3 unisex-namen is gegaan, maar goed... die actrice heet dan weer Cameron. Uiterlijk zijn ze elk wel het toppunt van vrouwelijkheid. Heb vooral moeten lachen om hoe ze keer op keer hun sexyness uitspelen. De eerste gevechtsscène is overigens bijzonder leuk gefilmd, en werd ook ludiek geparodieerd in Scary Movie (ook daarin overigens Tim Curry). Uiteindelijk miste ik toch meer van dat in de film, maar alles bij mekaar zeker vermakelijke kick-ass chicks.

Oh, grappig nog dat Vivian Wood hier een personage bleek. Nu vooral gekend als schrijfster.

stem geplaatst

stem geplaatst

Eerst en vooral: Waarom zo lang? En van de hand van Steven Spielberg, een man met S.S. als initialen. Al was dat maar bij WO II uiteraard...

Vroeger keek ik graag naar The Grand National in Aintree, een heel aantal jaren na mekaar was deze race kijken een stukje traditie, want daarnaast volgde ik paardensport amper of niet. Op een bepaald moment kreeg ik toch wat een afkeer van die race, nadat ik eens in slow motion beelden zag hoe benen en ruggen gebroken werden. En dan komt een film als War Horse, waarin paarden worden opgekocht om in WO I te gebruiken. 't Is altijd nog humaner dan zwarte slaven als kanonnenvoer te gebruiken in de Burgeroorlog, maar toch, al die paarden zo bij mekaar zien liggen, zelfs al betreft het een film... Moeilijk om er dan nog de wel wat bedoelde familiefilm in te zien.

Los daarvan is het wel eens een heel andere insteek bij een oorlogsfilm. Wat een sterrencast ook, met Cumberbatch, Arestrup, Nicolas Bro, Emily Watson, ... Waarom niet ook een pak goeie Duitse acteurs erbij nemen zodat er tenminste consequent door elke Duitse soldaat ook die taal gesproken wordt? Het volstaat voor mij althans niet er de naam Gunther op te kleven opdat de kijkers zouden door hebben "ha, dat moet 'nen Duits' zijn".

Het leukste stuk vond ik toen Joey (wat een naam voor een paard) vrijgelaten werd (Bro, was machen Sie?), over de tank springt, door de loopgrachten rent, maar dan helaas in 'pinnekesdraad' belandt. Dat er daarna dan 2 soldaten van beide kampen met kniptangen 'die Freimaching' bewerkstelligen, is wel wat bij de haren geplukt. Al bij al wel vermakelijke kost, maar 'k ga hem zeker ook niet te zeer over het paard tillen: 3*

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Geen handige titel om op te zoeken, je komt zo bij een heel arsenaal andere sites terecht. Een arsenaal, dat krijgen we ook in deze film, maar dan aan wapens, stunts en voormalig Sovjets. Met een andere acteur had dit zomaar in het James Bond rijtje kunnen passen. De Diesel wordt er in deze film goed doorgejaagd/doorgejast, jammer dat hij vandaag de dag wat duur staat. 'k Vin de film niet meer zo wauw als door de ogen van een adolescent maar aan één sterretje per x komt hij toch nog net.

Ter afsluiting een Russisch spreekwoord beginnend met de letter X:
Хотели как лучше, а получилось как всегда
"We wilden het beter doen, maar het werd zoals altijd"

Afgezien van wat typisch Amerikaans gedoe zoals de passie voor het NBA-team de Knickerbockers beter gekend als kortweg Knicks (heb daar een leuk weetje over, maar da's niet voor nu), vind ik dit toch een zeer geinige komedie. De premise van de conflicterende, nu ja ... eigenlijk net complementaire weddenschappen geven dit dan ook een interessante uitwerking. Denk dat dit het romkommetje moet zijn waar ik meest smakelijk om heb moeten lachen, met tegelijk ook z'n portie ontroering. Geweldige coverfoto ook. Al helpt het mogelijks dat ik deze na het voor mij vrij flauwe Four Weddings and a Funeral keek. En neen, dit heeft weinig te maken met Amerikaanse vs. Britse humor, want doorgaans ligt die laatste me pakken beter.

Fool's Gold met hetzelfde duo staat toch wel in schril contrast ermee, want dit beviel me niet zo. Waar is de tijd ook dat Goldie Hawn m'n favoriete actrice was? Verstoten van de troon door Rebecca Gayheart. Maar voor Kate Hudson zoals hier in deze film had ik zeker ook een zwak. En je weet hoe het spreekwoord gaat: "om de dochter te beminnen, moet je met de moeder beginnen." Sowieso zou dat van leeftijd een stukje beter hebben gepast.

't Wordt hoog tijd dat ik zelf nog eens probeer ze langer te houden dan 10 dagen. Maar dan zou ik weer wat minder films kunnen zien. Dilemma.

Uiteraard gebeurt het dat mensen die mekaar doorheen het leven jaren kennen en best enige aantrekking tot mekaar voelen er uiteindelijk niets verder mee doen (al is vreemdgaan zoals in de film niet niets), mede doordat telkens de ene single wordt de ander in een relatie zit bijvoorbeeld. En ook zal je het vaak genoeg hebben dat iemand diegene die smoor op hem/haar is niet zien staan omdat hij/zij zelf smoor is op een ander. Hoe er hier een film over gemaakt werd, spreekt mij weinig aan alleszins. Heb deze destijds ook nooit al te zeer gesmaakt, en nu vele jaren en een doorwinterd relatieleven later is dit eigenlijk nog niet veranderd.

Ja, het is uit het leven gegrepen, maar al te veel humor of enige spanningsboog zit er niet in. Je voelt het einde ook van mijlenver aankomen. En Hugh Grant speelde destijds ook wel net iets te veel van dit soort rollen. Maar een Notting Hill vind ik dan toch een pak beter, en ook Love Actually wel. Van deze begrijp ik maar niet hoe deze tot zo'n succesvolle film kon uitgroeien.

It doesn't matter if you do ten stupid things.
As long a you do one smart one.

A snowman is only as good as his attraction.

Leuk gebrachte muzikale bio-pic, zowel rond zanger Elvis Presley als diens manager Tom Parker, die zijn product goed wist te verkopen. Ik herinner me van toen ik klein was nog de schuif met buttons waaronder eentje van Elvis, die ik nooit heb gekend, want gestorven 2 jaar voor ik geboren werd. Het is pas door het zien van deze film dat ik besef hoe The King ergens de brug zowel als wig vormde tussen blank en zwart. Om de één of andere reden heb ik ook altijd gedacht dat hij van Hawaii afkomstig was. En wat gek dat je toen in problemen kon komen door je dansbewegingen.

Best fijn om te worden ondergedompeld in die tijd, wat een prachtige bolides, leuke kledij en haarstijlen. Ook leuk die stijl te zien veranderen van de '50s/begin '60s naar eind '60s/'70s, ook al ligt die mode met de bakkebaarden, olifantenpijpen en de kleurschakeringen van toen me een pak minder. 'k Krijg zelfs flashbacks naar het spuuglelijke interieur in m'n eerste levensjaren. Elvis zelf bleef wel z'n '50s/'60s stijl trouw. En zijn fan-base hem ook wel nog lange tijd, zelfs lang nadat het schip gezonken was en The King het gebouw via een achterpoortje verlaten had.

Niet zo sterk als Walk the Line, maar toch net boven Bohemian Rhapsody voor me.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat beelden betreft niet onaardig, maar verder zeer beroerd. Heb me vooral vaak geërgerd. Wat een zootje samen. Ik heb hem bij mijn 2e poging uitgekeken gekregen, al vergde dit behoorlijk wat doorzettingsvermogen. Slechts 1 van de 4 leading ladies kon ik wat hebben, met name Kristen Wiig. De 3 andere waren vooral luidruchtig, irritant en uitlacherig. En leuk verhaal en goed beeldmateriaal ten spijt, de hoofdactrices dienen de film te dragen.

stem geplaatst

stem geplaatst

Bij aanvang van de film kijkt het kind in mij zijn ogen uit. Fireball Island en al dat ander lekkers in die speelgoedwinkel! En in een oogwenk zit ik eind '80s, zie ik me als kind lopen in de ouderlijke woning, huiverend bij films als The Fly (toen aan m'n moeder aangeraden als huurvideo voor haar enige in principe nog veel te jonge zoon) en bang van weerwolven die door de muren zouden komen of zich onder m'n bed schuil hielden. Child's Play moet ik pas jaren na datum hebben gezien, if überhaupt, want ik kon me haast niets van deze film voor de geest halen bij mijn kijkbeurt van zonet. Misschien zag ik wel andere uit de oorspronkelijke trilogie, zonder deze?

'k Had aanvankelijk een 3* ervoor klaar staan, maar toch maar verhoogd naar 3,5* want wat zitten er toch zeer coole scènes in Kinder- of Poppenspel. Toegegeven, de heel belabberde CGI stond toen nog in z'n kinderschoenen en ook in wat andere scènes hebben ze het moeten doen met de beschikbare middelen van destijds. Her en der ziet het er daarom uiteraard wel wat oubollig uit, zeker hoe werd gefilmd dat ze in de woning achtervolgd worden door Chucky, maar algemeen een zeer vermakelijke slasher horror met een eigen toets.

Dingen een eigen leven laten leiden via een blikseminslag was toen niet zo vernieuwend. Denk bv. ook aan Short Circuit. Die film en bv. een D.A.R.Y.L., E.T., Cocoon, The Fly dus, The Goonies, Police Academy, RoboCop, Poltergeist, Gremlins, Maximum Overdrive, The Champ, Karate Kid, Crime Busters, Crocodile Dundee, Indiana Jones films, Rambo films, Commando, Predator en The Running Man maken als films deel uit van mijn prille kindertijd. Vele andere 80s films zag ik maar in het daarop volgende decennium of nog (veel) later, waaronder Alien films, Christine, de Halloween films, Mad Max films, The Thing, The Terminator, Ghostbusters, Back to the Future, Beverly Hills Cop, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Children of the Corn e.v.a.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Pure horror, iemand zo ondersteboven hoog over de rand van een wolkenkrabber zien hangen. Vroeg of laat kom ik nog aan m'n eind door een hartverzakking bij zo'n soort scène. Het was de blanke van het stel die dit onderging, en zodra weer met beide pootjes op de grond kan er dan ook een knipoogje af naar een eerdere samenwerking tussen beide heren acteurs, met de uitspraak for a second, I thought they were gonna prove I couldn't fly.

Ook Money Train speelt zich af rond kerst, maar veel kerstsfeer zit er niet in. Integendeel, de feestperiode wordt aangegrepen om een grote slag te slaan. Mede omdat één van de twee protagonisten diep in de shit zit en zich er maar niet uit weet te werken. Op zich een leuke wisselwerking tussen Wes & Woody, maar J-Lo daarnaast had niet meteen gehoeven. Verder meen ik me te herinneren dat ik dit ooit nog een aardige film vond, dat vind ik anno 2026 dan toch minder het geval.

Was dit een film uit pakweg 2005 geweest, dan zou ik durven gokken hebben op een Money Train 2 en 3. Gelukkig bleef ons dat gespaard. Nog een naar weetje... toen deze film in de zalen speelde, kwamen meerdere onverlaten op het idee om op dezelfde wijze loketbedienden in brand te steken. Presidentskandidaat Bob Dole riep zelfs op om de film meteen uit de zalen te halen, voor dit verder zou ontsporen. De acteur Chris Cooper betreurde deze rol te hebben vertolkt. Helaas, sommige mensen sporen niet. Ik mag maar hopen dat het niemand aanspoorde om te testen of blanken echt niet kunnen vliegen...

Tot slot nog een stukje lyrics uit 1994 dat ik wel bij deze film vind passen:
No horse ever ran as fast
As the money that you bet
My thinking is derailed
I'm tied up to the tracks
The train of consequences
There ain't no turning back
(Megadeth - Train of Consequences)

You'd think the worst part would be the impact, but no.
It is the shame of being on top and then falling your ass on the dirt.

That dude looks familiar.
Not anymore, my friend.

Beide zouden zo maar even in de biografie van Mel Gibson kunnen.

Deze kerstfilm à la Die Hard opent wel heel geinig. Het is ook een soort film dat me wel ligt, in de stijl van Speed (1994), Phone Booth (2002), Alexandra's Project (2003), Cellular (2004), Buried (2010), Locke (2013), Den Skyldige (2018) en diens remake The Guilty (2021). En het zit ook dicht bij films als The Game (1997), Cube (1997), de Saw-reeks (2004->...), House of 9 (2005), The Method/El Método (2005), Captivity (2007), Fermat's Room (2007), Breathing Room (2008), Exam (2009), Nine Dead (2009), The Killing Room (2009), The Employer (2013), Circle/Kring (2015), The Job Interview (2017), de Escape Room films (2019 & 2021), e.v.a.

Als deze film dus één ding doet, is het me doen verlangen een heel aantal van bovenstaand lijstje nog eens te herbekijken. Hot Seat kan niet tippen aan quasi al het voorgaande, maar zo beroerd vind ik hem nog niet. Hij komt vooral 30 jaar te laat om een beetje meer in de smaak te vallen.

Leuk ook nog, die knipoog naar die andere beroemde kerstfilm, Home Alone.

Sometimes I wonder if I made the right choice.
If I was better off keeping my day job.
I'd be home right now playing video games instead of living in one.
At least then I'd be able to turn it off.

Recht uit het handboek van de autodiefstal-industrie. Wie wil weten hoe grand theft auto, carjacking, homejacking, en alle andere takken van de business het best uit te voeren, Rev (Fast & Furious: African Drift had ook zomaar gekund) kijken en notities nemen. Het is een soort B-film kruising tussen The Wolf of Wall Street en The Fast & The Furious. Het verhaal is redelijk zij het uitgemolken, acteerprestaties en filmtechnisch zeer middelmatig.

Wel nog leuke muziek, en als er ooit een film over Zlatan Ibrahimovic wordt gemaakt, Alex Loubert (hier Sammy spelend) is your man. Oh, en voor de liefhebbers van schaars geklede stoeipoezen is er ook voor elk wat wils. Toch wonderbaarlijk hoe deze zich altijd zo inlaten met malafide praktijken. Of zou dat voornamelijk in films zo zijn?

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Jolo, only a place to be if Yolo. Sulu, de provincie, bevat nog wat eilanden en leuke plaatsnamen: Zoals Tapul (vol met crapuul), Siasi (niet voor sissies), Parang (pang-pang), Pata (ti en ta) & Tongkil ('nuf said).

Zeker geen plaats waar je landen wil, en net dat moet de Trailblazer hier dus doen. We krijgen niet Lost-gewijs 6 seizoenen vol mysterie en loterijreeksjes (geen tijd, geen tijd), maar ook hier werd het landende vliegtuig gespot door plaatselijken die er niet veel goeds mee schik zijn. Gelukkig zijn er enkele neefjes van Rambo aan boord, inclusief de heldhaftige piloot himself, voor wie de rimboe speelterrein is. Het vermaakt allemaal nog redelijk, maar ik mis toch ergens zinvolheid. En de titel is nu ook niet bepaald het toonbeeld van creativiteit. Niet eens Plane Has Fallen, gewoon Plane simpel. Alvast één spoiler... de Butler did it (again)!

Deze begint volwassener dan eender welke eerdere Fast & Furious film, ondanks de terugkeer ook naar het vertrouwde racen met het stukje dragracen. Grappig afsteken ook met het gezinsleven van Brian & Mia, wat uiteraard meteen aan flarden wordt geknald. Vooral ook aangestuurd vanuit wederzijdse wraakgevoelens om verloren dierbaren. En kregen we in de vijfde nog een kamp der zwaargewichten The Rock vs. Vin Diesel, dan nu The Rock vs. Jason Statham & Vin Diesel vs. Jason Statham. Plus ook een nieuwe chickfight starring Michelle Rodriguez.

Tot Kurt God's Eye Russell, zijn team althans, uit de hemel komt neergedaald. Even later volgt ook een handvol wagens dat voorbeeld en wordt het één lange adrenaline-rush. Wat een verschil met al het voorgaande uit deze reeks. Geen blits tuning tienermacho gedoe, geen oeverloos gezwets, geen overdaad aan hoofdzakelijk vuurgevechten, maar vette actie met, op, onder en in bolides en andere voertuigen. En zo toch nog een top-afsluiter voor Paul Walker, ook al zat hij dan niet de hele rit uit.

Statham zoals altijd goed voor extra Shaw-element en de nodige portie aantrekkingskracht. En de zwaartekracht... die moest nog worden uitgevonden. Ach, als het nu eenmaal vliegensvlug moet. Naar het einde toe schaadt de overdaad wel wat, je moet er bij dit soort film echt wel voor gaan zitten. Maar wel eentje die ik nog eens terugzien én daadwerkelijk de tijd voor nemen wil.

Twee dievenbendes tegen mekaar, dat hadden we nog niet gehad. Wat militair gedoe er ook bij... The A-Team vs B-Team? We need more alphabets.

Het valt me in deze film enorm op hoezeer Paul Walker een transformatie onderging doorheen de tijd, helaas zou het zijn laatste worden. Ik had hem een betere (volledige) film ter afscheid gegund. Weer te lang, meer van hetzelfde, al stopten ze met Luke Evans wel een tijger in de tank, een aardige Shaw opvoerend. Verder wordt er veel gevlogen, met en zonder voertuigen, en telkens prima geland. De film-franchise an sich landt hiermee ook weer op de pootjes, al is het voor mij toch een mini-stapje terug achteruit. Maar de 3* nog net gered door de tweede helft van de film.

stem geplaatst

Op enkele fronten beter dan de originele, op enkele fronten ook wel minder. De drie ertussenin, daar heb ik het maar niet over. Overdaad aan geweld, niet al te boeiend verhaal en de lange speelduur vind ik er minder aan. Het begin, stuk met de trein en einde waren wel top, zij het tegelijk ook enorm irreëel dat er daarbij geen slachtoffers vallen.

Nooit overigens Equador op deze manier zien geschreven worden, maar da's slechts een Nederlands ondertitelings-schoonheidsfoutje.

Eigenlijk wel interessant hoe oudere films vertaald worden naar het meer huidige klimaat, met gsm's, internet, ... Voor een stuk ook hoe Terminator: Genisys als een soort van remake van The Terminator & Terminator 2 kan worden gezien, maar met Skynet tegen dan potentieel in ieders broekzak zittend. De wreedaardigheden die Carrie ondergaat, worden anno 2013 ook via dit medium verspreid. Al kan je wel vraagtekens plaatsen of zulke wereldvreemdheid en geïsoleerde manier van opvoeden even geloofwaardig overkomt dan in midden jaren '70?

Andere verschillen in aanpak liggen bvb. in hoe de gave van telekinese wordt uitgewerkt. Dat vind ik in deze film, los van dat met de huidige techniek meer kan worden gedaan, een pak nadrukkelijker in beeld gebracht, en ook wel goed passend bij dit soort horror. Qua sfeer scoort deze remake iets lager bij me, maar qua effecten, visuals en gruwel hoger, en de acteerprestaties van de hoofdpersonages vind ik op gelijke voet (Julianne Moore overigens subliem), dus kom ik ook voor deze uit op dezelfde 4*. Voor mij dus een zeer geslaagde remake.

stem geplaatst

Voor mij mag deze bijna naast de eerste staan, al beoordeelde ik die iets lager dan doorsnee. Deze dan beduidend hoger dan de doorsnee score. Misschien moet ik de eerste dan toch maar naar 4* verhogen of deze verlagen naar 3*? Wat in beide gevallen niet voelt kloppen voor me. Dus houd ik het maar op beide 3,5*.

Al ga ik wel akkoord met de enkele ongeloofwaardigheden zoals iemand zonder rijbewijs die zulk stuntrijgedrag vertoont, en dat Bryan z'n gsm wist te behouden kwam toch ook handig uit. Dat hij aan de hand van afstand van geluid en allerlei snufjes zijn locatie kan bepalen, daar wil ik allemaal nog wel een oog voor dichtknijpen, hij is en blijft ergens ook een meester in zijn job. Waar ik wel ietsjes meer over val, is hoe de wraaklustigen wel nog mild blijven in hun wraak nemen, een pak milder dan de meedogenloze Bryan Mills zelf. Als ze het echte 'oog om oog, tand om tand' principe hadden gehanteerd, had (ex-)vrouwlief en mogelijks ook dochterlief het toch niet meer kunnen navertellen. Maar goed, mede daarom waardeer ik dit tweeluik aan Taken-films dan ook niet hoger. Maar vermakelijke pulp-kost is het zeker.

Na al die jaren nog eens herbekeken. Ook al legt deze film pijnlijk opgelopen ervaringen bloot, ik blijf deze toch bijzonder goed vinden, nagenoeg Basic Instinct waardig. Je moet ook maar de balls hebben, hoe de bedrogen echtgenoot Ed bij de minnaar gaat aanbellen om antwoorden te krijgen. Al heb ik die ene keer eigenlijk wel soortgelijke actie gesteld, zij het uiteraard niet met zulke noodlottige afloop, gelukkig maar. Ik begrijp alleszins zeer goed de vanuit een waas gestelde daad, al was die zo denk ik nooit fataal bedoeld, louter uit impulsieve onweerstaanbare dwang. Ook het gekozen moord/doodslagwapen kon niet beter gekozen zijn, een sneeuwbal die hij ooit nog cadeau gaf aan zijn lieftallige echtgenote en die zij zomaar aan haar minnaar schonk. Je hoofd zou van minder beginnen tollen, en je zou van minder door mekaar worden geschud.

Hoe het plot zich vanuit een sneeuwbaleffect (prachtige beeldspraak hier) uiteindelijk ontrafelt, vind ik ook meesterlijk geacteerd en in beeld gebracht. Voor mij is en blijft deze film dus erg ondergewaardeerd. De film laat je ook zodanig met een knoop in de maag en krop in de keel achter. En het zal ook altijd zo een universeel thema blijven. Toen ik deze voor het eerst zag, nog maar 1x uit eerste hand ervaren, inmiddels voor zover ik weet 3x. Eén maal daarbij proberen opzij plaatsen en verder gaan, maar werd nooit meer zoals vanouds. Blij dat ik ondanks dat toch nog kan genieten van dit soort thema in films.

Op het eind staan ze op een kruispunt dat alle richtingen uit kan. Want ze bevinden zich ergens in een impasse. De vrouw heeft schuldgevoel om haar bedrog en wil voor hun zoontje mogelijks ook niet dat de waarheid aan het licht zou komen van het zowel door haar als door haar man gestelde. De man is eraan gebonden erop te vertrouwen dat zijn vrouw geheimhouding verkiest boven verklikken en zelf schuld van overspel te bekennen. En ergens is er ook nog de liefde voor mekaar uiteraard, tegelijk met de walging om het gebeurde. Kunnen ze verder (groen) of betekent dit het eindpunt (rood)? Dit alles naast het politiekantoor. Sterk eindbeeld, vol sublieme beeldspraak!

Oh, wat vond ik Freaky Friday leuk zovele jaren geleden. Jamie Lee Curtis die beroemd werd in en door de horror-slasher Halloween die in het lichaam van haar tienerdochter komt te zitten en vice versa, het leverde een toffe komedie op. Dan is met Freaky de cirkel(zaag) wel rond, want nu wisselen een meedogenloze seriemoordenaar en diens laatste net-niet-slachtoffer van lichaam. Dat er daarbij enkele wat flauwere zaken de revue passeren, dien ik te beamen. De reden waarom ik wat op de wip zat en zit tussen 3,5* en 4*. Maar het algemene resultaat is gewoon te geinig om het niet zeer lovend te waarderen.

Waar ik wel een vraagteken achter zet: Gezien de gore scènes is de 16+ terecht, maar de humor en het algemene verhaal is bij momenten wel zeer toegankelijk voor jongere kijkers. oei, dat was een punt Dus daar hangt de film een beetje in de categorie 'mossel noch vis'. Leuk geacteerd ook wel door beide hoofdpersonages, zonder dat het uiteraard Oscar-nominatie-waardig kan worden genoemd. Maar 'k heb vaak moeten lachen, bij momenten ook gehuiverd, leefde mee met de betrokkenen, ... Kortom, een film met een hoog popcorn- of chips-gehalte. Deze gaat nog wel eens bekeken worden. En wie zou als gepeste tiener niet even een dagje een killer-freak willen zijn om de pesters lik op stuk te geven?