Drop Dead Gorgeous (1999)

In mijn herinnering was deze film leuker.

Er zitten zeker nog wel een paar leuke grappen in, maar het scherpe randje is net niet scherp genoeg, de zwarte humor is net niet zwart genoeg. Daardoor toch af en toe wat flauw. Aan de pluskant dan weer een heleboel toen nog vrij onbekende maar wel bloedmooie actrices. Meer dan dat wordt het eigenlijk niet. Kijkvoer voor op zondagmiddag.

Mooie cast met oa Dunst. Ellen Barkin en Denise Richards maar o wat een flutfilm. Het eerste half uur gebeurt er haast niets en op geen enkel moment is de film grappig of meeslepend. De film is maar een goeie 90 minuten lang maar dit was wel een heel lange zit. Kirstie Alley viel zwaar tegen in haar rol en het scenario is die cast onwaardig. 2,5 sterren vooral voor Kirsten Dunst die nu ook niet ontgoochelt in haar rol.

Leuke film, snap het lage gemiddelde hier niet zo. Ja, alles ligt er heel dik bovenop, de satire, de humor, de manier van acteren, en dat kan na ruim anderhalf uur misschien wat veel worden, maar ik heb me er zeker mee vermaakt. Vooral genoten van de leuke cast met voorop een erg sterke (slechts 17-jarige) Kirsten Dunst, maar ook een eerste rol voor Amy Adams, een weer erg charmante Brittany Murphy, Allison Janney en meer.

Overigens ook nog best ‘gewaagd’ als je het vergelijkt met de standaarden van nu. Grappen over ‘retards’ en anorexia zouden nu niet meer kunnen maar de film deinst er niet voor terug en vond dat eigenlijk wel verfrissend om te zien.

Kleine 4*

Drop Dead Gorgeous is echt zo'n titel die totaal langs me heen is gegaan in de 00's (toen ik begon met "bewust" films te kijken). Ik las net dat het destijds geen commercieel succes was maar het een cultstatus heeft gekregen, maar je komt de titel maar weinig tegen in lijstjes van must-sees uit de 90s. Tot voor kort, toen ik een podcast luisterde over films uit de jaren '90 en Drop Dead Gorgeous genoemd werd.

Eerlijk is eerlijk, Drop Dead Gorgeous is geen geniale film; het is niet van het kaliber The Big Lebowski of Office Space (om maar twee medecultfilms uit die tijd te noemen), maar heeft zeker charme. De film is over the top, tongue-in-cheek, bij vlagen flauw (met grappen die nu in het woke tijdperk niet meer door de beugel kunnen) maar heeft ook een aantal scherpe, quotewaardige one-liners die de film dat beetje extra geven.

Tel daarbij op de acteerprestaties van de jonge meiden (o.a. Kirsten Dunst, Denise Richards en Birttany Murphy) en je hebt gewoon een heel vermakelijke kijkervaring.

De mockumentary-stijl had wel wat overtuigender gekund, het concept werd nogal gemakzuchtig toegepast en miste het realisme dat je zou zien als een filmcrew écht mensen op de voet volgt.

Daarnaast vond ik de geïnterviewde mensen niet echt naturel antwoorden, het voelde te scripted.

3,75*

De plaats van handeling is een klein provinciestadje met de lieflijke naam Mount Rose. De gebeurtenis is een missverkiezing. Er zijn meerdere gegadigden voor de titel. De goedaardige Amber (Kirsten Dunst) en de gemene Becky (Denise Richards) zijn de grootste kanshebbers voor de overwinning in een verkiezing die meer om bloeddorst draait dan om de miss die de mooiste lach heeft.

Drop Dead Gorgeous is een bijzonder vermakelijke film. De weg naar de verkiezing is geplaveid met hilarische dodelijke ongevallen. Eigenlijk is alles aan de film hilarisch. De personages zijn heerlijk overdreven vormgegeven. De regerende miss lijdt aan anorexia en voert haar shownummer in een rolstoel op. De jury bestaat uit smoezelige mannen met overgewicht en pervers gedachtegoed. Een heerlijke entourage. En dat alles laat de film zien in de stijl van een documentaire die de kijker meedogenloos dicht op de personages plaatst.

De humor is zwart en smakeloos. De film drijft de spot met gehandicapten, anorexiapatiënten en dikkerdjes. Dat gebeurt tamelijk lomp en plompverloren. Van enige substantiële rechtvaardiging om spotternij te bedrijven is geen sprake. De film drijft overigens niet alleen de spot met de outcast maar richt zijn spot ook op de personages die zich met ijdelheid en schoonheid bekleden. De film probeert op een boosaardige manier grappig te zijn en doet dat zonder een en andere eerst eens in een verantwoord afgewogen en fijngevoelig perspectief te plaatsen. Het is bruut, grof, respectloos en recht voor z’n raap. Ik vond het erg grappig.