menu

Herutâ Sukerutâ (2012)

Alternatieve titels: Helter Skelter | ヘルタースケルター

mijn stem
3,45 (77)
77 stemmen

Japan
Drama
127 minuten

geregisseerd door Mika Ninagawa
met Erika Sawajiri, Susumu Terajima en Nao Ohmori

Ster Lilico (Erika Sawajiri) ondergaat plastische chirurgie over haar hele lichaam. Ze wordt gezien als een icoon van de schoonheid, maar deze schoonheid begint haar tol te eisen. Problemen in haar carrière en haar persoonlijke leven zorgen ervoor dat ze de levens van de mensen om haar heen compleet verzuurt...

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=jlbTGwhs1lA

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van TornadoEF5
3,0
Een beetje overweldigend en daardoor moeilijk te beoordelen. Ik vond het ook qua verhaal een beetje moeilijk om te volgen, voor een groot deel te wijten aan de Engelse subtitles (die zorgden voor een extra prikkel), en dat bij een film als dit. Toch had ik niet het idee had dat ik veel gemist had, alleen begrijp ik niet wat er gebeurd was met Kozue (de rivale).Er werd toch zuur in haar gezicht gegooid?. Bij de geliefden zal ik ook niet altijd alles doorgekregen hebben En ook de verhaallijn met de rechercheurs was er te veel aan. Die paste ook niet echt in de film zelf doordat die scènes de enige zijn die weinig kleur bevatten. Nog iets wat ik niet begreep, vanwaar kreeg ze die plekken (een gevolg van die plastische chirurgie)? Het einde leek me ook wat uitgerokken. Ik had achteraf het idee dat het gewoon veel compacter en korter gehouden kon worden. Te veel personages, te veel stijlfiguren, te veel verhaallijnen en toch te rommelig. Ik vond het ook jammer dat we op het einde toch een beetje Aronofsky-kuren zagen. Ik ben niet echt zo een fan van al dat overdreven paranoiagedoe.

Desalniettemin wel een fijne ervaring, ondanks de niet echt ideale omstandigheden. Visueel uiteraard een pracht van een film en vooral het eerste uur was echt goed.

avatar van mjk87
3,5
Eigenlijk gewoon een Rise and Fall-verhaaltje, met wat klassieke muziek van Beethoven, Strauss en Pachelbel. Dat Onderhond deze 5* geeft
Ik moest bij deze dan weer denken aan Black Swan die ergens wel een beetje hetzelfde is. Alleen mis ik in Helter Skelter wel de intensiteit van die van Aronofsky. Het is zelfs een vrij gladde film met wat vlakke personages waarvan ik ergens wel zie wat men wil vertellen, maar het gaat nooit echt leven. Noch dat verlies van roem die niet eeuwigdurend is, noch de horror, noch de strijd met het nieuwe meisje.
Daartegenover staat wel dat de film er werkelijk schitterend uitziet. Prachtige volle kleuren die echter wel subtiel en zacht belicht worden, waardoor deze niet zo hard kitscherig worden als in films van Almodóvar. Ook enorm veel details aangebracht in de decors. Typisch ook die scène bijna aan het eind met de onderzoeker en zijn medewerker waarin Tokyo ineens heel normaal eruit ziet (en daar had de film dan ook moeten stoppen) En ook enorm veel sfeer en enkele losse scènes (onder meer de psychose met Ode an die Freude) werken uitstekend. Geweldig hoe de Japanse popwereld zo wordt neergezet, aangedikt maar ergens wel realistisch. Vorige week zag ik nog die tentoonstelling Cool Japan in Leiden, vrij herkenbaar daardoor deze film. 3,5*.

avatar van Black Math
4,5
Een zeer geslaagde herziening. Best wel opmerkelijk, want de vorige kijkbeurt was ik er een stuk negatiever over. Maar goed, we zijn ruim vier jaar verder, ik ben iets meer vertrouwd met verhalen over wat er achter de schermen van de Japanse idool-industrie speelt, maar vooral was ik er nu op voorbereid dat deze film nauwelijks sympathieke karakters kent, waardoor ik de film meer afstandelijker kon kijken. Ik denk dat dat het meeste hielp.

Het beeld dat de film hier van de Japanse modellenwereld schetst is natuurlijk nog steeds wat overdreven, maar ik kan me nu wat meer inleven in de gedachte dat het een wereld is die je dwingt om operaties te ondergaan om aan de bak te blijven en waarin iedereen inwisselbaar is als je hier niet meer in mee kan komen.

Personages blijven weinig grotendeels weinig sympathiek. De hoofdpersone is natuurlijk één en al plastic, haar assistente is pathetisch, en de rechercheur an sich niet onsympathiek, maar wel enigszins apart met zijn filosofische verhandelingen. Maar goed, een film hoeft niet per se over sympathieke personen te gaan. Toch is er wel eentje die in de buurt komt. De vorige keer viel de concurrente me ook al op, deze keer ben ik er meer van overtuigd. Duidelijk iemand die het wereldje kan relativeren, haar werk ook niet meer dan werk ziet, en die ook geen divagedrag lijkt te vertonen getuige de scène waarin ze met de mensen achter de schermen proost op een geslaagde fotoshoot.

De vorige keer beweerde ik de boodschap van de film te begrijpen. Dat weet ik eigenlijk nu niet meer zo zeker. Wellicht maatschappijkritiek, maar de wijze waarop de film gestileerd is lijkt dat tegen te spreken. Of wil de film laten zien hoe verschillende mensen met ouderdom en wat voor effect dit op schoonheid heeft omgaan? De concurrente weet het blijkbaar te relativeren, of geeft er gewoon niet om. De manager van de hoofdpersone is blijkbaar zelf een model geweest en gaat ermee om door haar protegé naar haar eigen beeld te vormen. En de hoofdpersone zelf kiest blijkbaar voor de It's better to burn out, than fade away tactiek.

Wat de film ook wil zeggen, het kan me eigenlijk deze keer een stuk minder schelen, net zoals dat ik me deze keer een stuk minder aan de personages ergerde. Met als resultaat dat ik veel meer op kon gaan in die prachtige stilering van de film. De beelden zijn echt schitterend en bijzonder kleurrijk, stuk voor stuk. Ik noemde de vorige keer al de scène in het aquarium, die echt het hoogtepunt is, maar er zijn zoveel meer prachtige momenten. De beelden van de rode veren tijdens de laatste persconferentie bijvoorbeeld. Of de surrealistische scène gedurende de talkshow, waarin echt alle remmen los lijken te gaan.

Ook de soundtrack is eigenzinnig, maar net als de vorige keer werkt het soms wel en soms niet. Door deze film ben ik naar Nina Hagen gaan luisteren, wiens nummer Naturträne al vroeg in de film klinkt en wat erg goed werkt. Verder dus veel klassiek, inclusief de vreemde kopie van het derde deel uit de achtste symfonie van Sjostakovitsj, waarin ritme en instrumentatie precies overeenkomen met het origineel, maar waar alleen de melodie anders is. Erg afleidend. Dat geldt ook voor de versie van Pachelbels canon, met niet al te zuivere zang van een Japanse dame erover heen. En tenslotte Beethovens negende symfonie en An der schönen blauen Donau van Johann Strauss Sohn, waarvan het gebruik verrassend genoeg nog redelijk goed werkt. Maar echt origineel is het niet.

Conclusie: een dikke ophoging van anderhalve ster. Ik heb nog over het maximum nagedacht, maar daar is de soundtrack niet consistent genoeg voor. 4,5* dus.

avatar van joolstein
4,0
"Youth Is Beauty. Beauty Is Not Youth."

'Herutâ Sukerutâ' is een film die zich het best laat omschrijven alsof 'Black Swan' en 'The Neon Demon' een Aziatische baby hebben geadopteerd. Een psychedelische verdraaide rit in de wereld van de Japanse modellenwereld. De opkomst en neergang van Lilico, een superster/model die de belichaming is van perfectie waar elke japans vrouw naar verlangt (zoals het hier dan wordt gepresenteerd) We zien haar manier waarop ze omgaat met de eisen van deze wereld terwijl ze geleidelijk uit elkaar valt, zowel mentaal als fysiek. Erika Sawajiri is naast een erg mooie verschijning ook erg overtuigend in haar rol als de ster Lilico.

De cinematografie en art direction zijn visueel overweldigend. Lilico's kleren, haar vormgeven appartement, de hallucinaties of de rest van de wereld waar zij in leeft alles is een lust voor het oog. De kleuren spatten van het scherm. Dit alles wordt voor een groot gedeelte begeleidt door een soundtrack vol klassieke muziek.

Hoewel ik het visueel aantrekkelijk vond, was het niet genoeg om altijd mijn aandacht vast te houden. Het verhaal vorderde echter maar langzaam en bleef wat achter bij de rest van de film. Het was toch een beetje het bekende terrein. Visueel dus overweldigend maar qua verhaal wat oppervlakkig. Ach misschien hoorde dat ook wel bij het thema van de film?

Gast
geplaatst: vandaag om 01:23 uur

geplaatst: vandaag om 01:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.