Herutâ Sukerutâ (2012)

kinjutsu heeft ons een beetje op het verkeerde been gezet met zijn Susumu, het is toch vooral Shinobu die veel in beeld komt Ja, 5* van Onderhond, dat schept helemaal verwachtingen. Begrijp er alleen weinig van. Het is een goed gemaakte film met sterk camerawerk en prachtig kleurgebruik en fraaie interieurs, maar zeker niet uitzonderlijk of vernieuwend hierin of zo. Het verhaal is zelfs vrij slap te noemen, met name door alle clichés die je vrijwel altijd in dit soort films over afglijdende idolen en diva's tegenkomt. Het plastische chirurgie gedeelte is verder wel een aardige toevoeging hierop. Maar bijvoorbeeld het politiekantoor, dat is dan weer zo'n beperkte en simplistische toevoeging. Sommige scènes hebben een hoog Sono gehalte, maar dan wel de light-versie. Die machtsspelletjes vind ik toch niet echt lekker uit de verf komen, iets te geforceerd (al is dat bij Sono ook vaak). De hallucinaties en dromen zijn gelukkig wel goed uitgewerkt, en ook redelijk creatief. Had graag wat meer buitenshots gezien om het geheel wat levendiger te maken. Op het laatst zitten we even in Shibuya, en daarvoor ergens op de rand van een pretpark, maar daarbuiten toch nauwelijks. Past natuurlijk ook niet zo bij de levensstijl van Lilico, maar toch. Het inpassen van schoolmeisjes die zo nu en dan commentaar leveren brengt wel die levendigheid die de film nodig heeft. Het einde is tenslotte erg tof, vergelijkbaar met die van Shamo (om maar wat te noemen). Hierdoor kan ik er nog net 3.5* aan kwijt.

Mijn ding.

De mix van de uberplastieke maar buitenaardse stijl van de Japanse pop/fashion wordt hier perfect uitgewerkt. Ninagawa is natuurlijk zelf fotografe geweest in deze branch dus ze weet perfect waar ze mee bezig is.

Visueel één van de mooiste films die ik gezien heb. Superkleurrijk, gedetailleerd en prachtig geschoten. De vergelijking met Sono vind ik redelijk mager, er zitten een aantal erg directe en scherpe scenes in maar toch op een ander niveau.

Verder doet de eerste helft sterk denken aan Perfect Blue, het tweede deel is een soort van inverse Snow White. Sterk uitgewerkt en prachtig vormgegeven. Mijn type film dit, duurt 127 minuten maar me geen halve seconde verveeld.

Mag weer eens 5* uitdelen, was lang geleden.

5.0* en een uitgebreide review

127 minuten op het strafbankje van de schoonheid,

Een traantje van troosteloos verdriet en vertederde blijdschap rolde waakzaam over mijn fragiele wangen eenmaal de eindcredits een feit waren.

Vooreerst krijgen we de door de maatschappij aangenomen definitie van schoonheid te zien; de definitie die in stand gehouden wordt door tijdschriften, gossip, en het World Wide Web. Die schoonheid of beauty is waar wij als individu ons mee identificeren; gel, haarlak, parfum, en make-up, we zullen er allemaal aan geloven, en dankbaar daarvoor zijn we ook, tot op het punt dat er geen weg terug meer is.

Schoonheid is echter niets minder dan gezichtsbedrog in haar zuiverste vorm, het hemelse lichaam op de voorpagina van de Playboy, People magazine, of cosmopolitan, is slechts een systeem van vraag en aanbod waar wij als consument, onbewust, maar zo hongerig als een paard met genoegen aan mee werken. Logisch ook, het uiterlijk is immers het geen wat in deze 21ste eeuw van cruciaal belang is, het is de motor van onze hedendaagse maatschappij.

Voor niets gaat de zon op, en ook de schoonheid heeft haar prijs, want onwetende zijn we inmiddels allemaal op het strafbankje van de schoonheid beland. Zonder besef kruipt het bloed langzaam waar het niet gaan kan, geleidelijk begint de schoonheid zich te verkalken en ontpopt zich in een eruptie van verlangens, woede, en verdriet. Wat als ik ik niet meer populair ben, en wat als ik er straks niet meer bij hoor?

Bang voor het antwoord op die vraag, leggen we het naast ons neer, want het carrouselletje van het leven gaat voort, en voor tijdelijke schoonheid is er geen plaats. Plastische chirurgie lijkt de enige oplossing ..

Een korte schets van wat de schoonheid, populariteit, en een 'lekker wijf' zijn allemaal teweeg brengt, een wandelend lustobject willen we zien, en we krijgen het zonder beklaag van ganze harte voorgeschoteld.

Terwijl wij genieten van cup dubbel D en een lekkere kont, brokkelt het lijdend voorwerp langzaam af totdat zij wordt gecamoufleerd door het stille leven van haar eigen teringzooi, en snel in de vergetelheid van de historie zal belanden.

Wij als consumenten en slaven van de maatschappij zijn al onbewust voor eeuwig verbonden aan het op de hals gehaalde feit, maar Herutâ Sukerutâ biedt de mogelijkheid dit 127 minuten lang, volledig bewust te ervaren. En ik zou me maar op mijn woord geloven als ik zeg dat deze perfecte combinatie van beeld en geluid als een messenblok in je rug voelt, waar je maar niet vanaf komt.

Dat is misschien wel overdreven maar als je in de beeldspraak wilt blijven, zie ik er vier. Het eerste koude stuk staal wordt subtiel in het zenuwstelsel gestoken door de oceaan van lust, glorie en wilskracht van de pas ondekte schoonheid die de spiegel ons voorhoudt.

De tweede steek komt in de vorm van de eerder besproken, maar nog steeds perfectie combinatie van beeld en geluid; het beeld schetst met haar mooie kleuren de juiste sfeer, een sfeer die schommelt tussen sprankelende passie en geluk tot naargeestige weemoe en onderhuids verdriet. Het geluid speelt geheel in op de geschetste sfeer en heeft de emoties van de kijker volledig in haar macht.

De derde stoot ontpopt zich op het hoogtepunt van het allermooiste, het hemelse lichaam dat zich in de spiegel weerkaatst beseft zich te bevinden op een doodlopende weg, en plots blijken alle felle kleuren die hoogstwaarschijnlijk symbool staan voor geluk, blijdschap en erkenning, onterecht en misplaatst; de felle kleuren worden in sneltreinvaart gedoofd, en de lampen gaan uit. Overgave aan de harde en lelijke realiteit, lijkt nog slechts een kwestie van tijd.

De climax van dit confronterend stukje perfectie maakt het kwartet steekwapens vol. Schreeuwend verdriet en selectieve overgave maakt een einde aan deze lange tunnel van sexlust, machteloosheid, en idealen, dat als conclusie dient dat deze wereld enkel tot de droomwereld behoort.

Een traantje van troosteloos verdriet en vertederde blijdschap rolde over mijn fragiele wang eenmaal de eindcredits een feit waren. Even uitademen, en de wonden laten helen; een somber maar hemels vooruitzicht, want de vier messen van het spreekwoordelijke messenblok zijn op het strafbankje van de schoonheid voor eeuwig in het lichaam gekerft.

Overgebleven zijn de littekens die dienen als pronkstuk dat ik dit heb mogen aanschouwen.

5*

Het is onderhand bij mij een gewoonte geworden Onderhond's stemmen- en berichtenlijstje te raadplegen om mij op de hoogte te houden van de nieuwste Aziatische films. De 5 sterren van Onderhond voor deze nieuwste film van Ninagawa was voor mij dan ook de belangrijkste reden deze film te gaan bekijken. Daar heb ik dus geen spijt van gehad want deze film was het bekijken meer dan waard, niet alleen vanwege de uiterst verzorgde cinematografie maar toch ook omdat deze film wel degelijk een verhaal had. Deze film maakt eigenlijk korte metten met de schoonheidsindustrie, het voor eigen gewin uitbuiten van al die jonge naïeve dames die er voor de buitenwereld zo mooi mogelijk uit willen zien en daarvoor onvermijdelijk later een hoge prijs betalen. De hoofdpersoon Lilico deed mij trouwens sterk denken aan die kloon uit de film Cloud Atlas, zo fake zag ze er uit. Ik vond ze bovendien oerlelijk - een en al plastic - en de scènes met haar hadden ook iets kitscherig maar in de context van het verhaal klopte dat ook wel want zij stond gewoon symbool voor kitsch.
Helter skelter had trouwens wel een lange aanloop nodig. Het eerste uur gebeurde er eigenlijk niet zo veel en kregen we alleen maar mooie plaatjes te zien van Lilico, maar in het uitstekende tweede uur werden met die mooie plaatjes van Llilico dus korte metten gemaakt en kreeg de film een dramatische wending. Het zeer verrassende einde vond ik fenominaal en deed mij sterk denken aan - als ik me niet vergis - Strange Circus van Sono. De soundtrack vond ik zonder meer goed en "Ode an die Freude" vond ik in de betreffende scène waarbij Lilico een hysterische aanval kreeg goed gekozen, want van "Freude" was bij Liliko niets meer te merken, integendeel zelfs. De aanslag - waar Lilico opdracht voor gaf - op een van haar concurrenten, de zeer mooi ogende Kozue, die gelukkig mislukte zei mij genoeg.
Al met al dus een zeer geslaagde film van Ninagawa die vanwege de visuele pracht en vooral het zeer sterke laatste uur en einde van mij de maximale score krijgt.

5,0*

Na al een tijd geen Aziatische film meer gezien te hebben, werd het weer eens tijd om er weer in te duiken. Uiteraard moest dat een klapper worden. Dit kon met deze film, na het geweldige Sakuran, al bijna niet misgaan en dat deed het ook niet.

Ik zie de vergelijking met Sono ook wel, vooral in het eerste uur. Verbitterde, on the nose satire op de modellenwereld en het begrip schoonheid.De klassieke muziek, de dunne scheidingslijn tussen pikzwarte humor en psychologisch drama, het had allemaal wel een Sono tintje. Het tweede uur deed dan weer meer denken aan Black Swan en inderdaad ook sneeuwwitje.

Aldus de toon van de film.

Net zo belangrijk, misschien zelfs wel belangrijker is de visuele aankleding hier. Extreem veel kleur, nauwkeurig uitgedachte sets en een surrealistisch tintje, dat bijna overal wel is terug te vinden. Toppunt is wel het "rode mond" schilderij in de kamer van Lilico, maar ook de Pee-Wee Herman on shrooms-achtige set die opeens voorbij komt is te absurd voor woorden. Het probleem dat ik een beetje heb, is dat ik in deze recensie een ellenlang opsomming kan gaan doen van mooie shots, want bijna elk shot is een schilderij. Uitgezonderd de shots in het zijplotje, maar dat was uiteraard bewust en zelfs die waren knap geschoten.

Terug naar de kritiek dan maar, die deze film op een verbitterde, niet bepaald subtiele toon aankaart. Iets als uiterlijke schoonheid is vaak maar leeg als het niet van binnen zit? Natuurlijk een cliché, maar blijkbaar moet de boodschap nog steeds overgebracht worden, in een wereld waar uiterlijk altijd erg belangrijk is. De manier van presenteren hier is zelfs best schokkend. Echter vooral ook creepy en grotesk, maar dat is dan weer te wijten aan de visuele setting.

En toen waren mijn worden een beetje op. Feit blijft dat dit een prachtige film is, met heel wat twisted kanten en een bijtend gevoel voor humor. Toch zullen vooral veel shots uit deze film me bijblijven, door bizar kleurgebruik en surrealistisch scenes. Hoogste score, al kwam dat er bij mijn recensie niet zo lekker uit, had ik het idee. Het is niet anders.

Tegenvallend. Eigenlijk wist de film me in geen enkel opzicht te overtuigen. De muziek (soms klassiek, soms pop) vond ik veelal irritant en sfeervernielend. De personages zijn allemaal oppervlakkig, oninteressant en onsympathiek, waardoor van meeleven amper sprake was. Het verhaal is voorspelbaar en clichématig - een typische rise and fall story, waarvan er al zoveel zijn. De boodschappen van de film (schoonheid is meer dan een mooi uiterlijk; uiterlijke schoonheid is vergankelijk; mensen waarderen supermodellen niet om wie ze zijn maar om wat ze representeren) zijn waar, maar niet vernieuwend. En hoewel de film er bij vlagen erg mooi uitziet (vooral wat betreft het kleurgebruik) vond ik het er (net zoals het hoofdpersonage) meestal veel te nep, te extravagant en te kitscherig (te "plastiek", om Onderhond's woord te gebruiken) uitzien. Dat past uiteraard uitstekend bij de thematiek van de film, maar ik vond het evengoed lelijk. En ook het camerawerk en de kadrering vond ik nergens uitmuntend of indrukwekkend. Het is verder zeker geen straf om de film te bekijken: het verhaal is best leuk (maar niet meer dan dat) om te volgen en de vormgeving is soms best indrukwekkend. Maar ik vond geen enkele scène van Herutâ Sukerutâ memorabel en zij wist me ook nooit echt te boeien, intrigeren of emotioneren, dus uiteindelijk kom ik helaas niet uit boven een onvoldoende.

Na Sakuran was ik wel benieuwd naar deze tweede film van Ninagawa. Het moet gezegd, qua kleurenpracht overtreft de regisseur zichzelf. De aankleding is zo mogelijk nog pompeuzer dan in haar eerste film met opnieuw fel rood als overheersende kleur. Ik vind dat toch wel een beetje jammer, want overdaad schaadt ook hier. Wat mij betreft had Ninagawa wel wat meer aandacht mogen besteden aan het verhaal dat nogal springerig overkomt.

Dat de rivaliteit tussen de plastic Liliko en haar meer natuurlijke rivale Kozue niet wat breedvoeriger uitgewerkt is, vind ik een gemiste kans vanwege de grote tegenstellingen qua uiterlijk én karakter tussen die twee. Nu ligt de aandacht vrijwel exclusief op de geestelijke en fysieke teloorgang van een topmodel, dat vooral gedreven door een gebrek aan innerlijk zelfvertrouwen ten koste van alles ultieme schoonheid wil nastreven.

Het ziet er allemaal gelikt en oogverblindend uit, maar er had naar mijn gevoel vanuit dramatisch oogpunt meer ingezeten. En waarom een film als deze moet eindigen met een horrorscène is mij een raadsel.

Leuk.

Grootste pluspunt is eigenlijk het basisidee. Een door alles en iedereen aanbeden idool die bezeten raakt van de vergankelijkheid van haar schoonheid en roem. Tot in het extreme doorgevoerd; van de gillende massa's fans en lyrische fotografen om haar heen tot haar eigen verdorvenheid en minachting die er het product van zijn. Leuke toevoeging is de entourage van moeder, assistent Hada en de beauty parlor, die op onethische wijze mollige meisjes in modellen omtovert.

Jammer dat het politieverhaaltje erdoorheen geweven wordt, want het voegt, naast wat grijze kantoorbeelden en quasifilosofische meta-analyse, weinig toe. Sterker, het lijkt een beetje de angel uit de andere verhaallijn te halen, door de idealen van uiterlijke schoonheid als hoogste haalbare te relativeren. Betreffende scenes maken dat de film onnodig langdradig aanvoelt. De obsessie en intensiteit is in een film als Black Swan haast ondraaglijk voelbaar, hier kijk je het toch redelijk ongeroerd aan.

Een visueel fenomeen zag ik er helaas ook niet in, al schuilt achter mise-en-scene, kleurgebruik en camerawerk overduidelijk visie, met veel gevoel voor detail weergegeven. Maar om nou in superlatieven te spreken. Deed me veelal denken aan Survive Style 5+, die voor mij toch duidelijk de betere van de twee is. Gezien het onderwerp had het wel compleet over the top gemogen.

Een vermakelijke film maar mist de intensiteit of visuele overdaad om echt hoog te scoren. 3*

Als een fotograaf met zo een unieke, kleurrijke stijl als Mika Ninagawa zich aan een film waagt, dan ben ik zeker benieuwd. Eigenlijk had ik nooit enige twijfel of deze film mij visueel zou bevallen. Ik heb in Tokyo eens een expositie van haar werk gezien. Prachtige foto's met zeer intense kleuren. Dat is eigenlijk in Helter Skelter niet anders. Meteen ook het grote pluspunt van de film. De film staat bol van de prachtige shots en fantasierijke decors en is een genot voor het oog.

Echter vind ik Ninagawa op een aantal andere punten behoorlijk de plank misslaan. Het grootste probleem is dat er teveel verhaallijnen begonnen worden, waarvan er heel veel afgeraffeld worden. Het detective verhaal krijgt bijvoorbeeld veel te weinig ruimte, terwijl ik de filosofische rechercheur juist één van de interessantste personages vond. Het ontmoeten van Liliko en de rechercheur in het aquarium was dan ook een hoogtepuntje in de film, waar alles even samen kwam. Kom ik meteen op het volgende probleem, er zit te weinig diepgang in de meeste personages. Bovendien handelen ze soms op wel heel onrealistische wijze, wat voor een paar tenenkrommende scenes zorgt. Met name de scenes waarin Hada en haar vriend worden gedwongen van alles te doen voor Liliko gingen er bij mij niet in.

Het is allemaal een beetje teveel van het goede. Teveel personages, teveel manieren om het verhaal te vertellen (de interview scenes voegden niets toe aan het geheel). De muziek irriteerde me meer dan dat het de film aanvulde.

Helaas, maar ondanks de visuele pracht kan ik hier geen voldoende aan geven.

Lege film over een leeg onderwerp.

Het zag er best mooi uit hoor (al werd ik niet van mn stoel geblazen) maar daarvoor kijk ik geen film, althans niet alléén voor de mooie plaatjes. Naast genieten van visuele vondsten wil ik ook - en vooral - meegevoerd worden door sterke dialogen, een goede plot, een mooie soundtrack en goed acteerwerk. Ik vond deze film op het visuele na op eigenlijk alle andere fronten te kort schieten. Het leek alsof de regisseur alleen maar bezig was met het schieten van plaatjes, en daarbij de rest vergat, of overliet aan niet bijster getalenteerde kennissen.

Ik kijk zelden Japanse films, dus als ik er eens eentje zie vind ik ze meestal wel bijzonder en mooi (en 'raar' naar westerse maatstaven, maar daar ben ik inmiddels wel op ingesteld).

Zo ook deze. Had al begrepen dat de cinematografie en met name het kleurgebruik de moeite waard was, dus daar was ik wel benieuwd naar. En inderdaad was dat het geval, alleen jammer dat de inhoud er een beetje bij achterblijft. Het verhaal, en vooral de boodschap, is niet iets waar we anno nu nog stijl van achterover slaan. Het gaat dan ook veel te repetitief door allemaal, er had toch zeker wel 20 minuten van de speelduur afgekund. Het is ook een wat vreemde mix tussen mainstream verhaal (het deel met het proberen aanklagen van de beautykliniek) en allemaal semi-abstract gedoe met Lilico en haar aftakeling, zeker naar het einde toe.

Toch op zich wel de moeite waard om eens te hebben gezien, maar dan vooral om je te vergapen aan de kleurenpracht en de Japanse popcultuur-gekte.

3,5*

Een kleurrijke film die het onderwerp schoonheid en vergankelijkheid op een nogal pompeuze manier laat zien.

Een poëtische mijmerende officier van justitie komt telkens met opendeur-uitspraken ("het meest fascinerende aan het sterrendom is dat het een mismaaktheid is, als een kanker") en gekunstelde dialogen doen de film gewichtiger lijken dan het onderwerp toelaat. Want hoeveel woorden de film er ook aan vuil maakt, zo uniek en diepzinnig is het thema niet. Ja, roem is vergankelijk en schoonheid is oppervlakkig, maar heb je nu echt twee uur nodig om die boodschap over te brengen?

Na de zoveelste musical montage van een fotoshoot en beelden van giebelende schoolmeisjes in Japanse popcultuur-omgeving wist ik het wel. Het was allemaal veel te zweverig en langdradig gemonteerd.

Visueel weet de film soms wel indruk te maken, maar inhoudelijk was ik er na een half uur al op uitgekeken.

Eigenlijk gewoon een Rise and Fall-verhaaltje, met wat klassieke muziek van Beethoven, Strauss en Pachelbel. Dat Onderhond deze 5* geeft
Ik moest bij deze dan weer denken aan Black Swan die ergens wel een beetje hetzelfde is. Alleen mis ik in Helter Skelter wel de intensiteit van die van Aronofsky. Het is zelfs een vrij gladde film met wat vlakke personages waarvan ik ergens wel zie wat men wil vertellen, maar het gaat nooit echt leven. Noch dat verlies van roem die niet eeuwigdurend is, noch de horror, noch de strijd met het nieuwe meisje.
Daartegenover staat wel dat de film er werkelijk schitterend uitziet. Prachtige volle kleuren die echter wel subtiel en zacht belicht worden, waardoor deze niet zo hard kitscherig worden als in films van Almodóvar. Ook enorm veel details aangebracht in de decors. Typisch ook die scène bijna aan het eind met de onderzoeker en zijn medewerker waarin Tokyo ineens heel normaal eruit ziet (en daar had de film dan ook moeten stoppen) En ook enorm veel sfeer en enkele losse scènes (onder meer de psychose met Ode an die Freude) werken uitstekend. Geweldig hoe de Japanse popwereld zo wordt neergezet, aangedikt maar ergens wel realistisch. Vorige week zag ik nog die tentoonstelling Cool Japan in Leiden, vrij herkenbaar daardoor deze film. 3,5*.

Een zeer geslaagde herziening. Best wel opmerkelijk, want de vorige kijkbeurt was ik er een stuk negatiever over. Maar goed, we zijn ruim vier jaar verder, ik ben iets meer vertrouwd met verhalen over wat er achter de schermen van de Japanse idool-industrie speelt, maar vooral was ik er nu op voorbereid dat deze film nauwelijks sympathieke karakters kent, waardoor ik de film meer afstandelijker kon kijken. Ik denk dat dat het meeste hielp.

Het beeld dat de film hier van de Japanse modellenwereld schetst is natuurlijk nog steeds wat overdreven, maar ik kan me nu wat meer inleven in de gedachte dat het een wereld is die je dwingt om operaties te ondergaan om aan de bak te blijven en waarin iedereen inwisselbaar is als je hier niet meer in mee kan komen.

Personages blijven weinig grotendeels weinig sympathiek. De hoofdpersone is natuurlijk één en al plastic, haar assistente is pathetisch, en de rechercheur an sich niet onsympathiek, maar wel enigszins apart met zijn filosofische verhandelingen. Maar goed, een film hoeft niet per se over sympathieke personen te gaan. Toch is er wel eentje die in de buurt komt. De vorige keer viel de concurrente me ook al op, deze keer ben ik er meer van overtuigd. Duidelijk iemand die het wereldje kan relativeren, haar werk ook niet meer dan werk ziet, en die ook geen divagedrag lijkt te vertonen getuige de scène waarin ze met de mensen achter de schermen proost op een geslaagde fotoshoot.

De vorige keer beweerde ik de boodschap van de film te begrijpen. Dat weet ik eigenlijk nu niet meer zo zeker. Wellicht maatschappijkritiek, maar de wijze waarop de film gestileerd is lijkt dat tegen te spreken. Of wil de film laten zien hoe verschillende mensen met ouderdom en wat voor effect dit op schoonheid heeft omgaan? De concurrente weet het blijkbaar te relativeren, of geeft er gewoon niet om. De manager van de hoofdpersone is blijkbaar zelf een model geweest en gaat ermee om door haar protegé naar haar eigen beeld te vormen. En de hoofdpersone zelf kiest blijkbaar voor de It's better to burn out, than fade away tactiek.

Wat de film ook wil zeggen, het kan me eigenlijk deze keer een stuk minder schelen, net zoals dat ik me deze keer een stuk minder aan de personages ergerde. Met als resultaat dat ik veel meer op kon gaan in die prachtige stilering van de film. De beelden zijn echt schitterend en bijzonder kleurrijk, stuk voor stuk. Ik noemde de vorige keer al de scène in het aquarium, die echt het hoogtepunt is, maar er zijn zoveel meer prachtige momenten. De beelden van de rode veren tijdens de laatste persconferentie bijvoorbeeld. Of de surrealistische scène gedurende de talkshow, waarin echt alle remmen los lijken te gaan.

Ook de soundtrack is eigenzinnig, maar net als de vorige keer werkt het soms wel en soms niet. Door deze film ben ik naar Nina Hagen gaan luisteren, wiens nummer Naturträne al vroeg in de film klinkt en wat erg goed werkt. Verder dus veel klassiek, inclusief de vreemde kopie van het derde deel uit de achtste symfonie van Sjostakovitsj, waarin ritme en instrumentatie precies overeenkomen met het origineel, maar waar alleen de melodie anders is. Erg afleidend. Dat geldt ook voor de versie van Pachelbels canon, met niet al te zuivere zang van een Japanse dame erover heen. En tenslotte Beethovens negende symfonie en An der schönen blauen Donau van Johann Strauss Sohn, waarvan het gebruik verrassend genoeg nog redelijk goed werkt. Maar echt origineel is het niet.

Conclusie: een dikke ophoging van anderhalve ster. Ik heb nog over het maximum nagedacht, maar daar is de soundtrack niet consistent genoeg voor. 4,5* dus.

"Youth Is Beauty. Beauty Is Not Youth."

'Herutâ Sukerutâ' is een film die zich het best laat omschrijven alsof 'Black Swan' en 'The Neon Demon' een Aziatische baby hebben geadopteerd. Een psychedelische verdraaide rit in de wereld van de Japanse modellenwereld. De opkomst en neergang van Lilico, een superster/model die de belichaming is van perfectie waar elke japans vrouw naar verlangt (zoals het hier dan wordt gepresenteerd) We zien haar manier waarop ze omgaat met de eisen van deze wereld terwijl ze geleidelijk uit elkaar valt, zowel mentaal als fysiek. Erika Sawajiri is naast een erg mooie verschijning ook erg overtuigend in haar rol als de ster Lilico.

De cinematografie en art direction zijn visueel overweldigend. Lilico's kleren, haar vormgeven appartement, de hallucinaties of de rest van de wereld waar zij in leeft alles is een lust voor het oog. De kleuren spatten van het scherm. Dit alles wordt voor een groot gedeelte begeleidt door een soundtrack vol klassieke muziek.

Hoewel ik het visueel aantrekkelijk vond, was het niet genoeg om altijd mijn aandacht vast te houden. Het verhaal vorderde echter maar langzaam en bleef wat achter bij de rest van de film. Het was toch een beetje het bekende terrein. Visueel dus overweldigend maar qua verhaal wat oppervlakkig. Ach misschien hoorde dat ook wel bij het thema van de film?

Lilico heeft zichzelf met plastische chirugie compleet om laten bouwen tot een landelijk begeerde ster en ze baadt in luxe, tot de constructie van haar schoonheid letterlijk uit elkaar begint te vallen; blauwe plekken verschijnen en naast haar uiterlijk ontrafelt beetje bij beetje ook steeds meer haar psyche. Onderhond haalt Perfect Blue aan in zijn review, en ook ik moest daar tijdens het kijken direct aan denken. Een van mijn favoriete animatiefilms trouwens, en al is Helter Skelter live-action, het is een zeer geschikte companion piece voor fans van Satoshi Kon’s meesterwerkje.

Met plekje #11 valt Helter Skelter momenteel net buiten de top tien van onderhond, maar het is alsnog een enorm hoge notering die nieuwsgierig maakte. En de film stelt niet teleur. Ook al is hij inmiddels alweer een jaar of 8 oud, de thematiek over wat er achter de schone façade van de showbizz schuilgaat, is actueler dan ooit. In Ninagawa’s film (zelf ooit een pop fotograaf, dus uitermate geschikt om dit te belichten) draait het om J-pop in plaats van K-pop, maar of dit een wezenlijk verschil maakt, betwijfel ik.

Visueel is Helter Skelter zeer de moeite, de film overweldigt in kleuren en Ninagawa weet door haar verleden als fotograaf zo te zien als geen ander hoe ze dit bizarre wereldje in beeld moet brengen. Wellicht had ik liever een andere score gehad dan de klassieke muziek waarvoor gekozen is, maar het werkt eigenlijk heel aardig.

4*

Lastige film om te beoordelen. Ik snap de hoge beoordelingen van velen zeker. Helter Skelter is een visueel prachtige film, waar model Lilico er na veel plastisch-chirurgische ingrepen zowel fysiek, maar met name ook mentaal aan onderdoor gaat. Ook qua acteerwerk, en qua sfeer maakt de film best wel indruk, ik geloofde de hysterische Japanse idool-setting en de geweldige psychologische druk zo. Maar toch (en ik zie ook wel dat de film hier juist ook veel kritiek op levert), de setting waarin oppervlakkige schoonheid en commercie hoogtij viert en de hysterische bakvisserij die daarbij hoort irriteerden me toch ook vaak. Zeker de moeite waard, interessante film qua onderwerp en uitwerking, maar helemaal mijn pakkie an was het niet.

De film doet hard denken aan Perfect Blue, wat hier ook al vernoemd is. Ik geef toe dat als Onderhond 5* aan een film geeft, het echt wel de vraag is of dat mijn ding is. We hebben al meer overeenkomsten dan vroeger, maar op sommige vlakken verschillen we enorm.

Het relaas van schoonheid en de druk in het modellenwereldje. Alles er voor over hebben om mooi te zijn, maar zelfs als het gefabriceerd is, is die schoonheid vergankelijk. Een leven vol spanning in het hier en nu. Maar ook een wereld waarin niet alleen de schoonheid fake is, maar alles wat er rond komt. Liefde, vriendschap, loyaliteit, beloftes, ... Perfect Blue (en de beïnvloede film Black Swan) kunnen de rise en fall beter weergeven met een indringende sfeer. Dat miste ik wel bij Helter Skelter. Die maakt dan weer veel goed door nooit af te dwalen en altijd boeiend te blijven. Zowel visueel als qua gebeurtenissen. Het is druk op een goeie manier met veel kitch, wat in dit geval niet alleen een stijlvorm is maar ook past bij het onderwerp. En vooral de kleuren zijn ongelofelijk mooi.

Op het zelfde niveau dus van een Perfect Blue en Black Swan maar zeker niet per se dezelfde film. Een zeer aangename verrassing.

Visueel verzorgde en redelijk unieke dramafilm van regisseuse Mika Ninagawa, waarvan diens kleurrijke fotografie me erg trekt en dan ook goed van toepassing is op de invulling van Helter Skelter. De inhoudelijke aanvulling deed me echter niets en dat is vervelend, want gebruikers die ik doorgaans hoog heb zitten zijn laaiend enthousiast over deze film. Met het acteerwerk is overigens weinig mis, buiten dat de typetjes zelf me simpelweg niet trekken. De psychologische transformatie van Erika Sawajiri oogt daarnaast relatief willekeurig (ondanks dat de context eromheen duidelijk wordt uitgespeld), waarvan ik de druk/drang simpelweg niet kan plaatsen. Tussendoor pakt Ninagawa uit met opdringerige seksscènes die vooral ellenlang doorgaan, maar verder weinig te vertellen hebben en ik denk dat mijn algemene teleurstelling 'm daarin zit. Films die het sterk moeten hebben van bewust (seksueel) ongemak slaan bij mij zelden aan binnen dit soort visuele omgevingen, waardoor ook Helter Skelter daarin het onderspit moet delven. Dat neemt niet weg dat er behoorlijk sterke, naargeestige scenes in het geheel zitten die haast onmogelijk van je netvlies afdwalen.

Overigens zelden zo'n lelijke lyrische invulling van Canon in D gehoord.

Werkelijk omvergeblazen door deze Helter Skelter. Een geweldig kleurrijk spektakel waarbij de perfectie van schoonheid centraal staat. De mooie Lilico is een mode-icoon, de verpersoonlijking van alles wat mooi is. Ze gedraagt er zich ook naar. Ze is erg narcistisch, verwaand en manipulatief. Voor haar naaste medewerkers is een doortrapte heks van wie ze alles gedaan krijgt. Het liefst van al bespeelt ze hen seksueel. Aantrekken en afstoten, het is één van haar favoriete spelletjes.

Maar achter het masker schuilt een onzeker meisje dat bang is om afgewezen te worden. Wanneer er concurrentie opduikt, wordt de onzekerheid alleen maar groter. Al wordt er met die onzekerheid niet veel gedaan. Dit is geen dramafilm. Ze reageert dan ook op gepaste wijze. En met de beautykliniek waarmee ze geregeld een afspraak heeft, is er ook één en ander loos. Het is wachten tot de ballon doorprikt wordt.

De film maakte het meeste indruk op mij op cinematografisch vlak. De stijl is gewoon verbluffend. Vrij energiek met een constante drive. Zeer kleurrijk en verfrissend. Een decor om van te smullen met veel felle kleuren (rood) en veel aandacht voor haar persoonlijke ruimtes. Op het randje van kitsch al ervoer ik dat gevoel hier nooit. Prachtig ook in beeld gebracht allemaal. Een mooie inkijk werd het in de Japanse popcultuur, hetzij misschien wat aangedikt, maar ontzettend van genoten alvast! Super!