The Drama (2026)

Sterk psychologisch drama met een rauw komisch randje. Het verhaal zit aardig in elkaar en wordt goed uitgewerkt. Langzaam en subtiel laat Borgli het drama ontvouwen. Als kijker wordt je ook daarin meegezogen, je ziet het gebeuren. Naast het drama bevat de film een aantal ijzersterke komische scènes waarbij de fotoshoot en bruiloft eruit springen. Het acteerwerk is van hoog niveau. Naast Pattinson en Zendaya zet ook Haim een prima rol neer. De minimalistische soundtrack is goed gekozen. 4.0

Hoe een stel in ‘drama’ en twijfels verzeilt raakt vlak voor en tijdens hun bruiloft is best interessant en vermakelijk gedaan, maar de reden daarvoor daar kon ik niet helemaal in meegaan, hoewel dat waarschijnlijk ook wel weer een beetje het punt van de film was.

Tijdens de onthulling van wat Emma haar ‘ergste daad’ was en de reactie van de rest dacht ik al, really? Ze gaan nu doen alsof dit een enorme dealbreaker is? Ze was 15 en heeft het uiteindelijk niet eens echt gedaan. Het leek me daarnaast duidelijk dat vriendin Rachel zelf erger was; willens en wetens een kind een hele nacht opgesloten laten zitten (en daarnaast ook nog eens over de grenzen van haar eigen man gaan en de avond verzieken met haar nare ‘spelletje’).

Daarna ontstaat er een soort domino-effect van Charlie die flipt, een soort half aanranding/vreemdgaan moment beleeft met een collega en het uiteindelijk grotendeels zelf verpest met zijn speech waarna alles uit de hand loopt.
Vond het daarna ook een beetje vlak eindigen. Blijkbaar gaan ze toch ‘opnieuw beginnen’ en komt het waarschijnlijk wel weer goed, en dat was het dan.

De film laat je op zich even nadenken over welke daden (of niet-daden) erg zijn en wat je accepteert van een persoon, of iemand echt verandert (en dat alcohol, zo blijkt maar weer eens, meer kapot maakt dan je lief is, want het begon immers allemaal met een dronken onderonsje!).

Verder is het audiovisueel en qua editing wel creatief en vlot gedaan wat grotendeels de film ‘maakt’, aangezien de inhoud vrij veel drama om weinig is. Wel passende titel dus.

Kleine 3,5*

Dream Scenario, de vorige film van regisseur Kristoffer Borgli werd zeer positief ontvangen maar werkte mij gedurende de hele speeltijd nogal op de zenuwen. Bij opvolger The Drama is dit gelukkig heel anders. Ik had de trailer gezien in een eerder bioscoopbezoek en vorige week werd het dan eindelijk tijd om The Drama in de bioscoop te gaan zien.

De eerste twintig minuten voelde een tikkeltje gekunsteld en vergde wat gewenning maar als de film eenmaal op gang komt en de spreekwoordelijke olifant in de kamer voortdurend aanwezig is, liet de film mij niet meer los.

Grootste pluspunt is het uitstekende acteerwerk van zowel Robert Pattinson als Zendaya. Beide acteurs hebben een prima chemie, die overeind blijft gedurende alle ups en downs binnen hun relatie. Je hoopt dat hun sprookje niet ten onder gaat terwijl met name Pattinson er alles aan doet om zich in de nesten te werken.

Het scenario zit knap in elkaar en de fijne lijn tussen diepe ernst, romantiek en donkere humor blijft gedurende de hele film keurig in balans. Het is een film, waarin een zwaar thema wordt aangesneden en het belang van nuancering en empathie wordt onderstreept zonder dat het drammerig wordt.

Pattinson bewijst voor de zoveelste keer, dat hij meer is dan die vampier uit Twilight en Zendaya haar rol zit sterk in het verlengde van Euphoria maar haar acteerwerk is hier net wat veelzijdiger.

The Drama was voor mij een zeer enerverende kijkervaring waarbij ik op het puntje van mijn stoel heb gezeten en als je hem in een groep kijkt is er na afloop veel stof om over na te praten.

Uitstekende film!

Ik vond het net wat te lang duren voordat het spel echt op gang komt. Maar dan is het ook wel een erg grappig filmpje, al had het misschien toch wat verder over the top gekund. Toch loopt wel best fijn uit de hand allemaal. Verplicht kijkvoer voor elk stel met trouwplannen!

Pattinson en Haim zijn leuk, Zendaya had een paar scenes waarin ik haar niet zo vond overtuigen. Foutje van de regie wellicht, ze kan het echt wel. Samen met Pattinson is ze wel een erg geniaal stel, zo'n koppel waarvan je er tientallen kent en je echt af blijft vragen wat ze toch in elkaar zien en waarom ze bij elkaar blijven. Tsja, nou weet ik het eindelijk...

Kristoffer Borgli's Syk Pike en vooral Dream Scenario zijn twee van mijn favoriete komedies van de afgelopen jaren. De trailer van zijn nieuwe film The Drama was niet veelbelovend: het leek om een vrij standaard romantisch drama met een klein edgy randje te gaan. Ik had ook totaal niet door dat het om de nieuwe film van Borgli ging en dat werd vreemd genoeg ook nergens vermeld in de trailer. Na het kijken moet ik helaas doorgeven dat de trailer een goed beeld gaf: met The Drama is Borgli - nogmaals: een man die me echt op de vloer van het lachen had met Dream Scenario - er in geslaagd een saaie film te maken.

Emma (Zendaya) en Charlie (Robert Pattinson) gaan trouwen. Bij een met alcohol overgoten etentje vooraf om de laatste details van het menu vast te leggen met vrienden Rachel (Alana Haim) en Mike (Mamoudou Athie) komt het slechte idee om het ergste dat ze ooit gedaan hebben op te biechten. Van Mike valt het mee, maar Rachel en Charlie hebben best wel erge dingen gedaan. Emma daarentegen heeft nooit iets echt erg gedaan, maar er wel gefantaseerd over iets heel ergs als tiener. Een vrij algemene fantasie, zeker voor tieners, maar ze is er ver in doorgegaan - wat ironisch genoeg alleen haar persoonlijk blijvend fysieke schade heeft berokkend - en vanwege culturele redenen en ook persoonlijke achtergronden, is iedereen heel geschokt en wordt het, wel, een drama.

Wat zich hier wreekt is iets dat me in Syk Pike en Dream Scenario al was opgevallen: Borgli is een goed observator van absurditeiten van het moderne leven en culturele eigenaardigheden, maar een nogal slechte criticus/analist ervan. Bij die films zorgde dat alleen dat ze naar het einde, als er conclusies getrokken moeten worden, wat inzakken, maar dan had je je wel al rot gelachen. Maar bij het serieuze The Drama - het wordt wel een komedie genoemd, maar het is meer een drama met wat hoogstens een glimlach opwekkende komische momenten - gaat het steken. Naast zijn vaste thema van door kapitalisme in het algemeen en social media in het bijzonder aangewakkerd uiterlijk perfectionisme (de bruiloftsdansoefenscène is één van de betere momenten van de film), pakt Borgli nu de vooral Amerikaanse dwang ook geestelijk puur te moeten zijn op: het gaat niet alleen om het goede doen, maar misschien nog wel meer om goed denken. En hij doet daar vervolgens niets interessants mee. De Amerikaanse wapenobsessie komt ook nog voorbij, maar ik denk dat Borgli wel besefte dat dat helemaal uitgekauwd is, dus dat wordt klein gehouden.

Zo wordt The Drama een matte versie van wat Borgli's mede-Scandinaviërs eerder al beter deden in bijvoorbeeld Festen en Idioterne (sowieso is Borgli wel een Von Trier-adept).

Wat de redding van de film is, is Borgli's enorme technische talent als filmer. Hij schreef en regisseerde de film niet alleen, maar was ook één van de twee editors. Hij weet de film 105 minuten (een grote Hollywood-productie onder de twee uur, het kan! halleluja!) op stoom en ook kraakhelder te houden, ondanks zeer frequent gebruik van flashbacks en fantasiescènes. Dat loopt allemaal enorm soepel in elkaar over en het ziet er ook goed uit op een fijne manier; nergens voelt het als spierballenrollerij. Hij krijgt ook uitstekende performances uit zijn acteurs. En dat is bij Robert Pattinson geen standaard gegeven. Verder ook prima werk van Zendaya, Haim en vooral Jordyn Curet als de jonge Emma.

(Gezien in The Movies)

Wrang, vaak pijnlijk maar ook wel weer komisch relatiedrama, een beetje beperkt qua plot maar net boeiend genoeg. Robert Pattinson en Zendaya doen het prima in de hoofdrollen en regisseur Kristoffer Borgli begint inmiddels een eigen subgenre te ontwikkelen. Plaatsvervangende schaamte dus weer, herhaaldelijk.

De derde speelfilm van regisseur en schrijver Kristoffer Borgli. Borgli die met Syke Pike (2022) en Dream Scenario (2023) opvallende films afleverde met een mengeling van drama en zwarthumoristische komedie. In The Drama past hij deze mengeling met succes wederom toe. In de film zijn Charlie (Robert Pattinson en Emma (Zendaya) bezig met de voorbereidingen voor hun huwelijk. Charlie bereidt zijn speech voor en de film blikt samen met hem terug op de periode voorafgaand aan het huwelijk. We leren Emma kennen zoals Charlie haar ziet. Empathisch, ruimhartig, grappig, onbezorgd. Een geïdealiseerde voorstelling van de vrouw waarvan hij houdt. Tijdens een gezamenlijk diner met de twee trouwgetuigen verandert zijn beeld van de vrouw die hij dacht beter te kennen dan wie ook.

De film is gecentreerd rond de vraagstelling of mensen alleen verliefd kunnen worden op de versie van een ander die zij (willen) zien en die ze tot op zekere hoogte zelf invullen. Een illusionaire voorstelling die natuurlijk wederzijds wordt gemaakt. Als die wederzijdse illusie na verloop van tijd afbrokkelt, is het moeilijk zo niet onmogelijk om terug te keren naar het geïdealiseerde plaatje. Dan rest het harde werken aan acceptatie van het beeld na de afbrokkeling en als dat is gelukt het vinden van de weg naar de ware liefde. Of het niet vinden van die weg natuurlijk. Borgli onderzoekt in zijn film deze fundamentele kwestie aan de hand van het personage Charlie die na Emma’s bekentenis plotseling in een neerwaartse spiraal van wanhoop en twijfel terecht komt.

Charlie's twijfels en frustraties hebben vrijwel uitsluitend betrekking op hem. Ze betreffen het onrecht dat hem is aangedaan. Het vertrouwen dat hij niet meer in zijn aanstaande vrouw heeft. Het aangetaste beeld dat hij nu van zijn toekomstige vrouw heeft. Zijn geïdealiseerd beeld dat heel oneerlijk in een gedesillusioneerd beeld is veranderd. In plaats van toenadering tot Emma te zoeken en een poging te ondernemen om samen haar faux pas te verwerken en het beschadigde beeld te repareren, verliest Charlie zich in zijn eigen crisis.

Op zich geen onbegrijpelijke reactie, maar de film houdt zich wel erg nadrukkelijk met Charlie bezig. Er is slechts in beperkte mate ruimte voor Emma’s ontwikkeling. Die ruimte is helaas te beperkt om grondig inzicht in het personage Emma te verkrijgen. Een personage dat eveneens worstelt. Het is echter Kristoffer Borgli’s film en het is zijn keuze en daar heb ik me bij neer te leggen. Ik vond het gewoon spijtig dat de focus op beide personages niet in evenwicht was. Emma is een interessant personage en had meer ruimte verdiend, wat mij betreft.

Gelukkig is The Drama een goede film en was het mogelijk mijn frustratie te overstijgen. The Drama is een film met veel sterke elementen. Daar gaan we. De film weet met zijn verhaal een uitstekende spanningsboog te creëren. Muziek, sound en montage zijn interessant en versterken het spanningsveld nog eens. De film bezit een fijne humor die cynisch en ietwat macaber is. Ook het acteerwerk van Pattinson en Zendaya mag er zijn. Genoeg moois dus.

En zo is The Drama een intense en een frustrerende film. De film legt een moreel dilemma bloot, plaatst de verwerking daarvan vooral bij het mannelijke hoofdpersonage en schiet derhalve iets tekort in het narratief omdat de rol van het personage Emma beperkt wordt. Het ergerde me een beetje. Desondanks vond ik The Drama een prima film.

Sterke en uiterst boeiende A24 film met uitstekende acteerprestaties van Zendaya en Robert Pattinson, heerlijke chemie tussen deze twee.

Vermoedelijk is her erg moeilijk om films te maken met een serieus kernthema die tegelijkertijd grappig zijn, zij het op een nerveuze en ongemakkelijke manier. Ik kan niet echt iets over de plot zeggen zonder spoilers, ga er gewoon blanco in. Qua acteerprestatie is dit verreweg mijn favoriete rol van Patterson, een wereld van verschil met zijn Twilight-jaren. Zendaya is voor mij altijd een beetje een wisselvallige film; ik geloof dat ze echt schittert als ze goed materiaal krijgt, zoals in Euphoria (2026) en The Challengers (1990). Ik weet bijna zeker dat iedereen Alana Haim na afloop zal haten, maar ik denk ook dat ze daarin slaagt, omdat haar personage ook gehaat hoort te worden.

We moeten A24 prijzen voor deze kleine pareltjes, terwijl alle grote studio's zich nog steeds voornamelijk richten op de massa.

Een film die een mooie opbouw heeft, vandaar mijn 8.