Herutâ Sukerutâ (2012)

Onderhond met een nieuwe 5*. Altijd interessant

Ben benieuwd!

Trailer ziet er in ieder geval al erg goed uit: YouTube - Erika Sawajiri ? Helter Skelter - Movie Trailer

kinjutsu heeft ons een beetje op het verkeerde been gezet met zijn Susumu, het is toch vooral Shinobu die veel in beeld komt Ja, 5* van Onderhond, dat schept helemaal verwachtingen. Begrijp er alleen weinig van. Het is een goed gemaakte film met sterk camerawerk en prachtig kleurgebruik en fraaie interieurs, maar zeker niet uitzonderlijk of vernieuwend hierin of zo. Het verhaal is zelfs vrij slap te noemen, met name door alle clichés die je vrijwel altijd in dit soort films over afglijdende idolen en diva's tegenkomt. Het plastische chirurgie gedeelte is verder wel een aardige toevoeging hierop. Maar bijvoorbeeld het politiekantoor, dat is dan weer zo'n beperkte en simplistische toevoeging. Sommige scènes hebben een hoog Sono gehalte, maar dan wel de light-versie. Die machtsspelletjes vind ik toch niet echt lekker uit de verf komen, iets te geforceerd (al is dat bij Sono ook vaak). De hallucinaties en dromen zijn gelukkig wel goed uitgewerkt, en ook redelijk creatief. Had graag wat meer buitenshots gezien om het geheel wat levendiger te maken. Op het laatst zitten we even in Shibuya, en daarvoor ergens op de rand van een pretpark, maar daarbuiten toch nauwelijks. Past natuurlijk ook niet zo bij de levensstijl van Lilico, maar toch. Het inpassen van schoolmeisjes die zo nu en dan commentaar leveren brengt wel die levendigheid die de film nodig heeft. Het einde is tenslotte erg tof, vergelijkbaar met die van Shamo (om maar wat te noemen). Hierdoor kan ik er nog net 3.5* aan kwijt.

Hier ff doorheen geskipt en deze film ruikt indd flink naar 5* materiaal voor Onderhond. Veel filters en uitgekiende composities.

Denk overigens niet dat ik dit heel erg trek.

Niet? Zelden zo'n kleurrijke en detailleerde film gezien. Ik kan er zo meteen niet eentje bedenken die het beter doet.

De potentie die in Sakuran al zichtbaar was wordt hier gelukkig wél waargemaakt. Ik hoop dat de volgende van Ninagawa iets minder lang op zich zal laten wachten.

Mijn ding.

De mix van de uberplastieke maar buitenaardse stijl van de Japanse pop/fashion wordt hier perfect uitgewerkt. Ninagawa is natuurlijk zelf fotografe geweest in deze branch dus ze weet perfect waar ze mee bezig is.

Visueel één van de mooiste films die ik gezien heb. Superkleurrijk, gedetailleerd en prachtig geschoten. De vergelijking met Sono vind ik redelijk mager, er zitten een aantal erg directe en scherpe scenes in maar toch op een ander niveau.

Verder doet de eerste helft sterk denken aan Perfect Blue, het tweede deel is een soort van inverse Snow White. Sterk uitgewerkt en prachtig vormgegeven. Mijn type film dit, duurt 127 minuten maar me geen halve seconde verveeld.

Mag weer eens 5* uitdelen, was lang geleden.

5.0* en een uitgebreide review

Helemaal mee eens, Onderhond. De kleuren, de details in de omgevingen en kadrering zijn visuele porno. Waanzinnig mooi. Het is van Dolls en Survivor Style 5+ geleden dat kleuren nog eens zo'n indruk gemaakt hebben.

Haha, Susumu staat boven Shinobu in de IMBd cast-lijst. Ookal stond er geen character name achter zijn naam... Couldn't help it

edit: Was afgelopen winter trouwens in een galerie waar veel foto's van Ninagawa hingen. Het leken wel stills uit een film die ze nog niet gemaakt had, ook deze waren "überplastiek" en super kleurrijk.

Een traantje van troosteloos verdriet en vertederde blijdschap rolde over mijn wang toen de eindcredits op het scherm te zien waren. Even uitademen, de spreekwoordelijke wonden laten helen, en morgen maar wat typen. Al is de kans groot dat ik voor de rest van mijn leven sprakeloos ben.

127 minuten op het strafbankje van de schoonheid,

Een traantje van troosteloos verdriet en vertederde blijdschap rolde waakzaam over mijn fragiele wangen eenmaal de eindcredits een feit waren.

Vooreerst krijgen we de door de maatschappij aangenomen definitie van schoonheid te zien; de definitie die in stand gehouden wordt door tijdschriften, gossip, en het World Wide Web. Die schoonheid of beauty is waar wij als individu ons mee identificeren; gel, haarlak, parfum, en make-up, we zullen er allemaal aan geloven, en dankbaar daarvoor zijn we ook, tot op het punt dat er geen weg terug meer is.

Schoonheid is echter niets minder dan gezichtsbedrog in haar zuiverste vorm, het hemelse lichaam op de voorpagina van de Playboy, People magazine, of cosmopolitan, is slechts een systeem van vraag en aanbod waar wij als consument, onbewust, maar zo hongerig als een paard met genoegen aan mee werken. Logisch ook, het uiterlijk is immers het geen wat in deze 21ste eeuw van cruciaal belang is, het is de motor van onze hedendaagse maatschappij.

Voor niets gaat de zon op, en ook de schoonheid heeft haar prijs, want onwetende zijn we inmiddels allemaal op het strafbankje van de schoonheid beland. Zonder besef kruipt het bloed langzaam waar het niet gaan kan, geleidelijk begint de schoonheid zich te verkalken en ontpopt zich in een eruptie van verlangens, woede, en verdriet. Wat als ik ik niet meer populair ben, en wat als ik er straks niet meer bij hoor?

Bang voor het antwoord op die vraag, leggen we het naast ons neer, want het carrouselletje van het leven gaat voort, en voor tijdelijke schoonheid is er geen plaats. Plastische chirurgie lijkt de enige oplossing ..

Een korte schets van wat de schoonheid, populariteit, en een 'lekker wijf' zijn allemaal teweeg brengt, een wandelend lustobject willen we zien, en we krijgen het zonder beklaag van ganze harte voorgeschoteld.

Terwijl wij genieten van cup dubbel D en een lekkere kont, brokkelt het lijdend voorwerp langzaam af totdat zij wordt gecamoufleerd door het stille leven van haar eigen teringzooi, en snel in de vergetelheid van de historie zal belanden.

Wij als consumenten en slaven van de maatschappij zijn al onbewust voor eeuwig verbonden aan het op de hals gehaalde feit, maar Herutâ Sukerutâ biedt de mogelijkheid dit 127 minuten lang, volledig bewust te ervaren. En ik zou me maar op mijn woord geloven als ik zeg dat deze perfecte combinatie van beeld en geluid als een messenblok in je rug voelt, waar je maar niet vanaf komt.

Dat is misschien wel overdreven maar als je in de beeldspraak wilt blijven, zie ik er vier. Het eerste koude stuk staal wordt subtiel in het zenuwstelsel gestoken door de oceaan van lust, glorie en wilskracht van de pas ondekte schoonheid die de spiegel ons voorhoudt.

De tweede steek komt in de vorm van de eerder besproken, maar nog steeds perfectie combinatie van beeld en geluid; het beeld schetst met haar mooie kleuren de juiste sfeer, een sfeer die schommelt tussen sprankelende passie en geluk tot naargeestige weemoe en onderhuids verdriet. Het geluid speelt geheel in op de geschetste sfeer en heeft de emoties van de kijker volledig in haar macht.

De derde stoot ontpopt zich op het hoogtepunt van het allermooiste, het hemelse lichaam dat zich in de spiegel weerkaatst beseft zich te bevinden op een doodlopende weg, en plots blijken alle felle kleuren die hoogstwaarschijnlijk symbool staan voor geluk, blijdschap en erkenning, onterecht en misplaatst; de felle kleuren worden in sneltreinvaart gedoofd, en de lampen gaan uit. Overgave aan de harde en lelijke realiteit, lijkt nog slechts een kwestie van tijd.

De climax van dit confronterend stukje perfectie maakt het kwartet steekwapens vol. Schreeuwend verdriet en selectieve overgave maakt een einde aan deze lange tunnel van sexlust, machteloosheid, en idealen, dat als conclusie dient dat deze wereld enkel tot de droomwereld behoort.

Een traantje van troosteloos verdriet en vertederde blijdschap rolde over mijn fragiele wang eenmaal de eindcredits een feit waren. Even uitademen, en de wonden laten helen; een somber maar hemels vooruitzicht, want de vier messen van het spreekwoordelijke messenblok zijn op het strafbankje van de schoonheid voor eeuwig in het lichaam gekerft.

Overgebleven zijn de littekens die dienen als pronkstuk dat ik dit heb mogen aanschouwen.

5*

Door enkele zeer positieve recensies hierboven erg hoge verwachtingen, maar helaas, het komt er voor mij niet uit. Laat ik wel voorop stellen dat het er visueel werkelijk schitterend uitziet. Zowat elk shot lijkt compleet afgewerkt te zijn, het geheel ziet er bijzonder kleurrijk uit, en die scène in het aquarium was helemaal prachtig.

Echter, het onderwerp is plastic, en zo voelt de film uiteindelijk ook aan. Er is nauwelijks één sympathiek personage aan te wijzen. Het karakter Hada komt nog een beetje in de buurt, maar die is vooral erg pathetisch. Misschien had ik nog wel de meeste sympathie voor de concurrente, die leek tenminste nog over relativeringsvermogen te beschikken. Het onderwerp plastic valt best met gevoel voor poëzie te brengen, denk aan Dolls, maar dit was bijzonder zielloos in mijn ogen. Ik snap best de bedoeling van de film, maar mij doet het uiteindelijk erg weinig. Te weinig.

De soundtrack was op z'n minst bijzonder te noemen. Het begint met het nummer Naturträne van Nina Hage, die ik alleen van naam kende. Het nummer is in ieder geval erg apart (dus interessant!) en het paste eigenlijk ook wel erg goed bij de beelden. Verder veel klassiek, waarbij de films van Kubrick wellicht voor inspiratie hebben gezorgd. Zowel An der schönen blauen Donau van Johann Strauss als de finale van Beethovens 9e symfonie komen immers ook voor in films van die regisseur. Het voelt daarom een beetje cliché aan, al werkt die Beethoven wel goed in de scène waarin het hoofdpersonage een psychose heeft. Wat ik verder heel opmerkelijk vond, was een stuk dat een rechtstreekse kopie van het derde deel uit de 8e symfonie van Sjostakovitsj is. Werkelijk alles op de melodie na is hetzelfde: precies dezelfde ritmes, precies dezelfde instrumentatie. En zelfs in de richting van de melodie is er een overeenkomst. De reden lijkt me duidelijk: de muziek van Sjostakovitsj is nog niet rechtenvrij. Ik ben dit een keer eerder tegengekomen, namelijk in Mizu no Onna, waar een deel uit Ravels strijkkwartet op soortgelijke wijze gekopieerd is. Ik meende overigens in deze film, Helter Skelter, ook zo'n kopie van een Bartók strijkkwartet te herkennen, maar daar ben ik niet helemaal zeker, want met die kwartetten van Bartók ben ik wat minder vertrouwd. Ik vind het erg vermakelijk, maar het leidt me verschrikkelijk af van de film, want ik kan dan alleen maar op de muziek letten.

Kortom, een prachtig vormgegeven film die me echter nauwelijks weet te raken, met een soundtrack die weliswaar interessant is, maar niet altijd goed werkt. Ik had er meer van verwacht, maar mijn interesse in de volgende film van de regisseuse is wel gewekt. 3*.

Ik moet je nu toch een beetje gelijk geven en heb er een halfje bij gedaan. Maar bijvoorbeeld die kantoorscènes blijven storend, zowel verhalend (soort commentaar/voice-over op de ontwikkelingen) als cinematografisch (zo'n muffe grijze waas). Dat laatste is wellicht intentioneel om als tegenstelling te dienen voor de kleurrijke wereld van de popsterren, maar dat werkt hier niet voor mij.

Ik kon hier weinig mee. Knappe mise-en-scene, maar ik heb wel wat inhoud nodig en die ontbrak. Het verhaal en de personages waren me te leeg om mijn aandacht lang te kunnen behouden. Dat probleem heb ik wel vaker bij films die door fotografen zijn gemaakt, maar dat zal wel toeval zijn.

Zo'n fall-from-grace verhaaltje is natuurlijk al honderden keren verteld en deze versie vond ik dan ook niet bijster origineel. Het eerste uur kon me nog redelijk boeien, maar daarna werd het duidelijk dat men helaas braafjes op het klassieke pad ging blijven. Daarnaast vermoed ik dat er wat scenes beter hadden gewerkt als de regie wat andere keuzes had gemaakt, maar dat zijn details.

Ik zou besluiten dat dit soort films mijn ding niet zijn, maar ik heb er al genoeg gezien met een gelijkaardige insteek die ik wel kon waarderen, dus dit was gewoon een tegenvaller.

Het is onderhand bij mij een gewoonte geworden Onderhond's stemmen- en berichtenlijstje te raadplegen om mij op de hoogte te houden van de nieuwste Aziatische films. De 5 sterren van Onderhond voor deze nieuwste film van Ninagawa was voor mij dan ook de belangrijkste reden deze film te gaan bekijken. Daar heb ik dus geen spijt van gehad want deze film was het bekijken meer dan waard, niet alleen vanwege de uiterst verzorgde cinematografie maar toch ook omdat deze film wel degelijk een verhaal had. Deze film maakt eigenlijk korte metten met de schoonheidsindustrie, het voor eigen gewin uitbuiten van al die jonge naïeve dames die er voor de buitenwereld zo mooi mogelijk uit willen zien en daarvoor onvermijdelijk later een hoge prijs betalen. De hoofdpersoon Lilico deed mij trouwens sterk denken aan die kloon uit de film Cloud Atlas, zo fake zag ze er uit. Ik vond ze bovendien oerlelijk - een en al plastic - en de scènes met haar hadden ook iets kitscherig maar in de context van het verhaal klopte dat ook wel want zij stond gewoon symbool voor kitsch.
Helter skelter had trouwens wel een lange aanloop nodig. Het eerste uur gebeurde er eigenlijk niet zo veel en kregen we alleen maar mooie plaatjes te zien van Lilico, maar in het uitstekende tweede uur werden met die mooie plaatjes van Llilico dus korte metten gemaakt en kreeg de film een dramatische wending. Het zeer verrassende einde vond ik fenominaal en deed mij sterk denken aan - als ik me niet vergis - Strange Circus van Sono. De soundtrack vond ik zonder meer goed en "Ode an die Freude" vond ik in de betreffende scène waarbij Lilico een hysterische aanval kreeg goed gekozen, want van "Freude" was bij Liliko niets meer te merken, integendeel zelfs. De aanslag - waar Lilico opdracht voor gaf - op een van haar concurrenten, de zeer mooi ogende Kozue, die gelukkig mislukte zei mij genoeg.
Al met al dus een zeer geslaagde film van Ninagawa die vanwege de visuele pracht en vooral het zeer sterke laatste uur en einde van mij de maximale score krijgt.

5,0*

Wel fijn dat jij hier ook een vergelijking met Sono trekt, toch niet zo vreemd dus.

"Oerlelijk" is hier dus meer figuurlijk bedoeld. Schoonheid was voor Lilico het enigste wat haar zelfwaardering gaf. Zonder die schoonheid was zij niets, inhoudelijk een en al leegheid. Toen zij haar "schoonheid" bewust prijsgaf ontdekte zij een andere waarde bij haarzelf, die zij in de laatste scène voortreffelijk uitbuitte. Het is aan die voortreffelijke scène dat deze film mijn hoogste waardering te danken heeft.

btw Misschien had ik voor 'oerlelijk' beter het woord 'onaantrekkelijk' kunnen nemen.

Oké, lelijk van binnen dus? Wat aan de buitenkant ziet ze er buiten die opkomende plekken toch niet plastic of fake uit.

Na al een tijd geen Aziatische film meer gezien te hebben, werd het weer eens tijd om er weer in te duiken. Uiteraard moest dat een klapper worden. Dit kon met deze film, na het geweldige Sakuran, al bijna niet misgaan en dat deed het ook niet.

Ik zie de vergelijking met Sono ook wel, vooral in het eerste uur. Verbitterde, on the nose satire op de modellenwereld en het begrip schoonheid.De klassieke muziek, de dunne scheidingslijn tussen pikzwarte humor en psychologisch drama, het had allemaal wel een Sono tintje. Het tweede uur deed dan weer meer denken aan Black Swan en inderdaad ook sneeuwwitje.

Aldus de toon van de film.

Net zo belangrijk, misschien zelfs wel belangrijker is de visuele aankleding hier. Extreem veel kleur, nauwkeurig uitgedachte sets en een surrealistisch tintje, dat bijna overal wel is terug te vinden. Toppunt is wel het "rode mond" schilderij in de kamer van Lilico, maar ook de Pee-Wee Herman on shrooms-achtige set die opeens voorbij komt is te absurd voor woorden. Het probleem dat ik een beetje heb, is dat ik in deze recensie een ellenlang opsomming kan gaan doen van mooie shots, want bijna elk shot is een schilderij. Uitgezonderd de shots in het zijplotje, maar dat was uiteraard bewust en zelfs die waren knap geschoten.

Terug naar de kritiek dan maar, die deze film op een verbitterde, niet bepaald subtiele toon aankaart. Iets als uiterlijke schoonheid is vaak maar leeg als het niet van binnen zit? Natuurlijk een cliché, maar blijkbaar moet de boodschap nog steeds overgebracht worden, in een wereld waar uiterlijk altijd erg belangrijk is. De manier van presenteren hier is zelfs best schokkend. Echter vooral ook creepy en grotesk, maar dat is dan weer te wijten aan de visuele setting.

En toen waren mijn worden een beetje op. Feit blijft dat dit een prachtige film is, met heel wat twisted kanten en een bijtend gevoel voor humor. Toch zullen vooral veel shots uit deze film me bijblijven, door bizar kleurgebruik en surrealistisch scenes. Hoogste score, al kwam dat er bij mijn recensie niet zo lekker uit, had ik het idee. Het is niet anders.

Tegenvallend. Eigenlijk wist de film me in geen enkel opzicht te overtuigen. De muziek (soms klassiek, soms pop) vond ik veelal irritant en sfeervernielend. De personages zijn allemaal oppervlakkig, oninteressant en onsympathiek, waardoor van meeleven amper sprake was. Het verhaal is voorspelbaar en clichématig - een typische rise and fall story, waarvan er al zoveel zijn. De boodschappen van de film (schoonheid is meer dan een mooi uiterlijk; uiterlijke schoonheid is vergankelijk; mensen waarderen supermodellen niet om wie ze zijn maar om wat ze representeren) zijn waar, maar niet vernieuwend. En hoewel de film er bij vlagen erg mooi uitziet (vooral wat betreft het kleurgebruik) vond ik het er (net zoals het hoofdpersonage) meestal veel te nep, te extravagant en te kitscherig (te "plastiek", om Onderhond's woord te gebruiken) uitzien. Dat past uiteraard uitstekend bij de thematiek van de film, maar ik vond het evengoed lelijk. En ook het camerawerk en de kadrering vond ik nergens uitmuntend of indrukwekkend. Het is verder zeker geen straf om de film te bekijken: het verhaal is best leuk (maar niet meer dan dat) om te volgen en de vormgeving is soms best indrukwekkend. Maar ik vond geen enkele scène van Herutâ Sukerutâ memorabel en zij wist me ook nooit echt te boeien, intrigeren of emotioneren, dus uiteindelijk kom ik helaas niet uit boven een onvoldoende.

Na Sakuran was ik wel benieuwd naar deze tweede film van Ninagawa. Het moet gezegd, qua kleurenpracht overtreft de regisseur zichzelf. De aankleding is zo mogelijk nog pompeuzer dan in haar eerste film met opnieuw fel rood als overheersende kleur. Ik vind dat toch wel een beetje jammer, want overdaad schaadt ook hier. Wat mij betreft had Ninagawa wel wat meer aandacht mogen besteden aan het verhaal dat nogal springerig overkomt.

Dat de rivaliteit tussen de plastic Liliko en haar meer natuurlijke rivale Kozue niet wat breedvoeriger uitgewerkt is, vind ik een gemiste kans vanwege de grote tegenstellingen qua uiterlijk én karakter tussen die twee. Nu ligt de aandacht vrijwel exclusief op de geestelijke en fysieke teloorgang van een topmodel, dat vooral gedreven door een gebrek aan innerlijk zelfvertrouwen ten koste van alles ultieme schoonheid wil nastreven.

Het ziet er allemaal gelikt en oogverblindend uit, maar er had naar mijn gevoel vanuit dramatisch oogpunt meer ingezeten. En waarom een film als deze moet eindigen met een horrorscène is mij een raadsel.

Leuk.

Grootste pluspunt is eigenlijk het basisidee. Een door alles en iedereen aanbeden idool die bezeten raakt van de vergankelijkheid van haar schoonheid en roem. Tot in het extreme doorgevoerd; van de gillende massa's fans en lyrische fotografen om haar heen tot haar eigen verdorvenheid en minachting die er het product van zijn. Leuke toevoeging is de entourage van moeder, assistent Hada en de beauty parlor, die op onethische wijze mollige meisjes in modellen omtovert.

Jammer dat het politieverhaaltje erdoorheen geweven wordt, want het voegt, naast wat grijze kantoorbeelden en quasifilosofische meta-analyse, weinig toe. Sterker, het lijkt een beetje de angel uit de andere verhaallijn te halen, door de idealen van uiterlijke schoonheid als hoogste haalbare te relativeren. Betreffende scenes maken dat de film onnodig langdradig aanvoelt. De obsessie en intensiteit is in een film als Black Swan haast ondraaglijk voelbaar, hier kijk je het toch redelijk ongeroerd aan.

Een visueel fenomeen zag ik er helaas ook niet in, al schuilt achter mise-en-scene, kleurgebruik en camerawerk overduidelijk visie, met veel gevoel voor detail weergegeven. Maar om nou in superlatieven te spreken. Deed me veelal denken aan Survive Style 5+, die voor mij toch duidelijk de betere van de twee is. Gezien het onderwerp had het wel compleet over the top gemogen.

Een vermakelijke film maar mist de intensiteit of visuele overdaad om echt hoog te scoren. 3*

Was ook benieuwd na de 5* beoordelingen van een aantal gebruikers hier. Visueel top, maar niet geniaal. Inhoudelijk cliché en oppervlakkig. Het meeste is al gezegd en ik sweef er een beetje tussenin. Goede scenes met mooie fotografie waarbij je niets geeft om de personages, een traan laten bij deze film is voor mij dan ook onbegrijpelijk. De speelduur is iets te lang, zonder dat politie-onderzoekje en die poetische onzin van die prosecutor was het beter te doen geweest. De dromen/waanbeelden zijn daarentegen wel geslaagd en daar had ik er best wat meer van willen zien (om wat meer in de huid van Lilico te kunnen kruipen). De vergelijking met Black Swan werd hierboven al ergens gemaakt maar vind die persoonlijk een stuk beter dan deze. Al met al een film die prima te doen is en je genoeg mooie beelden voorschotelt.

Als een fotograaf met zo een unieke, kleurrijke stijl als Mika Ninagawa zich aan een film waagt, dan ben ik zeker benieuwd. Eigenlijk had ik nooit enige twijfel of deze film mij visueel zou bevallen. Ik heb in Tokyo eens een expositie van haar werk gezien. Prachtige foto's met zeer intense kleuren. Dat is eigenlijk in Helter Skelter niet anders. Meteen ook het grote pluspunt van de film. De film staat bol van de prachtige shots en fantasierijke decors en is een genot voor het oog.

Echter vind ik Ninagawa op een aantal andere punten behoorlijk de plank misslaan. Het grootste probleem is dat er teveel verhaallijnen begonnen worden, waarvan er heel veel afgeraffeld worden. Het detective verhaal krijgt bijvoorbeeld veel te weinig ruimte, terwijl ik de filosofische rechercheur juist één van de interessantste personages vond. Het ontmoeten van Liliko en de rechercheur in het aquarium was dan ook een hoogtepuntje in de film, waar alles even samen kwam. Kom ik meteen op het volgende probleem, er zit te weinig diepgang in de meeste personages. Bovendien handelen ze soms op wel heel onrealistische wijze, wat voor een paar tenenkrommende scenes zorgt. Met name de scenes waarin Hada en haar vriend worden gedwongen van alles te doen voor Liliko gingen er bij mij niet in.

Het is allemaal een beetje teveel van het goede. Teveel personages, teveel manieren om het verhaal te vertellen (de interview scenes voegden niets toe aan het geheel). De muziek irriteerde me meer dan dat het de film aanvulde.

Helaas, maar ondanks de visuele pracht kan ik hier geen voldoende aan geven.

Lege film over een leeg onderwerp.

Het zag er best mooi uit hoor (al werd ik niet van mn stoel geblazen) maar daarvoor kijk ik geen film, althans niet alléén voor de mooie plaatjes. Naast genieten van visuele vondsten wil ik ook - en vooral - meegevoerd worden door sterke dialogen, een goede plot, een mooie soundtrack en goed acteerwerk. Ik vond deze film op het visuele na op eigenlijk alle andere fronten te kort schieten. Het leek alsof de regisseur alleen maar bezig was met het schieten van plaatjes, en daarbij de rest vergat, of overliet aan niet bijster getalenteerde kennissen.

Prachtig ogende film waar ik anderhalf uur erg van genoten heb. In het begin kon ik me haast niet voorstellen dat ze het niveau qua cinematografie de hele film lang zouden kunnen vasthouden, maar daar zijn ze met vlag en wimpel in geslaagd. Ook Erika Sawajiri maakte indruk in een gewaagde en veeleisende rol.

Helaas begon de film in het laatste half uur te slepen met de ondergang die je van verre kon zien aankomen. Steeds wanneer het leek alsof de film was afgelopen werd er weer een nieuwe scene achteraan geplakt. Daarnaast hadden de hierboven al genoemde scenes op het politiekantoor van mij ook achterwege mogen blijven.

Uiteindelijk toch erg van genoten en ik wil de film eigenlijk zo snel mogelijk nog een keer zien.


Volgens mij zat ik ook op het einde niet goed meer op te letten, want ik kon niet goed plaatsen wat er nou precies aan de hand was, nadat ze een mes in haar oog stak (lijkt me symbolisch bedoeld?), maar daarna werd ze nog populairder door de documentaire en ze bleek niet dood te zijn gezien de laatste scene waar ze het andere model opwacht of was het hallucinatie? Ik kon het er niet goed uithalen.

Ik kijk zelden Japanse films, dus als ik er eens eentje zie vind ik ze meestal wel bijzonder en mooi (en 'raar' naar westerse maatstaven, maar daar ben ik inmiddels wel op ingesteld).

Zo ook deze. Had al begrepen dat de cinematografie en met name het kleurgebruik de moeite waard was, dus daar was ik wel benieuwd naar. En inderdaad was dat het geval, alleen jammer dat de inhoud er een beetje bij achterblijft. Het verhaal, en vooral de boodschap, is niet iets waar we anno nu nog stijl van achterover slaan. Het gaat dan ook veel te repetitief door allemaal, er had toch zeker wel 20 minuten van de speelduur afgekund. Het is ook een wat vreemde mix tussen mainstream verhaal (het deel met het proberen aanklagen van de beautykliniek) en allemaal semi-abstract gedoe met Lilico en haar aftakeling, zeker naar het einde toe.

Toch op zich wel de moeite waard om eens te hebben gezien, maar dan vooral om je te vergapen aan de kleurenpracht en de Japanse popcultuur-gekte.

3,5*

Een kleurrijke film die het onderwerp schoonheid en vergankelijkheid op een nogal pompeuze manier laat zien.

Een poëtische mijmerende officier van justitie komt telkens met opendeur-uitspraken ("het meest fascinerende aan het sterrendom is dat het een mismaaktheid is, als een kanker") en gekunstelde dialogen doen de film gewichtiger lijken dan het onderwerp toelaat. Want hoeveel woorden de film er ook aan vuil maakt, zo uniek en diepzinnig is het thema niet. Ja, roem is vergankelijk en schoonheid is oppervlakkig, maar heb je nu echt twee uur nodig om die boodschap over te brengen?

Na de zoveelste musical montage van een fotoshoot en beelden van giebelende schoolmeisjes in Japanse popcultuur-omgeving wist ik het wel. Het was allemaal veel te zweverig en langdradig gemonteerd.

Visueel weet de film soms wel indruk te maken, maar inhoudelijk was ik er na een half uur al op uitgekeken.

Twee berichten ineens? Waar hebben jullie deze film gevonden N00dles en Ste*?

Samen gekeken.