Obsession (2025)

Moest er zelf ook goed over nadenken. But I think I’m in love.

Deel de mening van graaf machine.

Middelmaat filmpke.

Eens met wat Remorz zegt.

Leuk idee, matige uitwerking.

Jammer dat de keuzes die Bear soms maakt, niet allemaal logisch zijn, maar die schoonheidsfoutjes wegen niet op tegen de hoogst originele invalshoek van deze voortdurende mentale horrorshow.

Kippenvel bij vlagen.

En wat je ook van de film vindt, kunnen we wel afspreken dat Inde Navarrette (als Nikki) de meest angstaanjagende vrouw van 2026 acteert.

Wat een beleving ! Geef die actrice die Nikki speelt aub een Oscar.

Eng en bizar dat is zo'n beetje mijn ervaring van deze film waarbij sommige scénes je nekharen echt van omhoog gaan staan.

Voor mij tot nu toe de beste Horrorfilm van 2026 met afstand.

Dit was goed ja.

Na jarenlang van generieke Blumhouse filler hebben ze eindelijk wel eens een talent aan de haak kunnen slaan. Een op papier niet eens zo origineel filmpje, maar de uitwerking van Barker zorgt ervoor dat het toch fris en nieuw aanvoelt. Deed mij wat denken aan cringe comedy, maar dan met de comedy vervangen door horror.

Acteerwerk is sterk, met ongetwijfeld een breakout rol voor Navarrette. Visueel sfeervol, met vooral goed camerawerk en gebruik van focus/schaduwen. De soundtrack is ook erg sfeervol, de opbouw is perfect en er zitten ook een paar instant classic scenes in (met oa een érg geslaagde jump scare). Mnee, Barker is een frisse wind, lange leve de jonge YouTube helden.

4.0* en een uitgebreide review

Ondanks hulp van zijn beste vriend [Cooper Tomlinson] laat Bear [Michael Johnston] elke kans liggen om (platonische) vriendin Nikki [Inde Navarrette] uit te vragen. In plaats daarvan koopt hij in een snuisterijenwinkel een ‘Wishing Willow Tree’ en wenst hij dat Nikki meer van hem houdt dan van wie of wat dan ook. Maar Nikki’s verliefdheid neemt al snel extreme vormen aan. Het zoveelste geval van een aardig idee voor een aflevering van The Twilight Zone. Navarrette is fenomenaal en zorgt zeker voor de nodige (negatieve) kriebels, maar Johnston zet Bear neer als een lafaard en een loser van wie je niet begrijpt waarom hij niet eens een poging doet om de relatie (direct) te beëindigen. Barker weet duidelijk niet hoe hij een laatste akte moest schrijven, want de ontknoping is buitengewoon onbevredigend.

Die is toch juist volledig in lijn met wat er aan vooraf gaat. Zo gaat het in horrorfilms.

Aardige horror met een leuk uitgangspunt. Navarrette is op dreef als obsessieve en bezeten vriendin. Hier en daar best wel wat spanning omdat je niet zo goed weet wat ze nu weer gaat doen. Visueel vond ik de film echter niet zo indrukwekkend, waardoor ik het geen hoogvlieger vind.

2 x in de bios gaan kijken.

Meer als de moeite waard zlefs om 2x te kijken.

1x voor de ervaring en 2x voor alle details want er zitten zoveel details in deze film.

Ook de acteerprestaties en hoe deze film tot stand is gekomen is een

*5.0 waard.

i know niet veel inhoudellijk in deze review

maar hier moet je echt blind blind ingaan !!

Ik geloofde de film vooral niet en dat is jammer. Qua regie wel prima gedaan. De film bouwt prima spanning op en met goed gebruik van blur en een spel van schaduwen. het sfeertje is crepy maar goed getroffen. En Inde Navarrette is uitstekend. Een heel scala aan emoties en mood swings maar steeds altijd eve overtuigend en geloofwaardig, ze raakt precies de snaar goed. Dat is niet te zeggen van haar tegenspeler die te dik erop legt dat hij een muurbloempje is. Vergelijk dat met de invulling van Logan Lerman van zijn rol in The Perks of Being a Wallflower. Veel subtieler en daarmee veel oprechter.
Verder vond ik het verhaal wat flauw, zoals meer aangegeven hier. Dat je iemand smoorverliefd laat worden kan zorgen voor komedie, drama, een film over ethiek (ehtiek komt nu tussen neus en lippen even snel langs) of voor horror zoals nu. Maar ook daar heb je meerdere varianten en men kiest voor de makkelijkste, door een demon in het lichaam te plaatsen. Veel boeiender was het geweest als Navarrette wel normaal was blijven doen maar enorm claimend en kleverig en dat meer en meer. Uiteindelijk werd de irritatiefactor te groot ondanks veel goede punten. 2,5*.

Het was weer een tijdje geleden dat ik nog eens een film had meegepikt in de cinema, maar de hype rond deze film en de trailers die op ons zijn afgekomen, overtuigden me wel om de gok te wagen.

En Obsession is zeker een bezoekje waard, want het is het soort horror dat me beter ligt. Eentje die echt onder de huid weet te kruipen en het tot het einde van de film weet vast te houden. Zij die gehoopt hadden op een resem jump scares zijn eraan voor de moeite (al was die waarbij Nikki het hoofd van Sarah kapot slaagt wel van een erg hoog niveau), maar in de plaats krijgen we wel een heel aantal scènes waar de spanning continue te snijden is.

Een grote verdienste daarvoor is weggelegd voor Inde Navarrette die op een erg straffe manier het geobsedeerde liefje van Bear speelt. In een mum van tijd weet ze iedere keer over te schakelen van het lieve meisje naar een beangstigende psychopaat (dat creepy lachje!) en door haar aanwezigheid heeft iedere scène een sterke spanningsboog. Bij momenten voelt het ook erg ongemakkelijk aan, zoals de scène waar ze met een groep een spelletje speelt en Bear de persoon links van hem (Sarah) moet kussen. In ieder geval een naam die we zeker moeten onthouden.

Ik heb eigenlijk maar 1 minpuntje kunnen ontdekken. Dat de wens van de vriend van Bear om een miljard dollar te krijgen ook uitkomt, was wat mij betreft nergens voor nodig. Dat de wens van Bear was uitgekomen, was dan toch niet zo uniek. Soit, Curry Barker heeft indruk gemaakt met deze erg sfeervolle horror.

4*

Freaky Nikki

Er is al veel gezegd en geschreven over Obsession, en ook ik kan niet ontkennen dat het bioscoopdebuut van Curry Barker tot een van de sterkere horrors van de afgelopen jaren behoort. Tot de absolute top vind ik Obsession echter niet behoren; hiervoor laat de regisseur helaas een aantal kansen liggen of maakt hij keuzes die ik persoonlijk anders had aangepakt.

Ik doel hier hoofdzakelijk op Nikki, die Bear letterlijk vraagt of ze gevoelens voor hem heeft, waarna hij zich alsnog niet durft uit te spreken. Sterker was geweest als hij dit wel had gedaan en zij hem had afgewezen, alvorens hij zijn wens over haar zou hebben uitgesproken.

Daarnaast zijn er nog een aantal andere keuzes die ik liever anders had gezien, zoals Ian, die een groot geldbedrag wenst dat vervolgens wel heel letterlijk uit de lucht komt vallen. Het was geloofwaardiger geweest als er even later een cameraploeg met een cheque voor zijn deur had gestaan.
Ook had er meer gehaald kunnen worden uit het One Wish Willow-concept, bijvoorbeeld door Bear met iemand in contact te laten komen bij wie een wens ook volledig verkeerd was uitgepakt.

Tot zover mijn kritiek, want wanneer je naar mijn eindbeoordeling kijkt, kun je concluderen dat de positieve elementen de boventoon voeren. Dit komt niet in de laatste plaats door Inde Navarrette, die scène na scène steelt, de praktische effecten (waar ik een groot voorstander van ben) en een ijzersterke onderhuidse spanning die al snel onder mijn huid kroop en daar niet meer verdween. Goedkope jumpscares voeren gelukkig niet de boventoon; de nadruk ligt duidelijk op psychologische horror.

De onvoorspelbaarheid van Nikki is daarbij tegelijk eng, ongemakkelijk en op momenten ook grappig, terwijl de spanning constant aanwezig blijft. Daarnaast blijven een aantal elementen bewust mysterieus, zoals wie de man van de klantenservice eigenlijk was, welke wens de winkeleigenaar precies gedaan had, en waar de One Wish Willows überhaupt vandaan komen. Less is more: de verbeelding van de kijker zorgt uiteindelijk voor het sterkste narratief.

4,0 ★

Goed gedaan, beetje simplistisch of houterige manier van omgaan met elkaar in het begin, maar de spanning van haar ontwikkelingen waren erg goed gedaan. Ik denk dat het idee was dat haar ziel ergens in de hel was ofzo en haar lichaam overgenomen, aangezien hij tijdens het bellen de vraag kreeg of hij haar wilde spreken en je haar alleen maar hoorde gillen.

Alleen vanaf het moment dat ze begonnen met flauwe horror clichés zoals ze plots in de hoek van de slaapkamer stond en op hem af kwam sluipen om daarna weer in de hoek te gaan staan, toen was de spanning er wel af voor mij. Jammer, want die wisselingen en de angst in haar ogen als ze af en toe heen en weer schiet tussen karakters was juist veel origineler en veel enger.

Niet super onder de indruk van de film zelf, maar wel van de acteerprestaties van Inde Navarrette. Die heeft zich wel op de kaart gezet met deze rol.

Blijkbaar is de film al bijna uitgedraaid, dus morgen is voor mij (uit)eindelijk de GROTE dag Nou, ik ben hartstikke benieuwd...

Ach ja. Op het plot is van alles aan te merken, zoals hierboven ook hier en daar gebeurt. Ik heb ook het idee dat het grote Universal lekker leentjebuur speelt bij de indies en de boel platslaat voor het grote publiek. Zo gaat dat in de kunsten.

Desalniettemin heb ik me best vermaakt. Echt eng werd het nergens (terwijl er vrij weinig voor nodig is om mij de stuipen op het lijf te jagen), maar ik moest soms lachen en dat is al heel wat. Maar of ik me over een half jaar ook maar iets van deze film herinner? Ik betwijfel het.

Wat een heerlijk freaky originele en ongemakkelijke film! Inde Navarrette is werkelijk fenomenaal in dit bijzondere regiedebuut van Curry Barker. Het is even een paar minuten wennen aan de stijl en het beeldformaat maar het blijkt aangenaam passend. Het is ontegenzeglijk een horrorfilm, hoewel het zeker thriller elementen heeft maar spannend is het absoluut. Eigenlijk over de gehele speelduur. Langzaam maar zeker nadert de climax en hoewel die niet eens zo verrassend is heeft Barker je dan al zo in zijn tang dat de kijker niet eens tijd heeft een afloop te voorspellen.

4,5*

Een goede, maar letterlijk en figuurlijk ook een overroepen horror-romance.

De hoge scores waren nog niet overtuigend genoeg om naar de bioscoop te trekken, maar de lokroep van horrorconnaisseur Jan Verheyen in het VRT-programma De Afspraak kon ik niet weerstaan. En hoewel het een leuke film is, bleef ik toch wat op mijn honger zitten.

Horrorfilms met hoge ratings hebben vaak met elkaar gemeen dat ze romantisch zijn. Denk maar aan Bones and All, Let the Right One In, Spring, Warm Bodies, etc. De verklaring is simpel: de romantiek trekt een grote schare kijkers aan die normaliter niet bekend staan als horrorfans, namelijk vrouwen. Ook in de Kinepolis van Brugge viel de ratio 80:20 op. Zo'n vrouwelijk overwicht in de zaal, met zelfs hele vriendinnengroepen die taterend en kwetterend aanschoven, dat moet geleden zijn van 2006 toen ik per abuis met mijn pa in een vertoning van The Devil Wears Prada verzeild raakte.

Obsession dan. Die gaat eigenlijk over een gevoelige sukkel, Bear, die zijn gevoelens niet onder woorden kan brengen en daar een zeer zware prijs voor betaalt. Daar zit zeker een les in verscholen. Het verhaal is niet bijster origineel. De premisse gaat in de cinema al een eeuw mee, met allerlei adaptaties van The Monkey's Paw en later ook de Wishmaster, recent nog Wish Upon. Maar toch is de aanpak van Curry Barker fris te noemen. Zo ook het gegeven dat Nikki af en toe de overhand haalt en probeert te communiceren. Of dan die stoner helpdesk en dat hij Nikki kon spreken via de telefoon WTF. Heel goed gevonden.

Er zitten een paar zeer creepy scènes in, die je nekharen recht doen staan. De schaarse gore en jump scare(s) zijn zo effectief gebracht, echte liefde voor het genre. Inde Navarrette speelt haar rol ook steengoed. Maar het fatsoen voorbij was het veelvuldige, ja bijna onafgebroken geschreeuw doorheen de film. Het was soms welgekomen om het deerniswekkende gekeuvel van mijn medebioscoopgangers te overschreeuwen, maar even vaak was het gewoon irritant.

Al bij al is Obsession wel een fijne film, maar het had gerust kunnen wachten op de streamingdiensten.

Tsja... Dit was toch wel een tegenvaller. De regie was prima en het camerawerk mag er ook wezen. Plot en script vond ik ondermaats. Soundtrack is oké, maar niet meer dan dat.

Inde Navarrette mogen we gerust een nieuwe Scream Queen noemen, zij het een averechtse. Vond haar zowel een sterk als zwak punt. Het vele geschreeuw drukte me een aantal keer in m'n stoel, waarbij ik hoopte dat het weer snel voorbij was. Pffff, echt too much (overacting). Een vriendin die mee was, noemde haar een Borderliner on Speed. En dan, Michael Johnston. Krijgt nogal kritiek dat hij een muurbloempje is. Blijkbaar is dat zijn rol. Vond hem die rol goed vertolken. Aardig filmpje, meer zeker niet. 6.5/10*