Obsession (2025)

Zalige horrorfilm met een sublieme Inde Navarrette als Nikki, een vd betere horrorfilms vd laatste jaren.

Wilde deze al weken zien en vanavond dan eindelijk naar de bios geweest. Gelukkig heb ik niet eerst de reviews gelezen want heb gewoon keihard van de film genoten. Wat een creepy film! Kreeg er een aantal keer ‘Smile’ vibes van, die vond ik ook zo lekker psycho.

Tuurlijk als je erop gaat letten, kloppen er een aantal dingen niet helemaal. Maar ik heb er niet op gelet en vond de film wel origineel. Lekker verstand op nul dus!

Waste of time

Wat een tegenvaller zeg, misschien had ik een te hoge verwachting van deze film.

Originele horror, maar hoe dit aan zo'n hoge score komt is me dan ook weer een raadsel. Eigenlijk is dit een prima combi van Strange Darling en Talk To Me, waarbij de voodoo input van Talk To Me duidelijk is geleend en anderzijds de indringende manier van acteren van Strange Darling. Maar ik vond beide films sterker dan dit, ook omdat er nog wat te raden overbleef en omdat de humor in bijv. Talk To Me de boel ook wat relativeerde. Deze film is een beetje een herhaling van zetten en gaat om die reden wel een beetje vervelen. Tuurlijk is die actrice heel goed als betoverde vriendin die totaal ontspoort, maargoed, dat weet je ook wel na een tijdje. Die sul blijft ook maar dingen proberen, maar kan zichzelf niet helpen. Dit had echt diepgaander en heftiger gekund. Maar wel blij dat horror zo prominent in de belangstelling blijft staan.

Indrukwekkend speelfilmdebuut van regisseur Curry Barker, die hier op kunstige wijze humor en horror weet te combineren. Het script laat sporadisch te wensen over en lang niet alle gebeurtenissen zijn even logisch, maar wat Barker aan enge, intense sfeer weet neer te zetten maakt veel goed. En wat een rol van Inde Navarrette, fenomenaal.

Ik heb deze film in 3 delen gezien en elke keer zoog deze film mij weer op. En vooral in het begin dacht ik dit word niks, een horror gecombineerd met een 'liefdes' relatie!?. Maar ik zat er flink naast met een beperkt verhaal zetten ze hier toch een uitstekende film neer. Ze hebben hier een onderwerp er uitgepakt die elke tiener/volwassen wel eens heeft meegemaakt. Love, love, love me do tot het einde..

Bespreking van Obsession - ikruikversemosterd:

"Bear heeft op de gok een wensbotje gekocht en wenst met diepe zucht dat Nikki (niet minder dan briljante rol van Inde Navarrette) hoteldebotel smoorverliefd op hem wordt. Niet dat hij écht gelooft in de werking van de wens. Dus waarom luisteren naar waarschuwingen. Hij heeft de wens net uitgesproken als Nikki radicaal van gedrag verandert. Van nuchter jong meisje met sterke eigen wil naar intense minnares die bij haar geliefde wil blijven.

Bear vindt het geweldig. Dit is wat hij altijd wilde. Eindelijk samen met de onbereikbare Nikki. Ook als de obsessie gevaarlijk wordt en er een levensbedreigende situatie ontstaat. Want net zoals Nikki niet meer zonder Bear kan, zo verliefd is hij nog steeds op Nikki.

Nagelbijtend traag duwt het cynische Obsession zijn personages richting afgrond. Er is één mogelijkheid om de schade in te perken. Maar dat zal het uiterste vragen van Bear.

Wees daarom in godsnaam voorzichtig met wat je wenst. Heel voorzichtig. Weeg elk woordje zorgvuldig af, denk net zo lang na over de formulering tot je je wens in detail precies goed hebt verwoord. Want eenmaal gewenst blijft gewenst. Dat kan je niet meer terugdraaien.

Nog beter: laat het hele wensgebeuren maar zitten. Spaart je een hoop ellende."

Na even te hebben moeten wachten en alle hype rondom Obsession was ik erg benieuwd naar deze film. Vooral omdat hij is geregisseerd door de nog jonge Curry Barker, van wie ik eerder al een aantal shortfilms online heb gezien. Omdat ik zelf ook shortfilms maak, was dat voor mij extra interessant en inspirerend.

Na veel positieve reviews te hebben gelezen, heb ik de film uiteindelijk in de bioscoop gezien en ik kan zeggen dat hij de verwachtingen zeker waarmaakt. Het verhaal blijft van begin tot eind interessant en spannend, met een heerlijk naargeestige sfeer die de hele film goed overeind blijft. Ook het acteerwerk is erg sterk. Des te indrukwekkender is het dat Curry Barker dit op zo'n jonge leeftijd heeft neergezet.

Ik heb me uitstekend vermaakt in de bioscoop en ben erg benieuwd waar Curry Barker in de toekomst nog mee gaat komen. Als dit een voorproefje is van wat hij kan, dan belooft dat veel goeds.

3,5*

Wat een saaie film. Opeenstapeling van clichés. Misschien leuk als je niks gewend bent qua films?

Ook een tweede keer kwam deze niet (helemaal) uit de verf voor mij.

Het bracht me toch een beetje aan het twijfelen, al die positieve reviews en bijna unaniem hoge waarderingen, maar bij de herziening liep ik een beetje tegen dezelfde heikele punten aan.

De film had voor mij zó veel meer impact gehad als alle gebeurtenissen en handelingen daadwerkelijk organische uitvloeiselen van die premisse waren geweest: als een uit onmacht achteloos geformuleerde wens (that Nikki would love me more than anyone in the world) daadwerkelijk al die ellende als logisch gevolg had gehad.

En in sommige scenes gebeurt dat ook: de bezeten Nikki duldt namelijk geen rivaliteit, dus wordt een onschuldig spelletje al snel een territoriaal standpunt. En ook wil zij het liefst dat Bear te allen tijde bij haar blijft, dus tapet ze de deur dicht en wacht ze hem in anticipatie roerloos af. Maar vaker blijft het toch een random gegeven dat ze zo bizar en onvoorspelbaar handelt: waarom bijvoorbeeld die kat als lunch serveren of 's nachts zijn haren knippen? Uit liefde? Net iets te vaak kiest Barker voor een bizarre situatie die niet organisch voortvloeit uit de personages of premisse maar puur omdat het een treetje hoger is qua extremiteit.

Jammer, want de klantenservice formuleert wel degelijk dat "just because you chose this for her, doesn't make it less real." Als de gevolgen van de wens niet organisch voortkomen uit die wens, komt het voor mij toch wat willekeurig over.

Sfeervol wel. Barker weet veel situaties wel met belichting en soundtrack van een effectief sfeertje te voorzien, maar voor mij haalt de randomness toch vaak de angel eruit. De humor doet iets vergelijkbaars. De scene dat Ian een miljard wenst, of als een bebloede Bear een tirade tegen de winkeleigenaar afsteekt: daar waren toch andere keuzes denkbaar die het basisgegeven iets geloofwaardiger overeind gehouden hadden.

Toegegeven: het einde is sterk. Maar daar vind ik dat Barker toch iets te langzaam ontvouwt, waardoor de scenes haast onvermijdelijk afstevenen op een verloop dat uiteindelijk voorspelbaar voelt, terwijl het meer verrassingselement met zich meedroeg.

Nee, dit is uiteindelijk niet een film die me echt mee wist te krijgen of wist te verrassen, maar vooral eentje die me vaker deed stilstaan en vraagtekens bij situaties deed zetten. Het technisch gedeelte is dik in orde; misschien moet Barker in de toekomst liever andermans script verfilmen.

Tof om Iker Casillas eens te zien acteren.

Lang geleden dat ik een mening heb achter gelaten voor een film. Ik heb hem op de pc gekeken dus kon af en toe wat doorskippen. Dat zegt misschien meer over mijn aandachtspanne, maar.. deze film is echt f*ckedup.

zeker geen clichés

Wat een saaie film zeg;veels te over gewaardeerd

Goeie originele film!

De hele premisse van een wens die slecht uitpakt is een cliché!

'Kus de persoon links van je'.. Die scène was geniaal. Hail voor Nikki

Kijk dit is nou eens een leuke originele thriller/horror waarbij niet alle clichés je om de oren vliegen. En die je ook gerust kunt kijken als je eens wilt griezelen met je partner die niet van horror houdt. Zo worden ze helaas maar weinig gemaakt.

Wat een slechte film zeg, het acteerwerk is verschrikkelijk met al die B-acteurs, het komt niet echt over.

Bovendien is het helemaal niet griezelig of spannend maar walgelijk, het lijkt wel een komedie, ik moest gewoon lachen. Maar goed "over smaak valt niet te twisten", als ik al die positieve reviews lees.

Een van de betere horrorfilms van de laatste jaren maar dat zegt niet zoveel want de kwaliteit van horror is al een aantal jaren behoorlijk zwak , maar hier zat in ieder geval nog een beetje spanning in , echt volbloed horror vind ik dit overigens nou ook weer niet , het neigt meer naar een mix tussen relationeel drama ,fantasie, en thriller .

De spanningsopbouw is een van de sterke punten van de film samen met het goede acteerwerk van Indi navanette .

Michael johnston speelt ook sterk als Bear al neigt zijn loser potrettering van Bear er wel af en toe erg dik bovenop .

Een red pil perspectief lijkt even een subplot van de film te worden , veel introverte mannen die in de friendzone zitten lijken hier aanvangkelijk een verhaal te krijgen, maar al snel gaat het plot weer richting de andere kant want als zelfs overduidelijk is dat er bij Nikki een steekje los zit krijgt Bear nog het verwijt dat hij misbruik van haar zou maken , een volkomen belachelijke veronderstelling natuurlijk .

Om hem te laten sterven in het einde was eigenlijk ook wel weer zo'n keuze die uit een soort gynocentric lafheid is gemaakt , het lijkt wel of de makers bewust hem de dader kant op wilden duwen want een man die via een cheat een vrouw tot liefde verleid is toxic , maar draai de sexe rollen om en het zou geen probleem zijn , ( the craft is hier een voorbeeld van) .

Een goede fantasy thriller die ook als studie over inter sexual dynamics weer eens laat zien hoe gynocentric onze westerse maatschappij werkt .

Erg saaie film.

Misschien had ik er teveel van verwacht.

Het komt gewoon niet op gang, slecht acteerwerk, het is/word nergens spannend, zit ook geen grimmige sfeer in..

Wat een flop en totaal geen horror!!!!

Of, misschien is het gewoon je smaak niet.

Mijn verwachtingen waren hoog vanwege de goede recensies. Maar als een echte horrorfreak viel mij deze film erg tegen. Komt langzaam op gang en veel zaken kloppen niet. Veel te nep. Gelukkig via de PC gekeken, kon ik regelmatig ff doorskippen. Zonde van mijn tijd.

Wat een geweldig sinister horror filmpje is dit zeg.

Het begint allemaal een beetje "high school" soft.

Bijna romcom.

Maar zodra de betovering in werk wordt gezet wordt het snel vermakelijk luguber.

Inde Navarrette als Nikki schakelt om van poeslief in huiveringwekkend psychotisch in een fractie van een seconde. Soms zou je wel willen ruilen met Bear. Maar even later zeker niet

4*

De laatste Blumhouse Productions is een prima film dat oprecht en creatief comging met het apenpootje ("Monkey's Paw" 1902) verhaal. Bear is averliefd op Nikki. Koopt wenst en breekt een "One Wish Willow" en tada...zoals altijd in 'wees voorzichtig met wat je wenst'-verhalen is er een, sinistere prijs. Het goede was dat het alledaagse, volkomen normale dingen veranderde in iets onheilspellends, zonder gebruik te maken van goedkope jump scares. Een hoogtepunt in de film is de performance van Inde Navarrette die met haar gezichtsuitdrukkingen het verontrustend maken om naar te kijken. Wat ook direct voor mij een tekortkoming is. Mistte een uitbarsting, iets met een Wow-factor. Ta...Blumhouse en die houden het allemaal netjes binnen de veilige lijntjes. Een ander probleempje is dat het zich op den duur herhaalt. Snap de hype maar voor mij niet de beste horrorfilm die ik zag dit jaar maar wel een erg plezierige.

Soms s het maar beter dat een wens niet in vervulling gaat. De geaarde horrorkijker weet dat maar al te goed. Genrefilms als Wishmaster (1997), Wish Upon (2017) en La Main du Diable (1943) laten zien dat het uitspreken van een onbezonnen wens nare gevolgen kan hebben. In de film Obsession van regisseur en schrijver Curry Barker draait het ook om een wens die wordt vervuld met alle kwade gevolgen van dien.

Het basisidee van de film is niet bijster origineel. De kijker ziet al vroeg aankomen in welke richting het verhaal zich zal bewegen. Echt verrassen doet de film niet. En toch is Obsession een van de aangenaamste horrorfilms die ik de afgelopen tijd heb bekeken. Zo kent Obsession heerlijk groteske momenten die op de lachspieren werken. Momenten die escaleren en steeds rampzaliger worden. Erg leuk. Daarnaast is de film af en toe behoorlijk bruut en gaat het er fysiek heftig aan toe. Ook leuk.

Hoewel Obsession vooral door overdrijving het vermaak zoekt zijn er wel degelijk aanknopingspunten met de echte wereld te vinden zo bedacht ik achteraf. Machtsmisbruik bijvoorbeeld. Iemand zonder instemming zijn wil opleggen. Vrouwonvriendelijk gedrag. Van die dingen. Door de overdrijving zal de kijker die serieuze ondertonen niet al te ernstig opvatten, vermoed ik. Ik deed en doe dat in ieder geval niet. Geen idee ook of de maker een boodschap wilde uitdragen over de horror van de actualiteit of de actualiteit slechts heeft benut als idee voor een film. De omgang met de serieuze ondertoon is aan de kijker.

Ik zag vooral een goede horrorfilm met spannende momenten, bruut geweld en fijne groteske humor en heb me prima geamuseerd.

Indrukwekkende film waar ik quasi blind ben in gegaan. Het verhaal van een jonge man die verliefd is op zijn collega, maar dat niet durft te zeggen. Waarop hij een wens doet, waarna het helemaal mis loopt. De opbouw is goed gedaan, de sfeer zit altijd goed en als er echt iets gebeurd is dat vrij onverwacht. De makers zetten Nikki meestal wat in de schaduw, wat het mysterieuze nog meer versterkt. Actrice Inde Navarette speelt die rol als Nikki ijzersterk en heeft hiermee hopelijk een doorbraak in haar carrière.

Obsession is gemaakt als een kleine horrorfilm met een klein budget, maar groeide al snel uit (dankzij oa mond aan mond reclame) tot een onverwachte blockbuster. Een onverwachte meevaller en 1 van de beste films van het jaar.

Wat een ontzettend rare film was dit. Ik dacht eerst dat de hoofdpersoon geobsedeerd was door de vrouwelijke hoofdpersonen en dat het verhaal zou draaien om een soort stalker die haar niet kon krijgen. Uiteindelijk bleek het totaal anders te zijn dan ik had verwacht.

Ik vond de hoofdpersoon ook behoorlijk irritant. Hij was steeds afwezig en wilde maar niet benoemen wat er echt aan de hand was. Dat eindeloze afwachten vond ik ontzettend frustrerend. Ik wilde hem bijna door het beeldscherm heen trekken en roepen Zeg het nou gewoon en doe eens wat!!!! Dat maakte hem voor mij echt een irritant personage.