Obsession (2025)

Wat een ontzettend rare film was dit. Ik dacht eerst dat de hoofdpersoon geobsedeerd was door de vrouwelijke hoofdpersonen en dat het verhaal zou draaien om een soort stalker die haar niet kon krijgen. Uiteindelijk bleek het totaal anders te zijn dan ik had verwacht.

Ik vond de hoofdpersoon ook behoorlijk irritant. Hij was steeds afwezig en wilde maar niet benoemen wat er echt aan de hand was. Dat eindeloze afwachten vond ik ontzettend frustrerend. Ik wilde hem bijna door het beeldscherm heen trekken en roepen Zeg het nou gewoon en doe eens wat!!!! Dat maakte hem voor mij echt een irritant personage.

Eerlijk is eerlijk: ik had in eerste instantie totaal geen zin in Obsession. Met het idee dat dit wel weer het zoveelste dramatische romcom- of tienerverhaal zou worden, ging ik er puur in vanwege de opvallend hoge cijfers en goede reviews. Mijn plan was simpel: als het eerste kwartier me niet wist te pakken, ging hij gewoon uit.

Dat bleek gelukkig nergens voor nodig. De film verraste me vanaf het begin. Al het "romantische" gedoe werd verrassend snel en effectief samengevat, waardoor het tempo er meteen goed in zat. De jonge acteurs leveren ontzettend sterk werk af, de herkenbare onzekerheid en de cringe-momenten uit je eigen tienertijd waren bijna voelbaar en zorgden voor een fijne, realistische basis.

Wat de film echt de moeite waard maakt, is dat het géén voorspelbaar happy ending voorgeschoteld krijgt. Het randje duisternis blijft tot het einde hangen.

Mijn enige echte puntje van kritiek zit in een onbenut potentieel van de lore. Op een gegeven moment pleegt de hoofdrolspeler een telefoontje waarin de stem aan de andere kant vraagt: "Wil je met haar praten?", waarna je de echte Nikki op de achtergrond wanhopig hoort schreeuwen en huilen. Dit vond ik een van de meest beklemmende en creepy scènes van de hele film, naast de creepy bewegingen van Nikki in het donker wat ik overigens geweldig vond gedaan. Helaas bleef het bij die ene scène. Ik was enorm benieuwd geweest naar de plek waar de echte Nikki al die tijd vastzat terwijl een mysterieus wezen haar lichaam overnam. Het was fantastisch geweest als ze dat wat meer hadden verkend.

Al met al is Obsession een ontzettend aangename verrassing. Het schudt het genre op een leuke manier op en is leuk om een keer te kijken. Wat mij betreft smaakt dit absoluut naar meer: een vervolg (of een nieuw project van deze regisseur) zie ik heel graag verschijnen!

Dit soort horrorfilms met een wens die op een vreselijke manier uitkomt werken altijd erg goed. Barker weet een uitgangspunt dat op zich niet origineel is zijn eigen gezicht te geven met een sterke vreemde en wat dromerige sfeer waarin voor de verandering alles eens niet wordt uitgelegd en ook ruimte voor humor wordt gevonden. En wat de film vooral zo sterk maakt is dat de wens op zichzelf al verknipt is, omdat Bear compleet de zelfbeschikking van Nikki negeert. Hij behandelt haar meer als een object dat hij begeert dan als een mens van vlees en bloed die ook haar eigen wensen heeft.

Het resulteert in een heerlijk ongemakkelijk horrorfilm vol kleine observaties over sociaal gedrag van een bepaald soort mannen naar vrouwen toe. Navarrette steelt al snel de show door Nikki's sterke persoonlijkheid eerst levendig neer te zetten om daarna een emotionele tijdbom van haar te maken die zich totaal onvoorspelbaar gedraagt, wat de scènes met haar altijd een zekere suspense verleent. Erg sterk vond ik ook de kleine momentjes waarin de echte Nikki door weet te komen. De eerste keer is dat een vrij memorabele jump scare, en daarnaast zijn dat ook de meest verontrustende momenten.

Zo weet de film je met regelmaat echt de kriebels te bezorgen. Barker weet duidelijk wel wat hij doet. Vaak laat hij de belichting en relatief simpele score een groot deel van het werk doen. Het sounddesign en de spaarzame gore weten ook behoorlijk te overtuigen. Enig minpuntje vond ik de overdreven griezelige glimlach die Nikki vaak heeft. Dat is de laatste jaren een beetje een horrorcliché geworden. Ook zou je kunnen zeggen dat de film wat aan de oppervlakte blijft gezien het onderwerp. Maar een horrorfilm hoeft niet diep te zijn natuurlijk.

Misschien niet het meest originele idee, maar weet toch wel te vermaken. Had wat weg van Pluribus met wat Smile elementen.

Weet op een aantal momenten lekker creepy en donker te worden, met gedrag dat langzaam escaleert naar morbide en extreem (naja, het begint al met die kat-memorial, maar dat is nog maar het begin). Al zijn sommige gedragingen nogal willekeurig; haar rare bewegingen, het lang stilstaan, haar morbide ideeën om liefde te tonen...Alsof alleen stalkergedrag nog niet genoeg is, waren ook veel dingen puur voor de shock-factor.

Maar goed, het werkt wel. Interessant ook hoe ze met belichting een personage in één klap sinister kunnen doen lijken, is een aantal keer mooi toegepast om je net dat creeped out gevoel te geven.

Kleine 3,5*

Het is geleden van Apocalypto dat ik een film twee keer in de bioscoop ging zien. Mijn gabbers wilden naar The oDEIssey, maar daar stak deze sacherijn een stokje voor.

Obsession heeft een hoge replay value. Heerlijk hoe de film de conventies van karakterpositionering compleet op hun kop zet. Zo blijkt de protagonist eigenlijk de antagonist te zijn. En dat einde is verschrikkelijk, maar toch is het feitelijk een 'happy end', aangezien de (echte) protagonist overleeft. Half puntje erbij.

Gekeken met mijn dochter. (20)
Het einde snapte ze niet meteen.
Maar de wilgentak en toen het einde was het inderdaad wat jij zegt. Ironisch te laat.
Heel goed bedacht.
Zet je ff aan het puzzelen tot het Aha moment klikt.
Tiktok heeft veel clips dus zij wilde het graag zien.
En voor horror dikke prima. Al was Bear beetje te kinderlijk verlegen en naïef.

Ik weet niet of ik hem zo zou omschrijven. Hij is in de eerste plaats een lafaard die zijn gevoelens niet vertolkt krijgt aan Nikki en middels een wens voor de makkelijke oplossing kiest. Vervolgens kiest hij ervoor om de vreselijke toestand van Nikki te negeren en haar dingen te laten doen die duidelijk tegen haar zin zijn. Zelfs wanneer ze hem smeekt om haar over de kling te jagen is zijn antwoord: 'is het zo erg om met mij samen te zijn?' waarna hij met zijn andere collega wat gaat flirten in de wagen. Op het einde kiest hij opnieuw voor de laffe oplossing door Nikki alleen te laten opdraaien voor de moorden. Ik zou hem niet als naïef en kinderlijk omschrijven, maar als een wrede villain.

Deze film heb ik samen met mijn vriend gekeken en wij vonden het allebei wel een redelijke film daarom heb ik het 3.5 sterren gegeven. Het is een van de betere films die wij afgelopen tijd gezien hebben op Spiderman na

Verfrissende film, niet veel schrik momenten op één na en dat is ook meteen de heftigste

Langaam aan beseft hij waar hij in beland is en doordachter te werk gaan. En oplossingen zoeken.
Ik bedoel meer de eerste scenes. Bij haar huis. Misschien is knullig. A nerd meer wat ik bedoel. Ik keek het met mijn dochter van 20 en ken haar vriendengroep al jaren en dit gedrag herken ik niet. Mijn mening is geen feit hoor. We zeiden samen dat hij nogal puberig lijkt. Daarom durfde hij niet op de al aanwezige hints ingaan? En zocht naar een snelle oplossing...

Magic comes with a prize....

Haha.. mijn dochter had dat op tiktok gezien dus zei al : nu zo meteen niet schrikken. Bleef toch wel heftig.

haha blijft toch leuk ja jump scares

bizarre uitleg , ik vraag me af waarom je zo hard en kil over hem oordeelt? , met als enige zekerheid dat hij erg verlegen is , je kan dat als laf zien en dan heb je voor een groot deel gelijk maar een wrede villain is totale onzin en alles 180 graden omdraaien.
En waarom zou Nikki niet verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor haar gedrag? , je zou best het argument kunnen gebruiken dat de wens haar onderbewuste slechte eigenschappen naar boven laat komen in plaats van hem gemakzuchtig de volledige schuld geven omdat het nou eenmaal makkelijk is om de man de schuld te geven van alles .
Ik krijg meer het idee dat dit voortkomt uit het onbedwingbare instinct om vrouwen nergens verantwoordelijk voor te hoeven houden , hoe extreem hun geweld en abuse ook is , het is altijd de schuld van hem .
Women are sugar and spice and everything nice, dat is wat onze cultuur ons mee heeft gebrainwashed en samen met het mannelijke instinct om vrouwen te beschermen zorgt dit voor dit soort conclusies.
De lindsey clancy case toont dit ook weer overduidelijk aan .
Draai de sexe rollen eens om en laat Nikki de wens gebruiken op Bear , je zou Nikki dan zeker geen wrede villain noemen achteraf .

Zeer beklemmende film. Rollen goed geacteerd. Juist de afwisseling in emotie zorgt ervoor dat je steeds op het puntje van je stoel blijft zitten

Mooi om te zien hoe bezit van een kwaadaardige entiteit hier wordt uitgebeeld doormiddel van het lichaam van Nikki en haar ogenschijnlijke obsessie voor Bear. Bear had van mij alleen wel een iets meer defensieve rol richting Nikki mogen aannemen; ik vond hem wel vrij tam. Maar misschien zorgde dat juist wel voor steeds dat onheimische gevoel van: nu komt straks die bezeten kant van haar weer naar boven en doet ze hem iets aan. Constant weet de film te boeien en ook het eind is origineel. Allesbehalve een standaard film. Ook Nikki haar vreemde uitingen zijn heel sinister in beeld gebracht: haar contouren in de hoek van de kamer, de vaas met bloemen voor haar gezicht, de manier van lopen en vooral die constante lach (die laatste deed me trouwens wat denken aan de film Smile).

De zeer hoge recensies begrijp ik, want qua originaliteit en spanningsboog scoort deze heel hoog in het genre. Wat ik wel irritant vond, was dat gehuil van haar en zijn geschreeuw heel de tijd. Maar goed, dat hoorde ook bij de setting en om bewust de emoties zo te laten zien om juist die spanning op te bouwen. In één woord: verrassend!

Er zijn wel meer zekerheden over Bear dan alleen dat hij verlegen is: hij negeert Nikki's gebrek aan instemming, blijft seksuele handelingen met haar verrichten terwijl ze daar niet mee instemt, negeert haar hulpkreten en loopt herhaaldelijk weg voor de gevolgen van zijn eigen keuzes. Bear is dus een laffe verkrachter.

Van victim blaming gesproken. Dat Nikki tijdens haar bezetenheid gewelddadige dingen doet, staat buiten kijf, maar dat is niet hetzelfde als aantonen dat ze moreel verantwoordelijk is voor het feit dat Bear haar in deze toestand heeft gebracht. Of verwijt je haar dat ze de liefde van Bear onbeantwoord liet?

Nee, totaal niet. Er is geen enkele aanleiding voor deze interpretatie. En ik zou denken dat ik al lang genoeg op deze site actief ben om er niet van verdacht te worden heimelijk een feminist te zijn.

Je gaat van mijn interpretatie van één fictief personage naar een vermeend 'mannelijk instinct' en een bredere theorie over hoe onze cultuur vrouwen van verantwoordelijkheid zou ontslaan. Inhoudelijk is er zeker grond voor je cultuurkritiek, maar die heeft geen enkele basis in wat ik daadwerkelijk heb geschreven. Er lijkt maar één iemand verantwoordelijk voor de ellende die Nikki overkomt en dat is Bear. Niki is het lijdend voorwerp in deze film, zij ondergaat de wanpraktijken van die verliefde knaap. Haar abuse? Omdat ze Bear heeft gefriendzoned? Komaan...

Deze redenering noemen we een non sequitur. De Lindsey Clancy-zaak is geen argument voor jouw interpretatie van deze film. Ik was ook gedegouteerd door de TikTok-moeders in die zaak, maar die dynamieken hebben werkelijk niets te maken met deze film. De mannen in Obsesion zijn nu eenmaal varkens. Dat geldt voor Bear én voor zijn collega. Die laatste is gewoon een matennaaier die achter de rug van Bear Nikki neukt en elk advies dat hij in de loop van de film geeft aan Bear is bedoeld om hem te laten falen. De twee mannelijke personages in deze film zijn villains, dat is een feit. Grote filosofische beschouwingen over de rol van vrouwen en mannen in de samenleving hebben daar weinig uitstaans mee. Je kan de bovennatuurlijke bezetenheid van Nikki niet vergelijken met de postnatale depressie van Lindsay Clancy. Clancy is gewoon een moordenaar en verdient de doodstraf. Nikki is het slachtoffer van een losgeslagen incel.

Dit is een ongegrond intentieproces. Je beweert dat ik Nikki in een omgekeerde situatie niet als villain zou zien, maar je hebt daar geen enkele basis voor. Bovendien verandert een omkering van de sekserollen niets aan mijn criterium: degene die bewust iemand in deze toestand brengt, diens gebrek aan instemming negeert en vervolgens de gevolgen van die keuze afschuift, is voor mij de schurk.

[quote]Corcicus schreef:

Je interpeteerd dit heel vanzelfsprekend en gemakzuchtig alsof hij magische krachten heeft waar hij zich volledig bewust van is , alsof hij zich volledig bewust is van zijn macht en die medogenloos gebruikt , dat is totaal niet de context van het verhaal , hij is niet een X men die zijn mentale krachten misbruikt , hij doet een wens waarvan hij weet dat die nooit uit zal komen in een normale rationele wereld , vervolgens nemen die krachten de regie over en is hij de controle volledig kwijt en het slachtoffer van de possesion krachten die haar overgenomen hebben .

hij maakt ook zeker in het begin geen bewust misbruik van de situatie , daar is het verhaal heel duidelijk in , hij voelt zich er heel ongemakkelijk onder , als haar gedrag vervolgens erger word is de context wel kraakhelder , hij is het sachtoffer omdat hij nu fysiek in gevaar is , en zij omdat de vloek haar geest volledig stuurt .

Jij negeert deze context totaal zodat je gemakzuchtig van Bear de Villain kan maken , De mannen in Obsesion zijn nu eenmaal varkens , verklaar je bovendien ook nog , wat een overtrokken kracht term , deze kracht term zegt genoeg over hoe je in je mentaliteit vooraf al de mannen wenst te demoniseren en je conclusie daarna is daarom geen verassing , gemakzuchtig en kortzichtig, op zich leugenachtig eigenlijk , want je wilt bewust de context niet zien om maar geforceerd de mannen de schuld te kunnen geven .

Wanneer soft boy wenst dat zijn hi school crush 'van hem houdt' verandert ze in / wordt ze bezeten van een demonisch wezen. AKA The Obsession. 'Be careful' zeggen ze toch? Ook zijn vriendengroep heeft eronder te lijden. Complete 'no budget' maar toch leuk gedaan. De horror zit vooral in het enge gedrag van de crush, zoals in de film Smile: enge koppen trekken, rare bewegingen maken, en dan weer terug naar soft boy extreem angstige kop. En dat het meisje zich altijd verstopt in de schaduw is ook ongemakkelijk. Vervolgens gaan de vrienden van de muziekwinkel er zich mee bemoeien. Langzaam aan dat wel: 'what the fuck dudes'? En ondertussen blijken er nog meer zaken te spelen waarvan de knul geen weet heeft. De humor zit hem in het totaal absurde gegeven van het 'make one wish' speelgoed dat dus gewoon werkt. Let wel: one. Dat product heeft dus een klantenservice die alle ins en outs van alle wensen kent. Dat is gewoon wel grappig en zoals elke klantenservice; echt behulpzaam zijn ze nooit. Het advies wil je nooit horen. Waarom het meisje niet tot de eerste hulp werd toegelaten was me wel/niet helemaal duidelijk. Lijkt me toch iets waar een dokter naar zou moeten kijken. Maar misschien niet in de wereld van Gen Z? Jongens en meisjes opa preekt: ja met een hersenschudding moet je gewoon naar de eerste hulp.

Best leuk en vermakelijk

Hele goede film die zo van a24 had kunnen komen maar ditmaal is het Blumhouse. Een productie maatschappij die mij eigenlijk niet kon overtuigen met hun producties. Maar hier hebben ze toch echt een top titel te pakken.

Inde Navarette stuwt deze film op door haar puike acteerwerk. Het verhaal is simpel maar wel effectief. Enige nadeel is wel dat er nauwelijks ontwikkeling in zit. Er is duidelijk een probleem (de ziekelijke verliefdheid). Maar "bear" die is nogal letargisch en verdraagt het. Een oplossing wordt halfslachtig gezocht.

Waar je meestal een of andere wijze man hebt of een boek komt hier geen uitweg. En dus wordt het wel repetitief

Ja dit zorgt wel dat de film erg statisch wordt op een bepaald punt en 4 sterren krijgt ipv 5. Dan hadden ze echt met een origineler einde moeten komen wat mij betreft.

Leuk concept, maar ik denk dat Obsession veel beter als korte film had gewerkt. Na verloop van tijd wordt het behoorlijk eentonig en ook visueel wist de film me maar weinig te boeien. Bijna alles speelt zich in het donker af, waardoor je vaak niet ziet wat er gebeurt. De horror vervalt bovendien al snel in voorspelbaarheid en simpele schrikeffecten. Daardoor krijgt het geheel al snel een wat goedkope uitstraling en voelt het alsof het beperkte budget de film behoorlijk in de weg heeft gezeten.

Dat merkte ik ook direct aan de cast. Naast de twee professionele acteurs bestaat een groot deel van de cast uit mensen met wie Curry Barker eerder voor zijn YouTube kanaal heeft gewerkt, onder wie zijn beste vriend. Het probleem is niet zozeer dat zij geen ervaren acteurs zijn, maar dat ze uit heel verschillende sociale kringen lijken te komen en daardoor totaal niet geloofwaardig als vriendengroep overkomen. Door dat sterke verschil in uitstraling en chemie kwam ik er nooit echt in.

Ook de willekeurige verwijzingen naar Curry zelf, zoals Barker's Bar, versterken dat gevoel. Hetzelfde geldt voor die vreemde scène aan het begin met een doek waar uiteindelijk helemaal geen zwerver onder blijkt te liggen. Zulke momenten geven de film het gevoel van een eerste speelfilm die zijn speelduur eigenlijk niet helemaal kan dragen.

Inde Navarrette is voor mij het enige echte lichtpunt. Ze weet met haar acteerwerk iets oprecht ongemakkelijks en dreigends van haar personage te maken. Juist daarom is het zo jammer dat de film daar zo weinig mee doet. Met creatievere effecten en een sterkere regie had haar personage veel interessanter en enger kunnen worden. Nu valt de film voornamelijk terug op goedkope trucjes, waarbij ze bijvoorbeeld even uit beeld verdwijnt en vervolgens plotseling een stuk dichterbij staat. Al met al vind ik Obsession een goed idee met een paar sterke elementen, maar voor mij is de film simpelweg te lang en te beperkt uitgewerkt om echt als speelfilm te werken.

Dat happy end is niet echt een happy end aangezien ze waarschijnlijk de gevangenis in moet voor de rest van haar leven

Vandaar dat ik er aanhalingstekens bijzet. In een horrorfilm is een happy end een einde waarbij de protagonist overleeft en het gevaar verdwijnt. Aangezien Nikki overleeft en de vloek verbroken wordt, is dit feitelijk een happy end. De regisseur geeft daar inderdaad een zieke draai aan, wat ik dus apprecieer en origineel vind. Tip: plaats spoiler tags, want je verraadt het einde.

Er is veel discussie over deze film heb ik opgemerkt. De één vindt hem erg goed tot meesterlijk, de ander vindt het helemaal niks. Ik zit daar een beetje tussenin. De film is vrij simpel vorm gegeven: geen grote cast, geen enorme decors, geen buitensporig camerawerk. Daarnaast is de soundtrack bijzonder gebruikt. Het acteren is van vrij goede kwaliteit, waardoor je blijft kijken hoe het afloopt. Dat is dan ook tegelijkertijd de grootste kracht van de film. Kan een film daarop leunen? Ja. Vond ik het een topfilm? Nee.

Middelmatig. 3*