Obsession (2025)

Obsession is echt een toffe horrorfilm die vooral sterk is door de beklemmende sfeer. Naast een paar jumpscares kruipt de spanning echt onder je huid, juist omdat je vaak voelt dat er iets misgaat maar toch verrast wordt door hoe bizar of heftig het wordt. Inde Navarrette is geweldig en zet een creepy, intense rol neer. Verrassend, ongemakkelijk en zeker het kijken waard.

Uitstekende film waarin een jongeman wenst dat zijn jeugdvriendin verliefd op hem wordt. Een premisse die gemakkelijk een romcom had op kunnen leveren, maar deze toch wel originele film gooit het over een andere boeg. Grappig en verontrustend, waarbij Inde Navarrette ongetwijfeld veel plezier met haar rol heeft gehad. Een tikkeltje traag en de introductie van de personages had wat langer mogen duren, maar toch nog een kleine 4.0 sterren.

BE-LA-CHE-LIJ-KE film....

Ik ging met zeer hoge verwachtingen naar de bioscoop na het lezen van de eerdere reviews. Begrijp echt totaal niks van de reviews. Totaal niet spannend. Slechts 1 echt schrikmoment. Meer een komedie dan een horror/thriller.

De film begint als een typische Gen Z-film over de moeilijkheden van het huidige dating-leven dat draait om persoonlijke grenzen, de voorwaarde van ‘consent’ en de gevreesde friendzone. Maar ook als een obsessieve liefde ontaart in een horrorkomedie blijft het vanwege die vorm typisch een film voor de jeugd: in de film wenst een jongen dat een mooie collega verliefd op hem wordt waarna het meisje als gehypnotiseerd plots een maniakale verliefdheid voor hem heeft en ze een heuse liefdesterroriste – een minnares from hell – is.

Net als het meisje in The Exorcist is ze duidelijk zichzelf niet zodat je in het bekende thema ‘be careful what you wish for’ ook iets van diepgang kunt ontwaren als een waarschuwing tegen valse liefde zoals van een seksrobot of seksslaaf alsmede dat echte liefde niet vraagt dat de ander anders is dan die is. Maar je krijgt niet de indruk dat de film diepere lagen wil aanboren: de film wil simpelweg de puberale verliefdheid – en verliefdheid is per definitie een obessie en eng – uitvergroten tot pure horror (die het in het echte leven natuurlijk ook kan worden in het geval van stalking). Al met al doet de film me aan heel veel andere films denken die de thema’s van obsessieve liefde, bezetenheid en het uitkomen van je wens met desastreuze gevolgen al uitputtend hebben behandeld. De film weet niet eens een sterk einde te bedenken. Maar verder is de film wel vermakelijk.

Leuke film met een goede sfeerbehandeling en uitstekende vertolking van Inde Navarette maar kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat Barker maar bar weinig op de premisse weet voort te bouwen.

Hij stapelt er per scene wat extra ellende slash ongemak bovenop maar plottechnisch gebeurt er weinig nieuws, waardoor de film constant een slepend gevoel heeft, erg repetitief aandoet en er nul ontwikkeling/transformatie plaatsvindt, iets wat de film echt had kunnen verheffen en de hype-trein recht had kunnen doen.

Nu is het best vermakelijk, ook de humor snijdt prettig door de herhaling heen maar pacing-problemen en gebrek aan ontwikkeling maken dit voor mij meer een gemiste kans dan ‘de beste horror van het jaar’. 2,5*

Sensationele horrorfilm. In mijn optiek totaal foutloos in het opbouwen van sfeer, ongemak en spanning, met een aantal buitenaards sterke acteerprestaties. Daarin dient een naam zoals Inde Navarrette natuurlijk als eerste benoemd te worden, die de kijker een gevoel van onophoudelijke dreiging oplegt en altijd een manier vind om de kijker angst aan te jagen. Zodra ze uit beeld is, zit je meteen met je handen in het haar over waar ze nu uithangt en wat ze aan het doen is. De slechts 26-jarige regisseur Curry Barker zelf is echter de grote winnaar en slaagt in een griezelmissie die maar weinig namen in het vak gegeven zijn. Obsession is voortdurend beklemmend en geregeld zelfs zenuwslopend. En waar concurrerende horrorprojecten zichzelf vaak naar het einde toe in de kaarten laten kijken, blijft deze film voortdurend vernieuwend, onvoorspelbaar en weliswaar origineel. De stabiele, ongeremde intensiteit van dit geheel is haast niet van deze tijd. Absoluut omvergeblazen en trillend de zaal uitgelopen. Onvergetelijk gewoon. Epische aanrader voor alle fanaten.

Dit was goed ja.

Na jarenlang van generieke Blumhouse filler hebben ze eindelijk wel eens een talent aan de haak kunnen slaan. Een op papier niet eens zo origineel filmpje, maar de uitwerking van Barker zorgt ervoor dat het toch fris en nieuw aanvoelt. Deed mij wat denken aan cringe comedy, maar dan met de comedy vervangen door horror.

Acteerwerk is sterk, met ongetwijfeld een breakout rol voor Navarrette. Visueel sfeervol, met vooral goed camerawerk en gebruik van focus/schaduwen. De soundtrack is ook erg sfeervol, de opbouw is perfect en er zitten ook een paar instant classic scenes in (met oa een érg geslaagde jump scare). Mnee, Barker is een frisse wind, lange leve de jonge YouTube helden.

4.0* en een uitgebreide review

Ondanks hulp van zijn beste vriend [Cooper Tomlinson] laat Bear [Michael Johnston] elke kans liggen om (platonische) vriendin Nikki [Inde Navarrette] uit te vragen. In plaats daarvan koopt hij in een snuisterijenwinkel een ‘Wishing Willow Tree’ en wenst hij dat Nikki meer van hem houdt dan van wie of wat dan ook. Maar Nikki’s verliefdheid neemt al snel extreme vormen aan. Het zoveelste geval van een aardig idee voor een aflevering van The Twilight Zone. Navarrette is fenomenaal en zorgt zeker voor de nodige (negatieve) kriebels, maar Johnston zet Bear neer als een lafaard en een loser van wie je niet begrijpt waarom hij niet eens een poging doet om de relatie (direct) te beëindigen. Barker weet duidelijk niet hoe hij een laatste akte moest schrijven, want de ontknoping is buitengewoon onbevredigend.

2 x in de bios gaan kijken.

Meer als de moeite waard zlefs om 2x te kijken.

1x voor de ervaring en 2x voor alle details want er zitten zoveel details in deze film.

Ook de acteerprestaties en hoe deze film tot stand is gekomen is een

*5.0 waard.

i know niet veel inhoudellijk in deze review

maar hier moet je echt blind blind ingaan !!

Ik geloofde de film vooral niet en dat is jammer. Qua regie wel prima gedaan. De film bouwt prima spanning op en met goed gebruik van blur en een spel van schaduwen. het sfeertje is crepy maar goed getroffen. En Inde Navarrette is uitstekend. Een heel scala aan emoties en mood swings maar steeds altijd eve overtuigend en geloofwaardig, ze raakt precies de snaar goed. Dat is niet te zeggen van haar tegenspeler die te dik erop legt dat hij een muurbloempje is. Vergelijk dat met de invulling van Logan Lerman van zijn rol in The Perks of Being a Wallflower. Veel subtieler en daarmee veel oprechter.
Verder vond ik het verhaal wat flauw, zoals meer aangegeven hier. Dat je iemand smoorverliefd laat worden kan zorgen voor komedie, drama, een film over ethiek (ehtiek komt nu tussen neus en lippen even snel langs) of voor horror zoals nu. Maar ook daar heb je meerdere varianten en men kiest voor de makkelijkste, door een demon in het lichaam te plaatsen. Veel boeiender was het geweest als Navarrette wel normaal was blijven doen maar enorm claimend en kleverig en dat meer en meer. Uiteindelijk werd de irritatiefactor te groot ondanks veel goede punten. 2,5*.

Het was weer een tijdje geleden dat ik nog eens een film had meegepikt in de cinema, maar de hype rond deze film en de trailers die op ons zijn afgekomen, overtuigden me wel om de gok te wagen.

En Obsession is zeker een bezoekje waard, want het is het soort horror dat me beter ligt. Eentje die echt onder de huid weet te kruipen en het tot het einde van de film weet vast te houden. Zij die gehoopt hadden op een resem jump scares zijn eraan voor de moeite (al was die waarbij Nikki het hoofd van Sarah kapot slaagt wel van een erg hoog niveau), maar in de plaats krijgen we wel een heel aantal scènes waar de spanning continue te snijden is.

Een grote verdienste daarvoor is weggelegd voor Inde Navarrette die op een erg straffe manier het geobsedeerde liefje van Bear speelt. In een mum van tijd weet ze iedere keer over te schakelen van het lieve meisje naar een beangstigende psychopaat (dat creepy lachje!) en door haar aanwezigheid heeft iedere scène een sterke spanningsboog. Bij momenten voelt het ook erg ongemakkelijk aan, zoals de scène waar ze met een groep een spelletje speelt en Bear de persoon links van hem (Sarah) moet kussen. In ieder geval een naam die we zeker moeten onthouden.

Ik heb eigenlijk maar 1 minpuntje kunnen ontdekken. Dat de wens van de vriend van Bear om een miljard dollar te krijgen ook uitkomt, was wat mij betreft nergens voor nodig. Dat de wens van Bear was uitgekomen, was dan toch niet zo uniek. Soit, Curry Barker heeft indruk gemaakt met deze erg sfeervolle horror.

4*

Freaky Nikki

Er is al veel gezegd en geschreven over Obsession, en ook ik kan niet ontkennen dat het bioscoopdebuut van Curry Barker tot een van de sterkere horrors van de afgelopen jaren behoort. Tot de absolute top vind ik Obsession echter niet behoren; hiervoor laat de regisseur helaas een aantal kansen liggen of maakt hij keuzes die ik persoonlijk anders had aangepakt.

Ik doel hier hoofdzakelijk op Nikki, die Bear letterlijk vraagt of ze gevoelens voor hem heeft, waarna hij zich alsnog niet durft uit te spreken. Sterker was geweest als hij dit wel had gedaan en zij hem had afgewezen, alvorens hij zijn wens over haar zou hebben uitgesproken.

Daarnaast zijn er nog een aantal andere keuzes die ik liever anders had gezien, zoals Ian, die een groot geldbedrag wenst dat vervolgens wel heel letterlijk uit de lucht komt vallen. Het was geloofwaardiger geweest als er even later een cameraploeg met een cheque voor zijn deur had gestaan.
Ook had er meer gehaald kunnen worden uit het One Wish Willow-concept, bijvoorbeeld door Bear met iemand in contact te laten komen bij wie een wens ook volledig verkeerd was uitgepakt.

Tot zover mijn kritiek, want wanneer je naar mijn eindbeoordeling kijkt, kun je concluderen dat de positieve elementen de boventoon voeren. Dit komt niet in de laatste plaats door Inde Navarrette, die scène na scène steelt, de praktische effecten (waar ik een groot voorstander van ben) en een ijzersterke onderhuidse spanning die al snel onder mijn huid kroop en daar niet meer verdween. Goedkope jumpscares voeren gelukkig niet de boventoon; de nadruk ligt duidelijk op psychologische horror.

De onvoorspelbaarheid van Nikki is daarbij tegelijk eng, ongemakkelijk en op momenten ook grappig, terwijl de spanning constant aanwezig blijft. Daarnaast blijven een aantal elementen bewust mysterieus, zoals wie de man van de klantenservice eigenlijk was, welke wens de winkeleigenaar precies gedaan had, en waar de One Wish Willows überhaupt vandaan komen. Less is more: de verbeelding van de kijker zorgt uiteindelijk voor het sterkste narratief.

4,0 ★

Ach ja. Op het plot is van alles aan te merken, zoals hierboven ook hier en daar gebeurt. Ik heb ook het idee dat het grote Universal lekker leentjebuur speelt bij de indies en de boel platslaat voor het grote publiek. Zo gaat dat in de kunsten.

Desalniettemin heb ik me best vermaakt. Echt eng werd het nergens (terwijl er vrij weinig voor nodig is om mij de stuipen op het lijf te jagen), maar ik moest soms lachen en dat is al heel wat. Maar of ik me over een half jaar ook maar iets van deze film herinner? Ik betwijfel het.

Wat een heerlijk freaky originele en ongemakkelijke film! Inde Navarrette is werkelijk fenomenaal in dit bijzondere regiedebuut van Curry Barker. Het is even een paar minuten wennen aan de stijl en het beeldformaat maar het blijkt aangenaam passend. Het is ontegenzeglijk een horrorfilm, hoewel het zeker thriller elementen heeft maar spannend is het absoluut. Eigenlijk over de gehele speelduur. Langzaam maar zeker nadert de climax en hoewel die niet eens zo verrassend is heeft Barker je dan al zo in zijn tang dat de kijker niet eens tijd heeft een afloop te voorspellen.

4,5*

Tsja... Dit was toch wel een tegenvaller. De regie was prima en het camerawerk mag er ook wezen. Plot en script vond ik ondermaats. Soundtrack is oké, maar niet meer dan dat.

Inde Navarrette mogen we gerust een nieuwe Scream Queen noemen, zij het een averechtse. Vond haar zowel een sterk als zwak punt. Het vele geschreeuw drukte me een aantal keer in m'n stoel, waarbij ik hoopte dat het weer snel voorbij was. Pffff, echt too much (overacting). Een vriendin die mee was, noemde haar een Borderliner on Speed. En dan, Michael Johnston. Krijgt nogal kritiek dat hij een muurbloempje is. Blijkbaar is dat zijn rol. Vond hem die rol goed vertolken. Aardig filmpje, meer zeker niet. 6.5/10*

Leuk om die mixed reviews te zien hier.

Ik kan hier heel kort over zijn. Dit is voor mij in ieder geval de beste film in jaren.
De cinematografie is helemaal mijn ding en ik heb mij zo verschrikkelijk vaak zo ongemakkelijk gevoeld in de film.
Hartstikke leuk om ook zoveel theoriën te lezen op het internet. De kat theorie vind ik een hele sterke die je wel aan het denken zet.

Komieken, zoals je Curry Baker een klein beetje mag afschilderen gezien zijn Youtube channel, zijn gewoon geniën op het gebied van het maken van horror. Waarschijnlijk door de gevoel van timing en ongemakkelijkheid.

En overigens een geweldige knipoog naar Kiyoshi Kurosawa’s ‘Kairo’ een paar keer in de film. Geweldig! Daar heb ik nog niet veel over voorbij zien komen op het internet, maar dat lag er wel heel dik op met de slaapkamer scene en later de woonkamer scene.

Deze ga ik absoluut nog een keertje kijken in de bioscoop.