Obsession (2025)

Soms s het maar beter dat een wens niet in vervulling gaat. De geaarde horrorkijker weet dat maar al te goed. Genrefilms als Wishmaster (1997), Wish Upon (2017) en La Main du Diable (1943) laten zien dat het uitspreken van een onbezonnen wens nare gevolgen kan hebben. In de film Obsession van regisseur en schrijver Curry Barker draait het ook om een wens die wordt vervuld met alle kwade gevolgen van dien.

Het basisidee van de film is niet bijster origineel. De kijker ziet al vroeg aankomen in welke richting het verhaal zich zal bewegen. Echt verrassen doet de film niet. En toch is Obsession een van de aangenaamste horrorfilms die ik de afgelopen tijd heb bekeken. Zo kent Obsession heerlijk groteske momenten die op de lachspieren werken. Momenten die escaleren en steeds rampzaliger worden. Erg leuk. Daarnaast is de film af en toe behoorlijk bruut en gaat het er fysiek heftig aan toe. Ook leuk.

Hoewel Obsession vooral door overdrijving het vermaak zoekt zijn er wel degelijk aanknopingspunten met de echte wereld te vinden zo bedacht ik achteraf. Machtsmisbruik bijvoorbeeld. Iemand zonder instemming zijn wil opleggen. Vrouwonvriendelijk gedrag. Van die dingen. Door de overdrijving zal de kijker die serieuze ondertonen niet al te ernstig opvatten, vermoed ik. Ik deed en doe dat in ieder geval niet. Geen idee ook of de maker een boodschap wilde uitdragen over de horror van de actualiteit of de actualiteit slechts heeft benut als idee voor een film. De omgang met de serieuze ondertoon is aan de kijker.

Ik zag vooral een goede horrorfilm met spannende momenten, bruut geweld en fijne groteske humor en heb me prima geamuseerd.

Indrukwekkende film waar ik quasi blind ben in gegaan. Het verhaal van een jonge man die verliefd is op zijn collega, maar dat niet durft te zeggen. Waarop hij een wens doet, waarna het helemaal mis loopt. De opbouw is goed gedaan, de sfeer zit altijd goed en als er echt iets gebeurd is dat vrij onverwacht. De makers zetten Nikki meestal wat in de schaduw, wat het mysterieuze nog meer versterkt. Actrice Inde Navarette speelt die rol als Nikki ijzersterk en heeft hiermee hopelijk een doorbraak in haar carrière.

Obsession is gemaakt als een kleine horrorfilm met een klein budget, maar groeide al snel uit (dankzij oa mond aan mond reclame) tot een onverwachte blockbuster. Een onverwachte meevaller en 1 van de beste films van het jaar.

Wat een ontzettend rare film was dit. Ik dacht eerst dat de hoofdpersoon geobsedeerd was door de vrouwelijke hoofdpersonen en dat het verhaal zou draaien om een soort stalker die haar niet kon krijgen. Uiteindelijk bleek het totaal anders te zijn dan ik had verwacht.

Ik vond de hoofdpersoon ook behoorlijk irritant. Hij was steeds afwezig en wilde maar niet benoemen wat er echt aan de hand was. Dat eindeloze afwachten vond ik ontzettend frustrerend. Ik wilde hem bijna door het beeldscherm heen trekken en roepen Zeg het nou gewoon en doe eens wat!!!! Dat maakte hem voor mij echt een irritant personage.

Eerlijk is eerlijk: ik had in eerste instantie totaal geen zin in Obsession. Met het idee dat dit wel weer het zoveelste dramatische romcom- of tienerverhaal zou worden, ging ik er puur in vanwege de opvallend hoge cijfers en goede reviews. Mijn plan was simpel: als het eerste kwartier me niet wist te pakken, ging hij gewoon uit.

Dat bleek gelukkig nergens voor nodig. De film verraste me vanaf het begin. Al het "romantische" gedoe werd verrassend snel en effectief samengevat, waardoor het tempo er meteen goed in zat. De jonge acteurs leveren ontzettend sterk werk af, de herkenbare onzekerheid en de cringe-momenten uit je eigen tienertijd waren bijna voelbaar en zorgden voor een fijne, realistische basis.

Wat de film echt de moeite waard maakt, is dat het géén voorspelbaar happy ending voorgeschoteld krijgt. Het randje duisternis blijft tot het einde hangen.

Mijn enige echte puntje van kritiek zit in een onbenut potentieel van de lore. Op een gegeven moment pleegt de hoofdrolspeler een telefoontje waarin de stem aan de andere kant vraagt: "Wil je met haar praten?", waarna je de echte Nikki op de achtergrond wanhopig hoort schreeuwen en huilen. Dit vond ik een van de meest beklemmende en creepy scènes van de hele film, naast de creepy bewegingen van Nikki in het donker wat ik overigens geweldig vond gedaan. Helaas bleef het bij die ene scène. Ik was enorm benieuwd geweest naar de plek waar de echte Nikki al die tijd vastzat terwijl een mysterieus wezen haar lichaam overnam. Het was fantastisch geweest als ze dat wat meer hadden verkend.

Al met al is Obsession een ontzettend aangename verrassing. Het schudt het genre op een leuke manier op en is leuk om een keer te kijken. Wat mij betreft smaakt dit absoluut naar meer: een vervolg (of een nieuw project van deze regisseur) zie ik heel graag verschijnen!

Misschien niet het meest originele idee, maar weet toch wel te vermaken. Had wat weg van Pluribus met wat Smile elementen.

Weet op een aantal momenten lekker creepy en donker te worden, met gedrag dat langzaam escaleert naar morbide en extreem (naja, het begint al met die kat-memorial, maar dat is nog maar het begin). Al zijn sommige gedragingen nogal willekeurig; haar rare bewegingen, het lang stilstaan, haar morbide ideeën om liefde te tonen...Alsof alleen stalkergedrag nog niet genoeg is, waren ook veel dingen puur voor de shock-factor.

Maar goed, het werkt wel. Interessant ook hoe ze met belichting een personage in één klap sinister kunnen doen lijken, is een aantal keer mooi toegepast om je net dat creeped out gevoel te geven.

Kleine 3,5*

Zeer beklemmende film. Rollen goed geacteerd. Juist de afwisseling in emotie zorgt ervoor dat je steeds op het puntje van je stoel blijft zitten

Mooi om te zien hoe bezit van een kwaadaardige entiteit hier wordt uitgebeeld doormiddel van het lichaam van Nikki en haar ogenschijnlijke obsessie voor Bear. Bear had van mij alleen wel een iets meer defensieve rol richting Nikki mogen aannemen; ik vond hem wel vrij tam. Maar misschien zorgde dat juist wel voor steeds dat onheimische gevoel van: nu komt straks die bezeten kant van haar weer naar boven en doet ze hem iets aan. Constant weet de film te boeien en ook het eind is origineel. Allesbehalve een standaard film. Ook Nikki haar vreemde uitingen zijn heel sinister in beeld gebracht: haar contouren in de hoek van de kamer, de vaas met bloemen voor haar gezicht, de manier van lopen en vooral die constante lach (die laatste deed me trouwens wat denken aan de film Smile).

De zeer hoge recensies begrijp ik, want qua originaliteit en spanningsboog scoort deze heel hoog in het genre. Wat ik wel irritant vond, was dat gehuil van haar en zijn geschreeuw heel de tijd. Maar goed, dat hoorde ook bij de setting en om bewust de emoties zo te laten zien om juist die spanning op te bouwen. In één woord: verrassend!

Hele goede film die zo van a24 had kunnen komen maar ditmaal is het Blumhouse. Een productie maatschappij die mij eigenlijk niet kon overtuigen met hun producties. Maar hier hebben ze toch echt een top titel te pakken.

Inde Navarette stuwt deze film op door haar puike acteerwerk. Het verhaal is simpel maar wel effectief. Enige nadeel is wel dat er nauwelijks ontwikkeling in zit. Er is duidelijk een probleem (de ziekelijke verliefdheid). Maar "bear" die is nogal letargisch en verdraagt het. Een oplossing wordt halfslachtig gezocht.

Waar je meestal een of andere wijze man hebt of een boek komt hier geen uitweg. En dus wordt het wel repetitief

Ja dit zorgt wel dat de film erg statisch wordt op een bepaald punt en 4 sterren krijgt ipv 5. Dan hadden ze echt met een origineler einde moeten komen wat mij betreft.

Origineel! En doorspekt met de nodige zwarte humor... Obsession draagt zijn titel goed en geeft prima wat het belooft; de verlegen Bear zou zo graag dat zijn boezemvriendinnetje Nikki verliefd op hem wordt, tot hij in een winkel een cracker koopt waarna hij zijn wens in vervulling ziet gaan. Maar de gevolgen beginnen almaar onaangenamere wendingen aan te nemen. Het lijkt allemaal een extreem doorgetrokken metafore voor de objectificatie van de vrouw en bezitterigheid binnen een relatie. Daarom kiest Barker ervoor om Nikki volledig te ontmenselijken maar draait de rollen om : de objectificatie en bezitterigheid wordt op de man geprojecteerd.

Tussendoor zien we ook flarden van hoe de realiteit tussen de vier vrienden/collega's werkelijk in elkaar zit : Nikki ziet Bear als niet meer dan een broer maar heeft wel vluggertjes met Ian, en Sarah had stiekem een oogje voor Bear en bleek een veel betere match voor hem. Maar Barker maakt daar allemaal brandhout van en verwringt het ideale scenario voor een nachtmerrie.
Vond het een goede film, behalve dat ik me minder kon inleven in het Bear-personage die ik maar een stotterende sukkel vond ... Naar het einde toe begon het wat aan te slepen ook. Wat een geluk had Barker wel om Inde Navarrette in zijn film te hebben. Nog nooit van dit latinaatje gehoord maar die speelde wel de sterren van de hemel.

Niet echt mijn ding - ik hou al niet zo van horror, en de beelden zijn ook grotendeels nogal afstotelijk. Maar wel ontegenzeglijk een knappe film, met een heerlijk absurde take op het uitgekauwde genre van de wens. Inde Navarrette is echt super eng, ik loop beslist een blokje om mocht ik haar ooit tegenkomen. Knap werk, en net zo goed ook van Johnston als tenenkrommende sul.

Verder wel wat lichte irritatie, ik vind tradities in dit soort dingen wel iets belangrijks, en dus is het wel een beetje een minpunt dat het maar 1 wens is, en niet drie. En daarnaast, het idee is dat je letterlijk - al te letterlijk - krijgt waar je om vraagt, en dat is het toch ook niet bepaald in deze versie. Het had allemaal gekund, gepast als die kat ook Nikki geheten had, maar dat punt is een beetje gemist.