Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Je verwacht op elk moment dat Bruce Willis ergens op zou duiken. Niet met z'n befaamde "Yippee-ki-yay, motherf*cker!", maar als één of andere hoge pief met die vanuit ivoren torentje met een directe lijn naar de jagers de lakens uitdeelt om in z'n nadagen nog wat credits op te strijken. In deze film nam Gary Oldman die rol voor z'n rekening. Al is het niveau in deze film zo mogelijk nog iets hoger dan een doorsnee Willis-B-filmpje? Nu, dat al die tough guys met hun driedubbele biceps en tot de tanden toe bewapend zich zo één na één laten ringeloren door toch een behoorlijk poppetje, ... da's leuk voor een half uurtje, niet direct voor anderhalf uur. Ondertussen krijgt ze rake klappen, de keel meermaals dicht geknepen, schotwonden, ... Maar zelfs in toegetakelde staat krijgt ze mannen die nog fris zijn vakkundig het hoekje om.

Nu, dat terzijde, is dit best een spannende actiethriller met zeer specifieke harde beelden. Waarbij de vluchtenden opgesloten raken en zo'n uurtje zo goed en kwaad als kan verstoppertje dienen te spelen. Daarbij vloeien tranen, zweet en liters bloed. En de kerel die rondtuft met nummerplaat H3D SHOT beleeft niet z'n leukste dagje, dat kan ik je wel brommen. We krijgen bordjes te zien dat er CCTV bewaking is, dus kan hij nadien wel nog eens nakijken waar het dan zoal fout liep. Mogelijks is niet koelbloedig afmaken wanneer de kans daartoe een kleine misser geweest, maar een goeie schurk laat z'n slachtoffers James-Bond-gewijs nog even wat spartelen alvorens de overwinning te claimen, toch?

Oh, en Michael Myers was ook van de partij. Gore boel. Op het eind van deze one night stand valt het getuige Nick te binnen dat hij haar naam niet eens weet, maar ook voor ons blijft het bij The Courier. Tot slot moet ik eigenlijk wel toegeven dat dit behoorlijk behapbare shit was, beter dan verwacht en net iets hoger scorend dan doorsnee B-films.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Een 9-voudig werknemer van de maand verliest z'n job omdat hij destijds meteen in de marine ging en niet naar de universiteit en door hervormingen kan enkel nog personeel blijven dat intern doorgroeien kan en dus de vereiste kwalificaties aan diploma bezit. Aangezien een nieuwe job vinden ook niet meteen lukt, het sein voor meneer Crowne, ofte Corona voor de speelde vriendinnetjes, om terug te gaan studeren. Er wordt hem een cursus aangeraden, al was het maar om de lesgeefster. Die blijkt in een uitgeblust huwelijk te zitten, met een man die er weinig van gebakken heeft en z'n dagen door schijnt te komen met voornamelijk op het internet grotere loezen te zoeken dan die van vrouwlief. Tot daar het op zich interessant gegeven voor deze film.

Het is de rest van de cast, hoe eenzijdig de personages vormgegeven worden en hoe vlot alles lukt waar het verder aan schort. De logica is soms ver zoek, alles voor de feelgood. Die buur slash rommelmarkthouder bv die woekerprijzen voor z'n waren vraagt. Dat was een halve minuut grappig, niet om hem 3x zo een absurde afdingduel te zien uitvoeren. Dan kijk ik veel liever een aflevering van Pawn Stars. Het restylen inclusief de feng shui van ons hoofdpersonage, oké wel. Maar dat dit lieve hulpvaardige meisje ondanks stoer vriendje maar al te zeer rond de nek van Larry hangt, die moet dan toch wel een heel aimabel en charmant voorkomen hebben, wat er nu niet meteen van afdruipt. Het is geen klootzak, dat zeker niet, maar eerder een wat onbeholpen lamme goedzak, die hebben en houden verpatst voor een vespa.

Maar goed, de film is nu ook niet vervelend of zo. Kijkt op zich lekker weg zoals de Nederlanders dat vaak zeggen (is ook kort), dus 2,5 voor de sympathie. Kon het echte leven maar zo vlot lopen als in die talloze romkommetjes. Deze film had het in zich om een romantisch drama te zijn, maar eigenlijk ontbrak het zowel aan wat meer komedie als/of wat meer drama om er echt iets boeiends van te maken.

"Ik zit hier met een stel ruige wijven. Een stelletje stoere criminelen."

Bedekt onder het vele naakt en schoon zit er ook ergens een film, voor wie verder zien wil/kan. Heb hem gekeken vanwege nog behoorlijke waardering, zeker dan op rotten tomatoes.

Wel zeer mooie jonge dames (vooral Selena Gomez, toen zowat 20), maar op die leeftijd zijn er ook vele zeer aantrekkelijk. Maar dat zo'n meiden dan met zulke figuren van mannen omgaan... bah. Maakt hen ineens enorm oninteressant, hoe aantrekkelijk ook. En in zo'n film wordt dan ook nog enorm het geloof erbij betrokken, what the... ?
"Misschien zijn je gebeden met mij wel verhoord", lacht Alien z'n zilveren gebit bloot.
"Ik ben een G, een gangster met een hart van goud."
"Ik speel constant Scarface af."

De gangster- en zelfverheerlijking spat alleszins van het scherm. Zelfs een scène waarin hij z'n eigen pistool pijpt terwijl de vrouwtjes doen alsof er een fallus gaan groeien is. En de nodige portie trioseks mag uiteraard ook niet ontbreken.

De hele manier van filmen is ook wel heel opmerkelijk. Veel losse flarden. Er gebeuren gekke, harde, zware, dramatische dingen (zeker aan het eind, die spring breakerkes waren duidelijk aan een verzetje toe), maar je krijgt er hooguit wat flitsen en flarden van te zien. Het is een duidelijk gekozen stijl, maar mij spreekt het niet aan, alleszins. Al had ik het ook in vol ornaat niet hoeven zien. Walgelijk, dit. Nog een 1,5 vanwege een toch wat aparte sfeer, vertelling en het visuele aspect, maar zou deze niet nog eens hoeven zien.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Toen ik besloot alle Bondfilms op Netflix nog gekeken te krijgen voor ze er weer af zouden vliegen, dacht ik veel meer bijna-dood-ontsnappingen te zullen krijgen. Of alleszins, in m'n herinneringen waren er tal van momenten waarop een meesterschurk Bond uit de weg kon ruimen, maar hem liever nog even zonder al te veel supervisie wou laten lijden terwijl zelf zich verder focussend op werelddominantie en/of -verwoesting. Maar dat soort stukjes bleek toch minder de revue te passeren dan ik dacht (zijn er dan andere films waarin dat zit?). De momenten waarin Bond dan echt al moest worden gereanimeerd, die had ik al helemaal niet gedacht te krijgen. Ergens had ik dus toch een heel ander beeld van Bondfilms dan is gebleken. Het enige wat ik zo jammer vind, is het overdreven hoge tempo waarin ik ze nu heb dienen te zien. Dus plan ik nu alvast eens een rustigere rit, met de kinderen bij of zo, want die keken enkele stukjes toch best geboeid mee.

Deze vond ik lang ietsjes minder, maar wat een zinderend slot. Toch ook een enorme spektakelfilm! Ik ging na de Brosnan-films en dan na de Craig-films nog 2x m'n persoonlijk ranking updaten, maar ga er van afzien. Deze met Pierce Brosnan plaats ik stuk voor stuk bovenaan de lijst, en me goed herinnerend vond ik Casino Royale en Skyfall zeker nog beter. Quantum of Solace was wel wat minder.

Eerlijk, ik zou moeilijk kunnen kiezen tussen de eerste 3 met Pierce Brosnan, geef ze dan ook alledrie 4*, ondanks 3 (uiteindelijk 4) verschillende regisseurs. Had toen ik aan een marathon door de Bondfilms begon niet verwacht dat ik deze met Brosnan stuk voor stuk zo goed zou vinden. Benieuwd of die vierde nu ook nog zo goed bevalt.

Pierce Brosnan is de 007 waarmee ik Bondfilms heb leren kennen, al vermoed ik dat er ook geregeld wel eentje met Roger Moore passeerde, want 'k herinner me ook wel enkele meer campy Bondfilms uit m'n tienerjaren. Tommorow Never Dies opent wederom met een knaller, en een heel luchtige manier om zich te ontdoen van 2 vliegen, in 1 klap.

Voor deze Bondilm stond Roger Spottiswoode aan het roer, op dat moment gekend van onder meer Terror Train (1980), Under Fire (1983), Shoot to Kill (1988), Turner & Hooch (1989), Air America (1990), helaas ook Stop! Or My Mom Will Shoot (1992), een resem TV-films en dan ineens een Bondfilm. Erna volgden onder meer nog The 6th Day (2000), Ripley Under Ground (2005) en van recenter zowaar ook A Street Cat Named Bob (2016).

Sinds vorige film heeft MI6 een vrouw die de lakens uitdeelt, en dat brengt onder meer deze sneren:
- Sometimes I think you don't have the balls for this job.
- Perhaps, The advantage is I don't have to think with them all the time.
Daarnaast wel grappig ook dat bij de laatste nieuwe acteurs voor James Bond we ook een nieuwe M zowel als een nieuwe Miss Moneypenny kregen, maar die good old Desmonds Llewelyn maar door blijft gaan als Q. Hij zou deze rol voor zijn rekening nemen in niet minder dan 17 Bondfilms tussen 1963 en 1999. Helaas kwam hij in datzelfde 1999 om het leven bij een auto-ongeluk. Hij liet onder meer na:
"Grow up, 007."
"Please, pay attention, 007."
"Never let me down again."

Dit keer is een martelgrage megalomane mediamagnaat de tegenstander van dienst, sterk gedaante gegeven door Jonathan Pryce. Ook deze film staat bol van sterke actiemomenten. Zeker het ritje op de achterbank in z'n eigen wagen en de duosprong van een wolkenkrabber waren fenomenaal om zien. Verder ook samen geboeid op de moto. En er rollen vaten zoals je dat anders enkel maar kent uit Donkey Kong. Voor mij is dit toch ook gewoon een absolute topper onder de Bondfilms.

Pierce Brosnan maakt in GoldenEye een geweldige intrede als de nieuwe James Bond. Deze titelsong is ook wel zeer vet. De film heeft verder sterke actiescènes, een goed verhaal, boeiende slechteriken, alleen wat jammer dat ze het qua begintitels niet wat zoals bij Sleuth aanpakten. Waarom zat dat vroeger ook steevast vooraan? We zijn dat nu al vele jaren achteraan gewoon, en da's toch handiger. Al hebben ze er in Bondfilms wel altijd iets fraais van gemaakt.

stem geplaatst

stem geplaatst

The first, the last... Licence to Kill was de eerste Bondfilm die de titel niet uit de boeken van Ian Fleming haalde, en de eerste volledig buiten het Verenigd Koninkrijk gedraaid. Maar het was vooral ook de laatste van regisseur John Glen, de laatste keer Robert Brown als M en Caroline Bliss als Miss Moneypenny. Albert R. Broccoli, Richard Maibaum en Maurice Binder legden allemaal het loodje tegen de volgende Bondfilm. En voor Timothy Dalton werd het ook de laatste uiteraard.

James Bond goes rogue in deze film, nadat haaien voor de zoveelste keer als geliefkoosd wapen door de schurken worden ingezet. Dit keer bevinden we ons in de Florida Keys. Op zich vind ik Dalton een goeie 007 neerzetten, maar de verhalen in de films waarin hij speelt liggen me minder. Wel kent deze film weer een spetterende finale met de prachtige Kenworth trucks, wat veel goedmaakt.

Timothy Dalton nam de fakkel over van Roger Moore, al had dit naar verluidt net zo goed Sam Neill kunnen worden (vooral John Glen zou zeer gecharmeerd zijn geweest, maar producer Broccoli minder). Er werd ook aan gedacht om Mel Gibson in te huren voor 2 films, maar ook dat wuifde Broccoli weg. Ze zijn dan uiteindelijk voor Pierce Brosnan gegaan. Die zag de serie waar hij toen in meespeelde niet verder worden gezet. Maar doordat het rondging dat hij de nieuwe Bond zou worden, bezorgde dit de serie hernieuwde interesse en trok Broccoli z'n aanbod in, omdat hij zijn hoofdpersonage niet wou geassocieerd zien met een moderne serie. Wat uiteindelijk alsnog weinig later de doodsteek voor de serie werd. Met Dalton verliep het aanvankelijk ook nog stroef, en dus kwam Robert Bathurst in de picture en dat deed Dalton de knoop maar snel doorhakken. Wat een nevenverhaal.

Met Dalton krijgen we wel een wat andere bond, minder speelse humor en wat minder nadrukkelijk rokkenjager. Of lijkt dit maar zo, door een andere stijl en imago? We zitten nog steeds in een tijd van BRD-DDR, USSR en Tsjechië & Slovakije vormden toen nog één land. En dat vind ik wel wat jammer, want begint wat te vervelen op de duur. Al is dat natuurlijk de voedingsbodem geweest van al die spionagediensten. De scènes met de Aston Martin zijn wel magistraal, nagenoeg Fast & Furious achtig. Maar verder vind ik het van sfeer en verhaal toch maar vlak, te veel oorlog-achtig ook. De actie is dan wel stevig, met talloze zware ontploffingen. Alles samen goed voor 3* wat mij betreft, zij het aan de nipte kant.

Geen idee of het aan de film lag, maar ik kon bij deze minder goed m'n aandacht erbij houden. 'k Was misschien te zeer bezig met hoe jong Christopher Walken en Grace Jones er nog uitzagen. Van wat ik oppikte vond ik het wel wat een serieuzere film. Het kwam allemaal zeer degelijk over, maar weinig er echt uitspringend. Tot dan het laatste dik half uur, want deze film kende wel een zeer boeiende finale.

Thunderball-remake, in een regie van Irvin Kershner, al gekend van Star Wars Episode 5 (1980), Eyes of Laura Mars (1978), S*P*Y*S (1974) e.v.a. en die later qua films enkel nog RoboCop 2 voor zijn rekening zou nemen. Sean Connery speelt hier als 52-jarige een dozijn jaar na z'n laatste optreden nog éénmalig 007 en dik 20 jaar na z'n debuut, wat wel nog 3 jaar jonger is dan Roger Moore. Grappig dat de titel verwijst naar Sean Connery's eerdere uitspraak dat hij niet meer in de huid zou kruipen van James Bond.

De film opent wel ludiek, met Bond die blijkbaar simulaties doorloopt, met zo horen we bij zijn evaluatie enkele keren game over. Om er dan op gewezen te woden dat hij toch niet meer zo scherp staat als weleer. Deze film zit eigenlijk vol met allerlei grappen en grollen, en ze zijn vaker wel dan niet geslaagd (ik denk maar bvb. aan he shoots and scores, en de dry martini). Er doen ook aardig wat acteurs in mee die ik ken uit tal van andere films en series. Zelfs Johnny English is van de partij (zij het uiteraard niet onder deze naam).

Halfweg de film enigszins verrassend om te zien dat een ruimte vol arcade games (wel heel veel Centipede en Gravitar) zo in trek is onder de beau monde. Dan is de status van video games doorheen de jaren toch tanend geweest. Zelfs 007 himself waagt zich aan een potje, onder het toeziend oog van vele kijklustigen. De daarop volgende dans had me wel achterwege mogen blijven.

Wel vraag ik me af of ik hem niet beter meteen na Thunderball had gezien i.p.v. zo veel Bondfilms later? Ik zag er alleszins weinig in terug, van wat ik me herinner, op wat waterscènes na. Naar het einde toe vind ik Never Say Never Again wel wat inzakken, maar uiteindelijk vind ik 'm wel net een 3* waard en dus boven Thunderball uit komend.

Haha... "It's a small world, you're a Toro too." Gevolgd door een knap staaltje kunst- en vliegwerk is dit wel een zeer geslaagde opening. Met 009 vermomd als clown ook, dat kostelijk ei, ... Erna is het wat wennen, maar we zitten in deze Bond-film nog in IJzeren Gordijn tijd en dus de afscheiding tussen West- en Oost-Europa, tussen kapitalisme en communisme. Sowieso heeft de Bond-franchise enorm gedreven op deze Koude Oorlog sferen. Chemnitz heette toen bv. nog Karl-Marx-Stadt.

Ditmaal gaat de reis naar India, en ondanks Bond al op gevorderde leeftijd niet naar het Best Exotic Marigold Hotel, noch het Second Best. In de druk bevolkte Indische straatjes krijgen we een ludieke achtervolging, doorspekt met typisch culturele elementen van daar. Gelukkig waren ze toen nog maar met zo'n slordige 737 miljoen mensen, nagenoeg de helft van het huidige inwonersaantal, of er was geen doorkomen aan geweest.

Ik vind deze film op alle gebied behoorlijk gracieus, wat ik wel mag. Die settings ook! Het leger vrouwelijk schoon is hierin ook simpelweg moordend (die in de rode pakjes lijken wel de Incredibles ). Al kan het geboefte er ook aardig wat van. Die kerel met die cirkelzaag bvb. En enkele jaren na Alien krijgen we met Octopussy een nieuwe face hugger. Al vind ik één van de leukste dingen nog de inkruip- ipv opblaaskrokodil.

Van India gaat het dan naar Karl-Marx-Stadt, om er het vermaarde circus te gaan aanschouwen. Enkele artiesten staan messcherp, andere nemen een kanonstart. Erna krijgen we aardig wat gein op de trein, maar zonder ticket to ride gaat deze reis verder zonder 007, en zo wordt het een race tegen de tijdbom. Onderweg heeft een groepje jongeren nog het lef te spotten met een liftend geheim agent. Clowneske toestanden. Octopussy kent dan ook nog een denderend slot waarna zelfs Bond z'n wonden dient te likken (of laten likken), en kunnen we deze toch (voor mij althans) bij de betere Bond-films noteren. Topvermaak! Al zie ik dat hij voornamelijk op IMDb en rotten tomatoes toch betrekkelijk laag scoort. Het was voor Maud Adams overigens haar tweede optreden in een Bond-film, na eerder ook al in The Man with the Golden Gun. Ook wel cool om toenmalig proftennisser Vijay Amritraj te zien.

Leuke opening, maar dan is het toch behoorlijk lang wachten op meer van dat, tot 007 op de vlucht moet en dan is vooral de achtervolging op het 2PK-tje zeer vermakelijk. Na wat gereutel van de identigraph komt er een robotfoto uitgerold van een Belgisch gangster Locque, ontsnapt uit de gevangenis van Namen en wordt James er met nieuwe Lotus onder de poep op uitgestuurd naar Cortina, 25 jaar nadat de Olympische Winterspelen daar gehouden werden en 45 jaar voor een nieuwe editie daar.

En dus kan Bond nog eens z'n skikunsten etaleren. Uiteraard is hij daarbij doelwit van zowel plaatselijke schonen die hem naar het kruis grijpen zowel als biathlon-scherpschutters die er een kruis over maken willen. Zelfs een geslaagde telemark-landing en een enkeltje in de bobsleebaan is niet te veel gevraagd voor onze held, op twee latten zowaar meer vaart makend dan een viermansbob. Tegen de avond kon een training ijshockey er ook nog wel bovenop.

En dan kon er weer wat ontspanning vanaf, aan de zijde van Melina (Carole Bouquet). Onze Belg komt dat feestje in z'n dune buggy helaas verstoren. Columbo doet ook z'n opwachting, maar hier dan niet in beige stoffige jas in de gedaante van Peter Falk. Ze gaan dan nog bootje en duikbootje varen, zwemmen tussen de haaien, diepzeeduiken, bergbeklimmen, vallen, opstaan en weer doorgaan.

For Your Eyes Only is allemaal doorspekt met goeie actie, een avontuurlijk parcours, begeleid door een meeslepende soundtrack. Het is allemaal degelijk tot goed, zonder enorme uitschieters zowel als erbarmelijke slippers. Het mist vooral de echte wauw-factor voor meer. Je merkt wel dat er weer een andere regisseur aan het roer stond, de eerste Bond-film door John Glen. Deze film was ook gebaseerd op een bundeling kortverhalen plus wat extra stof uit al eerder verfilmde Bond-verhalen. Ook nog frappant dat de toenmalige eega van Pierce Brosnan in deze film speelde.

Yasmine zong het uit volle borst: "Alle meisjes aan de macht." Maar raakte emotioneel nooit over haar gebroken relaties met Alexandra Potvin en vooral Marianne Dupon (oud-winnares van De Mol, een ander donker vals beestje).

In Black Widow wordt het overtal aan vrouwen creatief opgelost. Marco Borsato zong daar ook ooit over: "Vandaag is rood..." De emoties lopen dan ook soms hoog op in de vrouwenclub.

De heer Luc Steeno bracht een ode:
Ja wat is een vrouw
Ze laat je eerst rennen
Ze laat je dan lopen
Je mag op een zegen aan de eindmeet slechts hopen
Want ze windt je zo op en je raakt overstuur
Als je vlak voor de finish wordt wandelen gestuurd
Een vrouw is een wonder
Een vrouw is bijzonder
Een vrouw is een engel een lieve vriendin
Prinses minnares maar ook tijgerin

Maar ach, dan zet ik liever Alice Cooper nog eens op... Minder lang, minder tralala, en nagenoeg gelijk aan nachtmerrie (lap, weer vrouwelijk).

stem geplaatst

stem geplaatst

In een ver verleden gezien met eerste liefje, zoals het hoort.
Nu ja, gekeken, dat was uiteraard een groot woord.
Ik raakte er destijds amper in.
In de film uiteraard, al was het 2x kloppen op de kin.
Het verhaal o zo klef, en dan al die rijmelarij.
Al was en ben ik nochtans fan van welig woordenbrij.
In de bioscoop pikten we ook geregeld een filmpje mee.
Daarom nog aangeklaagd voor diefstal, o wee.
Alle gekheid op een stok, Romeo + Juliet was niet meteen voor mij.
Maar in de zaal zaten we maar al te graag op de laatste rij.
Zo zagen we The Full Monty en Nothing to Lose.
Al was ze vooral weg van Men in Black en Tom Cruise.
Titanic zagen we ook zinken, net als de relatie de dieperik in.
Die zag ik een half jaar later opnieuw, met een andere vriendin.

Maar nu terug naar Romeo + Juliet.
Van die families, Montague en Capulet.
In zo'n modern jasje, dat doet toch was vies.
Niet het soort ontering die ik verkies.
En dan al dat verkleedgedoe, wat heeft dat gekost?
Vraag het gerust na bij Michaelangelo van Lost.
En dan die moderne muziek, of die van toen althans.
Zoals Lovefool van The Cardigans.
En Everybody's Free (To Feel Good) van Rozalla.
Maar dan in gospel-jasje bij het huwelijk richting Walhalla.
Met daarop volgend dan John Leguizamo.
Gekrenkt om zijn onbeantwoorde "ti amo".
Eens te meer, de liefde die snel over gaat.
Verwordt tot iets duisters, zijnde haat.
En prediken tot een vredesbestand ten spijt.
Is nieuw bloedvergieten en vergelding een feit.

Biechtvader Lorenzo komt dan met een subliem plan.
Maar zijn boodschap bereikt niet de beoogde man.
Het verdere verhaal is u wel bekend.
Samen de dood in, helaas niet weggerend.
Zoals Shakespeare het eind 16e eeuw neergepend heeft.
Naar een verhaal uit 1476 dat de tijd heeft overleefd.
West Side Story heeft er van weg, en best wel wat.
In verboden liefdes zit heel wat drama vervat.
Al bij al vind ik deze film nu best te pruimen.
Hoe heb ik aan een gedegen kijkbeurt zo lang kunnen verzuimen?
Had de film destijds maar mijn hart al zo kunnen raken.
M'n eerste liefje had het wellicht zeer kunnen smaken.

Vaak gelezen dat deze beter zou zijn dan de eerste, maar ik zou ze eerder op gelijke hoogte zetten, met punten waarop deze beter en andere waarop deze minder scoort. Blijf ook wel wat een probleem hebben met hoe Sherlock Holmes wordt neergezet, als vechtersbaas. Maar eenmaal die weg ingeslagen uiteraard... En het wordt hier gebruikt als tool om Sherlock's scherpzinnigheid weer te geven. Maar dan ook al dat schietgraag gedoe er nog bij, en als ware een halve nipt aan de dood ontsnapte oorlogsheld... Dat is toch al ver afgeweken van het originele personage.

Enig prachtig wel, ondergedompeld te worden in Londen, Parijs, Heilbronn (Württemberg) en Meiringen (Zwitserland) eind 19e eeuw. Wel kras dat Holmes toen al met een wagen rondreed, die bestonden toen slechts enkele jaren. Al was een man als hij ongetwijfeld een pionier. Edoch zou dit om een nagemaakte (steampunk-)Duryea (Amerikaanse wagen-pioniers) uit 1893 gaan. Echter, in Parijs aangekomen prijkt op een ticket voor de operavoorstelling Don Giovanni 'mardi 7 novembre', en dat kan dus in 1882, 1893 of 1899 zijn geweest. Maar op een (Britse) krant na de bomaanslag tijdens die opvoering staat de datum 'november 9, 1891' te lezen (en dan nog het artikel startend met "Yesterday, ...", klopt ook al niet), passend bij het gegeven van de bomaanslagen in die periode en een jaar nadat de eerste film zich af had gespeeld. Holmes zelf spreekt even later ook uit "Het is 1891, ik had een ballon kunnen huren".

Nu, aangezien die Duryea om een Amerikaanse wagen zou gaan en er in die tijd nog geen overzeese fabrieken zullen zijn geweest... Toch wel een bundeltje slordige onregelmatigheden samen: Een film zich afspelend in 1891, toch in het bezit van een wagen van Amerikaanse makelij in Engeland en uit 1893, een operavoorstelling die in 1893 moet zijn geweest volgens dag en datum op het ticket, en een krant van twee dagen na de bomaanslag bij die voorstelling uit wederom 1891 die het heeft over het voorval van gisteren. Al zou ik niet eens mogen vallen over zulke pietluttigheden? Sowieso al een knap staaltje werk erin gestopt. En dan die trein, toen was dat toch echt nog een avontuur op zich! Er volgen verder magnifieke stoomboten, adembenemende gebouwen, fraaie klederdracht, bijzondere schaakklok en een lekkere wijn uit het gezegende jaar 1789 (ik zou er meer dan 100 jaar later toch m'n lippen niet aan durven zetten).

De manier waarop het verhaal wordt verteld, is wel sterk gedaan. Visueel knap ook (die schietscène in het bos bvb.), en er wordt ook wel goed geacteerd. Wel heb ik de fanatieke titanentweestrijd tussen meesterbreinen met Moriarty nooit al te boeiend gevonden. Ik zie Holmes nog het liefst ingewikkelde raadsels oplossen. Maar goed, professioneel goed gemaakte film alweer.

Na het succes van Star Wars trok 007 in m'n geboortejaar ook de ruimte in, de laatste Bond-film met Bernard Lee als M. De film opent nagenoeg met de zeer iconische duikvlucht zonder parachute, toch wel steeds meer verbluffende beelden. Helaas gaat het verhaal niet hand in hand met de puike beelden. Het is me een enorm rommeltje, met zelfs een minuscuul stukje western erin gestopt. Een allegaartje aan settings, gedaanten en gebeurtenissen. Deze film staat omschreven als een actie/sci-fi, maar eigenlijk is het anderhalf uur lang een aaneenschakeling van avontuurlijke voorvallen. Pas de laatste 40 minuten gaat het over naar sci-fi. Tegen dan was ik helemaal niet meer betrokken. En dan volgden nog zeer ongeloofwaardige wendingen.

Conclusie: veel knappe zaken te zien, weinig samenhang te beleven. Je hebt uiteindelijk het gevoel naar 5 films in 1 te hebben gekeken, nooit goed. Je merkt dat er veel moeite in gestopt is, en de film bevat wel z'n vermakelijke momenten, maar het passeert allemaal zonder veel betekenis, jammer.

2 bemerkingen bij de opening credits:
1) Wat ik vaker zie in films is een verkeerde schrijfwijze van hoofdacteurs bij de credits, hier is het Curt Jurgens i.p.v. Curd Jürgens. Geen familie overigens van Udo. De ene heette voluit Curd Gustav Andreas Gottlieb Franz Jürgens en de ander Jürgen Udo Bockelmann, maar nam als artiestennaam dus Udo Jürgens.
2) De titelsong heeft bij een bepaald stukje wel wat weg van Alice Cooper's I Never Cry, toevallig (of niet?) van een jaar eerder. En nog meer toevallig (of niet?), had Alice Cooper een song ingezonden gehad voor de voorgaande Bond-film, The Man With the Golden Gun.

Wat een leuk optrekje heeft de meedogenloze Stromberg gespeeld door Jürgens trouwens. Grappig ook dat z'n boomlange voornaamste handlanger de naam Jaws draagt, 2 jaar na de iconische film van Spielberg. Even komt ook Lawrence of Arabia om de hoek piepen. De beroemde muziek van componist Maurice Jarre is hier ook te horen, één van de vele muzikale grappen uit het Roger Moore tijdperk. Ook nog het Jaws-deuntje wanneer de wagen op het strand uit de zee komt opgedoken was wellicht te veel van het goede.

The Spy Who Loved Me is de tweede bondfilm onder regie van Lewis Gilbert, na 10 jaar eerder ook al You Only Live Twice, die me aardig bevallen was. Deze keer zit de sfeerschepping vooral in de onderwaterwereld, met speciale vaartuigen en vooral boten en duikboten. De finale is zeer bombastisch, wat ik toch iets minder vind. Het laatste half uur doet de film voor mij dan ook afzwakken van 3,5 naar 3*.

Intrigerende horrorfilm, vooral door de manier hoe het verhaal gebracht wordt, via het volgen van verschillende personages telkens een stukje extra van de puzzel invullend. Het uiteindelijke plot is misschien wat minder m'n ding, maar op zich is dit ondergeschikt aan het ontrafelen van het mysterie en de sfeer waarin dit wordt gedaan. En het is ook niet dat het einde dermate afsteekt tegen de rest van de film. Sowieso kennen vele horrorfilms een wat minder einde, meen ik. Al kan dit persoonlijk zijn.

Laatste jaren werden toch wel enkele knappe horrorfilms gemaakt. Dan denk ik maar bv. aan het tweeluik A Quiet Place (day one vond ik wat minder), Get Out en Us van Jordan Peele, Abigail, Smile (de 2e zag ik nog niet), Thanksgiving vond ik ook wel meer dan redelijk, Until Dawn, Wolf Man (ook met Julia Garner) kon ik ook wel smaken en nu dus ook deze Weapons. Ik gaf ze alle 3,5* à 4,5*. Barbarian, ook van Zach Cregger, vond ik redelijk (3*).

stem geplaatst

Wat een knappe setting bij de opening al meteen! En die derde tepel, hilarisch. En enkele minuten later zitten we in een soort van Westworld-attractiepark. Gek overigens om een nog zo 'jonge' Christopher Lee te zien, ook al was de man daar al 50+. Ik las dat hij aangetrouwde familie was van Ian Fleming.

Het valt me op dat ik de door Guy Hamilton geregisseerde films er toch wat bovenuit vind steken. Net als in You Only Live Twice is het trouwens genieten van de Aziatische cultuur en landschappen, prachtige jonken en zo, en wederom enkele rikishi (sumo-worstelaars). Al kan je je afvragen wat deze in Thailand doen?

De film baadt verder nogal in de energiecrisis-sfeer en qua verhaal is het me toch wel wat een rommeltje. Daarom de eerste van de negen gekeken delen die ik 3* toeken. En daarmee komt de ranking op:
1. 4,0 - (1964) Goldfinger
2. 4,0 - (1973) Live and Let Die
3. 3,5 - (1967) You Only Live Twice
4. 3,5 - (1971) Diamonds Are Forever
5. 3,0 - (1974) The Man with the Golden Gun
6. 2,5 - (1965) Thunderball
7. 2,5 - (1962) Dr. No
8. 2,0 - (1963) From Russia With Love
9. 1,5 - (1969) On Her Majesty's Secret Service

Waar begin ik? Best niet met doornemen wat anderen ervan denken. Al staat het ieder uiteraard vrij dit soort films bagger en onzin te vinden. Ik ben de compleet andere mening toegedaan, alleszins. Lang geleden bij een eerste kijkbeurt keek ik me al de ogen uit m'n kop, met de extra keren die ik hem sindsdien nog keek moet ik als het ware op een minority report zijn gestoten, want in feite steeg m'n waardering alleen maar tot, jawel, de volle 5 sterren. Ik ben hem als het ware met nog andere ogen gaan zien.

Ten eerste hou ik wel van science fiction, dat zit dus al goed. Binnen sci-fi liggen dystopieën me het meest, tweede check. Verder ben ik gek op who/why/howdunits met de bijhorende plotontrafelingen, vinkje nummer drie. Ten vierde ben ik tuk op een intrigerend verhaal, hier zeker aanwezig. En ten vijfde, de hele sfeerschepping, weergaloos. En zo kom ik uit op de 5 sterren. Omwille van de visueel soms wel iets mindere beelden zou ik er hooguit een halve ster af kunnen laten, maar dan nog zou hij staan als een huis. Overtreft voor mij zelfs Total Recall (de oude uiteraard, al was de remake niet eens zo veel minder).

Detailelementen die ik simpelweg geweldig vind in deze film: de planten, de bolides, de lotto-balletjes, de spiderscanners, de jetpacks, de kotsstokken, de aircrafts, de zieners/precogs, en ga maar door...

Films als deze geven me zin om weer ten volle in dit genre films te duiken. Om er eentje (mogelijks iets minder gekende) uit te pikken... The Bothersome Man.

Interessant experiment dat uittest of mensen met 'behulp' (of beter gezegd onder invloed) van alcohol ongeremder en leuker de dag doorkomen en ook als dusdanig ervaren worden? Maar als je voor je dagelijks presteren met het oog op optimaal professioneel en sociaal functioneren op alcohol rekent, kan je toch moeilijk niet inzien dat je er afhankelijk van en dus verslaafd aan raken zal? Zeker voor verstandige koppen toch wel een beetje kortzichtig denken te menen dat ze niet in die valkuil zouden belanden.

Uiteraard zijn er tal van wereldleiders en andere vooraanstaande figuren die geregeld wel tekenen van zichtbare dronkenschap vertoonden, grappig om ze hier ook kort de revue te zien passeren. Zeker wanneer je wat verder teruggaat in de tijd. En als ik nog maar terugdenk aan m'n eigen leerkrachten in mijn middelbare schoolperiode, daar zaten wel figuren bij. De ene was daarmee eerder gezellig en populair, de ander maakte het nors en onhandelbaar en dus niet zo geliefd.

En dan gaat ons viertal onderzoeken waar de grens ligt, en wat het brengt om daarover te gaan. En oh boy, wat worden ze vervelende etters. Althans, dat vind ik persoonlijk. Mogelijks ervaart ieder dat anders. Hoe dan ook, de uitslag van hun experiment luidt zeer volgens de verwachtingen dat drinken nadelige sociale gevolgen heeft en risico op alcoholisme met zich brengt. Duh. En nog erger, er zomaar mee kappen, lukt dus ook niet te best, met professionele gevolgen erbovenop. En bij één van hen zelfs met tragisch ongeluk en de dood tot gevolg. En toch zetten ze door, en krijg je ze op het laatst een beetje te zien als een aapje op een speelterrein, helemaal losgaand, ondanks dat er zich toch wel heftige gebeurtenissen hebben afgespeeld.

Maar goed, de film op zich is eigenlijk wel leuk. Goed geacteerd, en eens iets anders qua onderwerp. De uitwerking, daar wringt het iets meer bij me. Op dat vlak vond ik hem toch een beetje zum Kotzen. Al was dat mogelijks het beoogde effect.

Heel wat beter dan Silverado. Ergens zijn dit soort films enigszins Lord of the Rings, de Western. Een groep zorgvuldig samengesteld uit enkele kleurrijke vrijbuiters met een grote verscheidenheid aan kwaliteiten om een queeste te vervullen, zijnde de boosaardige dictator te verdrijven voordat die zich het volledige gebied toe-eigent en nog machtiger en gemener wordt.

Nu betreft het hier uiteraard een remake van een heel wat oudere film, die op zijn beurt een remake was van Kurosawa's Seven Samurai. Die heb ik mogelijks een keertje gezien, al ben ik niet helemaal zeker welke legendarische samurai-films ik zag. Die staat toch maar mooi nog steeds (net) te pronken in de top 50.

Maar in modernere tijden valt visueel wel een heel fraai beeld te schetsen en oh my, wat oogt deze western goed. Wat ik wel altijd wat heb met films waarin de kogels je om de oren vliegen, is dat ik in het geval van westerns meer inzit met de paarden, vrouwen en kinderen dan de mannen die dit mekaar aandoen.

Nu is dit een film in een drietal bedrijven:
1) aanstook, waarna het gezelschap bij mekaar trommelend
2) confrontatie, waarna het stadje en de bevolking voorbereiden
3) de grote slag om weerwraak en rechtvaardigheid
Dit geeft een duidelijke structuur, maar ook wat aan de simplistische kant. Een beetje zoals Braveheart ook, The Last Stand, of de laatste Rambo, en wellicht talloze andere films. Maar aangezien het allemaal toch wel zeer puik gedaan is met de nodige variatie (verbluffend bijvoorbeeld dat machtige machinegeweer/mitrailleur voor die tijd, waarvan ik me afvraag hoe de meer specifieke naam luidt?), toch een verdiende 3,5* van me. Hoop alleen dat er geen paard gewond raakte...

Zeker niet slecht. Ik kan me voorstellen dat echte Batman-liefhebbers deze geweldig vinden. Voor mij was ie wat aan de lange kant, al schreed die tijd nog vrij vlot voorbij. Maar toch ben ik vooral van de indruk dat ze er net iets te veel in willen stoppen hebben. En ik volg ook Noodless wel wat... allemaal behoorlijk prima, maar weinig dat er echt memorabel uitspringt. De familiegeheimen worden blootgelegd, en in Gotham heerst dus corruptie alom, al is dat allemaal niet zo nieuw. Dus ja, echt voer voor de Batmanpuristen, zoals Simon Belmont ook stelt. Voor mij, niet al te gek op Batman, gewoon een goeie actie/crime film met een hoog Zodiac-gehalte.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat een geweldige opening heeft deze film! Het sequel-gedeelte en dan vooral zodra ze bij Emmett (een nagenoeg onherkenbare Cillian Murphy) belanden, veruit het grootste stuk van de film, vind ik wel iets (zeer minimaal) minder dan deel 1, al blijft het baden in een fantastisch post-apocalyptisch sfeertje. De film weet net zoals zijn voorganger ook geregeld gepast te vertragen, rust en bezinningsmomenten in te bouwen. Dat maakt het voor mij toch een zeer kwalitatief tweeluik.

Wat deze film kenmerkend anders doet ten opzichte van de eerste (alhoewel ook al aan het eind van de eerste film bedenk ik me), is spanning verdelen tussen moeder & zoon (met baby) en dochter met Emmett, vaak switchend tussen beide met net tegelijk dreiging. Dat vond ik wel iets hebben. Interessant ook dat uiteindelijk de kinderen zich tot onversaagde helden opwerpen.

'k Neem me alvast voor om ook eens een kijkje te nemen naar andere creaties van de heren Bryan Woods & Scott Beck (amper enkele weken verschillend in leeftijd), zijnde Nightlight (2015) (wel slechte beoordeling), Haunt (2019) & Heretic (2024). Die andere, 65 (2023) zag ik al, en vond ik niet al te denderend, al moet ik toegeven dat ik die maar met half oog keek. Scott Beck heeft ook University Heights (2004) geregiseerd, blijkbaar een eerder ongekende film. Ze hebben nog enkele werken, maar daarvoor raadpleeg je dan maar andere bronnen.

Op hier en daar enkele onlogische dingetjes na toch een geweldige film, deze A Quiet Place. Waar menig filmliefhebber anders zo lovend is over films met weinig acteurs en middelen, lees ik dat hier minder terug. Toch heeft ook dit een zeer minimalistische cast, quasi enkel het ene gezin. De kritiek dat er weinig uitgelegd wordt, kan ik begrijpen, maar daar dient de prequel/sequel voor. Ach, ik vind het gewoon een enorm indrukwekkende horrorfilm, al was het alleen nog maar omwille van de aparte invalshoek. En de wezens zien er geweldig uit.

De ene keer worden nepslangen gebruikt, dan weer echte. Toch enigszins jammer. Bij de crashende politiewagens zie je de laatste met een helm op in de wagen zitten, en bij het slot van de bootscène (die ik wel de max vond) werd geen moeite gedaan te doen alsof de schurk nog aan boord zat. Toch allemaal dingetjes die een beetje beter hadden gekund.

Maar verder wel een zeer vermakelijke film alweer, zeker met de geweldige song van Wings, exotische settings, de voodoo-scènes, de waarzegster, de krokodillen (alhoewel ik lees dat dit niet feilloos afliep voor de stuntmannen), de liftmechanismen, de ondergrondse monorail, de schurk met bionische arm, de fluisteraar, en de ietwat pompeuze snufjes.

Ook vind ik Roger Moore zeker niet moeten onderdoen voor Sean Connery als 007, al zullen sommige dat blasfemie vinden. En Jane Seymour... wow. Vind dit voorlopig zelfs de tweedebeste uit de reeks, na Goldfinger.

Ja, deze mag ik wel. Heb meermaals enorm moeten glimlachen, aardig wat leuke gimmicks in het verhaal ook, grappige domme bad guys, leuke locaties, ... Best gek hoe we allen zo verschillende smaken hebben, zeker ook in het rijtje Bond-films. Al zit ik precies wel wat in de buurt van xxERWINxx totnogtoe.

Mijn persoonlijke ranking totnogtoe, met voorlopig er 3 bovenuit stekend:
1. 4,0 - (1964) Goldfinger
2. 3,5 - (1967) You Only Live Twice
3. 3,5 - (1971) Diamonds Are Forever
4. 2,5 - (1965) Thunderball
5. 2,5 - (1962) Dr. No
6. 2,0 - (1963) From Russia With Love
7. 1,5 - (1969) On Her Majesty's Secret Service

Gek hoezeer smaken verschillen kunnen. Deze hele film vond ik maar niks, en dat lag voor mij zeker niet aan George Lazenby. De wintersporten werden er wat bijgehaald, maar die bobslee-scène leek nergens naar. Het einde is wat atypisch Bond, met een huwelijk en kort erna een dramatische afloop. Dat op zich kon me wel nog bekoren. En wat de film beloofde aan verhaal sprak me ook aan (een groep gebrainwashte dames die overal onvruchtbaarheid zou gaan rondzaaien), maar hoe dit uitgewerkt werd, dat was een heel andere zaak. Nee, niet m'n ding.

Och, dit was Brendan Fraser! De kop kwam me bekend voor, maar had het niet door. Hoewel knap gespeeld en er wel wat emoties passeerden, greep de film me toch niet naar de keel. Ik betreur het ook wel wat dat zeer zwaarlijvige mensen doorgaans weggezet worden als lijdend aan vreetbuien waarin ze zich te goed doen aan ongezond voedsel. Wat wel herkenbaar is, is dat depressie kan leiden tot je amper nog energiek voelen en quasi als vanzelf doet verzwaren. Maar geloof me vrij, om te verzwaren hoef je niet eens boefkicks te hebben. En hoe zwaarder je dan wordt, hoe lager het energiepeil en de toename van allerlei fysieke ongemakken, waardoor je zonder pardon in een vicieuze cirkel komt waar nog moeilijk uit te kruipen valt.

(reactie op ander bericht)


Kijk, dit bedoel ik dus. Ook dit soort reacties weekt zo een film dan los, door het tonen van een veelvraat gekoppeld aan een walvis. Mensen menen dat dit onlosmakelijk verbonden moet zijn. Terwijl de waarheid echt wel anders is voor velen. 160 kg, voor Fortune is dit dan fortuinlijk genoeg blijkbaar onwerkelijk veel, voor mij al enkele jaren niet eens zo veraf. Ik ben dan onfortuinlijk zowat een dubbele Fortune.

Op zich blij dat ik deze film eens gezien heb, en daardoor ook wat meer gelezen heb van wat Brendan Fraser overkomen is. En eigenlijk hou ik wel van toneelachtige Kamerspiel-verfilmingen zoals bv. de films 12 Angry Men, Seppuku (aka Harakiri), Sleuth, 8 Femmes, Exam, El Método, Fermat's Room, Alexandra's Project, Saw, Circle e.v.a. De meesten hiervan vind ik echt geweldig. The Whale is aardig, maar heeft voor mij geen herkijk-waarde.

Wat een resem vervangingen van acteurs voor meerdere personages. Al moet gezegd dat het amper opvalt. Deze tweede film behoefde geen introductie meer en dus meteen volop in de actie. 't Is allemaal goed gemaakt en je krijgt meer (pulp)vermaak dan in de eerste film. Al moet je er dan wel wat voor zijn. 'k Vind het allemaal toch iets meer voer voor jongere generaties, zeker met dat wrattenzwijn en die neushoorn. Ikzelf vond hem iets minder, mijn kinderen vonden hem beter. Dus geef ik hem maar dezelfde score.

Er zijn zo'n handvol à tien films over de poging tot perfecte moord door studenten Nathan (dus geen Justin) Leopold en Richard Loeb in 1924, nu meer dan 100 jaar geleden. Dit is een recentere verfilming, maar dateert dus al van bijna 25 jaar terug. Andere films die de bron daar onder meer haalden, zijn Alfred Hitchcock's Rope uit 1948 (naar het gelijknamig toneelstuk Rope uit 1929) met 3,62 op MovieMeter naast 7,9 op IMDb en Compulsion uit 1959 (naar het gelijknamig boek van Meyer Levin uit 1956) die 3,44 op MovieMeter scoort en 7,4 op IMDb. Er zullen er nog wel zijn, maar deze zo denk ik de bekendste. Twee die bij deze op m'n lijstje zijn gekomen van films die ik wel zou willen zien. Vergelijken kan ik dus niet, maar ik vermoed dat deze beter gaan uitvallen dan deze Murder By Numbers, al ben ik wel dermate geïntrigeerd geraakt door het verhaal en was het interessant om een jongere Ryan Gosling te zien en de nog net iets jongere Michael Pitt, geen familie van.

Leopold & Loeb hebben in werkelijkheid als 19- en 18-jarig homokoppel een jonge knaap van 14 ontvoerd en vermoord, om hun superieure intelligentie te bewijzen. Vooral Leopold stond gekend als een wonderkind. Ook Loeb bezat een uitzonderlijk hoge intelligentie en beide waren van enorm begunstigde komaf. Ze stonden wel gekend als jeugdige criminelen: diefstal, inbraak, ... Leopold was nogal into Nietzsche's concept van de Übermensch en voelde zich wel wat boven de wet staan. De moord op Bobby Franks hebben ze uitvoerig beraamd, met 7 maanden voorbereidend werk, zelfs met plannen voor losgeld erbij.

Zelfs de film Funny Games uit 1997 van Michael Haneke met zo'n 10 jaar later de remake Funny Games U.S. met daarin wederom Michael Pitt zouden er enigszins op zijn gebaseerd. Ook afleveringen van Columbo, Murdoch, de film Swoon uit 1992, Like Minds uit 2006 en zelfs de Ghostface-moordenaars uit Scream. Voor nog meer informatie en literaire en audiovisuele werken rond deze zaak kan je uiteraard terecht op Wikipedia.

In dit licht vind ik Murder By Numbers helemaal niet zo slecht gebracht. Al vraag ik me af hoevelen weten dat het (zij het losjes) op ware feiten gebaseerd is?

Een wat lange intro, nagenoeg de helft van de film, maar gezien het een tweeluik betreft niet al te erg, en tenminste oog voor uitvoerig uitgewerkte achtergrond. Nu heb ik nooit veel gehad met de Ninja Turtles, evenals met Transformers dus Megan Fox kiest haar hoofdrollen wel , maar beide vind ik wel behoorlijk knap tot moderne films gebracht (hier Michael Bay wel als producer ipv regisseur). Nickelodeon heeft er niet slecht aan gedaan de rechten te kopen eind 2009. De oudere trilogie uit begin '90s zit ver weg, als ik deze überhaupt zag? Kan daar dus niet met vergelijken.

Jammer wel dat die Ninja Turtles zo een hoog ADHD-gehalte hebben, ze zijn toch eerder schier vervelend dan sympathiek, en dat verergert nog nadat ze een bijna-overdosis aan adrenaline toegediend krijgen. Vanaf halfweg zit de vaart er flink in en holt de film in geen tijd naar z'n climax. Weinig vernieuwends, maar best aardige reboot.

stem geplaatst

stem geplaatst

Had hem bij een eerste kijkbeurt 3,5* uitgereikt. Ik vond 'm immers vet op vlak van Mario- & Nintendo-nostalgie, maar een wat mager verhaal hebben en nogal druk en chaotisch. Toch zat dit niet goed. Dus nog maar eens bekeken, en eigenlijk... een goed samenhangend verhaal behoeft zo een film toch niet? Voor de kleinsten is het sowieso dolle pret, deze kleurrijke schattige boel. Voor de iets grotere gewoon ook fijn om hun game personages en werelden in een film gegoten te zien en voor de ouderen onder ons genieten van al die kleine verwijzingen alom naar de pioniersjaren van de Mario-franchise, in mijn geval ook stuk voor stuk spellen waar ik honderden uren aan gespendeerd heb. Wat de film nog het meest doet, is me doen verlangen om weer in die werelden en personages te kruipen, weer even het innerlijk kind wat voeden.

Janne Desmet is zo heimelijk één van m'n favoriete actrices van eigen bodem gaan worden, dus leuk om eens een film te zien met haar in de hoofdrol. En het is weer zo een typisch goed gemaakt kleinschalig Vlaams/Belgisch portret. Wat kan het leven toch zwaar worden gemaakt. En daar hebben mensen vaak niet eens kanker voor nodig. En ook al vallen plooien mogelijks nooit helemaal glad te strijken, in donkere tijden kan ik geloven dat dit het eerste is wat door je heen gaat, al was het maar om niet met vete en wrok afscheid te nemen.

Het resultaat: voor de 2e maal binnen 12u tijd tot tranen toe bewogen om Vlaamse topprestatie (nadat Wout Van Aert eerder de kassei mocht meenemen uit Roubaix). Zeker als je het persoonlijk leven van Mathias Sercu wat kent, want dat ging ook al met vallen, weer recht klauteren en doorgaan. Goeie keuze ook voor de titel van de film en Sam Drakim als artiestennaam.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

Dan heb je net een film gezien met Oscar Isaac (Ex Machina), dient de andere zich alweer aan. Dit keer geen futuristisch minimalistische AI-thriller, maar een zoveelste oog om oog, tand om tand prent, goed vs kwaad, wij tegen zij, vrienden en de vijand. DiCaprio & Crowe, 2 klasbakken. Maar 'k denk dat eender welke regie en acteurs dit soort films moge maken, ze zullen me telkens onderweg kwijtraken.

Wel sterk hoe Mark Strong zo veelzijdig uit de hoek komt. Da's dan wel nog een sterk lichtpuntje.

stem geplaatst

If you gotta go, you gotta go. Desnoods voor een meute aliens met het middelvingertje erbij. Als er dan eentje is waarvan je het wel kan hebben dat ie zou sneuvelen... Ach ja, dit soort scènes doen zulke films geen goed, meen ik. Maar verder toch een behoorlijk in mekaar stekende actie/sci-fi. Was dit geen vervolgfilm geweest, had ie ongetwijfeld een volle ster hoger gescoord. Met een algemene waardering onder de 2,5 scoort deze film sowieso ver beneden wat die verdient, meen ik. Wat deze film nog het meest mist, is de guitigheid van een film dragende Will Smith. Zoals hij nu uitviel, was het meer een soort van Starship Troopers. Wat daarom niet negatief hoeft te zijn, want die was ook best kijkwaardig.

Verder zijn al deze apocalyptische rampenfilms een beetje in het zelfde bedje ziek. Het is de USA vs. de omstandigheden, en uiteraard redden zij en in sommige gevallen nog de president himself de planeet en het mensenras van de ultieme uitroeiing. Je ziet dan zelfs monniken in Tibet of Nepal of zo aan de radio gekluisterd luisteren naar de 'last stand' toespraak van de inmiddels tot nieuwe president gehuldigde generaal. Maar als je daarvoor eentje aan de schandpaal nagelen wil, doe dat dan met de andere films evenzeer. En reken hen dan ook af op de talloze oorlogsfilms die wél hoge ogen werpen. En die Italo-Amerikaanse gangsterfilms met drugs-, geweld- en wapenverheerlijking al evenzeer. Niet? Per slot van rekening gaan we hier al decennia naar bioscopen waar 90% van de vertoonde films Hollywood-producten zijn en kan je op weg naar de zaal je nog te goed doen aan allerlei Amerikaanse producten, en is er zelfs amper enig ontsnappen aan. Stoor je je dus aan dat overdreven nationalisme, dan ben je in feite al enkele decennia te laat.

En wat lijkt die Joey King op Chloë Grace Moretz! Daar moet buitenaardse interventie aan te pas zijn gekomen.

Krasse oudjes, daar lijken de Britten stilaan wel een patent op te hebben. In dit geval ook nog naar waargebeurde feiten. Het mag dan wel charme hebben, het is eens iets anders dan samen in een home, maar een al te boeiende film levert het toch niet op. Vooral veel gekibbel (en meer), onder meer traditioneel rond het verdelen van de buit. Het viel mij alleszins toch weinig in de smaak.

De kinderen vonden hem geweldig, en zelf vind ik het toch ook best aardig. Evan is een heel ander type dan Bruce maar beide kunnen ze een les in nederigheid, behulpzaamheid, dienstbaarheid en samenhorigheid wel gebruiken. Uiteraard met een compleet andere uitwerking, mede doordat Evan een gezin heeft, Bruce een weekje mag voelen hoe het is om God te zijn en Evan een bijbels figuur die een race tegen de tijd aangaat om dieren en mensen te redden in zijn ark.

Steve Carrell is ook heel anders dan Jim Carrey uiteraard. Bij Carrey spat het dolkomische af van zijn personage en hoe hij dit neerzet. Evan Almighty moet het veel meer hebben van het gekke aan de situatie van een veranderende look waar hij niet in te kiezen heeft, hoe de dieren tot hem aangetrokken raken, enz... Ietsjes meer familiefilm ook, de voorgaande iets meer die doldwaze komedie waar Carrey wel wat een patent op had. Ik plaats ze nagenoeg gelijk, al zou ik Bruce Almighty nog net verkiezen boven deze opvolger.

Het valt me verder wel op hoezeer Shadyac z'n films me liggen, uit recent (her)bekeken werken:
4,5* : Liar Liar & Patch Adams
3,5* : Bruce Almighty & Evan Almighty
3,0* : The Nutty Professor

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik blijf dit een miscast vinden en enkele dingen totaal niet bij het personage Sherlock Holmes passen. Het verhaal an sich, los van Sherlock en Watson, trekt me ook onvoldoende mee. Al kan het er nog wel mee door, en bepaalde scènes staken er wel bovenuit. Misschien ben ik te grote fan van hoe Sherlock en Watson door Benedict Cumberbatch en Martin Freeman werden neergezet?

Deze Sherlock Holmes voelde me iets te zeer als Iron Man gaat toneeltje spelen. Sherlock is voor mij een verwaande hoogbegaafde snob die graag op tijd en stond z'n thee drinkt, geen macho straatvechter. En hij lost complexe zaken op met de grootste finesse aan de hand van details. Het valt me op dat rond deze film ook grote verdeeldheid heerst... of hij wordt echt wel goed bevonden, of een fikse tegenvaller, weinig daar tussenin. Ikzelf zit er wel wat tussen.

Wat moet zowat de meest gehoorde uitspraak zijn in al die Amerikaanse oorlogsfilms?
Fucking Nazis

Maar met al die experimenten fuckten ze er ook wel wat op los. 'k Vind dit eigenlijk een geweldige mix tussen oorlogsfilm en horror, een pak vermakelijker dan ik had ingeschat. Bepaalde scènes kwamen me al bekend voor, maar de hele film had ik nog niet gezien. Heb dan misschien ooit eens halfweg ingepikt of zo, of enkele scènes gezien. Nu met de integrale kijkervaring is Overlord me wel de 4* waard. Ook de stukken pure oorlogsfilm vind ik immers een pak meer meeslepend dan doorsnee oorlogsprenten. Daarbij dan nog de horror deed het van al zeer degelijk naar best wauw stijgen. Beetje Doom/Wolfenstein achtig. En uiteraard ook wel zoals de mini-serie Les Sentinelles. Die vond ik wat minder, maar zou ik nog eens moeten herbekijken.

Ja, deze mag ik wel. Wel nog onder het verbluffende 1917, maar zet deze samen met bv. ook nog Hacksaw Ridge toch zeker ook bij m'n favoriete oorlogsfilms.

Wat ik me ineens afvroeg... hoeveel mensen zouden de personages gespeeld door Joe Pesci al het hoekje om hebben geholpen? En zich dan nog laten aftuigen door een kind dat alleen thuis zit met Kerst.

Al heeft GoodFellas (uiteraard) Home Alone flink in de schaduw gezet in 1990 en lang daarna. Niet dat ik daarin volg, maar de cijfers spreken voor zich. Nu is GoodFellas wel een gangsterfilm die ik nog behoorlijk boeiend vind, zij het ook wel een relaas van allerhande zinloosheid. Je raakt tegen halfweg meer en meer in de film gezogen, zoals ook bij The Godfather, Casino en nog wel meer van dit soort maffiafilms. Maar de teneur is telkens wel zeer identiek, the rise and fall van één of ander mafioso, onderweg een hele liquidatie tonend, veel macho en wacko stuff, vrouwen die worden mishandeld en bedrogen maar toch blijven, aan het eind een finale afrekening of rechtszaak, et cetera. Ik kan er maar één les uit trekken: If you wanna be a mobster, be a Paulie.

'k Vind hem uiteindelijk net iets minder dan Casino & The Wolf of Wall Street, maar onvoldoende verschil om hem een halve ster minder te geven, dus 3,5* ook voor GoodFellas.

stem geplaatst

stem geplaatst

Na Thunderball's Te Land, Ter Zee en In De Lucht verhaal opent You Only Live Twice naar een scenario van Roald Dahl (die als vriend van Ian Fleming heel wat toevoegde en veranderde aan het oorspronkelijke verhaal) in de ruimte, volop in de tijd van de Koude Oorlog & Space Race. Verder is de setting vooral in Japan en dus woohoo, sumo-worstelen. Na talloze jaren deze sport van nabij te hebben gevolgd wel boeiend om zien. En lang voor COVID ook al een kennismaking met mondmaskers. De oosterse sfeer en cultuur was vermakelijk maar tegelijk wel iets te zeer aanwezig in de film. Het voelde daardoor wel wat te veel als een promo-filmpje voor Japan.

Jammer wel van de geprojecteerde achtergrond bij de wagenscènes. Dan was de helikopter-dogfight leuker om zien. Wel grappig daarbij: 4 snufjes in het zelffabricagetoestel, en dus krijgt hij 4 tegenstanders achter zich aan, zodat we ze één voor één te zien krijgen. En het bolwerk in de vulkaan blijft toch iconisch. Het zorgde ook voor een zeer explosief slotakkoord, weliswaar iets te lang naar m'n zin. En je zal maar jarenlange toegewijde ninjatraining doorlopen hebben om door kraterafweergeschut als bepaald percentage kanonnenvoer het loodje te leggen. Alles bij mekaar bracht You Only Live Twice wel behoorlijk wat entertainment.

'k Heb ze hiermee dan momenteel in deze persoonlijke volgorde staan:
1. 4,0 - (1964) Goldfinger
2. 3,5 - (1967) You Only Live Twice
3. 2,5 - (1965) Thunderball
4. 2,5 - (1962) Dr. No
5. 2,0 - (1963) From Russia With Love

Een nazinderende film, dat op z'n minst. Helaas heb ik toch wel een lichte afkeer voor country muziek, vind ik het verhaal wel lastig met al die tijdsprongen, en zelden een film geweten met zulk opbod van dramatische gebeurtenissen en elementen. In Walk the Line is dat allemaal niet veel anders, dus misschien nog niet zo slecht dat ik niet zo te vinden ben voor country. Nu gaf ik Walk the Line wel 4*. Was dat wat aan de hoge kant, of beoordeel ik deze van eigen bodem lager dan ie verdient? Dat is het vooral, ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet? Uiteraard zeer aangrijpend en troosteloos, anderzijds pakt de film me maar bij momenten en niet doorheen de hele film. Wat Felix z'n films wel nogal brengen, is een beeld van het leven hoe het soms ook kan zijn.

Als mannen mekaar een hand gaan geven aan het urinoir, dan weet je dat het menens is.

Oorlog heeft een onmenselijke grootsheid in het nietig zijn van één leven. Maar daarnaast is het ook het geheel van grootsheid van ontelbare kleine menselijke heldendaden en miraculeuze overlevingsverhalen die we nooit ten volle belichten kunnen. De gruwel die de overlevenden met zich dragen blijft ongetwijfeld een onuitwisbaar bloederig spoor. Net zoals bedenken waarom zij wél en anderen het niet overleefden:
- "Jaar in, jaar uit denk ik terug aan die 20 seconden, 32 jaar geleden, die ik verdorie over zou willen doen."
- "Overleven is geen misdaad."
- "Nee, maar je krijgt wel levenslang."

Straf dat meerderen er 30 jaar voor moeten ijveren hebben om die Medal of Honor uitgereikt te zien. Het levert uiteindelijk een redelijke Vietnam-oorlogsfilm op.

Voor Christopher Plummer (best gekend als Von Trapp) was het één van z'n laatste rollen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wow, de 3e Bond-film beviel me toch heel wat beter dan de 2 voorgaande (Dr. No kreeg 2,5, From Russia with Love 2). 'k Vermoed dat ik deze net als Dr. No heel lang geleden al eens zag, maar van beide was bitter weinig blijven hangen. Zodanig weinig dat ik niet eens met zekerheid kan zeggen dat ik deze ooit al eerder keek. Leuke schurken ook en vermakelijk hoe Bond ze verschalkt. Uiteraard laten ze tig keren toe 007 voorgoed te elimineren, maar zo herinner ik me de James Bond films wel. Eerst nog uitgebreid uit de doeken doen wat hun verdere snode plannetjes zijn en hem dan de rug toekerend bij z'n laatste doodstrijd, met dan nog een Houdiniaanse ontsnapping.

Alleszins bevat Goldfinger heel veel van wat ik zo leuk vind aan de James Bond films: excentriekheden (vergulden), wagenwaaghalzerij, leuke snufjes, snoodaards van schurken, grootse plannen, een bolwerk/rovershol vol technische hoogstandjes, knappe dames, fijne humor, ...

Bij herziening een halve ster meer gegeven: 2,5 -> 3.
Vooral om de luchtige manier van vertellen.

Wat een gek boeltje ook om in verzeild te raken. Op een bepaald moment had hij zowel de FBI, DEA, ATF als de staatspolitie achter zich aan, al was dat nu wel wat over-gedramatiseerd voor het verhaal. De ASF (Aviation Sans Frontières, Piloten Zonder Grenzen) ontbrak nog, zeker gezien tijdens het filmen een vliegtuigcrash het leven kostte aan een stuntpiloot en diens co-piloot. Maar je voelde alleszins aan alles dat Seal zelf het er ook niet levend vanaf zou brengen.

De echte Barry Seal gold trouwens als "El Gordo", De Dikke. Ook de naam van een mega-kerstloterij in Spanje trouwens. Niet bepaald waaraan je denkt als je Tom Cruise ziet. Maar goed ja, John Candy was nu eenmaal niet meer beschikbaar. En op zich vind ik Cruise wel goed in zijn rol zitten. "The gringo that always delivers", het zou ook op Cruise van toepassing kunnen zijn.

stem geplaatst

Vroeger toen ik nog boeken las, zat daar al eens een Mo Hayder tussen. Vogelman/Birdman is blijven plakken. Jammer dat ze geen 60 mocht worden. Bij mijn weten werd Vogelman niet verfilmd, noch De Elfde Plaag van John Baldwin en John S. Marr. Van Borig Starling kreeg z'n eerste Messias/Messiah een BBC-mini-reeks, andere zoals Storm en Wodka werden denk ik niet verfilmd. Het zijn stuk voor stuk wel wat thrillers/horrors in de lijn van de film Ritueel. Ik vind Ritueel eigenlijk niet minder dan De Behandeling, al scoort hij wel beduidend lager. 'k Vraag me dan af waar dit in zit? Zelf beoordeel ik ze beide met 3,5*. Geen topfilms, maar best onderhoudend. En met behoorlijk kartelig randje.

stem geplaatst

Enkele minuten ver in de film en schaken in de picture, woohoo. Helaas met 2 kapitale blunders:
1) een zet met de witte dame wordt op het grote bord getoond, bij overschakelen naar ander camerastandpunt hangt de dame weer waar ze eerder hing
2) zwart geeft op en noemt het een brilante zet, terwijl het een heel standaard vindbare schaak was, wel daadwerkelijk de game-winner, maar een grootmeester ziet dat eerder wel al aankomen, geeft normaal al eerder op en gaat al zeker niet verrast opkijken en het een briljante zet noemen; ik had zelf geen 2 seconden nodig om te zien dat De4+ het nekschot zou betekenen
=> Jammer dat in quasi elke film waarin schaken wordt getoond het niet al te realistisch gebeurt.

Dan iets later loopt nr.3 samen met 2 andere lieden van SPECTRE door de oefenzone, ze lopen er helemaal doorheen en dan krijg je een shot waarbij ze uit ander camerastandpunt het opnieuw net betreden.

Nu ben ik niet eens iemand die met een vergrootglas op films zit te kijken om er flagrante fouten uit te halen, maar dit viel in beide gevallen toch enorm op. Je zou van zo'n topfilms toch beter verwachten, of golden toen nog andere maatstaven dan tegenwoordig?

Nu had ik me dus erop verlekkerd om de tweede uit de Bond-filmreeks te kijken, dus niet verder proberen letten op incongruente zaken, maar me door het verhaal laten meeslepen. Alleen gebeurde dit amper of niet. Enkele leuke snufjes wel en enkele interessantere settings zoals de Orient Express en bij de achtervolging per boot. Maar dat was het voor mij dan ook, helaas.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Ze hebben ergens de Halloween-franchise wel wat ingewikkeld gemaakt. Met een remake in 2007 met eigen vervolg in 2009 door Rob Zombie, waar ik op z'n zachtst gezegd geen grote fan van ben. En dan in 2018 deze reboot met helaas ook gewoon Halloween als naam, bedoeld als een sequel op de originele uit 1978, alle tussenliggende films negerend. Maar goed, Myers heeft na zijn zus te hebben vermoord als 6-jarige dan op z'n 21e nog 4 anderen (+ 2 honden, grrr) het hoekje om geholpen om dan terug geïnterneerd te zijn geraakt (hoe?) en dan weer te ontsnappen rond de 40e verjaardag van de babysittermoorden, indien goed gerekend inmiddels dus als 60-plusser.

Anno 2018 is de man er wel wat moordlustiger en bloederiger op geworden. Daar waar dit in het origineel allemaal nog braafjes uitvalt, kunnen huidige slashers het niet zo maken dat de body count al te beperkt en goorheid uit blijft? En helaas was dit slechts de voorbode tot meer. Toegegeven, zoiets blijft toch minder m'n smaak. Less is o zo vaak more. Maar goed, 't is ook niet dat Myers een pinky swear kon doen dat hij het op z'n oude dag wat kalmer aan zou doen.

Al bij al nog wel een goeie slasher horror, vooral visueel dan. Een krappe 3,5.

Wat ik me bedenk... Michael Myers ontsnapt door een carjacking te plegen. Waar heeft hij leren rijden? Al wordt erop gealludeerd dat iemand van het personeel hem misschien wel les gaf. En dit is slechts één van vele zaken waar je vraagtekens bij plaatsen kan in deze film. En toch krijg ik het niet over m'n hart dit alles al te zwaar aan te rekenen. Halloween is en blijft een iconische low-budget slasher horrorprent, zelfs zonder dat er veel bloed te zien valt, wat veel te danken blijft aan de sublieme soundtrack.

stem geplaatst

stem geplaatst

Crime Busters of Twee Superflikken zoals ik deze film in m'n kindertijd kende, heb ik tot ik het ouderlijk nest verliet het meest gekeken, misschien wel 7x. En ook sindsdien nog een handvol keren. Vandaag voor het eerst met m'n kinderen erbij, die gelukkig meteen meer willen zien van beide heren (want heb er wel wat van liggen ). De film is ergens een soort neo-western (één van de titels is dan ook Trinity: In Trouble Again) met de helden Bud Spencer & Terence Hill uit menig spaghetti western van eind jaren '60, begin jaren '70 in zo meen ik hun leukste prent, al komen Double Trouble en ook Watch Out We're Mad in de buurt.

Crime Busters zit vol running gags, sterke visuele humor, Jackie Chan achtige gevechtsscènes, en heeft nog een goed verhaal ook, ondersteund door een geweldige soundtrack. Maar vooral dus de humor, die blijf ik geniaal vinden. Voor mij dan ook een zeer ondergewaardeerde en vooral ook te weinig gekende film. Maar daar gaat uiteraard niet veel meer aan veranderen. Zelfs Jill Flanter, April Clough & Laura Gemser ten spijt.

Wow, deze film polariseert enorm. Nu loop ik zelf niet al te warm voor Robin Williams, anders zou ik Good Morning, Vietnam (ofte De Grote Robin Williams Show) wel flink wat hoger waarderen, maar in deze film irriteert hij me voor geen meter. Meer nog, ik kan me zomaar voorstellen dat de echte Patch Adams zo kan zijn geweest. Het is dan ook hoofdzakelijk een biografisch drama met komische ondertoon.

De echte figuur polariseerde ongetwijfeld, de film evenzeer, maar we zijn dan ook met totaal verschillende mensen. Je hebt er die in de kleinste dingen en gebaren het mooie miraculeuze kunnen zien en het positieve in alles en in mensen, ook al komt dit met nadelen die eraan verbonden zijn. En je hebt er die alles veel zakelijker en kouwelijker bekijken, die pas op de eerste rij kunnen staan juichen als koelbloedige maffiapraktijken de pan uit swingen en films als deze te mierzoet en sappig vinden. Op zich niet erg dat dit soort onderscheid bestaat. Wel jammer dat de tweede soort een mooie prent als deze dan helemaal de laagte in moet trekken. Maar goed, het zorgde er dan wel voor dat ik des te aangenamer verrast kon zijn.

I'd say that I think the most revolutionary act that you can commit in our society today is to be happy.

See what no one else sees. See what everyone chooses not to see - out of fear, conformity, or laziness. See the whole world anew each day.

You treat a disease: you win, you lose. You treat a person, I guarantee you, you'll win no matter what outcome.

stem geplaatst

stem geplaatst

And Then There Were None, maar dan minder beklijvend.
Clue, maar dan minder iconisch.

Hij heeft meer weg van die tweede dan de eerste, met persiflages van personages, dolkomisch, en ieder zo z'n motief, al wordt net onvoldoende de tijd genomen om de mogelijke verdachten iets dieper uit te werken. Het aantal verdachten ligt ook net iets te laag, een tweetal extra had geen kwaad gekund. Ik bleek het ergens goed te hebben gegokt, maar zat wel op meerdere reservepistes ook. Wel dient dit soort films minstens een kwartier langer te zijn. Met de lange aftiteling eraf blijft er best een dun filmpje over.

En toch vind ik dit soort films te vermakelijke kost om laag te gaan waarderen. Sterker nog, ik zou er zo een pak meer willen gemaakt zien. En vaak moet je voor dit soort cinematografie ook aardig wat decennia terug in de tijd. Oké, je hebt Sherlock & Hercule Poirot, maar van die laatste ben ik nooit een al te grote fan geweest. De reeks Sherlock met Benedict Cumberbatch en Martin Freeman, daar wou ik op Netflix eens goed voor gaan zitten, maar deze blijkt inmiddels alweer te zijn verdwenen. Gelukkig is er ook de Knives Out whodunit-revival. Dus ja, dan toch nog genieten van er eens eentje te kunnen zien, ook al was die dan misschien niet de meest vernuftige. Maar tenenkrommend slecht toch ook zeker niet.

Bizar dat de remake met Jaden Smith zowaar hoger scoort dan het origineel hier op MovieMeter (toch wel anders dan op IMDb en rotten tomatoes). Let wel, die was ook zeker niet onaardig, kreeg 3,5* van me. Maar deze is toch nog net iets mooier en vooral iconischer, en dus 4* waard. Zeker omdat het een familiefilm voor alle leeftijden is, en tijdloos. En hoe leuk Jackie Chan het ook speelde, de rol van Mr. Miyagi was Pat Morita op het lijf geschreven.

Als je denkt aan Pat Morita, denk je aan deze rol. En hetzelfde geldt ook wel voor Ralph Macchio, ondanks nog andere rollen zoals in bv. My Cousin Vinny. Dat is toch wel anders met Jackie Chan en Jaden Smith. Al is het misschien ook vooral jeugdsentiment dat te zeer doorweegt. Enigszins moeilijk dat echt uit te maken.

Hector behoort gewoon tot ons nationaal sentiment, voor mij ook jeugdsentiment. Verder is hij tijdloos, zo bewezen daarnet ook m'n uiterst enthousiaste kinderen, die meteen ook Koko Flanel zouden willen zien. Het is uiteraard geen topfilm, maar m'n hart bloedt toch enigszins bij het zien van mensen die 1* uitreiken. Hector moet het hebben van de charmantheid en typisch absurdistische Urbanus-humor, die Bean-gewijs een klunzige antiheld speelt waar je desondanks weinig anders dan sympathie voor voelen kan. Wel meerdere Vlaamse films hadden zulke typetjes. Denk maar aan Gaston en Leo in Paniekzaaiers, Jacques Vermeire in Max, ... De wat typisch Vlaamse kneuterigheid, wat in Nederland mogelijks iets minder goed pakt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Behoorlijk sadomasochistisch op een psychische manier. En wat een zootje wordt het uiteindelijk, maar zonder dat het rommelig of ongeloofwaardig wordt. Ik vind dit eigenlijk best een goeie psychologische erotische thriller zonder dat het echt zeer beklijvend spannend wordt of zo. Het einde was op de één of andere manier allemaal wel wat voorspelbaar. Enkele elementen extra en dit had een toppertje kunnen zijn. Maar ook nu dus al best alleraardigst.

Nog maar pas Fatal Attraction gezien, deze komt voor mij toch aardig in de buurt van die '80s film.

stem geplaatst

Ik ben normaal zeer tuk op dystopian sci-fi, en toch had ik deze nog niet gezien. Al moet ik ook toegeven dat ik The Island toch net iets minder vind dan vele andere in dit genre. De film is ergens iets te lomp of zo, te veel een actie flick, ik mis diepgang en meer psychologie. Verder zit je ook nog met de ambiguïteit dat je moet zitten meeleven met klonen die speciaal in het leven geroepen werden om het origineel langer in leven te houden en/of hun ziektes te helpen bekampen, en die klonen gaan zich even verzetten tegen de originelen waarvan ze gekloond werden. Het is aan de andere kant wel voer voor enige discussie en geeft stof tot nadenken.

Ik vind het in de Zweedse serie Äkta Människor ofte Real Humans bvb veel makkelijker om mee te leven met de voor 'mensenrechten' ijverende hubots.

Voer voor wie een jonge Richard Gere compleet naakt wil zien en hoe ie de vrouwen aan mekaar rijgt, en zo nu en dan eentje volledig het hoofd op hol, wat als gigolo uiteraard niet zo apart is. Moet toch ergens leuk zijn, aan de top staan qua aantrekkelijkheid. Je kan je dan als een volslagen narcist gedragen en nog gaan ze voor je plat.

Net dat is een beetje het probleem voor Julian Kaye. Want als moordverdachte blijkt hij plots op niet zo veel steun te kunnen rekenen om hem uit de penarie te helpen. Het einde vind ik wel apart, dat door zijn toedoen Leon James, weliswaar diegene die Julian er tracht in te luizen, van enkele verdiepingen hoog te pletter stort, maar dat Michelle Stratton hem dan alsnog het broodnodige alibi wil verzorgen (omdat zijn echte alibi voor haar man kiest), zodat hij vrij zal worden gesproken. Ongeacht wat haar te wachten staat, als echtgenote van een vooraanstaand politicus. Eind goed al goed, al zal Leon daar toch eens voor omkeren in z'n (weliswaar wat zelf gedolven) graf.

Het uiteindelijke plot is op zich niet eens zo slecht, maar het gehele verhaal heeft net als Gere bij vele momenten toch amper wat om het lijf. Hij scoort voor mij dan ook net een voldoende.
.
Tack och hej då!

Bezint eer ge begint.

Wat verder opvalt... rekken vol prachtige encyclopedieën en andere naslagwerken. Vandaag de dag allemaal vervangen door internet en wikipedia. Daarom onder meer wel nog eens leuk een wat oudere film te zien. Fatal Attraction is zeker een onderhoudende film, al valt het me enigszins moeilijk al te veel sympathie te hebben om meer mee te leven met hoe het allemaal de spuigaten uitloopt, behalve dan voor de bedrogen vrouw. Maar het dol draaiende, dat levert wel een boeiend kijkstuk op.

Ben overigens iets meer te vinden voor het alternatieve einde.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Er is dus duidelijk een reden waarom ik de Ocean's films nooit eerder zag. Er is voor mij zeer weinig aan. Ook weer zo'n film met te veel protagonisten, al is dat in dit geval uiteraard waar deze films om draaien. Een team van 11, dan 12 en nu 13 dieven die Robin Hood gewijs gaan stelen van de rijken, in dit geval ter gunste van de gedupeerde. Hij is beter dan Twelve, maar daar is het ook wel mee gezegd.

Een poging ondernemend om de 007-films eens chronologisch te gaan herbekijken. Deze eerste in de rij viel me minder mee dan ik had gedacht. Heb zo het idee dat mocht dit geen James Bond film zijn geweest hij toch een halve ster minder zou scoren algemeen, en indien niet de eerste uit de reeks, ook al een kwart-ster minder. Je kan redeneren... voor die tijd toch best oké. Maar als je weet dat m'n favoriete film allertijden ook uit 1962 stamt, nog trager is dan deze en ik die dus 5* geef, ligt het niet meteen aan de tijdsgeest voor me, maar aan de inhoud. 'k Heb overigens nog wel enkele films uit jaren '50 die bij m'n favorieten aller tijden behoren.

Ik volg alleszins Shadowed grotendeels in m'n mening. Echt voer voor de James Bond fans.

Flauw teampje huursoldaten, Rambo zou ze allemaal op z'n eentje hebben ingeblikt. En Bruce Willis is precies hier al begonnen met zeer kleine bijrolletjes in actiefilms spelen om er zijn gezicht aan te verlenen. Veel boem boem en ook wel nog wat bla bla, zoals het alfamannetjes betaamt. Ze maakten er uiteindelijk van expendables toch maar mooi expandables van, waarbij ik de vierde persoonlijk niet vind onderdoen voor deze eerste. De twee tussenin zag ik denk ik nog nooit.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Oh, deze wordt best laag gewaardeerd. Ik vond dit net een wat leukere animatiefilm. Leuk thema, boordevol fantasie, goeie vaart (oké, misschien iets té), ziet er fraai uit en met wat diepere lagen ook. Weliswaar heel simpel van aard, dus ook goed geschikt voor de allerkleinsten. Er had wel iets meer mee kunnen worden gedaan, maar dan richt je je meteen al tot een ietsjes oudere doelgroep.

Ik dacht dat het schedelneuken uit Full Metal Jacket kwam. Die militaire blafhonden der drilmeesters zijn alleszins niet aan mij besteed. Blijkbaar moet je hen zien als de vijand zodat de opgefoktheid wordt aangewakkerd. Maar wel goed geacteerd van Louis Gossett Jr. Sommige van hen schoppen het later dan tot dirigent van een jazz ensemble.

Tussen het drillen door wordt er ook op los geflikflooid en opportuniteiten aangeboord, met veel haantjesgedrag onder de mannen. De film stamt wel nog uit de tijd toen een volledig naakt koppel nog kon. Er spat wel het één en ander van het scherm, zij het dat er ook behoorlijk wordt aangetrokken en weer weggeduwd. Helaas leidt dit ook tot een groter drama.

Al bij al wel een onderhoudende prent, maar of ik hem nog eens terug hoef te zien, dat is een andere vraag.

Die Hards op rotten tomatoes, daar krijgt deze zowaar 85%

Letterlijk alles aan deze film was ondermaats. De muziek niet om aan te horen. Verhaal... tja. Beelden, nah. Acteerprestaties uitermate flauw. Rommelige montage. Slechte effecten. Moraliteit zero. Moet ik nog doorgaan? Ik voel me door deze bende clowns ferm opgelicht. Gelukkig ging de film daar ook wat over, maar had hem niet zo meta verwacht.

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik werd er stil van. Geregeld enorme ontroering, ook enkele keren zeer humoristisch: vooral als ze high is op school en wanneer ze aan haar moeder opbiecht, ook de stukjes bij de psychologe. Ja, ik mag deze film wel. Enorm zelfs. Jenna Ortega is zo getalenteerd, maar sowieso meerdere knappe acteerprestaties. De regie mag er ook meer dan wezen. The Fallout is zo'n film die ik zeker aanraden zal aan anderen.

Net zoals ik destijds ook Elephant, Klass & Despues de Lucia al aanraadde...

Ik weet niet waaraan het ligt, maar die films waarin 1 acteur meerdere typetjes speelt, ik vind het goed voor een humoristische sketch show, maar niet zozeer passen in een film. Daar vallen wel uitzonderingen op te vinden, Double Trouble met Bud Spencer en Terence Hill vind ik bv. geniaal. Maar in Coming to America vind ik die hele barber shop zo ongrappig als wat. Ook in de rest van de film moet ik een vergrootglas bovenhalen om hier en daar een leuke grap te vinden. Het meeste is zoals eerder hier gesteld nogal onderbroekenlol.

Wat rest is dan een Eddie Murphy in een wat serieuzere rol, zonder al te veel van zijn ADHD trekjes, en een liefdesverhaal dat ermee door kan, zijnde in luxe badende prins wil dat gewone vrouw op hem valt om hem als persoon, niet zijn status. We kunnen wel moeilijk stellen dat dit gegeven origineel is, maar de uitwerking met Afrikaanse kroonprins die in de USA zijn aanstaande gaat zoeken, is dat wel. De meest leuke elementen in de film zitten zo meen ik aan het begin, als je ziet hoe letterlijk alles voor hem wordt gedaan. Mogelijks gaf ik deze film vroeger wel nog 3 of zelfs 3,5, maar zeker dat laatste kan ik er nu echt niet meer aan geven.

Sandra Bullock als IT-nerd... En eentje die graag de zonneklopper uithangt op een exotisch strand. Ze kent daarna ook wat van wapen, weet haar mannetje te staan in een lijf-aan-lijfgevecht met een man. Ja ja, de typische IT-er.

De film kent na een interessante start verder een nogal lange aanloop. Staat ook bol van de banaliteiten en enorme toevalligheden (zoals even naar toilet gaan om te ontsnappen aan politie). Dan is Enemy of the State is toch een pak boeiender.

stem geplaatst

Zoek de T-fout.

Ik begin met de stelling dat de titel en omschrijving gewoon alles weggeeft. Wat rest is dan nog de uitwerking van en hoe, en die is behoorlijk langdradig en het echte verhaal eigenlijk zeer minimaal. Op zich dan knap dat er nog een volwaardige film mee gevuld raakte.

Hartverscheurend ook, dat zeker. En wees maar zeker dat soortgelijke dingen vaker zijn voorgevallen dan je misschien zou denken. Enkel nog maar in eigen omgeving heb ik tig van dat soort verhalen gehoord, veelal familiaal in doofpotten gesmoord. Het zat Eva alleszins niet mee in het leven, wat een thuissituatie ook. Het is één en al mistroostigheid, een sfeer die Vlaamse cineasten wel vaker neerzetten. Niets op tegen, vaak vind ik dat ook zeer sterk. Ik denk bv maar aan De Indringer. Of de serie Tabula Rasa, met Veerle Baetens zelf in de hoofdrol. Bij deze vond ik dat toch iets minder, maar eigenlijk vooral door de weggevers. Letterlijk elke gebeurtenis in de film voelt als een binnenkopper op een afgemeten voorzet van even voorheen (zo ook met het paard bvb). Een beetje meer mysterie had het verhaal zo meen ik toch geen kwaad gedaan.

Wat een gezellig boeltje allemaal... Niet dat een film dat hoort te zijn, uiteraard. En het betreft hier ook een biografie, dus Jake LaMotta zal wel afgebeeld zijn zoals hij in z'n autobiografie naar voren kwam. Maar 't is wel de teneur van meneer Scorsese, bijgestaan door leading actor Robert De Niro en in dit geval ook Joe Pesci. Deze film (die ik voor het eerst keek) is wel wat de voorbode voor wat later overgedaan werd in Casino. Ik had dan ook wat het gevoel te zitten kijken naar een maffiafilm met boksen als neventhema i.p.v. naar een boksfilm met geweldenaren en een controlefreak als nevenverhaal.

Je hebt zo van die regisseurs en acteurs die om het even welke film ze maken enorm op handen gedragen en geprezen worden. Is Raging Bull kwalitatief sterk? Wellicht, maar het is een boksfilm, met de blijkbaar wat bijhorende weddenschap-zwendel er enigszins bij. Nu zullen daar wel liefhebbers van zijn, persoonlijk heb ik daar zeer weinig mee, en de rest van het verhaal is toch behoorlijk pover?

Wel ben ik onder de indruk van hoe Robert De Niro eruit ziet in de ring. Toch wel een metamorfose. Om nog maar te zwijgen van de gedaantewissel op het laatst. Er zijn wel wat kampen bij die wel heel ver gaan in het toetakelen van de tegenstander vooraleer de kamp wordt gestopt. Maar goed, misschien ging dat vroeger ook wel zo? Zo oud ben ik nog niet, en heb me ook nooit verdiept in geschiedenis van de bokssport. Ergens heb ik toch vooral het idee dat Scorsese gewoon graag shockeert en het publiek daar ook wel pap van lust. En wat is dat toch ook met Scorsese/De Niro en minderjarige vrouwen? Taxi Driver, Raging Bull, Cape Fear. Not my circus, not my monkeys.

Blijft bij m'n favoriete films. Aan plottwists geen gebrek, en hoe het verhaal speelt met publieke opinie en mediatisering is meesterlijk en wat in veel andere films totaal niet aan bod komt. Uiteindelijk is het ook een magistraal verknipte manier van je relatie redden. Wat een voorbereidend werk is daar allemaal ingestopt, en dat krijg je ook boeiend uitgelegd nog voor halfweg de film (meestal zulke onthullingen pas aan het eind). Dikke pluim ook voor hoe het hele verhaal wordt verteld, met de Amazing Amy boeken, de dagboekstukken, een hele poos het mysterie ophouden, en dan plots levende Amy on the run in beeld. Kortom, een verhaal in meerdere bedrijven.

Je wordt als kijker ook uitgenodigd mee te denken over hoe je er tegenover staat, en wordt daarin wel wat heen en weer geslingerd. Hoe immersief kan je een film maken? Tenzij zo een film waarin je als kijker zelf de uitkomst kunt sturen, maar daar gaan we 't maar niet over hebben, want met AI...

Ik had me voorgenomen er enkele stukken van te kijken vannacht, en toch weer integraal zitten kijken, ook al zag ik hem nu al een aantal keren. Heel bizar om te zien hoe sommigen deze film maar niets blijken te vinden (de Affleck-haters doen uiteraard sowieso hun werk), maar goed, ieder z'n smaak en mening.

stem geplaatst