Trap (2024)

Zoveel onwaarschijnlijkheden en onzinnige acties en personages in 100 minuten, gaat me te ver.

Popcorn vermaak met je verstand op een laag pitje, oké. Maar hiervoor moet je compleet hersendood zijn...

1 ster, omdat ik niet in slaap ben gevallen.

Een zeer zwakke film. Nee, dit was hem niet. Ik houd er helemaal niet van om een film af te branden. Maar hier zou het haast kunnen. En ik verplicht mezelf altijd om een film af te kijken. Ergens wordt hier de plank helemaal mis geslagen. Het verhaal an sich kan er nog wel mee door, maar de uitvoering is volstrekt ongeloofwaardig. Met name het acteer werk was echt slecht. Alles werd er kolderiek door.

Ik houd het op een citaat van mijn vrouw, "wat een vervelende film".

Nog net oké.

Typische M. Night Shyamalan, en dan is dat vooral door het ietwat mysterieuze begin en de grote dosis lompigheid. Josh Hartnett is voor dat laatste wel ideaal gecast: niet 's werelds beste acteur, maar net dat zorgt voor minder sérieux. Het is voor mij te snel duidelijk hoe de vork in de steel zit - daar mocht Shyamalan voor een iets behoudendere aanpak gekozen hebben. En uiteraard is de finale ook best zwak. Te veel eindes, alsof men maar niet wilde stoppen. Realistisch en geloofwaardig is dit uiteraard totaal niet, maar minstens een uur lang heb ik mij redelijk vermaakt.

2,5

Tegenvallende thriller. De film wordt nooit echt spannend en bij een thriller is dat wel een must. Ik vraag me echt af waar heb ik in hemelsnaam naar gekeken. Ik was steeds aan het denken dadelijk wordt het vast spannender maar dat gebeurde dus niet. Toch de film maar afgekeken maar ook het einde kon mij niet bekoren. Voor mij 1,5* waard.

Kijkadvies: tot 12 jaar

De cast is middelmatig op Hartnet na, erg overtuigend.

Film begint langzaam, wou al afhaken, blij dat ik em uitgekeken heb.

Het kijken absoluut waard.

Cooper [Josh Harnett] begeleidt tienerdochter Riley [Ariel Donoghue] naar een concert van popster Lady Raven [Saleka Night Shyamalan]. Eenmaal binnen valt het hem op dat er nogal wat zwaarbewapende agenten rondlopen en dat maakt hem nerveus. En met goede reden! Donogue is goed als de liefhebbende dochter en enthousiaste tienerfan, maar verder is dit niet om aan te zien. De eerste helft is in feite een showcase voor de (matige) popliedjes van Shyamalans dochter (die van acteren duidelijk geen kaas heeft gegeten) en de steeds absurdere plotwendingen duiden erop dat Shyamalan zich door niemand liet vertellen hoe bespottelijk het uitgangspunt was en dat het hooguit materiaal zou bieden voor een klein halfuurtje.

Niet goed maar ook niet slecht deze film, zoals de meeste van Shyamalan zijn films. Vond Josh Hartnett wel leuk in deze film. Zonder de muziek en slechte acteer prestatie van zijn dochter Saleka en had ik de film een 3,5 ster gegeven.

Wel leuk om te lezen dat veel kijkers de film ook beoordelen op geloofwaardigheid. Alsof M. Night Shyamalan bekend staat om zijn geloofwaardige films. Mij persoonlijk stoorde het niet.

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk om een keer gezien te hebben. Film heeft wel een open einde, ben benieuwd of er een deel 2 komt.

Shyamalan heeft al verschillende misbaksels gemaakt, maar deze Trap is echt ongezien slecht.

Van Josh Hartnett gaat niks van dreiging/emotie uit en maakt hem zo een wel zeer ongeloofwaardige seriemoordenaar.

Wat ik meest waardeer aan deze film is dat het eens iets heel anders is. We kennen de dader vlug. En in plaats van dan in de huid van onderzoekers te kruipen om een moordenaar bij de kraag te vatten, volg je hier mee vanop de schouder en kruip je in het hoofd van de dader in hoe die de dans kan ontspringen. Dat dan de zangeres in kwestie zich gaat opwerpen als grote heldin, is misschien wat ver gezocht, anderzijds wel interessant gebruik van social media. De gehele film speelt zich ook af rond het thema jongerencultuur. Hoeveel thrillers ken je binnen die setting? Ik geef 'm dus vooral extra's om de meer unieke mix en invalshoek. Een laatste grote kracht is dat het voor een vrij jong publiek best een toegankelijke thriller is, zo heb je er ook niet al te veel.

Aardig gegeven: de man om wie het verhaal draait... daar zit een draadje aan los. Ook nog een redelijk onverwachte ontwikkeling verderop in het verhaal, om vervolgens in elkaar te zakken culminerend in een clichématige finish. Jammer. Daar had nog een script doctor tegenaan gemoeten. Hartnett deed het op zich redelijk. Muziek was interessant.

Mooi spannend uitgangspunt dat mij even aan Hitchcock deed denken omdat het zich à la Rope en Rear window op één locatie lijkt af te spelen, maar wanneer de film zich gedurende het tweede deel naar Coopers huis verplaatst zet Lady Raven daar de plot mooi op scherp. Ik ben nooit een fan van babyface Josh Hartnett geweest, maar nu hij inmiddels een flink stuk ouder is blijkt hij ook nog eens heel aardig te kunnen acteren, want dit speelt hij echt uitstekend, zowel de onhandige vader als de nadenkende killer – je zíét bijna de radertjes in zijn hoofd bewegen. Meestal wordt de kijker ertoe aangezet om met de hoofdpersoon mee te leven, en het komt niet vaak voor dat dat dan de schurk is (de film die mij daarbij meteen te binnen schiet is de oorspronkelijke Day of the jackal uit 1973), maar hier werkt het wonderwel vanwege Hartnetts charme en Coopers inventiviteit, en natuurlijk helpt het dat we hem niets gruwelijks of zelfs maar verkeerds zíén doen. (Omdat ik bij deze regisseur altijd met een twist rekening houd dacht ik lange tijd dat Cooper misschien wel helemaal niet The butcher zou zijn alleen maar iemand die zijn dochter zo snel mogelijk uit de mensenmassa wil loodsen, maar daarbij had ik toch te ver doorgedacht.) Jammer dat er in het laatste deel een paar onverklaarde en daardoor storende gebeurtenissen zitten (hoe komt Cooper vanuit zijn huis in die limousine, hoe komt hij ongezien vanuit die limousine tussen al die mensen op straat, en hoe kan hij ondanks politiebewaking bij het huis opeens ongezien aan de keukentafel verschijnen?), maar al met al heeft Shyamalan hiermee weer een film afgeleverd die ik tot en met het einde met onverminderd enthousiasme heb kunnen bekijken, hetgeen bij zijn films lang niet altijd het geval is.

Deze van de week bekeken.

Teleurstellende thriller, die steeds onwaarschijnlijker en ongeloofwaardiger wordt. Als kijker hoop je nog dat er een soort van twist komt, zodat het steeds conventionelere en matige script toch nog net anders blijkt te zijn, dan het al snel lijkt te gaan worden, maar helaas het is werkelijk zo zwak en het wordt er ook niet beter op. In tegen deel, zo lang het in het stadion afspeelt, heeft het nog iets claustrofobisch, maar vanaf het moment dat het zich er buiten af gaat spelen is de film voorgoed verloren en hebben we met een heel matig werkje te maken.

Hoofdrolspeler Hartnett is in eerste helft film nog redelijk tot goed bezig, maar ook hij lijkt steeds meer te ontsporen en zich aan overacting te buiten te gaan, met die idiote smile als diepte punt.

Regisseur Shymalanan, die zijn carrière zo sterk begon, lijkt steeds meer van zijn glans te verliezen met deze film toch wel als diepte punt.

Een vier, ofwel twee sterren.

Ergens tussen Peppie en Kokkie en Bassie en Adriaan nestelt zich een psychopaat in de gedaante van een al te brave huisvader. De ene na de andere toevalligheid stapelt zich op tot een einde waarbij zelfs Hans Kazan een punt aan kan zuigen. Zo als altijd van mijn kant: geen punten.