Trap (2024)

Vond dit wel een geslaagde Shyamalan. Hij weet eigenlijk continu een onderhuidse spanning te creëren. Misschien ook door de rest van zijn oeuvre dat je telkens op iets onverwachts zit te wachten. Ook doordat je door de trailers ook al weet dat Hartnett's personage niet helemaal zuiver op de graat is.
Wat dat betreft is Trap wel redelijk conventioneel en richt het zich vooral op Hartnett en zijn manieren om een uitweg uit het stadion te vinden. Dit in een setting waarin Shyamalan eigenlijk zijn afschuw toont naar dit soort artiesten en concerten. Vooral toen Hartnett om zich heen keek en iedereen in de mobiel gedoken zag. Hij speelt echt heerlijke freaky en wat dat betreft steelt Hartnett echt de show.

Het einde is iets waar Shyamalan nog wel eens de fout in gaat, maar wat dat betreft is het solide en gaat de film nergens de fout in en krijgt het een einde dat je hoopt tijdens het kijken van de film. Niet heel erg uitgesproken en daardoor niet bijzonder. Maar wel lekker voor een middagje in de bios.

Ben wel fan van Night(authentieke regisseur met eigen stijl die altijd dicht bij zichzelf blijft), dat scheelt wellicht, vond Trap dan ook zeker niet slecht. Goede subtopper in zijn oeuvre, zitten weer genoeg aanknopingspunten om hem te bewonderen. De regisseur laat hier vaak toch weer een masterclass zien aangaande suspense opbouw. Ook grappig om te herkennen: niet alleen spelen de diverse personages een kat en muis spel, gaandeweg krijg je het gevoel dat de regisseur dat ook doet met het kijkpubliek: Hartnett speelt de vriendelijkste seriemoordenaar uit de filmgeschiedenis waardoor het voor de kijker moeilijk is om de gepaste weerzin voor hem op te brengen. Maar dat is de trigger waar Night voor gekozen heeft denk ik: zal het publiek hopen dat deze man krijgt wat men toekomt of gunt men hem daadwerkelijk een ontsnapping?(die laatste is gedachte is tamelijk gruwelijk als je rationeel nadenkt). Prima verder dat dit gewoon een rauwe straight forward vertelling is, zonder toevoeging dit keer van onhandige fantasy elementen, deze story had helaas uit het leven gegrepen kunnen zijn. Laatste pakweg 20 minuten toch een paar ongeloofwaardige wendingen te veel(de miraculeuze ontsnappingen van the Butcher), maar dat mag de pret niet drukken. Ruime voldoende, ook de volgende keer zit ik in de première week van een nieuwe Night weer op de eerste rijen, blijft toch de man die het niveau van Hitchcock enigszins kan benaderen.

Sterke thriller van deze eigenzinnige regisseur die altijd wel met iets origineels op de proppen komt, de ene keer beter geslaagd dan de andere keer. Het scenario van Trap is clever geschreven door Shyamalan zelf, geloofwaardig, in een originele setting en steeds onvoorspelbaar. Goed geregisseerd ook: de spanning wordt lekker lang vastgehouden in een aantal scènes in de tweede helft van de film. En een goede rol van Saleka Shyamalan, zijn dochter, die haar eigen liedjes heeft geschreven.

Even blijven zitten tijdens de aftiteling voor een mooie toegift!

M. Night Shyamalan met weer nieuwe film. Zijn laatste film was een gedrocht, dus waarom ga ik mij martelen, om naar zijn nieuwste te gaan. De trailer zag er veel belovend uit. Goed premise: Serie moordenaar zit in de val, hoe komt hij eruit. Dit was een megaverbetering op Knock at the Cabin. Onder andere door de regie dat zowaar erg goed is, het acteerwerk van Hartnett De dochter van de regisseur is de zanger van de avond. Had vervelend kunnen zijn, maar ze maakt slimme beslissingen en komt niet irritant over. Ook niet geforceerd in het verhaal betrokken. Absoluut geen geweldige film maar een prima thriller voor de zondagmiddag.

Een nieuwe film van Shyamalan en net als veel vorige films van hem is vooral het verhaal de moeite. Boeiend uitgangspunt dat al veel van de film goedmaakt. De trailer geeft iets te veel weg, wat wel jammer is. Maar je blijft wel kijken gelukkig. En dat gelukkig mag je wel zeggen, want naast het verhaal is het niet zo heel bijzonder. Al hou ik als concertganger wel van het concept van de hele spanning tijdens een optreden. Leuk om die tieners te zien opgaan in de hele muziek. De zaal deed wat denken aan het Sportpaleis in Antwerpen, maar is gefilmd in een sportzaal in Canada. De stijl zal wel wat meer voorkomen natuurlijk. Ook een manier om je muziek te promoten misschien? Zangeres Lady Raven in de film wordt gespeeld door Saleka, dochter van M. Night Shyamalan. Al deed ze dat wel goed. Zoals wel meer bij films van Shyamalan zit de sterkte in het begin met de vele vraagtekens. Maar bij Trap is het gaandeweg wat spartelen om die sfeer vast te houden. Het blijft een leuke onderhouden thriller, maar meer ook niet.

Een spannende thriller!

Een goed verhaal, hele goeie spanning en ook goeie personages. Alleen duurde het einde wel te lang naar mijn mening. Zeker weten waard om te kijken in de bios!

3.5/5.0

Vermakelijk maar helaas verliest het geloofwaardigheid op vooral het einde. Hartnett speelt goed. De dochter van de regisseur (die ook een klein rolletje heeft) mag haar muziek promoten (soms niet onaardig) als artieste Lady Raven. Puur nepotisme maar goed.

De film verliest snel het typische Shyamalan mysterie hoewel er genoeg vragen overblijven voor de toeschouwer om geboeid verder te kijken. Aan het einde gaan ze echt te ver en grenst het aan het bespottelijke. Maar tot die tijd kun je je prima onderhouden.

Als Hartnett echt zo slim was zou hij nooit zo snel naar huis gaan en ook nog die taart eten.

Gewoon een vermakelijke genrefilm van regisseur M. Night Shyamalan. Uiteraard bereikt Trap niet het niveau dat deze heer ooit wist neer te zetten, maar 't gaat min of meer perfect in dezelfde lijn door als zijn recentere projecten. De volle focus op vermaak gecombineerd met degelijk acteerwerk en genoeg tempo weten namelijk ook van deze film een entertainend geheel te maken, met een uitstekende Josh Hartnett op de voorgrond. Uiteraard is er hier op inhoudelijk vlak weinig logica te bekennen en het schiet zelfs in de laatste 40 minuten geregeld uit de bocht, maar het eerste uur is op-en-top plezier met een fijne flair. Shyamalan wisselt de spanning verder prima af met humor en mystery, al had ik er zelf voor gekozen de clou iets minder snel weg te geven. Ik herken mezelf niet in de zeer stevige kritiek die andere medegebruikers geven, wellicht dat mijn relatief getemperde verwachtingen toch hebben geholpen.

Marketingproject voor de muzikale carrière van dochter Shyamalan, verpakt als film. Klinkt wat cynisch maar heel veel meer kan ik er toch echt niet van maken.

Neemt niet weg dat de film lange tijd best vermakelijk is. Het verhaalconcept is origineel en leuk om te volgen. Niet alles is even realistisch/geloofwaardig, maar alles wat zich binnen de muren van de concertlocatie afspeelt is best grappig. Niet echt spannend, maar gewoon aangenaamd wegkijkend.

Zodra de setting zich verplaatst naar buiten de concertzaal volgt een vermoeiende, veel te lange ontknoping met steeds weer nieuwe twists waardoor het weer langer duurt. De ongeloofwaardigheden stapelen zich op en de mysterieuze sfeer van het eerste deel wordt tenietgedaan. Een vreemde keuze en zonde van de film. Had het bij de oorspronkelijke zoektocht/ontsnappingspoging gehouden en er had meer in gezeten. Het laatste halfuur heeft niets meer te bieden.

Tot slot nog een tip voor Lady Raven/Saleka om het vooral bij de muziek te houden, want acteren kan ze niet.

Hartnett acteert goed en tot in detail, maar de rest van de film slaat grotendeels helaas als kut op dirk. Wilt grappig zijn terwijl het dat niet echt is. Wilt slim zijn terwijl het dat ook niet echt is. De ongeloofwaardigheid bereikt een hoogtepunt wanneer Lady Raven binnen 20 seconden via een livestream met haar volgers met slechts 2 random aanwijzingen het adres van een van de slachtoffers van Hartnett weer te onthullen.

Einde ook te cliche. Zonder Hartnett was dit echt een prul geworden.

De trailer doet vermoeden dat Hartnett de schurk is die men zoekt. De film zelf lijkt dat ook al snel zelf te suggereren. Dan is het ook weleens prettig dat hier geen dubbele bodem in zit en dit ook gewoon zo is. Er zitten nog wel wat twistjes in maar vooral in de kantlijn.
Grootste euvel is vooral de geloofwaardigheid. Er zitten te veel idiote momenten in puur om de plot vooruit te helpen maar die echt irriteren en mij als kijker niet serieus nemen. En waarom zou ik dan de film wel serieus nemen? Het onderkoelde sfeertje is weer aanwezig zoals zo vaak bij Shyamalan net als het tempo - echter vervelen doet dit ding niet - maar het gebrek aan geloofwaardigheid geeft echt de nekslag. 2,5*.

Deze film lijkt een excuus van de regisseur om de talenten van zijn dochter in de verf te zetten en haar te lanceren als zangeres/actrice. Het concert als setting was op zich best origineel en vermakelijk geweest, was het niet dat 'Lady Raven' baggermuziek maakt en we daar héél veel van te zien en te horen krijgen. Acteren kan ze absoluut niet en wat dat betreft staat ze niet alleen op set. Het script is soms om bij te huilen, met als dieptepunt de interactie tussen Cooper en die moeder. Het scenario werd al prijsgegeven in de trailer. Had nog gehoopt dat die ons op een dwaalspoor zou zetten, maar algauw wordt duidelijk dat dat niet het geval is. Wat volgt is een manhunt in het concertgebouw en daarbuiten waarbij de seriemoordenaar allerlei fratsen uithaalt, de ene nog ongeloofwaardiger dan de andere, om uit de klauwen van justitie te blijven. Er zaten goeie momenten in, maar alles in ogenschouw geen goede film.

Kanshebber voor de titel 'meest ongeloofwaardige thriller aller tijden', met een niet aflatende reeks onwaarschijnlijke ontwikkelingen en beslissingen. Ongelooflijk dat dit waardeloze script het groene licht heeft gekregen. Een miscaste Josh Hartnett doet wat hij kan in de slecht geschreven hoofdrol. Wanneer de film zich na een uur eindelijk losmaakt van de absurde gebeurtenissen in de concertzaal maakt regisseur M. Night Shyamalan het helemaal bont, met een lang uitgesponnen finale die werkelijk alle begrip te boven gaat.

Ik was op de hoogte van het volslagen mesjokke uitgangspunt van Trap. Maar ik dacht: "Als ik dat dan maar gewoon voor lief neem, valt er wellicht best wat te genieten". Helaas.

Wat een slappe puinhoop van een film is dit zeg. Ik kan Night Shyamalan's werk meestal wel waarderen. Ook films van hem die het bij de massa minder goed deden. Maar voor deze prent mag hij zich rustig schamen.

Dat het eerste deel vervelend vaak veel te lange stukken fictief concert laat zien om zijn dochter te promoten, is nog niet het ergste. En dat Harnett, die ook echt wel wat kan, tijdens dat concert voor geen meter uit de verf komt en zelfs irriteert ook niet. Want vergeleken met de schokkend leeghoofdige bijfiguren, de ronduit achterlijke gebeurtenissen, de lachwekkende dialogen en monologen en de alom bevreemdende chaos die dit debacle rijk is, vallen de eerste twee negatieve punten nog best mee.

Ik was bereid om door wat ongeloofwaardigheden heen te kijken. Maar zelfs met wat ik er over gelezen had, heb ik Trap alsnog overschat. Zonde van de tijd.

Ik kan Shyamalan's films over het algemeen wel waarderen, hoewel er na The Sixth Sense geen klapper meer is gemaakt. De films zijn vaak niet van hoog niveau, maar wel altijd nog vol spanning. Dat kende deze film ook, maar het hangt echt van toevalligheden aan elkaar. We zien knullige agenten en naïeve medewerkers / crew, en dat alles met een verschrikkelijk plat en saai concert op de achtergrond. Shyamalan had hier veel meer uit kunnen halen.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over Hartnett's prestaties, die echt ronduit slecht waren. Voor iemand die de hoofdrol heeft, was zijn acteerwerk echt irritant tot op het bot. Niet zijn beste rol. Ik kan voor een avondje vermaak veel door de vingers zien gelukkig, maar over het algemeen zie ik deze film als een gemiste kans.

Hoe krijg je een geweldige vader-dochterrelatie? In het geval van regisseur M. Night Shyamalan realiseert hij voor zijn dochter Saleka Shyalaman haar droom dat ze een groot popster is. Bedacht een verhaaltje rondom een stadionconcert, zodat zijn dochter haar r&b-nummers te gehore kan brengen... Tja en zo zit je dus naar een soort concertregistratie te kijken die af-en-toe wordt onderbroken door vader Cooper die met zijn tienerdochter bij een concert is. Maar dit hele concert is georganiseerd om een moordenaar te vangen; het is niet moeilijk raden voor wie deze "val" uit de titel is opgezet.. en wie oh wie redt de dag door met grote reebruine ogen, de onvindbare killer te ontmaskeren? Naast ontelbare onwaarschijnlijkheden lukt het totaal niet om spanning te creëren. Tja dit is dus niet veel meer dan een vehikel voor Saleka Shyamalan om haar muzikale kunsten te vertonen en ook die zijn maar mager...

Matige thriller. Het verhaal is totaal ongeloofwaardig en tegen het lachwekkende aan. De uitwerking gaat nog wel, als je logica even achterwege laat. De opbouw is aardig, alleen jammer dat men er voor kiest de dader gelijk prijs te geven. Het had een echte Shyamalan kunnen zijn, als men dat juist niet gedaan had. Wat twist zou dat zijn geweest. Gemiste kans. Wat daarna volgt is wisselend. Soms best spannend, vaak belachelijk en onnozel. Maar als geheel toch gek genoeg best vermakelijk. Het acteerwerk is matigjes. Je ziet gewoon dat Hartnett soms moeite heeft met bepaalde scenes. Visueel verder redelijk geslaagd. 2.5/3.0

Van M. Night Shyamalan. De man die in het verleden goede films maakte, levert met name de laatste jaren wisselvallig werk af. De synopsis van Trap biedt hoop op een positieve uitschieter. Die klinkt interessant en de film belooft op voorhand dan ook een spannend schouwspel op te leveren. Toch niet, zo bleek na afloop. Het viel me tegen.
De film heeft twee noemenswaardige plotwendingen. De eerste is de beste en doemt al in het eerste kwart van de film op. De film loopt op dat moment lekker en heeft spannende momenten. De twist is verrassend en verhoogt de spanning. Prima dus. De tweede openbaart zich aan het eind van de film en maakt weinig indruk. Eigenlijk kun je beter zeggen dat de tweede een onzinnige indruk maakt. Tegen die tijd is de film trouwens alle geloofwaardigheid al kwijt en in die zin past een dergelijke twist natuurlijk uitstekend. Het verval van interessant en spannend naar onzinnig en stupide voltrekt zich niet lang na de eerste twist en geschiedt in rap tempo. Schrijnend.
In Trap ligt het perspectief bij het hoofdpersonage gespeeld door Josh Hartnett. Dat perspectief werkt op zich goed. Josh komt in een benarde situatie terecht waaruit hij moet ontsnappen en het is spannend om met hem mee te beleven. Een interessant aspect hieraan is dat de protagonist in eerste instantie een leuke vaderfiguur lijkt maar in werkelijkheid een gewetenloze seriemoordenaar is. Als dat eenmaal duidelijk is blijft de sympathie toch bij Josh hangen. Het voelt nooit helemaal lekker om met een dergelijk monster mee te leven, maar toch gebeurt het. Het is een sterk punt van de film dat in de eerste helft goed functioneert.
Verderop in de film slaat de onzinnigheid toe en is de behoefte om mee te leven met onze Josh een stuk minder groot. Als de film zich bezighoudt met het kat- en muisspel kijkt dat in beginsel lekker weg. Al snel raken echter de ideeën op en verliest het concept aan kracht. Waarschijnlijk is het tevens de reden dat de film een andere weg zoekt. Dat blijkt echter geen gelukkige weg. Met deze keuze verzandt de film verder in de misère. Goede ideeën ontbreken, dwaze gebeurtenissen doemen op en de ongeloofwaardigheid neemt toe. Van de originele aftrap die lekker wegkijkt, is halverwege nog maar weinig en aan het eind helemaal niets meer over.

"You always do that. You stand with your left hand on your hip like it's holding you up.”

De negatieve comments wisten mij er niet van te weerhouden mij toch te vermaken met deze film. De allerlaatste film op de hike vakantie die we keken, en misschien niet de beste film maar ach, het is gewoon best leuk om naar te kijken. Shyamalan en ik hebben een haat/liefde verhouding, waar het altijd maar afvragen is of de film wel direct aanslaat op wat ik leuk vind. Zijn vorige film ‘Knock at the Cabin’ vond ik bijvoorbeeld heel leuk, terwijl ik de film ‘Old’ nog nooit heb gezien en wellicht ook bewust aan de kant heb gedrukt. Deze ‘Trap’ wist mij eigenlijk direct wel te pakken, de trailers die ik zag (volgens mij d.m.v. reclames op social media) hebben de nodige indruk gewekt, al dacht ik in het begin wel dat de film totaal ergens anders over ging dan het uiteindelijke doel.

Want ik dacht juist dat er een aanslag gepleegd ging worden in de concertzaal maar, de film gaat dus voornamelijk over het feit dat er een seriemoordenaar concert kaarten had gekocht voor de artieste ‘Lady Raven’ en dat de F.B.I. hiermee de kans schoon zag om deze seriemoordenaar te grijpen. Het idee vond ik heel tof, misschien zelfs wel verfrissend maar, de uitwerking vond ik toch wel wat matig hoor. Dat klinkt direct ook negatief maar, de afwerking in veel gevallen bij deze film vond ik echt heel matig, en wellicht was die plottwist ook niet zo bijzonder dan ik had gehoopt. Daarnaast hoopte ik vooral op het feit dat de film wat harder was, het gevoel van een echte seriemoordenaar met de naam ‘The Butcher’ kreeg ik er eigenlijk niet van, en Hartnett's acteerkunsten konden dat ook niet overbrengen, al deed hij wel echt zijn best (en was overigens ook wel gewoon geschikt voor die rol).

Het verhaal vond ik wel leuk, met de nodige cliches, dat dan weer wel. Want het begint best geinig, je weet waar de film heen gaat maar het hele concert idee was fun. Wel een beetje te aangedikt trouwens. Maar, de clichés vullen zichzelf snel op. De achterdochtigheid van Cooper verraadt vooral snel dat hij de ‘Butcher’ is waar deze film over gaat, heel leuk dat wel want dat creëert de nodige suspense op om erachter te komen wat hij wil doen, alleen is zijn ontsnappingsverhaal minder spectaculair. Het lijkt me nochtans zo dat de politie/medewerkers in dit soort operaties nooit zo veel informatie verschaffen aan buitenstaanders. Ook wanneer hij dat pasje had gestolen krijgt hij wel echt héél veel informatie van de hogere hand, wat gewoon nergens op slaat. Ook het hele backstage verhaal was veelte makkelijk, en de plottwist was gewoon niet bijzonder. Wellicht had ik zelfs gehoopt dat Cooper juist ging winnen in deze film, wat overigens niet gebeurde. Toch kijkt het allemaal wel gewoon prima weg.

De cameo's van Shyamalan en zijn dochter was prima, niks bijzonders. En als ik er zo op terugblik is dat ook precies wat ik van de film denk. Het is allemaal helaas niet bijzonder, en de film kende de nodige potentie wel bijzonder te worden. Het vermaakt wel, en kijkt ook makkelijk weg maar, het is duidelijk een film die ik over een paar maanden weer compleet ben vergeten, en dat heeft de film voornamelijk aan zichzelf te danken omdat er gewoon geen bijzondere dingen gebeuren. Echt jammer.

Shyamalan blijft een eigenaardige regisseur. Velen branden zijn films af, maar tegelijk bekijken minstens evenveel mensen zijn films. Het lijkt bij momenten wel een selffulfilling prophecy. De meeste van zijn films kijken lekker weg en toch zit je met manco's. Een beetje de vloek van Black mirror ook. Op zich een heel intrigerend plot, maar deels matig uitgewerkt waardoor de pudding voor velen in elkaar zakt.

Toch vond ik de film niet zo slecht. IMDB is wel heel ruim in zijn kijk op het horrorgenre. Horror is dit verre van, nouja. Over de spanning kan je discussiëren. Uiteraard weet je wat de rol van Hartnett is en hij doet het ook niet zo slecht, niet memorabel, maar beter wordt het niet voor hem. Hooguit een thriller (mystery). Er komt zelfs geen spatje bloed tevoorschijn.

Velen zien er ook een propagandafilm in voor Saleka Shyamalan, mja, dat concert boeide me ook voor geen meter, maar ik vond de sfeersetting niet slecht. Beetje clichématig opgevoerd en nogal erg makkelijk dat info werd ontfutseld, laat staan dat basic crew zoveel info te beschikking hadden. Het einde is gewaagd, anders dan wat ik in gedachten had. Alleen komt de vrouw er niet geweldig uit. Zij was dus op een bepaald moment op de hoogte? Dat bleek toch niet toen Lady Raven ineens voor de deur stond ...

Gezien de toch wel redelijke negatieve recensies heeft deze film mij onverwacht aangenaam verrast. Moet wel zeggen dat ik er blind in gegaan ben.
Na The Sixth Sense ( 1999 ) en Unbreakable ( 2000 ) weet de regisseur niet meer zo goed uit te pakken en kwam nadien zelfs in verval met matige tot zwakke films. Hier of daar nog een degelijke zoals Signs ( 2002 ) of The Visit ( 2015 ), maar het was echt nog wachten op een goede film die pas in 2016 verscheen met de titel Split. De films nadien zijn dan weer aardig, maar niet meer dan dat zoals Glass ( 2019 ), Old ( 2021 ) en Knock at the Cabin (2023 ). Een regisseur met hoogtes en laagtes die met deze film ook weer raar weet uit te pakken.
En dat is positief bedoeld want het gegeven rond een seriemoordenaar die de politie tijdens het concert van artieste Lady Raven in de val wil lokken is een fantastisch, origineel concept. Misschien alleen een beetje jammer dat de regisseur de clou wel heel snel prijs geeft, maar dat was ook wel de bedoeling van hem om de kijker een beeld te geven in hoe de seriemoordenaar denkt en op welke manieren hij zich voordoet en handelt. Het eerste gedeelte met name het concert is sterk en bijzonder spannend. De seriemoordenaar beseft langzaam dat hij de controle aan het verliezen is, maar weet telkens te ontsnappen aan zijn ontmaskering. De zangeres Lady Raven wordt gespeeld door de dochter van de regisseur die hierdoor misschien meer belangstelling gaat krijgen in de reële wereld met haar muziek. Wie weet… . In ieder geval irriteerde ze niet en ook niet met haar muziek dat niet echt mijn ding is. Het tweede gedeelte is wisselend van niveau. De verrassende thuiskomst van de seriemoordenaar heeft wel iets met de familie. Maar de scènes met de limousine daarna heeft minpunten. Bijvoorbeeld in volle menigte toch uit die limousine onopgemerkt kunnen uitstappen. En de spaak van de fiets en het enthousiasme van de dochter bij het weerzien is er ook teveel aan. Dat de seriemoordenaar uiteindelijk terug gaat naar zijn huis is wel aanvaardbaar gezien het motief want hoe kon de politie weten dat hij naar dat concert ging.
Sterke rol van Josh Hartnett. 7/10

Jammer, in het basisidee zat potentieel voor een zwaar spannende thriller, Shyamalan faalt in de uitwerking waardoor dit een totale onzinfilm is geworden. De film lijkt ook een stunt om de R&B carrière van zijn eigen dochter te promoten. Slim hoor.
Mystery is het al niet... de film is geen whodunnit maar wil eerder spanning creëren met de vraag : komt hij ermee weg? Dit werkt wel bij momenten, zoals in het optreden van Lady Raven, maar anderzijds wordt hij ook nooit gecheckt door security en vond ik zijn bewegingsvrijheid ongeloofwaardig. Als thriller werkt het ook niet zo goed. Met die gijzelaar kon veel meer gedaan worden, en dan laat hij bij hem thuis zijn smartphone gewoon uit zijn handen grissen door Lady Raven. Wat een amateuristische serial killer. Onbegrijpelijk dat men de kans niet heeft benut om hem helemaal door het lint te laten gaan. De lage cijfers voor deze film vind ik dan ook ergens begrijpelijk. Dit moet gewoon herschreven en herregisseerd worden tot een echte thriller/horror in plaats van een stripped-down thriller voor jeugdhuizen. Matig.

Net voldoende. Ik ben meer gewend van deze regisseur. De dialogen die recht in de camera werden gesproken vond ik wel apart; een pluspuntje. Dat werd weer compleet teniet gedaan door het ongelooflijk voorspelbare en slechte einde.

Met een klein rolletje als de "spotter" waant Shyamalan zich een beetje de Hitchcock van de 21e eeuw. Maar helaas, hij komt nog niet eens in de buurt van deze grootheid. En dochter Saleka als Lady Raven? Ach, misschien wordt het nog ooit iets. Ik zie haar in ieder geval liever dan haar vader...

Regisseur Shyamalan filmt een promotievideo voor dochterlief die een popconcert mag opvoeren voor hysterische tienermeisjes, en bedenkt er nog snel een verhaaltje rond waarvan iedere wakkere kijker meteen de clou doorheeft. Een slap gedrocht dus met een matig acterende Josh Hartnett, propvol ongeloofwaardige 'plotwendingen' die nergens op slaan.

Trap

Wederom een M. Night Shyamalan-film die ik wel kon appreciëren.

In trap volgen we Cooper, een seriemoordenaar die een verrassingsuitje naar een concert van popster Lady Raven heeft geregeld voor zijn dochter. Wat hij echter niet weet, is dat de FBI hem op de hielen zit, waardoor hij gevangen zit op het concert.

De film begint vrijwel direct in de concertzaal, dus van een lange opbouw is gelukkig geen sprake. Shyamalan weet de spanning effectief op te voeren naarmate de FBI dichterbij komt. De muziek tijdens het concert, uitgevoerd door Shyamalans dochter, kon ik ook waarderen. De eerste helft, die zich grotendeels in de concertzaal afspeelt, vond ik het sterkst. Daarna, wanneer het verhaal de concertlocatie verlaat, verliest het wat aan kracht, omdat het ongeloofwaardig wordt. In een paar scènes waarin Cooper de FBI te slim af is, vraag je je af hoe hij dat doet zonder ontdekt te worden. Ook vond ik Josh Hartnett's acteerwerk niet altijd even overtuigend, terwijl Ariel Donoghue als Riley beter presteerde als hysterische fan van Lady Raven, haha.

Al met al weer een leuke film die lekker wegkijkt.

3 sterren.

Horror / Thriller regisseur M. Night Shyamalan heeft al veel films op zijn naam staan, niet allemaal even goed, maar met een paar uitblinkers is dit wel een regisseur om in de gaten te houden. Hij staat er inmiddels niet meer alleen voor, want twee van zijn dochters zijn in zijn voetstappen aan het treden. Zo regisseerde dochter Ishana Night dit jaar de Horror / Mystery film "The Watchers (2024)". En zijn oudste dochter Saleka is vooral actief in de muziekbusiness en is ook te zien als popartiest in "Trap" en ook haar vader heeft een kleine rol.

Wanneer vader Cooper (Josh Hartnett) met zijn tienerdochter Riley (Ariel Donoghue) naar een optreden van de door haar verafgode zangeres Lady Raven (Saleka Shyamalan) gaat, wordt hem al snel duidelijk dat het hele optreden is opgezet als valstrik voor seriemoordenaar "The Butcher". Waarna hij verdacht en fanatiek op zoek gaat naar een uitweg.

Dat levert wel enige spanning op, maar helaas wordt de plot steeds ongeloofwaardiger en helemaal wanneer op een gegeven moment Lady Raven zich er persoonlijk mee gaat bemoeien. En het idee om een heel concert te organiseren om een seriemoordenaar te vangen, roept natuurlijk ook vragen op. Het is opmerkelijk dat hiervoor goedkeuring is gegeven, aangezien je daarmee duizenden bezoekers onbewust in gevaar brengt. Het concert waar Cooper met zijn dochter Riley naartoe gaat is van Lady Raven en in het begin zijn er dan ook erg veel beelden van haar op het podium te zien. De sfeer van het concert is op zich goed neergezet, maar de eerste helft van de film leek bijna een promotievideo voor Saleka Shyamalan. De nummers zijn namelijk echt door haar gezongen.

Vanaf het begin is duidelijk dat er extra beveiligingsmaatregelen zijn getroffen (we zien dan namelijk dat er veel politie aanwezig is) en al snel wordt duidelijk waarom, namelijk om seriemoordenaar "The Butcher" in de val te lokken. Wie deze "The Butcher" is, is natuurlijk geen verrassing en als je reclame of trailer van "Trap" hebt gezien, weet je eigenlijk al dat Cooper "The Butcher" is. Terwijl het concert van Lady Raven voortzet, begint Cooper zijn zoektocht naar een mogelijke uitgang en ontsnapping. De momenten waarop hij zijn dochter dan alleen laat bij het concert voelen gekunsteld en geforceerd. En wie laat zijn tienerdochter nou alleen bij zo’n groot publiek?

Het gedeelte tijdens het concert (oftewel de eerste circa 60 minuten van de film), vond ik wel het beste gedeelte van de film en daarin is de spanningsopbouw ook best aardig. Zo zien we o.a. hoe Cooper alles uit de kast trekt om niet op te vallen en om een uitweg te vinden, zodat hij niet opgepakt wordt. Dat levert spannende en leuke momenten op. Maar wanneer het concert wordt achtergelaten en men naar het huis van Cooper gaat, waar we dan ook kennis maken met zijn vrouw Rachel (Alison Pill) en zoontje Logan (Lochlan Miller), wordt de film helaas steeds ongeloofwaardiger. Lady Raven krijgt dan ook meer schermtijd en gaat van zangkunsten over op het showen van haar acteerwerk.

Ik hoopte eerlijk gezegd nog op een leuke of verrassende wending, maar die bleef helaas uit en Cooper wordt uiteindelijk ook opgepakt / getaserd door de politie en afgevoerd in een politiebusje, waarin hij wel zijn handboeien weet los te maken. De enige verrassing is dat Rachel weet dat haar man "The Butcher" is en dat ze mee heeft geholpen aan de valstrik om hem tijdens het concert van Lady Raven op te laten pakken.

Josh Hartnett weet als Cooper de kijker te boeien met zijn dubbele rol, namelijk die van zorgzame vader en die van een berekende moordenaar. Zijn acteerwerk is krachtig, hoewel hij soms te hard probeert om zowel vriendelijk als bedreigend over te komen, wat in sommige momenten resulteert in overacting. Dit had subtieler gekund, zeker gezien het intrigerende karakter van zijn rol. Verder deed Ariel Donoghue, die Coopers dochter speelt, het best verdienstelijk en ook was het leuk om Alison Pill, die Coopers vrouw speelt, weer eens terug te zien, die ik vooral ken vanwege haar rol in de film "Scott Pilgrim vs. the World (2010)".

Al met al is "Trap" een ongeloofwaardige Thriller film, die meer aanvoelt als een promotiefilm voor de Shyamalan familie. En hoewel de setting origineel is en er af en toe sprake is van wat spanning, valt het geheel best wel tegen en ook het aantal doden in deze film, namelijk nul.

Goeie film over een vader die zijn tienerdochter meeneemt naar een groot concert van een populaire popster. Spannend opgebouwd is dit een onderhoudende film van begin tot eind. De geloofwaardigheid komt vaak in gedrang, maar dit wordt goedgemaakt door de originele opzet. Josh Hartnett zet zowel een goeie als vermakelijke rol neer. Met gemak 3.5 sterren.

Leuk idee wel en ook goed uitgewerkt, vooral tijdens het optreden is het onderhoudend. Het acteerwerk is soms zo matig dat het lijkt alsof ze het erom doen, richting cult.

Heb me hier wel mee vermaakt, duurt misschien net iets te lang.

Het is Shaymalan gelukt een nog waardelozere film dan After Earth op te leveren. En dat is knap ware het niet dat dat natuurlijk iets negatiefs is. Echt alles is slecht hieraan. Ik ga het niet eens allemaal opschrijven.

Wel geinig dat ie zóveel schijt heeft er nog wel een stiekeme reclame naar de film van zijn dochter in te stoppen.

1,0*

Oke het is ongeloofwaardig, en er zitten heel veel plot gaten in het script die beter hadden kunnen worden opgepoetst. Maakt het dat dan per definitie een slechte films. Nee zeer zeker niet. Er zat genoeg spanning in. In het begin vond ik het ook tof om te zien hoe The Butcher alles doet om maar te kunnen ontsnappen. Hartnett zet hem dik aan en speelt een beetje campy over de top. En toch blijf je sympathie voor de beste man houden. Ik moet eerlijk zeggen ik heb wel een zwak voor Shyamalan en vind het daarom ook best tof dat hij alles eens over een andere boeg gooit.

Kan je door de het verhaal heen kijken heb je een vermakelijke avond