Trap (2024)

Het is jammer dat M. Night Shyamalan zijn eigen gimmick niet helemaal door weet te zetten. 'Trap' (2024) maakt het de ingesloten seriemoordenaar iets te makkelijk om alsnog weg te komen van het muziekconcert. De film wordt ook wat onevenwichtig als tieneridool Lady Raven (Saleka) en Rachel (Alison Pill) opeens een belangrijkere rol krijgen. Wel een erg vermakelijke Josh Hartnett als de seriemoordenaar die een perfecte dekmantel heeft gevonden in het familieleven. De eerste +/- 20 minuten zijn hoogst vermakelijk als je ziet hoe Cooper's façade langzaam aan het afbrokkelen is tijdens de duur van één concert. Allemaal extra vilein door de cultpraktijken rond een tieneridool. Maar uiteindelijk vult 'Trap' (2024) het allemaal zo braaf en voorspelbaar in. Misschien had Shyamalan zelfs een stap verder moeten gaan door bijvoorbeeld Lady Raven's fans moordlustige neigingen te geven!?

Redelijke film. Iets teveel twists die het wat te ongeloofwaardig maken. Een typische film wel voor Shyamalan die altijd wel origineel probeert te zijn maar het maar zelden echt kan waarmaken. Ook deze is gewoon doorsnee maar wel leuk om is gezien te hebben. De film van zijn dochter vond ik zelfs beter.

Best vermakelijk. Aan de ene kant een liefdevolle vader, anderzijds een monster/seriemoordenaar. Het begin is het sterkst, wanneer je de paniek steeds meer ziet toeslaan. Jammer dat er vanaf dat punt zoveel ongeloofwaardige plottwists komen. Geen enkel persoon komt met zoveel dingen weg. Het einde is sowieso erg jammer. Zou die moeder het leven van haar dochter zo op het spel zetten? door zo'n list te bedenken? Je zou toch denken dat het veel makkelijker zou kunnen in plaats van zo'n omslachtig plan. Toen de taart in beeld kwam wist ik al wat de uitkomst zou zijn. Ook dat vond ik erg onlogisch, alsof je daar nog even rustig voor gaat zitten. Gelukkig was Josh voor mij wel overtuigend, daardoor heb ik het kunnen uitkijken, maar ik was zo blij toen ze hem eindelijk gepakt hadden. Dat had lang genoeg geduurd. Maar ja, het genie had nog wat trucjes uit zijn mouw weten te schudden... Letterlijk en figuurlijk.

Trap is voor mij een tegenstrijdige film. Aan de ene kant is alles best vermakelijk en kijkt de film prima weg. Aan de andere kant zitten er zoveel onlogische zaken in dat het af en toe irritant is. Normaal kun je daar wel eens doorheen kijken maar dat vond ik hier moeilijk. Blijf steken op 2.5 sterren niet meer.

De film is een verkapte promo voor de dochter van Shyamalan. Zij is in het echte leven zangeres en in de film ook. Je kijkt meer naar haar concert dan naar iets anders. Spannend wordt t nooit

De tagline luidt: "30,000 fans. 300 cops. 1 serial killer. No escape."

Ik kan er dan helemaal niet tegen dat er in de film wordt vermeld dat er in totaal 20,642 mensen in het concertgebouw zijn. Dat is gewoon lui geschreven en maakt mij kwaad.

M. Night Shyamalan en zijn clan ben ik intussen wel grondig beu geworden. Hijzelf heeft in jaren geen goede film gemaakt, zijn ene dochter heeft ook een verschrikkelijk saaie film afgeleverd dit jaar en zijn andere dochter kan helemaal niet zingen met haar plastic aura.

Deze Trap is ook gewoon een objectief enorm slechte film geworden. De dialogen zijn abominabel en niet aan te horen terwijl het script rammelt langs alle kanten. De film blijft maar duren in de hoop de ene twist na de andere te introduceren maar geen enkel ding werkt. Meermaals zat ik te zuchten en te hopen dat het voorbij ging zijn. Je kan de hele film als camp beschrijven maar daarvoor is dit nog te slecht.

1,5*

Deze eens bekeken en vond hem niet mis. Niet zo straf als zijn eerdere werk, maar vond het toch een vermakelijke film. Je zit toch de hele tijd te supporteren dat het hoofdpersonage kan ontsnappen. De cast deed het ook goed. Naar het einde toe gaat de vaart een beetje uit de film, maar desondanks verveelde hij zeker niet.

De film is wel typisch shaymalan. Op aantal momenten wat gezocht, maar overal toch wel weer knap dat er suspense in komt terwijl je eigenlijk al weet hoe de vork in de steel zit. Onderhoudende film.

Bijzonder slecht.

Het eerste deel van de film grotendeels verplicht kijken en luisteren naar een (kinder) concert die ook in kleine flarden getoond had kunnen worden, zonder dat het rammelende verhaal zou veranderen.

Een concert waarin grote minachting wordt getoond naar de artiest, door meerdere malen een grote drukte op de gangen terwijl het concert in volle gang is, heel apart.

Hele irritante camerabeelden, waarbij de spelers kijkend in de camera met elkaar spreken.
Wekt eerder de indruk van een comedy, zeker met de "niet serieuse" gezichtsuitdrukking van Hartnett.

Mede ook hierdoor totaal geen spanning.

Hele vreemde keuzes in de opbouw, het lijkt alsof je halverwege de film binnen komt en geen idee hebt over het hoe en waarom.

Vreemde keuze in bepaalde spelers, o.a. zijn vrouw, de oudere dame/profiler (Een hoog bejaarde, mag, maar waarom?), zijn zoontje, voegen niets toe.

Tevens erg slecht acteerwerk van een ieder.

Films zijn onwaarschijnlijk, daarvoor zijn het films en voor entertainment, leuk en geen probleem, maar zo erg onwaarschijnlijk... Dat kan echt niet.

Gewapende FBI bij een concert en iedereen vind dat normaal en heeft niet het idee"ik moet hier pleite"? Zogenaamd personeel mag koffie komen halen bij een FBI bespreking? De wereld artiest rijd zonder bewaking in de opvallende limousine weg en komt zelfs bij fans thuis zonder dat het de straat echt op valt? Een teaser pistool werkt pas na meerdere stroomstoten? Een agent met ingedrukte ogen laten ze gewoon op de grond liggen? Een blijkbaar hele grote gearresteerde moordenaar mag even rustig een totaal onbelangrijk fiets in alle rust oppakken om er een spaak uit te wrikken binnen enkele seconden, en met die spaak kan hij handboeien openen?

En dan ook nog de toevoeging na de aftiteling...
Er was nog wat seconde over voor de totaal onbelangrijke man van de merchandise artikelen?
Nou dat heeft echt geholpen om de film nog te redden.... Niet spannend, niet grappig, niet nodig!

Rotzooi!
Dat ze dit durven uit te brengen....

Zwaar onvoldoende
0,5*

Tja. Een Shyamalan trekt me toch altijd nog wel, hoewel ik geen fan ben van horror en er daarom uiteindelijk een paar heb overgeslagen. Deze leek niet zoveel jumpscares te hebben (wat mij betreft bleek dat zelfs 0 te zijn) en weinig gore, en ben er toch voor gegaan.
Uitganspunt is geinig, maar de film niet zo best.
De setting is origineel, in een concert. Als veelvuldig concertganger (maar niet dit soort muziek en fans) vond ik eea eromheen best goed weergegeven, incl de telefoontjes (al kan ik me niet voorstellen dat er tíjdens het concert van je idool er honderden mensen door de rest van het stadion lopen, maar misschien zijn de Amerikanen daar anders in). Het is leuk om te zien dat ze enorm veel figuranten op de been hebben gekregen daarvoor, leuke operatie. Het kind speelt overtuigend de hysterische fan. Het acteerwerk van Hartnett daarentegen vond ik bloedirritant, pas in het laatste kwart speelt hij overtuigend. Het is overigens zeker geen horror; geen enge bedoeling, geen bloed en gore, geen jumpscares. Echt pure thrillerspanning, en dat zit op zich wel goed, al moet het het niet van het mysterieuze hebben, iets wat bij Shyamalan vaak juist wel het geval is. Weer een aantal interessante shots.

Naast het matige acteerwerk, ook van de tenenkrommende zangeres, is de grootste zwakte de geloofwaardigheid. En dan is er niet eens iets bovennatuurlijks aan de hand De reeks aan gebeurtenissen die gewoon nergens op slaan zijn gewoon te groot. Natuurlijk heeft elke film er daar een aantal van, maar met name hoe makkelijk hij telkens een stapje dichter backstage cq zijn ontsnapping komt, is debiel. Een miljoen zwaarbewapende agenten (wat overigens iedereen normaal schijnt te vinden) en een strak protocol, maar hij kan zo overal langslopen. Beroemde zangeres die 5 man beveiliging heeft als ze aankomt, maar bij het weggaan helemaal niemand, en ze kan zo met een man -waar alle ogen op gericht zijn- het pand uit. Major plothole. Dat geldt natuurlijk ook voor het feit dat je geen spaak uit een wiel kan halen als daar letterlijk 10 mensen naar staan te kijken, maar vooruit, dat leverde in ieder geval nog een leuk eindshot op. Dat hij doodleuk nog een taartje gaat eten die uiteraard vergiftigd is, is natuurlijk ook een classic en heeeel gemakkelijk

Ik was na de film wel benieuwd naar de songs, want -ook al is het absoluut niet mijn muziek- klonk het soort van te goed om zomaar voor de film gemaakt te zijn. En zo kwam ik er dus achter dat het Shyamalan dochter is en voelt het toch een beetje smerig, alsof de hele film eigenlijk gemaakt is om (de muziek van) zijn dochter te promoten.

Deze laatste Shyamalan vorig jaar door alle slechte kritieken overgeslagen, nu toch een kans gegeven. Wederom stelt de beste man me teleur.

Film begint eigenlijk nog best aardig en het eerste half uurtje is best aan te kijken. Helaas wordt het daarna met de minuut ongeloofwaardiger, met als toppunt dat hij als “crew” letterlijk en figuurlijk dwars door een FBI briefing heenloopt, sorry even een bakkie koffie pakken. Wat Shyamalan in 2013 al voor Will Smith’s zoon Jayden probeerde, doet hij nu voor zijn eigen dochter. Het is één grote sluikreclame om haar te promoten. Net als Jayden kan zij ook voor geen meter acteren met d’r wimpers die haast tot d’r oksels komen en dubbele laag lippenstift waar menig escort girl jaloers op wordt. Zelf heeft Shyamalan uiteraard ook weer klein rolletje, ditmaal zogenaamd als haar oom.

Josh Hartnett is de enige die er wat van probeert te maken, maar met zo’n waardeloos uitgewerkt script is dat een onmogelijke missie.

Wat was dat trouwens met “The Thinker”, wat een vieze enge creep was dat zeg!!

Een zeer zwakke film. Nee, dit was hem niet. Ik houd er helemaal niet van om een film af te branden. Maar hier zou het haast kunnen. En ik verplicht mezelf altijd om een film af te kijken. Ergens wordt hier de plank helemaal mis geslagen. Het verhaal an sich kan er nog wel mee door, maar de uitvoering is volstrekt ongeloofwaardig. Met name het acteer werk was echt slecht. Alles werd er kolderiek door.

Ik houd het op een citaat van mijn vrouw, "wat een vervelende film".

Nog net oké.

Typische M. Night Shyamalan, en dan is dat vooral door het ietwat mysterieuze begin en de grote dosis lompigheid. Josh Hartnett is voor dat laatste wel ideaal gecast: niet 's werelds beste acteur, maar net dat zorgt voor minder sérieux. Het is voor mij te snel duidelijk hoe de vork in de steel zit - daar mocht Shyamalan voor een iets behoudendere aanpak gekozen hebben. En uiteraard is de finale ook best zwak. Te veel eindes, alsof men maar niet wilde stoppen. Realistisch en geloofwaardig is dit uiteraard totaal niet, maar minstens een uur lang heb ik mij redelijk vermaakt.

2,5

Cooper [Josh Harnett] begeleidt tienerdochter Riley [Ariel Donoghue] naar een concert van popster Lady Raven [Saleka Night Shyamalan]. Eenmaal binnen valt het hem op dat er nogal wat zwaarbewapende agenten rondlopen en dat maakt hem nerveus. En met goede reden! Donogue is goed als de liefhebbende dochter en enthousiaste tienerfan, maar verder is dit niet om aan te zien. De eerste helft is in feite een showcase voor de (matige) popliedjes van Shyamalans dochter (die van acteren duidelijk geen kaas heeft gegeten) en de steeds absurdere plotwendingen duiden erop dat Shyamalan zich door niemand liet vertellen hoe bespottelijk het uitgangspunt was en dat het hooguit materiaal zou bieden voor een klein halfuurtje.