Romeo + Juliet (1996)

Vreemd.

Baz Luhrmann in zijn eerste echt grotere productie. Als regisseur heeft hij voor zijn filmcarrière ook op het theater gewerkt en ik ben van mening dat hij een aantal van die sfeerzettingen en stijlkenmerken heeft meegenomen naar het witte doek. Dat pakt onderscheidend uit, maar in deze film vind ik het eigenlijk niet zo goed passen.

Dat heeft er vooral mee te maken dat deze film juist in een wat modernere omgeving wordt uitgewerkt. Zo laat de opening je al een kleurrijke omgeving zien die zich duidelijk niet eeuwen terug afspeelt. Toch behoudt Luhrmann het overdreven, theatrale gedeelte die dat soort Shakespeare-verhalen met zich meebrengen. In deze kleurrijke, explosieve omgeving vind ik dat erg botsen.

Ik ben namelijk van mening dat als je een ouder stukje geschiedenis in een modern en nieuw jasje wilt hijsen dat je niet voor de helft kan blijven hangen in verschrikkelijk ouderwetse dialogen en romantiek. Het knalt volledig tegen de energieke, rondtollende stijl aan van Luhrmann. Veel editing, beweging en kleur gaat dus samen met een verhaaltje dat eigenlijk in een erg ouderwetse omgeving gehesen dient te worden.

Acteerwerk is wel oké, maar personages doen erg hedendaagse dingen die ze uitspreken met poëtische zinnen. Ik kan er niet echt bij, en de romantiek kan ik daarom ook nauwelijks serieus nemen ondanks de zwaar aangezette emoties en handelingen. Ze proberen je uit alle macht mee te krijgen in het verhaal, maar het wil gewoon niet zo goed lukken en wederom verwijs ik daarvoor naar mijn eerdere kritiek.

Gelukkig zit er wel chemie in het verhaal en zo'n scene als de opening is heerlijk om naar te kijken. Luhrmann pakt uit in uitvoerige, gestoorde en enthousiaste personages en regiestijlen waar ik wel makkelijk tegenaan kon kijken. De veelvuldige aandacht naar audiovisuele flair kan ik altijd waarderen, maar ik ben van mening dat Luhrmann gewoon de verkeerde omgeving ervoor heeft uitgekozen. Met de dialogen zelf heb ik overigens geen problemen, wel met de omgeving waarin ze geplaatst worden. Alsof je een bloederige oorlogsfilm in my little pony plaatst.

Hier had ik iets totaal anders van verwacht. De beginscene alleen al was zwaar over de top en doet aan Tarantino denken, maar het schiet door in de verkeerde richting. Ook het gebruik van de originele regels van Shakespeare komt me krampachtig over en haalt me uit mijn flow. Niet kunnen uitkijken helaas.

Knotsgekke. maar geniale verfilming van Shakespeares drama. Ik heb het stuk vaker op toneel gezien en ook in moderne verfilmingen, maar dit was bijna een nieuwe kunstvorm. De snelheid, de uitdossingen en komische effecten werden nooit een parodie en gingen wonderwel samen met de originele teksten. Het gebruik van moderns wapens etc. maakte het wel heel herkenbaar en actueel. De acteerprestaties waren fantastisch, van alle acteurs, het was de eerste keer dat ik het niet meer droog hield bij dit verhaal.

Misschien dat vooral jonge mensen geen raad weten met de taal die gesproken wordt, maar door die herkenbare beelden blijft er hopelijk toch iets hangen van de tijdloze kwaliteit van dit drama.

Tijdens de reclameblokken zat ik met de Complete Works of Shakespeare, nog van mijn vader, op schoot om de teksten nog eens door te lezen die zojuist geweest waren en om wat vooruit te lezen en het werd mij duidelijk dat deze teksten werkelijk tijdloos zijn.

In een ver verleden gezien met eerste liefje, zoals het hoort.
Nu ja, gekeken, dat was uiteraard een groot woord.
Ik raakte er destijds amper in.
In de film uiteraard, al was het 2x kloppen op de kin.
Het verhaal o zo klef, en dan al die rijmelarij.
Al was en ben ik nochtans fan van welig woordenbrij.
In de bioscoop pikten we ook geregeld een filmpje mee.
Daarom nog aangeklaagd voor diefstal, o wee.
Alle gekheid op een stok, Romeo + Juliet was niet meteen voor mij.
Maar in de zaal zaten we maar al te graag op de laatste rij.
Zo zagen we The Full Monty en Nothing to Lose.
Al was ze vooral weg van Men in Black en Tom Cruise.
Titanic zagen we ook zinken, net als de relatie de dieperik in.
Die zag ik een half jaar later opnieuw, met een andere vriendin.

Maar nu terug naar Romeo + Juliet.
Van die families, Montague en Capulet.
In zo'n modern jasje, dat doet toch was vies.
Niet het soort ontering die ik verkies.
En dan al dat verkleedgedoe, wat heeft dat gekost?
Vraag het gerust na bij Michaelangelo van Lost.
En dan die moderne muziek, of die van toen althans.
Zoals Lovefool van The Cardigans.
En Everybody's Free (To Feel Good) van Rozalla.
Maar dan in gospel-jasje bij het huwelijk richting Walhalla.
Met daarop volgend dan John Leguizamo.
Gekrenkt om zijn onbeantwoorde "ti amo".
Eens te meer, de liefde die snel over gaat.
Verwordt tot iets duisters, zijnde haat.
En prediken tot een vredesbestand ten spijt.
Is nieuw bloedvergieten en vergelding een feit.

Biechtvader Lorenzo komt dan met een subliem plan.
Maar zijn boodschap bereikt niet de beoogde man.
Het verdere verhaal is u wel bekend.
Samen de dood in, helaas niet weggerend.
Zoals Shakespeare het eind 16e eeuw neergepend heeft.
Naar een verhaal uit 1476 dat de tijd heeft overleefd.
West Side Story heeft er van weg, en best wel wat.
In verboden liefdes zit heel wat drama vervat.
Al bij al vind ik deze film nu best te pruimen.
Hoe heb ik aan een gedegen kijkbeurt zo lang kunnen verzuimen?
Had de film destijds maar mijn hart al zo kunnen raken.
M'n eerste liefje had het wellicht zeer kunnen smaken.