Så som i Himmelen (2004)

Alternatieve titels: As It Is in Heaven, As in Heaven

mijn stem
3,82
1101 stemmen

Zweden / Denemarken
Drama / Muziek
132 minuten

geregisseerd door Kay Pollak
met Michael Nyqvist, Frida Hallgren en Axelle Axell

Een internationaal beroemd dirigent wordt gedwongen zijn leven te overdenken nadat hij in elkaar stortte. Hij verhuist noodzakelijkerwijs terug naar zijn rustige geboorteplaatsje in Norrland, in het noorden van Zweden. Daar komt hij in aanraking met het plaatselijke koor en hij besluit zich hiermee te bemoeien. Zijn leven en dat van de andere bewoners van het dorpje zullen nooit meer hetzelfde zijn...

288 BERICHTEN 48 MENINGEN
zoeken in:
avatar van BBarbie
5,0
0
Uiteraard. Ik ben één van de 103 forumleden, die deze film in zijn of haar top-10 heeft staan (2e). Kun je nagaan...

avatar van Ramon K
0,5
0
BBarbie schreef:
Uiteraard. Ik ben één van de 103 forumleden, die deze film in zijn of haar top-10 heeft staan (2e). Kun je nagaan...


Kun je wat nagaan? Wat is nu jouw probleem eigenlijk? Dat ik hier uit dat deze film voor mij onderaan de cinemaladder bengelt? Ik kan er toch niets aan doen dat jij geen enkel kwaliteitsverschil ziet tussen een film als As It Is in Heaven en Lost in Translation, en dat die twee films voor mij juist twee uiteindes vertegenwoordigen van de cinema. Als je alleen al de twee slotscène's onder de loep neemt dan moet je toch een groots kwaliteitsverschil kunnen constateren? De manier waarop er met emoties omgegaan wordt, de manier waarop het publiek geengageerd wordt... dat is voor mij het verschil tussen troep en kunst.

Als je 't niet met me eens bent, dan ga gewoon met me in discussie ipv die rare oneliners te spuien.

avatar van de grunt
2,0
0
Crowd-pleaser deze film..

avatar van cucciolo
 
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Ben ik het eigenlijk wel een beetje mee eens. Voor een Scandinavische film had ik er meer van verwacht en had ik het inspelen op goedkoop sentiment niet echt zien aankomen. Zeker aangezien deze film al lang op mijn lijstje stond en ik er hele hoge verwachtingen van had. Het onderwerp sprak me aan maar zo zie je maar dat een filmconcept 1 ding is en de uitwerking ervan totaal iets anders.
Maar ja, dat gezegd te hebben heb ik me wel vermaakt en heb ik me eigenlijk niet echt verveeld tijdens de film, al vond ik wel dat ie een beetje traag op gang kwam. Sommige scenes waren wel heel aandoenlijk en anderen ook echt heel komisch, al was dat komische, zoals Ramon K al aangaf, waarschijnlijk bloedserieus bedoeld xD Vooral toen die vrouw van die dominee die pornoblaadjes van achter de boekenkast vandaan haalde was echt hilarisch!

5,0
0
Ramon K
Je scoort enkel om te beïnvloeden in negatieve zin. Het kan natuurlijk dat je een film minder vind, maar een 0,5 scoren heeft meer me een gefrustreerd klein kind te maken.

5,0
0
Ramon K schreef:
(quote)


Kun je wat nagaan? Wat is nu jouw probleem eigenlijk? Dat ik hier uit dat deze film voor mij onderaan de cinemaladder bengelt? Ik kan er toch niets aan doen dat jij geen enkel kwaliteitsverschil ziet tussen een film als As It Is in Heaven en Lost in Translation, en dat die twee films voor mij juist twee uiteindes vertegenwoordigen van de cinema. Als je alleen al de twee slotscène's onder de loep neemt dan moet je toch een groots kwaliteitsverschil kunnen constateren? De manier waarop er met emoties omgegaan wordt, de manier waarop het publiek geengageerd wordt... dat is voor mij het verschil tussen troep en kunst.

Als je 't niet met me eens bent, dan ga gewoon met me in discussie ipv die rare oneliners te spuien.



Hier wil ik op reageren dat Lost in Transalion een niet te vergelijken film is met As it is in heaven alleen al vanwege het Hollywood gehalte van Lost in Translation. As it is in heaven is niet zo'n sprookjesverhaaltje. Murray is uiteraard een goede acteur maar deze film kan niet tippen aan de diepgang van As it is in heaven..

avatar van Madecineman
2,5
0
Madecineman (moderator)
geplaatst:
Off-topic berichten verwijderd.

2,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Eigenlijk precies wat ik vreesde. Op zich is het allemaal niet slecht gemaakt en aangezien het ook nog een Zweedse film is, scoort deze film snel punten bij een bepaald filmhuis publiek. Vooral als het allemaal heel dramatisch is. Want dat is het. Eigenlijk geloofde ik het drama bijna geen moment. Het voelde bedacht en geschreven aan. En als het dan toch door je strot geramd wordt, zit je wel met een probleem. De wereld van Så som i Himmelen bestaat uit een eenzijdige benadering van haar karakters. Er zit geen enkele diepgang in de (ontwikkeling van) de personages.

Die scene op het eind dat het publiek ging meezingen is niet alleen heel erg cliché, das echt het ergste nog niet, maar voor mijn gevoel sloeg het nergens op. Waarom zouden ze dat opeens doen? En natuurlijk hoort de dirigent (die precies op het moment van de wedstrijd (ook nog eens precies op het moment suprême)) die aan het doodgaan is, dat via de ventilatieschacht, waardoor er nog één moment van ontroering is. Het voelt bedacht aan. Het zit niet lekker en het klopt niet helemaal. Om over het korenveld nog maar te zwijgen.

Zo zijn er meer momenten. Ik geloofde dat dramatische gedoe van die Stig niet. Die zat echt moeilijk te doen om niets. Het zorgde voor een extra conflict, maar tot welk doel? Zodat het koor allemaal de kant van de dirigent kon kiezen? Er kwam een mentaal gehandicapte uit het niets bij. Ook voelde de lijn met de mishandeling door die Conny aan als te veel van het goede. Ik vond sowieso de flashback op het begin wat mager om aan te geven dat de dirigent zijn littekens uit het verleden had en de verbintenis met Conny als het kwaad dat ook nu weer op zijn pad komt wat te gemakkelijk. Scenes als dat het koor letterlijk voor die vrouw gaat staan om haar te beschermen (nu opeens wel) geloofde ik ook niet. En eigenlijk is het hele uitgangspunt van iemand die teruggaat naar zijn geboortedorp als soort van therapie ontzettend cliché.

Ook zijn er lijnen bijgeharkt die wel potentie hebben, maar uiteindelijk weinig toevoegen. Die dikke die getreiterd werd door die Arne bijvoorbeeld. Op zich interessant en ook niet slecht gespeeld (de uitbarsting), maar wat moet ik er mee? Leren dat er meer speelt in de gemeenschap en het koor? Daar was ik al achter, maar het voegt weinig toe aan het geheel. Er verklaart ook nog een nauwelijks ter zake doende karakter een ander nauwelijks ter zake doende karakter de liefde. Waarom? Om nog een keer aan te tonen wat voor krachten het koor in een ieder los maakt? Het is echt te veel van het goede.

Dramatisch gezien dus een film waar ik niets meer mee kan, omdat ik het niet meer geloof. Vond die Lena het stralende middelpunt in een film waarvan ik ergens de aantrekkingskracht nog wel snap, maar het voor mij geen meter werkte. 2 sterren.

avatar van knusse stoel
4,0
1
Het is inmiddels al weer een jaartje geleden dat wij deze film gezien hebben en hem nu ondanks ongeveer 6 films kijken per week nog goed herinneren.
Wij vonden het een aardige film die misschien niet op alle punten scoorde maar toch in zijn geheel erbij ons goed afkwam. Ik heb even de discussie over de film gevolgd in "berichten" en vond dat beide kampen zich veel te druk maken over het bestaansrecht van deze film.
Je vindt het leuk om er naar te kijken of het is jouw smaak niet maar probeer dan niet een ander onder dwang iets leuk of niet leuk laten vinden.
En naar onze mening is de film een acht waard, dus vrij goed!

avatar van RuudC
4,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Haha, ik snap wel waarom sommige puristen dit helemaal niks vinden. Eerlijk gezegd wist ik ook niet goed wat ik moest met sommige scenes en ontknopingen die erg voorspelbaar of te gezocht waren. Toch moest ik wel lachen om de strenge, jaloerse dominee die door zijn eigen vrouw geconfronteerd wordt met zijn pornocollectie. Så som i Himmelen voelt erg aan als een arthousefilm, maar dan met een vrij luchtig karakter. Zelf heb ik genoten en zoals gewoonlijk krijg ik altijd weer een warm gevoel bij het zien van het Zweedse landschap. De film heeft een leuk verhaal over een man die de confrontatie aangaat met zijn moeilijke jeugd, waarbij toch heel wat meer zaken komen kijken. Het is het bekende deuntje over liefde, vertrouwen en afgunst, maar dan met een verrassend eind. Så som i Himmelen heeft een aantal leuke karakters en de manier waarop verschillende mensen opleven in muziek is hartverwarmend.

avatar van K. V.
4,0
0
Deze voor een prijsje op de kop kunnen tikken en nu maar eens geprobeerd. 'k wist niet echt wat te verwachten, maar 'k vond het een mooie film. 'k vond het toch wel een indrukwekkend einde.
De cast deed het prima en de muziek was wel mooi.
Het is wel een film met redelijk veel drama, meer dan dat 'k verwacht had, het is dus niet zo'n luchtige film.
'k vond hem wel het bekijken waard.

avatar van scorsese
4,5
0
Prachtige film over een wereldberoemde dirigent die na een hartaanval zijn leven over een andere boeg gooit. Mooie personages (ingevuld door een fijne cast) waarbij de dynamiek van de groep ook uitstekend wordt neergezet. De bevat een paar mooie nummers en weet op bepaalde momenten zeker te ontroeren.

avatar van Dievegge
3,5
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
In een periode die gedomineerd wordt door oorlogsretoriek, is het een gedurfd statement om op te komen voor de zachte waarden. Geweld wordt getoond als een uiting van innerlijke zwakte. Conny, de man die z'n vrouw Gabriella slaat, blijkt dezelfde die Daniel als kind wegpestte uit z'n geboortedorp.

Het is een conflict tussen de valse spiritualiteit van de officiële Kerk, vertegenwoordigd door Stig, en de echte spiritualiteit die te vinden is in de kleine dingen. Na z'n hartaanval wil Daniel (Michael Nyqvist) muziek niet langer als een wedstrijd zien. Hij wil terug naar z'n jeugdideaal: musiceren om mensen gelukkig te maken. De koorleden zoeken naar harmonie in de muzikale en in de algemene zin. Er hangt een wat zweverig New Age-sfeertje. Het sluit aan bij de taoïstische opvatting van zacht leiderschap.

De personages zijn gelaagd. De agressieve Conny en de farizeeër Stig tonen momenten van berouw. Achter haar ontwapenende glimlach verbergt Lena (Frida Hallgren) onverwerkt verdriet. Zoals Eva in het Paradijs is ze zich eerst niet bewust van haar naaktheid, maar dan herinnert ze zich dat ze haar onschuld kwijt is.

De muziek van Stefan Nilsson is dromerig, zachtaardig en sfeervol. Hoogtepunt is Gabriella's Song. De meerkorige passage tijdens Daniels sterfscène is pandiatonisch - alleen de witte toetsen van de piano. Dit lijkt beïnvloed door Arvo Pärt, en geeft een volle klank die past bij hemelse visoenen.

avatar van tommykonijn
4,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Een film die ik heel vaak in de winkels heb zien liggen, maar waar ik nooit aandacht aan besteed heb. Ik wist helemaal niet waar het over ging, laat staan dat het om een Zweedse film ging (de cover van de QFC DVD verraadt dit immers niet direct). We kregen de film te leen, waardoor ik Så som i Himmelen toch maar eens bekeken heb.

De film maakte in het begin een wat chaotische indruk op me met de flashbacks en vlotte vertelling van het verleden van het hoofdpersonage. Wanneer de dirigent eenmaal terug is in zijn geboortedorp, wordt er echter op de rem getrapt en neemt de film uitgebreid de tijd om Daniel's verhaal te vertellen en de andere personages te introduceren. Wat volgt is een reeks gebeurtenissen waarin Daniel geconfronteerd wordt met zijn verleden en waarin hij tegelijkertijd een nieuw bestaan probeert te realiseren. Ik vond dat het verhaal, ondanks dat het hier en daar wat soapachtig overkomt, op interessante wijze op de kijker wordt overgebracht. Het uitgangspunt dat een volwassen persoon terugkeert naar de plaats waar hij of zij is opgegroeid, hebben we natuurlijk al tig maal eerder uitgevoerd gezien, maar deze film doet het op meeslepende wijze. Het blijft in feite van begin tot eind boeiend.

Het acteerwerk was naar mijn mening eveneens dik in orde. Michael Nyqvist is overtuigend in de rol van de protagonist en Frida Hallgren weet met haar aangename verschijning behoorlijk wat sympathie te werven. Ook de andere bijrollen kwamen bijzonder goed uit de verf. Het is alsof je zelf deel uitmaakt van de community en middels de koorlessen de bewoners stuk voor stuk leert kennen. De film is daarnaast prachtig geschoten; het Zweedse landschap levert een aantal zeer fraaie plaatjes op. Wat ik minder bevredigend vond, was het einde. Uiteraard zien we in het begin van de film dat er iets mis is met Daniel's gezondheid, maar om daar na dik twee uur, tijdens het moment van de waarheid nota bene, nog even gauw op terug te komen, voelde misplaatst.

Dat gezegd hebbende, moet ik bekennen dat ik erg van deze film genoten heb. De personages zijn goed uitgewerkt en komen perfect tot uiting, en de ontwikkelingen in het verhaal zijn intrigerend. Zo'n moment waar Gabriella uit de schaduw stapt tijdens 'Gabriellas sång', de confrontatie tussen Daniel en de dominee, het moment waar Daniel zijn verleden onthult... de film barst van de memorabele scènes. Bovendien zorgt de chemie tussen Daniel en Lena ervoor dat elke scène tussen beiden de moeite waard is. Ik ben aangenaam verrast door deze sterke dramafilm, waar ook muziek een mooie, prominente rol in heeft.

4*

avatar van Capablanca
4,0
0
Oké, het is allemaal wat over the top, maar in het geheel toch een mooi, onderhoudend en vooral menselijk drama. Ik heb me in elk geval prima vermaakt. En dat is waar een film mijns inziens eigenlijk voor bedoeld is.

5,0
0
Prachtige film, heel veel realistische menselijke emoties. Het toedekken van emoties, de geslotenheid van zo'n 'onwerelds' dorpje waarbij mensen niet eerlijk naar elkaar kunnen zijn en waarbij dus bijvoorbeeld huiselijk geweld gewoon kan plaatsvinden. De hypocrisie van de dominee, ook heel mooi en confronterend in beeld gebracht. En zijn vrouw die hem feilloos weet te zeggen waar hij last van heeft; "Je ontslaat hem omdat hij je doet denken aan dat waar jij bang voor bent. Het doet je pijn 'n man te zien die jou laat inzien hoe klein je eigenlijk bent. Je bent niet kwaad op hem, maar op wat hij in jou opwekt!!".
En dan de liefde die zo invoelbaar is weergegeven, de liefde voor de muziek vanuit Daniël en de liefde tussen Daniël en Lena.....topper!

5,0
0
Als je de moeite wilt doen om je onder te (laten) dompelen in alle lijden en liefde, samengebald in één dorp, dan is dit een geweldige film!!!

avatar van tbouwh
2,5
0
Een mijns inziens overschat melodrama over een overspannen dirigent die als een deus ex machina terugkeert naar zijn geboortedorp in het besneeuwde Noord-Zweden. Kay Pollak speelt te veel in op overdreven sentiment, en de acties en emoties van met name de twee hoofdpersonen zijn niet altijd even geloofwaardig. Het muzikale element is mooi, maar lang niet zo krachtig als in haar Franse tegenhanger Les Choristes (2004) (toevallig uit hetzelfde maakjaar ook). Thematisch is er hier wel meer te halen. Met name religieuze analogieën zijn ruimschoots vertegenwoordigd (zo treedt de protagonist duidelijk op als Christusfiguur). Omdat het acteerwerk doorgaans ondermaats is, weet de film helaas alleen in een paar muzikale sequenties indruk te maken (de titelsong, de eindscène).

Kleine 2,5*

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.