Så som i Himmelen (2004)

Plus: Een Hemelse film. Met hemelse muziek die je hart openen om je vrije Ik eruit te laten. Muziek die diep in de ziel raken, zowel melodie als tekst. Goed uitgesponnen drama die ontroert. Met vele komische momenten. Prachtig Zweeds landschap en natuur.

Min: ???

Geheide feel-good Kerst-film. Hij draaide laatst in filmhuis De Gruitpoort. Regelmatig hoorde je lachsalvo's in de zaal. Aan het eind van de film werd een nummer die in de film voorkwam herhaald en iedereen bleef tot het einde zitten luisteren. Daarna kreeg de film een daverende applaus.

Ik begrijp écht werkelijk niet waarom mensen zo negatief kunnen zijn over deze film. Het is een monsterlijk goede film.

De eenvoud, het drama, het gevoel....

Niets voor niets 'Beste buitenlandse film'?!!

Een absolute topper, stond meteen, na 1 x gezien te hebben, in mijn top 5.

Sentimentele maar zeer meeslepende film, prachtig gespeeld en in beeld gebracht. Niet iedereen zal erin kunnen meegaan, maar wanneer je dit wel kan biedt de film een rijke emotionele ervaring.

Ik geef niet vaak 5 sterren voor een film, maar voor deze wel. Dit is absoluut een meesterwerk!

Prachtig was het om te zien hoe de aanwezigheid, aanpak en de zang(oefeningen) van de dirigent de harten weer open lieten gaan en de mensen zelfs weer leerden in hun eigen kracht te komen. Meer vertel ik niet. Ga de film zelf maar kijken!

Prachtige film. Ik vind de film heel 'echt' overkomen, ik ben dan ook emotioneel betrokken geraakt bij de personages.

Michael Nyqvist is perfect gecast voor zijn rol, alhoewel zijn 'onhandigheid' misschien niet helemaal geloofwaardig is. Frida Hallgren heeft een geweldige uitstraling en acteert echt heel sterk.

Het einde is mij wat verwarrend (ligt Daniel daar nou te sterven of gewoon bloedend te genieten? ) en misschien wat over de top

Maar wat resteert is een prachtige, rustige, warme, echte en boeiende film

4,5 ster

Deze film roept echt een heerlijke sfeer op waar ik persoonlijk kippenvel van krijg. Door het goede acteerwerk in combinatie met het mooie verhaal en het prachtige Zweedse landschap kan ik niet anders dan deze film in mijn Top 10 plaatsen.

Zo mooi!! Deze film heeft me diep geraakt. Wauw. Gek om te lezen dat er mensen zijn die daar heel anders over denken. Ik denk dat je bij deze film het moet durven toe te laten geraakt te worden. Het is volgens mij een thema die iedereen aangaat. Vrij zijn en leven zoals je wilt leven. En zeggen wat je te zeggen hebt he mensen!!

Man, wat een heerlijke en schitterende film was me dit! Erg sterk acteerwerk, wat het allemaal nog beter maakt. De film nam ruimschoots de tijd om je te laten proefen van de unieke sfeer, maar de 2 uur durende film verveelt je geen seconde. Ik had me niet op voorhand geinformeerd over het verhaal. Dit script blaasde me werkelijk omver!

Hoe kunnen mensen deze film slecht vinden??? Zovele verscheidene ingredienten, uitmondent in een prachtige creatie.

Ik heb tegenwoordig een zwak voor skandinavische films.

Een dikke 4.5*

Ik hoef er niet veel aan toe te voegen. Schitterend verhaal, prachtig geacteerd en mooi gefilmd en mooie muziek. Dit is voor mij een echte topfilm. Ik denk dat ik mijn top 10 toch maar eens ga aanpassen.

Voor mij een 4,5*

p.s. Wat kunnen wij toch jaloers zijn op een land met zulke geweldige acteurs.

.

1 minpuntje:

Die verstandelijk gehandicapte jongen is weer steriotyp en slecht neergezet.

De enige die de rol van een verstandelijk gehandicapte jongen ooit erg goed heeft neergezet is Leonardo DiCaprio in "What's Eating Gilbert Grape (1993)"

.

openen van harten dmv universele taal,muziek

Er is geen dood

er is geen zonde

Heel erg goede leuke gave confronterende en ontroerende film

5 sterren

Ongelofelijk.. wat een prachtfilm. Zeer ontroerend, treffend en meeslepend. De kritieken over het teveel drama wil ik bij deze toch afzwakken. Ben het zeer zeker met suze eens dat je je moet durven geraakt te laten worden. En al met al oogt het drama van al de personages bij elkaar als overdramatisch!? Zet 15 willekeurige mensen bij elkaar en je zult verbaasd zijn wat er bij een ieder speelt. Iedereen draagt wel iets met zich mee. En juist omdat mensen niet altijd voor elkaar openstaan en openhartig zijn blijft dit in de doofpot zitten. Prachtig om te zien hoe dit in de film wel naar buiten wordt gebracht en hoe het de mensen bij elkaar brengt en daarbij de kijker in het geheel meesleept! Neem daarbij de puike acteerprestaties en de mooie setting... Een juweeltje, uitmuntend.. deze komt direct in mijn top 5 te staan

5 sterren

De laatste hype onder Friese volkskoren, zo heb ik mij laten vertellen door iemand die in friesland alle winkels afstruinde op zoek naar deze dvd. En dat terwijl je er in de regio Nijmegen bijna overal tegenaan loopt.

Toegegeven, ik kan helemaal begrijpen wat men hier zo mooi aan vind. Zwart - wit gezien biedt het verhaal niet meer dan iemand die het rustig aan besluit te doen om een koor te leiden. Dit gaat niet zonder strubbelingen, want bijna elk koorlid kampt met een probleem, die uitgebreid met de kijker gedeeld wordt. De hoofdpersoon zal zich nog eens achter zijn hoofd krabben, want wat hij allemaal niet aan rampspoed op een dag meemaakt riekt naar vals sentiment en zou in een soap niet misstaan.

Maar als ik even een oogje toeknijp moet ik toch zeggen dat ik steeds meer mee ging leven met de hoofdpersonen. Die allen wel erg sympathiek ogen, toch een zwaktebod voor mij. Een beetje coming of age zelfs al zou je hier dan beter van een verlate midlife - crisis kunnen spreken, waarbij men niet altijd helemaal weet wat hij wil. De karakters zijn uitgesproken en hun gedragingen komen weinig subtiel over. Toch kon ik mij aardig in hun inleven.

De hoogtepunten in de film waren de momenten waarbij er teamspirit gekweekt werd en natuurlijk de concerten zelf. Niet mijn muziek, maar hier vond ik het mooi. Lekker feel - good sfeertje met sympathieke personages. En het viel mij nog mee dat men niet vertelde dat de dirigent een hart - infarct kreeg .

Net zoals La Meglio Gioventu een wat sentimentele, cinematografische draak. Toch heb ik mij geen moment verveeld en daardoor ontstijgt deze film bovengenoemde film ruimschoots. 3 dikke warme *

Prachtige film.

Mooie beelden, mooi verhaal en schitterende muziek. 4*

ondanks de clichés, het over acteren vond ik het een inspirerende film, hoogtepunt is het slot van de film dit maakt het tot een zeer mooie film

Mijn god, het is Libelle-lezeressen-films-week chez Mug.

Iemand noemde het al glibberig, ik sluit me graag bij die term aan. Flauwe humor en typetjes (was het nodig om iemand met een mentale handicap toch maar in het koor op te nemen??? nou???).

De film heeft wel haar momenten door mooie plaatjes te laten zien van het Zweedse platteland, en de acteurs weten er net geen Hallmark-feeling van te maken. Maar dan dat einde, ik kan me voorstellen dat er mensen kippenvel van kregen, bij mij leidde het alleen bij twee opgetrokken wenkbrauwen (ik houd me in).

Twijfel twijfel, toch maar 2*. Feel-good my ass.

LOL

Die laatste scene door die intercoms, dat is toch zo tenenkrommend dat de hele film een 0,5 moet worden. Ik heb nog nooit zoiets zieligs gezien.

Of ben je nu anders, denk je dat zoiets wel mag ?

Vergeef me mijn directheid.

Misschien dat een uitdrukking als 'ik voelde me een menselijke gierton' te flauw was. En eerlijk is eerlijk, hoe 'erg' die eindscene wel niet was, de uitvoering (hiermee doel ik op het geluid) was stiekem wel goed.

Tevens heb ik wel getracht duidelijk te maken dat de film wel degelijk kwaliteiten bevat, waardoor ik het 2* geef.

Je uberflauwe vraag (zucht) kun je eerder stellen aan hen die deze film ophemelen als meesterwerk. Ik was hevig teleurgesteld dat een film die zo veel positieve kritieken kreeg (en een Oscar-nominatie....) in feite een (slechte) arthouse film voor huisvrouwen is. Erg jammer.

Heeft misschien in filmhuizen gedraaid, maar het is in feite helemaal geen arthouse film.

Films die in filmhuizen draaien (of hebben gedraaid) noem ik 'gemakshalve' arthouse-films. Een Zweedse film dat draait om een kerkkoor is nu eenmaal geen garantie voor een groot succes in de grote bioscopen. Ik ben me er wel van bewust dat ik deze term te breed interpreteer. Maar goed, dit soort huisvrouw-drama's zijn nu eenmaal succesvol in de filmhuizen. Vreemd dat dit geen Cinemien release was trouwens.

b film over geachteerd

0,5

Grappig, voor mij betekende de eindscene juist een half punt erbij op. 4,5*

Ben blij dat ik een huisvrouw ben... Briljant einde overigens...

Een film die goed en ontroerend begint, maar na een uur minder goed wordt en op het einde zelfs slecht. Natuurlijk er wordt goed in geacteerd, maar sommige scenes waren zeer ongeloofwaardig. Dan heb ik het over die dominee op het einde van de film, maar ook Conny in de gevangeniskamer. Het einde in Oostenrijk had er niet ingehoeven voor mij, dat was inderdaad sentimenteel glibberig.

Postief punt: Frida Hallgren, wat een natuurlijke schoonheid en uitstraling heeft die vrouw!! Geweldig. Ook Michael Nyqvist speelde ingetogen. En die typetjes in het koor waren over het algemeen wel goed, behalve dan die verstandelijk gehandicapte jongen en die irritante Arne.

Ik heb zeker niet met tegenzin gekeken, maar ik hoef hem niet weer te zien.

Een 2.5*

Geloofwaardigheid is bij films niet altijd een goede maatstaaf, niet in de laatste plaats omdat niet alle films geloofwaardigheid nastreven.

Ik denk dat het thema dat in deze film centraal staat goed gedekt wordt door de titel: "As it is in Heaven". Ik beschouw het als een gelegitimeerde en mooi uitgebeelde kritiek op veel elementen uit onze samenleving, en in het bijzonder op religieuse autoriteiten. De film beeld uit hoe een groep mensen zich losmaakt van rolpatronen en gevestigde normen, en zelfstandig op zoek gaat naar hetgeen wat vanuit hun mens-zijn goed is, vanuit hun hart.

Ik zie hier bijvoorbeeld heel sterk de tegenstelling tussen het subsidiariteitsbeginsel en een meer individualistische/federalistische insteek naar voren komen. In het eerste definieerd de gevestigde orde (bijvoorbeeld de kerk) wat belangrijke normen en waarden zijn: iedereen dient zich daar kritiekloos naar te conformeren. De tweede benadering stelt dat de mens het belangrijkste is, en dat dus in elk samenlevingsverband de individuele mens belangrijker is dan de groep.

Tweede is dat niet alle normen en waarden menselijk gezien een functie hebben. De scene "de zonde bestaat niet" illustreerd dat. Seksuele gevoelens zijn een zonde omdat enkele zinnetjes in de bijbel enigszins in die richting zouden kunnen wijzen en de kerk het zo bedacht heeft. Maar menselijk gezien doe je er niemand kwaad mee. Hetzelfde beweren sommigen van onderwerpen als condoomgebruik en homoseksualiteit (is er wel écht een hel, bestemd voor hen die zich niet tegen zulk ethisch onaanvaardbaar gedrag verzetten?). Ook in andere (niet kerkelijke) onderwerpen zie ik dit echter terug in de film: waarom vertelde niemand aan Lena dat haar vriend haar bedroog en al getrouwd was? waarom ondernam niemand actie tegen de man die zijn vrouw terroriseerde? Waarom durft de dirigent zijn liefde tov. Lena niet te verklaren? Waarom is het überhaupt dat de dirigent eerst in een prestatiegerichte omgeving compleet moest instorten voordat hij zijn ware droom (in dit kleine zweedse plaatsje) waar ging maken? Allemaal omdat mensen zich proberen te conformeren naar de rolpatronen die hun omgeving en de samenleving aan hen opleggen (zoiets doé je gewoon niet, maar waarom niet?). Het motto van de film is (denk ik) dat dit een keurslijf is waaruit mensen zich kunnen bevrijden, door hun hart te volgen en datgeen te doen wat menselijk gezien het "goede" is.

Nu zou men kunnen denken dat de film met dat "doen wat ik zelf wil" een uitgesproken egoïstische levensstijl voorschrijft. Dat is echter geenszins het geval. De film stelt juist het omgekeerde: al die mensen die anderen veroordelen terwijl ze zelf net zo "zondig" zijn, de dominee voor wie status en aanzien centraal staan, de mensen die zich in zo'n sterke mate proberen te conformeren naar sociale normen dat ze daarbij de "menselijke maat" uit het oog verliezen, juist dié mensen zijn egoïstisch.

Dit menselijke komt nog meer naar voren in het soort mensen dat in de film speelt. Gewone mensen. De film toont van hen de natuurlijke schoonheid. Mensen in al hun eenvoud, en zelfs verstoten mensen (mishandelde vrouw, gehandicapte jongen) kunnen iets moois bereiken, deel uit maken van (misschien?) een stukje hemel op aarde. De film vat ik op als een kritiek op een aantal elementen uit onze samenleving: als we een stukje hemel op aarde willen realiseren zitten we op de verkeerde weg, zo stelt de film. Mooi of hemels is niet wat in de ogen van opgelegde normen, regels en andere mensen goed is, maar dat wat vanuit het diepste innerlijke van de individuele mens goed is.

Naar mijn idee een gedramatiseerde versie van Sister act

Deze film was me door 4 bekenden, onafhankelijk van elkaar, aangeraden. 3 Van de 4 waren echt laaiend enthousiast. Nu ik hem zelf gezien heb begrijp ik wel het enthousiasme. Je moet wel haast van steen zijn wil je niet meeleven met de karakters. Tegelijkertijd merkte ik wel tijdens het kijken dat ik hoopte dat er een keer iets onverwachts in de film zou gebeuren of dat iemand op een opvallende manier op een gebeurtenis zou reageren. Maar dat gebeurde helaas nooit. Als ik een zuurpruim was zou ik zeggen dat de film een opeenstapeling van cliches is. Maar ik ben geen zuurpruim en moet eerlijk bekennen dat ik me gewoon heb laten meeslepen.

Het eerste uur van de film ergerde ik me aan de typetjes. Het lag er te dik bovenop dat ze allemaal aan de beurt zouden komen om op hun eigen manier 'hun hart te openen'. Voorspelbaar in die zin.
Na de scene waarin 'de dikke' zich liet gaan en Arne aanpakte om zijn pesterijen sinds de lagere school en waarop Gabriella toch haar solo ging zingen vond ik de film aangenamer. Het was gevoeliger en oprechter. De muziek heeft mij ook geraakt. Echt 'in touch' met de personages kwam ik echter niet, daarvoor bleef het typetje er te dik bovenop liggen.

In de verwachting een hele andere film te zien,... enorm verrast!

Absurditeiten en gekke personages die me waren beloofd in Sånger från Andra Våningen werden hier ingelost door echte en pure personages. Geweldig spel dat samen groeit, deelt en leeft. De samenhang, het feit dat iedereen mag zijn en dat iedereen ook is, is een ervaring waar iedereen naar streeft, maar helaas zelden bereikt. De onderhuidse spanningen worden omgezet in liefde voor elkaar. Clichés en typetjes heb ik helemaal gemist. Plotwendingen had ik verwacht in de richting van zelfdestructie van het hoofdpersonage, maar het tegenovergestelde gebeurde. Een heerlijk ervaring die een mooi en sluitend slot kent. Muziek maken is geen competitie...

Misschien heeft mijn verwachtingspatroon de film meer gemaakt dan wat hij is, maar als het zo uitpakt mag het vaker gebeuren.

en voor wat het waard is: Mijn moeder wil bij deze even zeggen dat het de mooiste film is die ze ooit heeft gezien

Ge - waaaaaaaaaaat??