Så som i Himmelen (2004)

Viel zeker op dramatisch/romantisch vlak toch wel wat tegen. Werkelijk alle koorleden hebben 'grote problemen' waar RTL een woensdagavond film aan zou kunnen besteden, en ja hoor; ze worden allemaal opgelost door de zwijgzame maar sympathieke buitenstaander.

Het is gewoon te veel; een mishandelde vrouw die eindelijk voor zichzelf opstaat, een gepeste man die na 35 jaar ingrijpt, een domineesvrouw die al 20 jaar iets op haar lever heeft en een opaatje die eindelijk zijn liefde uitspreekt, die hij al sinds de lagere school voor iemand koestert; het riekt zoals Titan al schreef naar vals sentiment.

Verder is het jammer dat de relatie tussen de dirigent en het supermarktmeisje zo tenenkrommend wordt uitgebeeld, inclusief suffige dialoogjes en misplaatste jaloezie. Dat werkte werkelijk voor geen meter bij mij.

Wel mooi vond ik de eerste tekenen van inkeer bij de dominee en met name Conny; die scene in de gevangenis is misschien wel de mooiste van de film. Het karakter van Arne is verder werkelijk geweldig; wie kent er niet zo'n regelneef die bloedirritant maar tegelijkertijd onmisbaar is? Toen hij zich aan het eind ook nog achter het stuur van de bus zette had ik het niet meer

De slotscenes in Oostenrijk zijn op het randje, maar toch wel enigzins indrukwekkend, net als het spel van Nyqvist die een behoorlijke dosis charme bezit.

Eindcijfer: 2,5*.

Overigens nog even reageren op titan; dat niemand hem herkent is niet zo verwonderlijk aangezien hij al op 7-jarige leeftijd met zijn moeder verhuisde. Vergeet niet dat de dirigent op zijn 14e al een stagenaam had, dus zijn echte naam zegt waarschijnlijk niemand iets...

Ik was er al een beetje bang voor: dit is helemaal niets voor mij. Onvervalst mierzoet melodrama tjokvol cliché's en karikaturale personages.

Niet vaak zal ik het woord soap gebruiken voor een film maar in dit geval maak ik graag een uitzondering.

Sa Som i Himmelen is een ouderwets, glibberig stuk dramatiek dat je geheel volgens de regelen der kunst aan zich bindt. Het niveau van script (volgepropt met zoveel mogelijk verschillende drama's) en cinematografie (onrustig en lelijk) is soms bedenkelijk maar het is toch niet vervelend om naar deze film te kijken. Kortom: getrucceerd sentiment, maar het werkt wel. 2* dan maar.

De laatste hype onder Friese volkskoren, zo heb ik mij laten vertellen door iemand die in friesland alle winkels afstruinde op zoek naar deze dvd. En dat terwijl je er in de regio Nijmegen bijna overal tegenaan loopt.

Toegegeven, ik kan helemaal begrijpen wat men hier zo mooi aan vind. Zwart - wit gezien biedt het verhaal niet meer dan iemand die het rustig aan besluit te doen om een koor te leiden. Dit gaat niet zonder strubbelingen, want bijna elk koorlid kampt met een probleem, die uitgebreid met de kijker gedeeld wordt. De hoofdpersoon zal zich nog eens achter zijn hoofd krabben, want wat hij allemaal niet aan rampspoed op een dag meemaakt riekt naar vals sentiment en zou in een soap niet misstaan.

Maar als ik even een oogje toeknijp moet ik toch zeggen dat ik steeds meer mee ging leven met de hoofdpersonen. Die allen wel erg sympathiek ogen, toch een zwaktebod voor mij. Een beetje coming of age zelfs al zou je hier dan beter van een verlate midlife - crisis kunnen spreken, waarbij men niet altijd helemaal weet wat hij wil. De karakters zijn uitgesproken en hun gedragingen komen weinig subtiel over. Toch kon ik mij aardig in hun inleven.

De hoogtepunten in de film waren de momenten waarbij er teamspirit gekweekt werd en natuurlijk de concerten zelf. Niet mijn muziek, maar hier vond ik het mooi. Lekker feel - good sfeertje met sympathieke personages. En het viel mij nog mee dat men niet vertelde dat de dirigent een hart - infarct kreeg .

Net zoals La Meglio Gioventu een wat sentimentele, cinematografische draak. Toch heb ik mij geen moment verveeld en daardoor ontstijgt deze film bovengenoemde film ruimschoots. 3 dikke warme *

Mijn god, het is Libelle-lezeressen-films-week chez Mug.

Iemand noemde het al glibberig, ik sluit me graag bij die term aan. Flauwe humor en typetjes (was het nodig om iemand met een mentale handicap toch maar in het koor op te nemen??? nou???).

De film heeft wel haar momenten door mooie plaatjes te laten zien van het Zweedse platteland, en de acteurs weten er net geen Hallmark-feeling van te maken. Maar dan dat einde, ik kan me voorstellen dat er mensen kippenvel van kregen, bij mij leidde het alleen bij twee opgetrokken wenkbrauwen (ik houd me in).

Twijfel twijfel, toch maar 2*. Feel-good my ass.

Ik had hier niet meteen hoge verwachtingen van, maar zo slecht als ik hem vond had ik niet verwacht. As It Is in Heaven is een film van het ergste soort: een film die oprecht probeert over te komen maar absoluut niet zo aanvoelt. Er deugde zelfs bijzonder weinig van.

De film is vooral op dramatisch gebied gewoon te veel van het goede. De dilemma's waarmee alle personages zitten behoren uit het leven gegrepen te zijn (en dat zijn ze technisch gezien ook), maar men heeft toch duidelijk meer naar de soapvariant van het leven gekeken. Het voelde allemaal opgeblazen aan en erger nog: er zat er veel te veel van in. Met name de belachelijke manier waarop de pastoor een rol speelt in dit gebeuren en tenenkrommende moment waarop er een geestelijk gehandicapte bijgehaald wordt halen het bloed onder de nagels vandaan. De hoofdpersoon vond ik uiteindelijk ook vervelend, omdat hij als 100% perfect getoond werd.

En dan de climax: het had gewoon niet slechter gekund. Het lijkt allemaal heel diep en poëtisch, maar het komt gewoon heel slecht over. Dat het koor uit zichzelf begon te zingen kon nog net, maar dat dan ineens het publiek mee gaat doen is gewoon flauwekul. Toen die eerste man in de zaal opstond en mee ging zingen dacht ik zelfs even dat hij dat deed om de spot te drijven met het koor. Als klap op de vuurpijl krijgen we er nog een onzinnige sterfscène achteraan. Al was het beeld waarop de componist met een bebloed hoofd op het toilet zat nog interessant. Zoiets lijkt rechtstreeks uit een Lynch- of Buñuelfilm te komen. Hier heeft het nog niets te zoeken. Evenals de honderste variant op het lopen door de korenvelden in Gladiatorstijl. En geloofd er iemand hier werkelijk dat die componist alleen gaat rondfietsen vlak voor het concert en dan ook nog eens de tijd vergeet?!

Een handjevol scènes werkt en ik vond het nog wel mooi om te zien hoe de componist dat liedje wist te maken voor die vrouw die mishandelt werd. Het liedje zelf vond ik niet meteen bijzonder, maar hoe hij de inspiratie ervoor bereikte vond ik wel interessant.

As It Is in Heaven is een moeilijke film om te maken, omdat het bij een slechte uitwerking nogal snel lijkt op een film die verliefd is op zichzelf. De componist uit de film wil de haren van mensen openen en de film wil dat ook. Het werkt schijnbaar voor velen, maar ik zet liever nog eens It's a Wonderful Life op.
2*

Heel vermakelijk filmpje dat richting einde toch net een beetje te wordt. Eerste anderhalfuur is het echter een lekker feel good filmpje met ook heel behoorlijke acteerprestaties. De cliche's zijn ook in die periode niet van de lucht maar echt storend werkt het niet. Helaas richting einde dus wel en daarom komt As it is in Heaven niet boven de 3,5 ster uit.

Mooie film waarin Michael Nyqvist en Frida Hallgren de film echt op sleeptouw nemen. De film bevat prachtige scénes en zelfs soms wat ontroerend, maar het ligt er jammergenoeg té dik op allemaal. Regisseur Pollak wil op een makkelijke manier de harten van de kijkers veroveren, maar doet dat te opvallend in deze film. Scénes die sterk moeten zijn worden vooral tot stand gebracht door ongeloofwaaridge dingen. Neem nou het einde, want die was mooi, maar aan de andere kant gewoon veels te veel van het goede. Iedereen die ineens begint te zingen terwijl de dirigent doodgaat? Een aantal personages was ook behoorlijk irritant, zoals die vreselijke pastoor. Brrr, daar kreeg ik geregeld de bibbers van. Daarnaast is de chemie tussen de twee hoofdrolspelers wel weer goed en is de uitstraling van Hallgren onbetaalbaar, prachtig! Een beetje voorspelbaar dat wel, ongeloofwaaridg ook en veel clichés die voorbij komen vliegen, maar toch vond ik het wel een mooie film. Jammer dat het er allemaal wat té dik op ligt.

Frida Hallgren straalt inderdaad in deze bijwijlen sentimentele prent. Nergens ging ik me storen aan de meligheid, maar het is toch niet de cinema waar ik van hou. As It Is In Heaven is een beetje een belegen film, waarbij de genreaanduiding "familie" soms in gedachten opdoemt.

Anderzijds moet ik er aan toevoegen dat ie me nergens op de zenuwen ging werken, en dat de nood om op de klok te kijken wegbleef, niettegenstaande Så Som I Himmelen pas afklokt na meer dan twee uur.

Ook de koormuziek en het bijbehorende collectieve blij-gevoel zullen sommigen wellicht bekoren, maar mij zegt het allemaal niet zoveel. Gelukkig overdrijft Pollak hier niet te zwaar in en zorgt hij ook voor wat tegengewicht, hoewel de "booswichten" in deze film toch wat meer nuance konden gebruiken.

Voor mij was dit een film waar heel veel aan schort, maar eigenlijk vond ik As It Is In Heaven best nog wel genietbaar.

Erg mooie film.

Wat mij betreft een pareltje tussen al het grote commerciële Hollywood-geweld. Een film met een simpel verhaal waarin desondanks veel verschillende thema's worden aangesneden: emancipatie van de vrouw, pesterij, een stiekeme verliefdheid, positie van de kerk en de belangrijkste, de kracht van muziek. En juist in dit simpele verhaal ligt de kracht van dit verhaal.

Om te beginnen zet Nyqvist een zeer overtuigende rol neer. Hij illustreert in het begin van de film perfect de somberheid, uitputting en eenzaamheid van zijn personage neer. Wanneer hij vervolgens terugkeert naar zijn geboorteplaats, zie je dat hij langzaam uitgroeit naar een meer open houding. Bovendien prachtig om te zien wat hij allemaal teweegbrengt in zijn geboorteplaats. Het lijkt wellicht een beetje standaard: buitenstaander komt in een nieuwe omgeving en veroorzaakt een golf aan veranderingen (zoals in bijv. One Flew Over The Cuckoo's Nest), maar het is allemaal heel subtiel gedaan hier. Nyqvist is geen wereldveranderaar, maar inspireert wel de mensen in zijn dorp met zijn voorliefde voor muziek.

Ook de relatie tussen Nyqvist en Hallgren is prachtig uitgewerkt. De chemie tussen beide spat van het scherm af. Hallgren zet ook een prachtige wijze haar personage neer. Haar personage is levendig, jong en heel erg open, een soort tegenpool van dat van Nyqvist. Ze steelt werkelijk de show en is een genot om naar te kijken.

Qua regie is het allemaal ook prachtig gedaan. Erg mooie decors en zo af en toe zeer mooie shots van het platteland van Zweden. Alles is bovendien voorzien van prachtige muziek. Hoogtepunt qua muziek is Gabriella's lied.

Noem het verder cliché's wat de film toont en je hebt niet eens ongelijk. De karakters zijn allemaal heel erg ééndimensionaal en worden neergezet als stereotypes. Toch schuilt hierin juist weer de kracht van de film, de simpelheid en eerlijkheid waarmee deze personages worden neergezet zorgt er juist voor dat je ze met jezelf identificeert.

Soms leunt de film wel heel dicht tegen het sentimentele aan en had het van mij iets subtieler gemogen, maar al met al vond ik dit een prachtige film. Lijkt me wel een typisch gevalletje van 'hate-it-or-love-it'. Ik kan me aan de ene kant goed voorstellen dat dit niet helemaal je ding is, maar ik vind dat je de film wel heel erg tekort doet als je dit afdoet als een sentimentele miskleun.

Film is aan de lange kant, maar verveelde mij geen moment. 4*

Gezien met de familie en verwachtte eigenlijk een slechte RTL 8 film, maar had ook nog niet hier gekeken op Moviemeter hoe hij stond aangeschreven. Maar ik ben erg verrast door deze film.
Natuurlijk is het wat cliché, en ook redelijk voorspelbaar AL had ik niet verwacht dat hij zou sterven op het eind, maar dat gaf toch wel weer een warm gevoel, ondanks dat hij overleed heeft hij toch zijn droom vervult . Het einde is dus prachtig. Ik vond het verhaal ook zeer aangenaam.
Muziek was ook mooi, terwijl ik niet echt iemand ben van kerk/koormuziek. Maar het gaf toch iets mee aan de film, en de harmonie van de spelers. Want de cast is gewoon top en vooral Michael Nyqvist. Dit is mijn eerste Zweedse film, maar het smaakt in ieder geval naar meer.
De lange speelduur van de film viel me niet eens op. De film is dusdanig boeiend dat de tijd voorbij vliegt.

4*

Een geslaagde Frank Capra formulefilm van de 21ste eeuw.

Een warme boodschap, een happy end en een ode aan de mens, liefde en kunst maken deze film een fijne ervaring. Meer dan bij Capra is er meer uit te halen dan de overheersende thema´s, wat een pre is.

Geen grootste cinema, daarvoor is het al te vaak eerder gedaan.

Grappig trouwens om te zien dat halverwege de film Daniel zijn handen in de lucht zwaait, wat niet toevallig erg lijkt op die bokser uit ´de beste feelgood movie ooit´,.. Rocky

Een fijne film en de moeite voor de liefhebbers.

Frida Hallgren haar gilmlach is sowieso al een reden om te kijken.

Vreselijke film. Wat was ik blij dat hij afgelopen was. Een typische Arthouse film, waarbij de gemiddelde leeftijd van het publiek volgens mij ver boven de vijftig ligt. Drama ten top. Vreselijke muziek. Deze film staat bij mij hoog in de flop 10 als ik een film om de muziek moet beoordelen. Film heeft alles om mij de bioscoop uit te jagen. Behalve de vreselijke koormuziek druipt de overdreven sentimentaliteit er van af, dan komt er ook nog de kerk en de dominee bij te pas. Wat het thema betreft zou je haast zeggen dat deze film 50 jaar geleden gemaakt is.

Deze film is dus absoluut niet aan mij besteed. Neen, ik mag dan wel gisteren 60 geworden zijn; ik geniet tig keer zo veel van een film van Tarentino, die nergens over gaat, dan van een sentimentele draak zoals "As it is in Heaven", een film die voor mij alles behalve hemels is.

1,0*

Helemaal mee eens. Werkelijk een prachtige vrouw met zoveel positieve energie. In tegenstelling tot de meeste andere cliché karakters wist zij mij wel te overtuigen.

De vergelijking met één van mijn favoriete regisseurs is al gemaakt, namelijk met Frank Capra. Helaas bereikt deze film nooit dat niveau. Hoe gek het ook klinkt, maar de films van Capra bevatten veel meer subtiliteit dan deze film. Deze film weet het soms op zo'n manier te overdrijven dat het irritatie wekt. Heel jammer. Toch heb ik mij best vermaakt. Ook voornamelijk door Hallgren die zeker voor de helft van de drie sterren heeft gezorgd.

Sterk drama is dit. Nederlandse filmhuizen hebben een paar jaar geleden overuren gedraaid met het draaien van deze Zweedse film. Nu zijn er ook veel mensen (van middelbare leeftijd) die in een koor zitten en dus door zo'n film gelokt worden naar het filmhuis. Het moet voor sommigen dan ook vast een feest (alhoewel?) van herkenning zijn hoe een groep individuen zich samen gedraagt en wat voor allerlei gevolgen dat kan hebben. De film heeft de hele tijd iets soaps-achtigs over zich heen, maar daar kon ik wel meeleven. De verschillende gebeurtenissen deden 'echt' en ook oprecht aan.

As It is in Heaven, erg tegenvallend. Ik had echt gedacht dat dit echt iets voor mij was.

Lang niet slecht, maar vooral aan het einde vond ik het toch wel erg sentimenteel, bijna ongepast als je net het eerste deel hebt gezien. De acteerprestaties waren oké, de muziek vrij beroerd (kwestie van smaak) dus al met al voor mij een zeer gemiddeld filmpje.

Herkende meer comedy dan drama in de film.

Misschien omdat sommige scenes er zo overgaan en zo boerkneuterig zijn dat het wel erg grappig werd. Het "In De Gloria" gevoel zeg maar.

Of je het nu kapotanalyseert of gewoon over je heen laat komen, na vijf minuten voel je het al komen, van in je kleine teen tot in je haar dat ondertussan al recht omhoog is gaan staan. Een lompe, verouderde boerengemeenschap wordt "gered" door de man van de wereld, mijn zijn verworven inzichten. Gejank en geëmmer, kneuterigheid en een paar komisch bedoelde feel-good scenes moeten een gevoel van echtheid neerzetten. Ik ben er zelf van weggevlucht ooit, dus veel punten scoor je er niet mee bij mij.

Verder lelijk (lelijk!) in beeld gebracht, met als dieptepunt het camerawerk tijdens het eerste concert. Muziekkeuze was ook niet bepaald geweldig, acteerwerk vooral erg dik aangezet en over-the-top. De dominee's vrouw toen Daniel ontslagen werd ... alsof ze net haar vier kinderen verloren was aan een serie-verkrachter.

Twee uur is ook veel te lang, sommige delen vervelen echter niet echt, andere zijn dan weer bijna onmogelijk om door te komen.

En wat mij verder wel opviel was het ontbreken van een politieman in het select groepje dorpsbewoners. Zo'n figuur loopt er toch meestal wel bij, zeker in zo'n kleine gemeenschap. Al zal dat wat lastig geweest zijn gezien het mishandelingsverhaaltje.

1.0*, had eigenlijk erger verwacht toen Apollinisch de vergelijking maakte met Etre en Avoir, maar qua kneuterigheid kon dit toch ook weer tellen. Waardig toplijstmateriaal.

Ik vond het maar een matige film. Laat ik vooropstellen dat het acteerwerk van Michael Nyqvist en Frida Hallgren in ieder geval meer dan goed is en er vooral ook bij de scènes tussen hun samen een grote chemie tussen beiden hangt. De rest van de film heeft echter teveel minpunten. Allereerst zijn de personages te zwart-wit. Vooral Nyqvist kan niets dan goed doen en is de “held” van het dorpje en de man tegen wie iedereen opkijkt. De pastoor daarentegen wordt juist weer heel zwart afgebeeld met bijvoorbeeld zijn collectie van stiekeme “vieze”boekjes”. Het is trouwens wel een enorm irritant personage, maar dat terzijde. Daarnaast is de muziek erg matig, maar goed dat is natuurlijk een kwestie van smaak.

Het verhaaltje verloopt uiteindelijk wel een beetje zoals verwacht, al probeert regisseur Pollak makkelijk te scoren, door op het eind met quasi sentimenteel gedoe op de proppen te komen. Net als enkele anderen hier stoorde ik mij enorm aan het belachelijke einde van de film. Totaal ongeloofwaardig en overdreven sentimenteel gedrag, wat eigenlijk in geen verhouding staat tot de rest van de film.

Op zich verveelt de film niet en de ruime twee uur dat de film duurt zijn zo om, maar het gebrek aansubtiliteit en het enorm zwakke einde zorgen er voor dat de film uitkomt op een ruime onvoldoende. Als koorfilm is Les Choristes wat mij betreft dan een stuk beter geslaagd.

2,0*

Ik weet niet precies wat ik met deze film heb. Het is misschien wel de enige film waarom ik ooit oprecht heel erg hard heb moeten huilen. Vrij onvoorstelbaar, huilen tijdens een film... dat vind ik dus ook, maar het is gebeurd. Zelfs na latere viewings nog. Zeer bizar.

Inmiddels heb ik deze film al een keer of 6 bekeken en ik vind het nog steeds prachtig om te zien, elke keer weer. Het zijn de karakters die het 'm doen in deze film, het is zo'n grote groep vrolijke Noorse typjes, je moet wel van ze houden. De fietsenmaker, de cassiere, de (fan-tas-tisch neergezette) dirigent, etc.

Dit is echt een film die ik geweldig vind door de herinneringen en het interesseert me dan ook vrij weinig wat andere mensen er van vinden, ik kwam er achter dat er nogal wat negatieve recensies op Moviemeter staan, maar ach. Ik kan gewoon niets anders dan van deze film houden. Zelfs de meest afgezaagde gedeeltes, met de solo van de gekwetste echtgenote en de laatste scene doen me de haren elke keer weer overeind staan.

een afgrijselijke film. voorspelbaar tot en met. ik heb hiermee tijd van mijn leven verspeeld, bega alsjeblieft niet dezelfde fout. kruising tussen The Sound of Music en Sister Act 2. walgelijk!

Erg mooie film!

Ook geweldig acteer werk, zoals bijvoorbeeld de dominee niet goed wordt. Ronduit geweldig, daarom van mij 5 sterren. Echt genoten.

Gisteravond gekeken op Nederland2 en wat een film zeg ! De film wist altijd al mijn aandacht te trekken in de winkels, maar nooit meegenomen of de kans gegeven. Gelukkig kwam die op de tv en heb ik hem gekeken; iets wat ik veel eerder al had moeten doen!
Een prachtige film met allerlei verschillende verhaallijnen en persoonlijke problemen die op een vrij heftige manier worden besproken. Toch vond ik de film vrij luchtig en in zekere zin humoristisch. Positief. Erg vermakelijke koor scènes- deed mij bijna zingen: wat ik totaal niet kan. Het verhaal komt tot zijn hoogtepunt wanneer de vredige sterfscène begint en dan stopt. Toch wel een vredig einde met zoveel drama. De cast is erg leuk om naar te kijken- dat bedoel ik niet op seksistische wijze maar meer dat het gewoon grappige en leuke mensen (al) qua uiterlijk zijn. De liefde voor de cast wordt alleen maar versterkt door ook een inkijk te krijgen van hun persoonlijke problemen. Ja, ik was er stil van op het eind. Een prachtige film. 4... Ach, wat maakt het uit: 4,5 ster!

Hoe spijtig dat het naar het einde toe meer en meer melodramatisch, melig en softy wordt, want voorheen was het bijwijlen echt hartverwarmend. Puike acteurs, zeg, perfect in hun rol, met de meeste waardering voor de levenslustige rol van Frida Hallgren.

Mooi en aangrijpend drama dat zich afspeelt in een prachtig pitoresk plaatsje midden in Zweden.
Cinematografisch biedt de film weinig vernieuwends, maar dat makt me geen donder uit. Het gaat puur om de band die Nyqvist opbouwt met de leden van het koor/dorpsmensen. De regisseur neemt lekker lang de tijd, waardoor alles natuurgetrouw overkomt en je met een lekker gevoel achter blijft zitten.

Soms was het personage van Nyqvist wel ietsje moeilijk te doorgronden, maar eigenlijk weet je wel ook wel dat ie zo is. Een persoon dat moeilijk mensen in z´n leven laat en moeilijk van iemand kan houden.
Wel jammer dat het einde ietwat geforceerd overkomt met die hartaanval, blijf het raar vinden dat de beste man even een fietstripje moet doen vlak voordat hij met het koor moet optreden. Volgde dat niet helemaal.

Voor de rest een prima drama dat genoeg leuke momenten kent. Oh ja, de muziek in de film is ook behoorlijk prachtig!

3,5*

super film! goed verhaal! romantiek, drama, realiteit, confronterend (voor zwart-wit kijkende kerkgangers helemaal), mooie beelden en emotioneel.

voor velen een film om tot nieuwe inzichten en ontwikkeling te komen.

als er nou nog meer van dit soort films gemaakt werden! of kent iemand er nog één? Ik hou me aanbevolen, stuur maar een berichtje! Dank! En thanks Kay Pollak, voor deze geweldige film!

super film!

De uitspraak 'briljant, in al zijn eenvoud' is op deze film zeker van toepassing. De verhaallijn trok mij niet echt aan, maar ik heb hem op aanraden toch gekeken. En wat een prachtige film is het toch.

De film neemt rustig de tijd om het verhaal te vertellen en kabbelt lekker door, met daartussen in een aantal zeer ontroerende/spannende scènes. De personages zijn interessant en ik kan er me goed in inleven. Wereldwijde issues zie je hier terug in slechts een gemeenschap en dat is de kracht van de film.

Op het einde lijkt alles samen te komen in een suikerzoet 'iedereen leefde nog lang en gelukkig' einde, maar dat is dan ook weer niet het geval. Hoewel droevig, is het einde prachtig en sluit het de film perfect af. Geniale, zeer aparte film.

Je hoeft geen liefhebber van koormuziek te zijn om te genieten van deze emotionele rollercoaster, waarin allerlei stemmingen elkaar in razende vaart afwisselen.

Een film vol hoogtepunten met schitterend acteerwerk en als kers op de taart de ontroerende vertolking van de titelsong door Helen Sjöholm. Prachtig, maar dat geldt zonder meer voor heel de film.

Een absoluut meesterwerk van regisseur Kaj Pollak en zijn acteurs, waarvoor ik meteen een plaatsje vrij maak in mijn top-10.

Voor een film met een dusdanige cultstatus vond ik het soms nogal sentimenteel, voorspelbaar en, in hoe dik het er allemaal bovenop lag, ongeloofwaardig. God beware ons als hier ooit een Hollywood-remake van wordt gemaakt, het glazuur op mijn tanden zou het niet overleven. Op z'n Scandinavisch was het nog goed te doen, met fraaie muziek en setting en voldoende lelijke karakterkoppen en aandoenlijke interactie van (met name) de bijrolspelers. In de kern deugt deze film wel, waardoor iedereen met zijn hart op de juiste plaats er wel plezier aan kan beleven, mits ze in het bezit zijn van de benodigde sweet tooth.

Een goede drama/romantiek/muziek film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi landschap (sneeuw), dat weet je hoe

eruit zit over de omgeving Zweden...

In het begin een beetje te snel camerawerk...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Redelijk mooi HD kwaliteit, veel geruis...

Geen topper film, maar alleen wel moeite waard...

Dit leek me een film in een besloten dorpje stijl Adams Æbler of Italiensk for Begyndere. Maar ik mis in deze film helaas die combinatie van realiteit en fantasy. Dit is meer een combinatie van meligheid en absurdisme. Ik kan maar niet in de film komen, het kabbelt maar verder. Een film zonder ziel als het ware, waar meer in zit. Niet bepaald mijn ding dus.