Så som i Himmelen (2004)

Brilliante film.

Zonet bekeken, de adrenaline stroomt nog volop door mijn lichaam... de emoties zijn nog zéér hoog... dit is zo'n film zoals er veel te weinig gemaakt worden;

Het doet je nadenken over waarden, over sociale structuren, over mensen, over gevoelens.

Ik plaats dit nèt zo hoog als bijvoorbeeld Le Huitième Jour... dit is zo'n zeldzaam prachtige film, wat de filmcritici er ook van denken.

Dit was genieten van begin tot eind. En dat voor een Zweedse film, die ik meestal erg traag, lamlendig traag vind, deze is gewoon perfect voor mij.

Topper! ****1/2

Van zo'n film kan ik ook niet begrijpen dat er mensen zijn die hier niets aan vinden, dan denk ik; dààr mankeert iets aan...

Ik heb deze prachtfilm meteen mijn toptien ingeloodst.

Staat al in eerdere posts aangegeven waar ik me bij aansluit, veel cliche's en sentiment van het niveau RTL.

Verder mankeert mij niets hoor

Die maken dan dat ik het geen 5* maar 4,5* geef.

Schaamteloos sentimenteelen suikerzoet, las ik in een recensie. Maar waarom vond ik "As it is in Heaven" toch zo mooi? Omdat de film me raakte, omdat het allemaal zo dichtbij bleef, omdat de film zo puur is.

soms zie ik een film die briljant in elkaar zit, cinematografisch prachtig is en het acteerwerk uitmuntend, maar het geheel me toch weinig doet en de film me dan toch wat onvoldaan achterlaat. Ik was daarom ook erg blij eindelijk weer eens GERAAKT te worden door een film ! Noem het goedkoop sentiment, noem het suikerzoet, WHA EVA Ik heb genoten en zette de TV uit met een glimlach op m'n gezicht

4.5 *

Ik vind dit een hele mooie film, simpel maar het raakt wel. De casting vind ik ook ontzettend goed, en ik ben blij dat het geen Amerikaanse/Engelse film is, de taal doet het hem juist goed.

Absoluut 5 sterren waard.

Ik had hier niet meteen hoge verwachtingen van, maar zo slecht als ik hem vond had ik niet verwacht. As It Is in Heaven is een film van het ergste soort: een film die oprecht probeert over te komen maar absoluut niet zo aanvoelt. Er deugde zelfs bijzonder weinig van.

De film is vooral op dramatisch gebied gewoon te veel van het goede. De dilemma's waarmee alle personages zitten behoren uit het leven gegrepen te zijn (en dat zijn ze technisch gezien ook), maar men heeft toch duidelijk meer naar de soapvariant van het leven gekeken. Het voelde allemaal opgeblazen aan en erger nog: er zat er veel te veel van in. Met name de belachelijke manier waarop de pastoor een rol speelt in dit gebeuren en tenenkrommende moment waarop er een geestelijk gehandicapte bijgehaald wordt halen het bloed onder de nagels vandaan. De hoofdpersoon vond ik uiteindelijk ook vervelend, omdat hij als 100% perfect getoond werd.

En dan de climax: het had gewoon niet slechter gekund. Het lijkt allemaal heel diep en poëtisch, maar het komt gewoon heel slecht over. Dat het koor uit zichzelf begon te zingen kon nog net, maar dat dan ineens het publiek mee gaat doen is gewoon flauwekul. Toen die eerste man in de zaal opstond en mee ging zingen dacht ik zelfs even dat hij dat deed om de spot te drijven met het koor. Als klap op de vuurpijl krijgen we er nog een onzinnige sterfscène achteraan. Al was het beeld waarop de componist met een bebloed hoofd op het toilet zat nog interessant. Zoiets lijkt rechtstreeks uit een Lynch- of Buñuelfilm te komen. Hier heeft het nog niets te zoeken. Evenals de honderste variant op het lopen door de korenvelden in Gladiatorstijl. En geloofd er iemand hier werkelijk dat die componist alleen gaat rondfietsen vlak voor het concert en dan ook nog eens de tijd vergeet?!

Een handjevol scènes werkt en ik vond het nog wel mooi om te zien hoe de componist dat liedje wist te maken voor die vrouw die mishandelt werd. Het liedje zelf vond ik niet meteen bijzonder, maar hoe hij de inspiratie ervoor bereikte vond ik wel interessant.

As It Is in Heaven is een moeilijke film om te maken, omdat het bij een slechte uitwerking nogal snel lijkt op een film die verliefd is op zichzelf. De componist uit de film wil de haren van mensen openen en de film wil dat ook. Het werkt schijnbaar voor velen, maar ik zet liever nog eens It's a Wonderful Life op.
2*

Mijn idee, The One Ring

Tjonge, wat een verschillende reacties op deze film! Ik kan begrijpen dat sommigen het er te dik op vonden liggen, maar ik heb me daar totaal niet aan geergerd. Ik vond het een heerlijke film. En het einde vond ik juist het mooiste - afgezien van de solo van Gabriella - aan de hele film.
Cliche's...so what? Gewoon genieten van de film. Laat je meeslepen door de emoties, de beelden, de muziek..

Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze film gezien heb, dus ik kan alle details niet goed meer beoordelen, maar ik weet nog wel dat ik met open mond heb staan kijken en dat de film me al die tijd nog goed is bijgebleven. Hele aparte sfeer.

Hele mooie film

zit mooi in elkaar en indrukwekkend einde.

zoals anderen al zeggen zit er veel emotie in de film en het komt ook erg puur over .

vlak na deze film keek ik de nieuwste batman film

die viel toch in het niet vergeleken met deze.

Vreemd! Het is toch hetzelfde type film...

Heel vermakelijk filmpje dat richting einde toch net een beetje te wordt. Eerste anderhalfuur is het echter een lekker feel good filmpje met ook heel behoorlijke acteerprestaties. De cliche's zijn ook in die periode niet van de lucht maar echt storend werkt het niet. Helaas richting einde dus wel en daarom komt As it is in Heaven niet boven de 3,5 ster uit.

De film is zo duidelijk als wat. Er valt niet veel na te denken. Er wordt niet gespeeld met clichés. Het zijn clichés. Dat ene beeld is vooral slechte smaak. Ik zou niet weten wat de diepere gedachte erachter moet zijn. Zeker niets Lynchiaans.

Dankjewel, maar in jouw gequote bericht staan geen grote spelfouten. Misschien een d-t fout, maar dat maakt een bericht niet onleesbaar.

Mooie film waarin Michael Nyqvist en Frida Hallgren de film echt op sleeptouw nemen. De film bevat prachtige scénes en zelfs soms wat ontroerend, maar het ligt er jammergenoeg té dik op allemaal. Regisseur Pollak wil op een makkelijke manier de harten van de kijkers veroveren, maar doet dat te opvallend in deze film. Scénes die sterk moeten zijn worden vooral tot stand gebracht door ongeloofwaaridge dingen. Neem nou het einde, want die was mooi, maar aan de andere kant gewoon veels te veel van het goede. Iedereen die ineens begint te zingen terwijl de dirigent doodgaat? Een aantal personages was ook behoorlijk irritant, zoals die vreselijke pastoor. Brrr, daar kreeg ik geregeld de bibbers van. Daarnaast is de chemie tussen de twee hoofdrolspelers wel weer goed en is de uitstraling van Hallgren onbetaalbaar, prachtig! Een beetje voorspelbaar dat wel, ongeloofwaaridg ook en veel clichés die voorbij komen vliegen, maar toch vond ik het wel een mooie film. Jammer dat het er allemaal wat té dik op ligt.

Frida Hallgren straalt inderdaad in deze bijwijlen sentimentele prent. Nergens ging ik me storen aan de meligheid, maar het is toch niet de cinema waar ik van hou. As It Is In Heaven is een beetje een belegen film, waarbij de genreaanduiding "familie" soms in gedachten opdoemt.

Anderzijds moet ik er aan toevoegen dat ie me nergens op de zenuwen ging werken, en dat de nood om op de klok te kijken wegbleef, niettegenstaande Så Som I Himmelen pas afklokt na meer dan twee uur.

Ook de koormuziek en het bijbehorende collectieve blij-gevoel zullen sommigen wellicht bekoren, maar mij zegt het allemaal niet zoveel. Gelukkig overdrijft Pollak hier niet te zwaar in en zorgt hij ook voor wat tegengewicht, hoewel de "booswichten" in deze film toch wat meer nuance konden gebruiken.

Voor mij was dit een film waar heel veel aan schort, maar eigenlijk vond ik As It Is In Heaven best nog wel genietbaar.

Lange maar mooie film. Nog meer redenen om gewoon te zeggen wat je wilt zeggen en dat je niets moet in het leven. Een aanrader!

Erg mooie film.

Wat mij betreft een pareltje tussen al het grote commerciële Hollywood-geweld. Een film met een simpel verhaal waarin desondanks veel verschillende thema's worden aangesneden: emancipatie van de vrouw, pesterij, een stiekeme verliefdheid, positie van de kerk en de belangrijkste, de kracht van muziek. En juist in dit simpele verhaal ligt de kracht van dit verhaal.

Om te beginnen zet Nyqvist een zeer overtuigende rol neer. Hij illustreert in het begin van de film perfect de somberheid, uitputting en eenzaamheid van zijn personage neer. Wanneer hij vervolgens terugkeert naar zijn geboorteplaats, zie je dat hij langzaam uitgroeit naar een meer open houding. Bovendien prachtig om te zien wat hij allemaal teweegbrengt in zijn geboorteplaats. Het lijkt wellicht een beetje standaard: buitenstaander komt in een nieuwe omgeving en veroorzaakt een golf aan veranderingen (zoals in bijv. One Flew Over The Cuckoo's Nest), maar het is allemaal heel subtiel gedaan hier. Nyqvist is geen wereldveranderaar, maar inspireert wel de mensen in zijn dorp met zijn voorliefde voor muziek.

Ook de relatie tussen Nyqvist en Hallgren is prachtig uitgewerkt. De chemie tussen beide spat van het scherm af. Hallgren zet ook een prachtige wijze haar personage neer. Haar personage is levendig, jong en heel erg open, een soort tegenpool van dat van Nyqvist. Ze steelt werkelijk de show en is een genot om naar te kijken.

Qua regie is het allemaal ook prachtig gedaan. Erg mooie decors en zo af en toe zeer mooie shots van het platteland van Zweden. Alles is bovendien voorzien van prachtige muziek. Hoogtepunt qua muziek is Gabriella's lied.

Noem het verder cliché's wat de film toont en je hebt niet eens ongelijk. De karakters zijn allemaal heel erg ééndimensionaal en worden neergezet als stereotypes. Toch schuilt hierin juist weer de kracht van de film, de simpelheid en eerlijkheid waarmee deze personages worden neergezet zorgt er juist voor dat je ze met jezelf identificeert.

Soms leunt de film wel heel dicht tegen het sentimentele aan en had het van mij iets subtieler gemogen, maar al met al vond ik dit een prachtige film. Lijkt me wel een typisch gevalletje van 'hate-it-or-love-it'. Ik kan me aan de ene kant goed voorstellen dat dit niet helemaal je ding is, maar ik vind dat je de film wel heel erg tekort doet als je dit afdoet als een sentimentele miskleun.

Film is aan de lange kant, maar verveelde mij geen moment. 4*

prachtige film met een magisch einde. genoten vn de eerste tot de laatste minuut. mooie verhaallijnen en goede acteurs. alleen de poster is wat goedkoop en zoetsappig, niet echt uitnodigend!

wel een dikke aanrader voor de liefhebber van drama met een vleugje humor... 4

Gezien met de familie en verwachtte eigenlijk een slechte RTL 8 film, maar had ook nog niet hier gekeken op Moviemeter hoe hij stond aangeschreven. Maar ik ben erg verrast door deze film.
Natuurlijk is het wat cliché, en ook redelijk voorspelbaar AL had ik niet verwacht dat hij zou sterven op het eind, maar dat gaf toch wel weer een warm gevoel, ondanks dat hij overleed heeft hij toch zijn droom vervult . Het einde is dus prachtig. Ik vond het verhaal ook zeer aangenaam.
Muziek was ook mooi, terwijl ik niet echt iemand ben van kerk/koormuziek. Maar het gaf toch iets mee aan de film, en de harmonie van de spelers. Want de cast is gewoon top en vooral Michael Nyqvist. Dit is mijn eerste Zweedse film, maar het smaakt in ieder geval naar meer.
De lange speelduur van de film viel me niet eens op. De film is dusdanig boeiend dat de tijd voorbij vliegt.

4*

Deze nu aan het opnemen op nederland 2.. ben benieuwd

Typisch zo'n film die je of helemaal kapot kunt analyseren, het is namelijk super makkelijk allerhande scenes neer te sabelen, of alles een beetje over je heen laten komen.

Bij mij was het een beetje beide maar uiteindelijk overheerst toch wel een positief gevoel.

Deze hemels mooie film laat zien waartoe mensen in staat zijn als ze leren te luisteren naar hun echte gevoel, hun echte verlangen en hun echte wil. Op dat moment zijn mensen in staat zich los te weken van opgelegde conventies. Michael Nyqvist en Frida Hallgren spatten van het scherm af. Je moet naar mijn mening van steen zijn als deze film je niet weet te ontroeren. Deze film heeft mij bijzonder weten te raken. De betoverende muziek en het prachtige natuurschoon zijn de slagroom op de taart van dit meesterwerk.

Een geslaagde Frank Capra formulefilm van de 21ste eeuw.

Een warme boodschap, een happy end en een ode aan de mens, liefde en kunst maken deze film een fijne ervaring. Meer dan bij Capra is er meer uit te halen dan de overheersende thema´s, wat een pre is.

Geen grootste cinema, daarvoor is het al te vaak eerder gedaan.

Grappig trouwens om te zien dat halverwege de film Daniel zijn handen in de lucht zwaait, wat niet toevallig erg lijkt op die bokser uit ´de beste feelgood movie ooit´,.. Rocky

Een fijne film en de moeite voor de liefhebbers.

Frida Hallgren haar gilmlach is sowieso al een reden om te kijken.

Gisteren opnieuw gekeken en zo mogelijk nóg meer onder de indruk dan bij de eerste kijkbeurt. Kippenvel! Verhoog mijn stem en een plekje in mijn top 10.

Wonderschone film die mij diep heeft geraakt. Een prachtige pastiche van het dorpsleven met al zijn positieve en negatieve kanten. Van het benauwende van dertig jarige geheimen waar niemand werk van maakt, waar mensen, zonder dat anderen daar acht op slaan al dertig jaar onder leiden, tot en met de echt oprechte en betoverende kinderlijkheid van volwassenen die muren slopen die anders tot in eeuwigheid blijven staan. Een echte ‘mensen film’ waarbij de hoofdrol wordt gespeeld door muziek: de enige kunstvorm die de vijfde dimensie weet te bereiken en die direct invloed heeft op het leven van alledag.

typerend vind ik dat velen het een prachtige film vinden, iedereen heeft het verlangen om simpelweg zichzelf te zijn en te blijven, zonder angst, puur, exact zoals je bent zonder schaamte en zonder manipulatie

feit is dat het overgrote deel van de mensen op de wereld niet in staat is op die manier te leven, ondanks dat verlangen

dat maakt dat de film je zo grijpt

iedereen snapt het, en iedereen zou zichzelf moeten kunnen zijn

heerlijke film, ik ben altijd erg blij met dit soort scandinavische films