Så som i Himmelen (2004)

Echt een hele bijzondere film!. En ik was moe.. en wilde op bed gaan maar deze film prikkelde mij steeds weer en ik moest m uit zien. nogmaals een bijzondere film!

Vreselijke film. Wat was ik blij dat hij afgelopen was. Een typische Arthouse film, waarbij de gemiddelde leeftijd van het publiek volgens mij ver boven de vijftig ligt. Drama ten top. Vreselijke muziek. Deze film staat bij mij hoog in de flop 10 als ik een film om de muziek moet beoordelen. Film heeft alles om mij de bioscoop uit te jagen. Behalve de vreselijke koormuziek druipt de overdreven sentimentaliteit er van af, dan komt er ook nog de kerk en de dominee bij te pas. Wat het thema betreft zou je haast zeggen dat deze film 50 jaar geleden gemaakt is.

Deze film is dus absoluut niet aan mij besteed. Neen, ik mag dan wel gisteren 60 geworden zijn; ik geniet tig keer zo veel van een film van Tarentino, die nergens over gaat, dan van een sentimentele draak zoals "As it is in Heaven", een film die voor mij alles behalve hemels is.

1,0*

Het aardige vind ik wel dat de makers echt durven te kiezen voor het sentiment. Ze laten de kijker niet echt stilstaan bij het 'hm.. dit is wel heel zoet..'. en 'is dit nog wel echt serieus te nemen' maar gooien er gelijk 3 lagen extra overheen.

Dat werkt toch wat beter dan het gangbare halve werk en getuigt toch van enig lef. De enige film die ik ken die wat vergelijkbaar is is August Rush, echter daar werkte het voor mij totaal niet en kwam het juist steeds nepper over.

Helemaal mee eens. Werkelijk een prachtige vrouw met zoveel positieve energie. In tegenstelling tot de meeste andere cliché karakters wist zij mij wel te overtuigen.

De vergelijking met één van mijn favoriete regisseurs is al gemaakt, namelijk met Frank Capra. Helaas bereikt deze film nooit dat niveau. Hoe gek het ook klinkt, maar de films van Capra bevatten veel meer subtiliteit dan deze film. Deze film weet het soms op zo'n manier te overdrijven dat het irritatie wekt. Heel jammer. Toch heb ik mij best vermaakt. Ook voornamelijk door Hallgren die zeker voor de helft van de drie sterren heeft gezorgd.

Wat een pareltje van een film. Er komt wat godsdienstwaanzin bij kijken. Was het nodig of niet? Ik weet het niet. Ik houd er wel van als in een film deze waanzin "te kijk wordt gezet". Kan me niet vaak genoeg gebeuren. Maar dat is eigenlijk een ander verhaal.

Aparte films maken ze daar soms in het Hoge Noorden.

Wij zijn de Amerikaanse pulp gewend en dan is dit een verademing.

En als je gek bent van Amerikaanse pulp,tja,dan zal deze film je minder kunnen bekoren.

Voor mij gewoon een 5. Einde verhaal.

Het door Frida Hallgren gespeelde personage spat van het scherm af. Dat is toch puur sentiment. Ik krijg nieuwe energie van zo'n heerlijke vrouw. Wat is daar in hemelsnaam overdreven sentimentaliteit aan?

Ik meende het eea toch duidelijk toegelicht te hebben. Laat ik maar eens beginnen te zeggen dat ik deze film heb bekeken omdat hij goede recensies heeft gehad en bovendien ook nog een top 250 notering bij MM heeft. Hoe je een film beoordeelt is een kwestie van smaak en dat geldt zeker ook voor muziek. De (koor)muziek - dat heb ik al gezegd - vond ik afschuwelijk. Verder kon ik mij echt niet inleven in de personages. Onderwerpen zoals kerk, dominee, meneer pastoor etc werken bij mij afstotend, wat allemaal te maken heeft met mijn bar slechte ervaringen met het instituut kerk. Het einde van de film vond ik helemaal om te huilen. Nu krijgt die arme man ineens een hartinfarct. Oh wat zielig". Als we het dan toch over puur sentiment hebben, dan geef mij maar een film zoals "Caos Calmo" waarbij de hoofdpersoon er op het eind van de film er tenminste sterk uitkomt.
NB Het enigste wat ik mij zou kunnen verwijten is, dat ik überhaupt naar deze film gekeken heb, omdat ik uit de plotomschrijving had moeten weten dat deze film gewoon niet mijn ding is.

Deze film op een vrijdag op tv gezien. Dat zouden ze omroepen moeten verbieden, deze film op vrijdag uitzenden!

Vind maar eens een tandarts die in het weekeinde je gebit repareert na het zien van deze mierzoete vertoning! Het glazuur springt gewoon spontaan van je tanden af.

Hallgren is het enige lichtpuntje. Wat een snoepje!

Maar verder? Een uit Bergman's 'Fanny och Alexander' geweekte dominee, matig EO-jongerendag-niveau koorgezang en als toppunt de koorgezangwedstrijd, waar iedereen ineens gezamelijk mee gaat zingen,

Toen barstte ik echt in snikken uit. Ik had namelijk overgegeven op mijn knappe overhemd...

Conlusie: leuk voor EO-, NCRV- en KRO-leden (dat wordt nog vechten wie deze film mag uitzenden! Of: gezamelijk?), maar niet aan mij besteedt.

Na een half uur kijken wist ik eigenlijk al niet meer zo goed wat ik nou met deze film aanmoest. Hij hinkt zo op zoveel verschillende gedachten. Een wereldberoemde dirigent die terugkeert naar z'n jeugddorp waar hij echter alleen maar slechte herinneringen aan heeft. Z'n moeder sterft voordat hij beroemd wordt.
En ineens kwam me dit verhaal bekend voor. Het is een soort remake van de wederopstanding van Christus. En het zou me dus ook niet verbazen als de maker dit voor ogen had. Waarom lees ik hier niets over in de recensies? Als je dit gegeven namelijk voor ogen houdt wordt de film namelijk een stuk begrijpelijker met al z'n volgelingen en mensen die tegen zijn. Daarom sterft de dirigent ook aan het eind en kan het koor zijn hemelse woorden ook vertolken zonder dat hij er bij is. Enz. enz. alles in de film is symbolisch.
Maar dat maakt de film er voor mij dus niet beter op. Laten we zeggen dat ik er braakneigingen van kreeg.
Overigens heb ik net als de hoofdpersoon van de film ook een droom. En dat is dat alle mensen die op deze film gestemd hebben hun stem nog eens willen herzien. Want deze film hoort toch niet in de top 250 thuis.

Om dat het nergens op slaat wellicht. Hoe kom je daarbij?

Als je naar IMDB gaat kun je bij de discussietopics van zo'n beetje iedere film wel een verklaring aan de hand van het leven van Christus. Dat daar overeenkomsten mee zijn met verschillende films maakt het nog geen hervertelling van het Christusverhaal natuurlijk. Als dit gaat over de wederopstanding van Christus kun je nog honderden films als zodanig bestempelen.

OK, hervertelling is misschien een groot woord. Laten we zeggen dat de maker sterk geinspireerd is door het verhaal. Ik zie in ieder geval een hoop overeenkomsten met de film Jesus Christ Superstar.

Een man die terug keert om zijn ideaal te verkondigen en zo allerlei volgelingen weet te trekken die hem ook na zijn dood trouw zullen blijven. Mensen die tegen hem zijn omdat ze in hem een bedreiging zien in hun eigen macht. Maar ook subtiele details als namen. (maria magda) LENA bijvoorbeeld. Het laatste avondmaal voordat ze naar Oostenrijk vertrekken. Enz enz.

Maar zo zijn er vast veel meer films te bedenken waar verwijzingen naar een Christus verhaal in zitten. In die zin heb je ongetwijfeld gelijk One ring.

Ik vond alleen dat er in deze film wel heel veel zaten.

stel dat je gelijk hebt, wat is daar dan mis mee?

niets toch

blijft een film over die weliswaar mierzoet in elkaar steekt maar die je ook aanzet tot nadenken over hoe mensen anno 2009 met elkaar omgaan, waarom er zoveel mensen leven in eenzaamheid, waarom het individu belangrijk wordt gemaakt terwijl het individu beter af zou zijn in een collectief, hoe mensen anders en opener met elkaar om zouden kunnen gaan, wat ik positief zou vinden, dat er mensen bestaan die zichzelf durven zijn en durven te dromen en te leven naar hun idealen

een hele welkome mooie boodschap voor de comsumptiemaatschappij anno 2009

Ook ik heb aan de parabel met Christus gedacht. In sommige scenes komt dit erg naar voren. Echter het feit dat hij al voor het eindconcert het conflict met zijn antagonist heeft overwonnen en voor zijn dood zijn geluk heeft gevonden, dus er geen sprake is van opoffering of het op zich nemen van zonden of martelaarschap, maakt het voor mij geen Christus figuur. Maar duidelijke overeenkomsten met gekte rond profeten, de messias, Ratelbanden en Obama gekte etc zijn zeker geen toeval. Misschien kan het als een vorm van kritiek opgevat worden, wat past in het algemeen anti- kerkelijk gezag thema in de film.

Ik denk dat de maker de overeenkomsten eerder heeft gebruikt om de dramatiek te versterken en als gimmick voor gekken zoals wij.

Een vergelijkbare film die in dit opzicht naar mijn mening veel beter werkt is The Apostle. Al was het alleen maar om Robert duvall.

Het blijft wel een mooie film. Maar niet alle mooie films zijn meesterwerken, zoals niet alle meesterwerken mooi zijn. Ben het met je eens dat dit zeker geen groots meesterwerk is

En tja, Als ik alle films zou moeten benoemen die niet in de Top thuis horen...

Hoi Erwku bedankt.

Overigens zie ik nu wel dat de film uit de top 250 is verdwenen !!!

Joechee ....

haha, wat een vertoning op teevee wel niet kan doen met een film

Zal de Dark Knight nog wel in de top 100 staan op IMDB nadat hij op teevee is uitgezonden?

Af en toe kom je een film tegen die het allemaal in zich heeft. Prachtig verhaal, doortekende karakters, op het scherp van de snede geacterd, mensen van vlees en bloed.

Wat een waanzinnig mooie film is dit! Natuurlijk, het einde is wat theatraal en misschien een tikje over the edge, maar dat doet niets af aan de prestaties van deze klasse acteurs en het schitterende verhaal. Het bewijs dat je ook in een rustig tempo een eigentijdse doorleefde film kunt maken.

Kijken deze film. Of koop de dvd, want zoiets moois wordt maar eens in de tien jaar gemaakt!

5 sterren, of is hoger ook nog mogelijk?

Laat je niet afschrikken door de foto!!

Je moet wel van steen zijn als je niet geraakt wordt door de enorme levenslust die het door Frida Hallgren gespeelde personage uitstraalt. Dit is de ultieme film om je uit het dal te halen.

prachtig, prachtig. hier gaat het om: de vrijheid hebben om in ieder geval jezelf te zijn....... een 5,5!

Blijf ook na drie keer kijken een pareltje.

iemand een id waar de muziek te vinden?

De sountrack is op CD te koop.

ok bedankt

Sterk drama is dit. Nederlandse filmhuizen hebben een paar jaar geleden overuren gedraaid met het draaien van deze Zweedse film. Nu zijn er ook veel mensen (van middelbare leeftijd) die in een koor zitten en dus door zo'n film gelokt worden naar het filmhuis. Het moet voor sommigen dan ook vast een feest (alhoewel?) van herkenning zijn hoe een groep individuen zich samen gedraagt en wat voor allerlei gevolgen dat kan hebben. De film heeft de hele tijd iets soaps-achtigs over zich heen, maar daar kon ik wel meeleven. De verschillende gebeurtenissen deden 'echt' en ook oprecht aan.

As It is in Heaven, erg tegenvallend. Ik had echt gedacht dat dit echt iets voor mij was.

Lang niet slecht, maar vooral aan het einde vond ik het toch wel erg sentimenteel, bijna ongepast als je net het eerste deel hebt gezien. De acteerprestaties waren oké, de muziek vrij beroerd (kwestie van smaak) dus al met al voor mij een zeer gemiddeld filmpje.

Deze film waarvan ik echt helemaal niets wist in de player gestopt.

Werkelijk genoten wat een heerlijke film.

Wat een prachtfilm!

Ik heb deze film gisteren gezien en vond hem schitterend. Ook de song van de film 'Gabriëlla's song' vind ik prachtig.

Ik vond het acteerwerk erg sterk in elkaar zitten. Ook vond ik interessant dat er eerst wat moet gebeuren voordat mensen irritaties naar elkaar uitspreken, dat kwam in deze film ook weer duidelijk naar voren.

Herkende meer comedy dan drama in de film.

Misschien omdat sommige scenes er zo overgaan en zo boerkneuterig zijn dat het wel erg grappig werd. Het "In De Gloria" gevoel zeg maar.

Of je het nu kapotanalyseert of gewoon over je heen laat komen, na vijf minuten voel je het al komen, van in je kleine teen tot in je haar dat ondertussan al recht omhoog is gaan staan. Een lompe, verouderde boerengemeenschap wordt "gered" door de man van de wereld, mijn zijn verworven inzichten. Gejank en geëmmer, kneuterigheid en een paar komisch bedoelde feel-good scenes moeten een gevoel van echtheid neerzetten. Ik ben er zelf van weggevlucht ooit, dus veel punten scoor je er niet mee bij mij.

Verder lelijk (lelijk!) in beeld gebracht, met als dieptepunt het camerawerk tijdens het eerste concert. Muziekkeuze was ook niet bepaald geweldig, acteerwerk vooral erg dik aangezet en over-the-top. De dominee's vrouw toen Daniel ontslagen werd ... alsof ze net haar vier kinderen verloren was aan een serie-verkrachter.

Twee uur is ook veel te lang, sommige delen vervelen echter niet echt, andere zijn dan weer bijna onmogelijk om door te komen.

En wat mij verder wel opviel was het ontbreken van een politieman in het select groepje dorpsbewoners. Zo'n figuur loopt er toch meestal wel bij, zeker in zo'n kleine gemeenschap. Al zal dat wat lastig geweest zijn gezien het mishandelingsverhaaltje.

1.0*, had eigenlijk erger verwacht toen Apollinisch de vergelijking maakte met Etre en Avoir, maar qua kneuterigheid kon dit toch ook weer tellen. Waardig toplijstmateriaal.