Disclosure Day (2026)

Spielberg in (ouderwetse) topvorm!

Voor diegenen die zijn opgegroeid met de grote blockbusters van Spielberg in de jaren '80 en '90 zal Disclosure Day een feest der herkenning zijn. Twee uur lang heerlijke spanning, hoog tempo, sterke regie, goed acteerwerk en op het puntje van je stoel.

Dit deed mij echt weer aan de oude Spielberg denken.

Het plot is niet bijster origineel en het is jammer dat de film in de laatste 15min toch een beetje (op de inmiddels bekende Spielberg wijze) mierzoet uit de bocht vliegt maar dat doet geen recht aan de verder ijzersterke eerste twee uur.

Hier en daar wel wat plotgaten maar ook dat mag de pret niet drukken.

Voor een Spielberg op leeftijd een hele dikke voldoende,

3,5*

Oke dat is ook goed als jij het einde zo ziet. Maar ik heb net nog even naar de betekenis van het einde van Disclosure Day gegoogled en daar wordt het zo uitgelegd.

Maar iedereen moet er gewoon zijn eigen interpretatie aangeven, ik denk dat Spielberg het zo bedoeld heeft.

Spannende, mysterieuze film over een wiskundige (Josh O'Connor) die overheidsgeheimen heeft gestolen en dreigt deze openbaar te maken. Terwijl hij achtervolgt wordt door de geheime dienst blijkt dat de geheimen betrekking hebben op contact met buitenaards leven. Herhaaldelijk doet de film denken aan Spielberg's eerdere Close Encounters Of The Third Kind, al wordt dat niveau helaas nergens gehaald. Niettemin zeer de moeite waard, met een aantal originele en indringende scenes die technisch knap gerealiseerd zijn, mede door het geweldige camerawerk van Janusz Kaminski. De finale heeft een beetje goodwill van de kijker nodig, maar ik kon er wel iets mee.

de impact is groter dan de film zelf. het voorspellende karakter van veel films heeft dat bewezen.nu nog de uitvoering.

Veel van verwacht, maar dit sloeg nergens op

De nieuwe SF film van Spielberg zit sowieso goed inelkaar.

De film neemt geen aanloopje maar zuigt je direct het verhaal in waardoor je direct gefocussed bent op wat er nu eigenlijk allemaal gaande is. Helaas kan " Disclosure Day" niet altijd de boog gespannen houden.

Soms kakt het verhaal tussen de actie scenes en kat en muis spel even in. ( misschien door lange speelduur)

Het beste van de film zit hem eigenlijk in de laatste 30 minuten als het Roswell mysterie verteld wordt.

Dit roept vragen op, ookal weet je dat je naar een gefantaseerde film kijkt.

Spielberg weet hiermee toch de boel even wakker te schudden.

3.5*/4*

Ik kom net uit de bios, maar wat was dit een domme film zeg. Tijdens het wegrijden in een onzichtbare brandweerauto brak helemaal m'n klomp. Ik hoopte op een ET achtige magie van Spielberg, maar deze belandt gewoon op de stapel flutfilms.

Disclosure Day is werkelijk een baggerfilm. Deze film is zo traag als dikke stront. De hele tijd zit je te wachten met de gedachte dat het straks eindelijk spannend wordt, maar dat moment komt nooit. Voor je het weet is de film afgelopen, zonder ook maar één echt spannend of meeslepend moment.

Schandalig slecht. Ik had nog liever een B- of C-film gekeken, want die bezorgen tenminste nog wat spanning en vermaak. Deze film is voor mij echt een enorme afrader. Verspilde tijd.

En wat ik mis: de magie die in alle grote Spielberg producties zit.

Maar niet in deze film. Saai en zonder ziel.

jammer.

Ik snap helemaal niet dat deze film zo een hoge quotering heeft . Hier heb ik dus 18 euro voor betaald 2 uur en half complete onzin gezien waaron helemaal niks gebeurd . 1 van de slechtse films ik ooit heb gezieb.

Nee, dat was niet best. Ik zie dat er toch mensen zijn die dit een prima film vonden, daar hoor ik niet bij.

Warrig en saai.

Zo zeg, je hele zakgeld in één keer opgemaakt?

Stel dat de verhalen over buitenaardse wezens die al decennialang de aarde bezoeken waar zouden zijn. Zou die wetenschap de breekbare wereldorde volledig verstoren of zou die wetenschap er juist voor zorgen dat de mensheid zich verenigt? In Disclosure Day stelt regisseur en schrijver Steven Spielberg samen met medeauteur David Koepp deze vraag en doet dat in een spannende film die voor- en tegenstanders tegenover elkaar zet.

Spielberg slaagt er vooral in het eerste uur in een gevoel van verwondering en opwinding op te roepen. Een gevoel dat meer films van Spielberg (in een ver verleden) bij mij opriepen. Close Encounters of the Third Kind (1977) en Jurassic Park (1993) schieten mij in dat opzicht direct te binnen. Disclosure Day raakt aan dat gevoel. Het gevoel dat bezit van je neemt als je wordt geconfronteerd met iets dat je verstandelijk gemakkelijk naar het rijk der fabelen kunt verwijzen maar waarvan je vurig wenst dat het toch mogelijk is. En Spielberg laat die wens uitkomen. Met verwonderendende blik heb ik een groot deel van de film bekeken. Verwondering en opwinding. Wat een heerlijke sensaties zijn dat toch. Sensaties die ik al een tijdje niet meer bij het bekijken van een film heb ervaren. Niet met deze kinderlijk aandoende heftigheid, in ieder geval.

De film dan. Naar welke disclosure de filmtitel verwijst is vanaf het begin geen geheim. Het scenario geeft dat vrijwel meteen prijs. De omvang van de doofpotaffaire en de aard van de ontmoetingen tussen mens en buitenaards leven blijft lange tijd giswerk. Hier en daar zijn er archiefbeelden en brokjes informatie die de personages loslaten. Daarnaast is het spannend om de twee hoofdpersonages te volgen die op weg zijn om het geheim te openbaren. Beide personages zijn geïnspireerd geraakt, zou je kunnen zeggen en worden gedwarsboomd in hun queeste. Beide personages volgen daarin hun eigen verhaallijn die onderling zijn verweven en hen steeds dichter bij elkaar brengt. De film wisselt de verhaallijnen af en die tactiek bevordert de spannende dynamiek in de film.

Spielberg benadert het mysterie van buitenaardse wezens niet als iets dat bedreigend is. De strijd tussen goed en kwaad is heel verfrissend eens niet de strijd tussen mens en buitenaards monster. De film wekt juist interesse en nieuwsgierigheid op naar de wezens. De kwade dreiging komt vanuit de mensheid zelf. En wel van het deel van de mensheid dat het bestaan van buitenaards leven niet geopenbaard wil zien worden. Behalve politieke motieven speelt vooral de factor angst daar een rol in. Angst voor de reactie van het publiek dat bewustwording krijgt. Angst dat de status quo wordt aangetast. De angst is de moeder van de moraal, zei de wijsgeer al. De film toont aan dat die spreuk een hoog waarheidsgehalte bezit.

Een film waarin goed tegen kwaad strijdt. En dat levert hele fijne actiescènes op. Ook fijne speciale effecten. Vooral die waarin dieren een centrale rol vervullen. Horrorwaardig, wat mij betreft. En uiteraard zijn er verblindende lichteffecten die het altijd goed doen. En aliens. En mannen in zwarte pakken. En zwart-wit archiefbeelden. En klinische lokaties. De kleurstelling is trouwens tamelijk kil. Die so(m)bere kleurstelling versterkt de onheilspellende sfeer alsmede de wanhoop en de dreiging die de twee protagonisten steeds ervaren.

Prima gecaste protagonisten overigens. Emily Blunt en Josh O’Connor. Ook de bijrollen zijn goed verzorgd met namen als Colin Firth en Colman Domingo. Disclosure Day is heerlijk vermaak met een onderliggende ideële boodschap van saamhorigheid en hoop. Prima. Na afloop van de film nog even de donkere hemel afgespeurd naar vreemde lichten. Helaas. Niets buitengewoons gezien.

Een wat saaie film die nergens echt interessant wordt. De chemie tussen blunt en Russel als partners is er totaal niet. Het kat en muis spelletje is wel aardig maar vele malen beter gedaan in tig andere films. De "villain" is ook matig en de aliens juist weer onder belicht. Ben er blind in gegaan, maar van de spielberg films is dit wel een van de mindere. Zeker prima te kijken en zeker niet slecht.

Nee ik wist echt niet dat Spielberg de regisseur was toen ik de film ging kijken (ik hou er sowieso niet van om vooraf informatie over een film te krijgen, ik laat me graag verrassen). En ik werd verrast, het eerste uur dacht ik echt: JA, eindelijk weer eens een goede film.......maar toen zakte de hele film weer als een plumpudding in elkaar. Op een gegeven ogenblik dacht ik echt: "Ik zit potverdorie naar een vervolg van E.T. te kijken". En die film vond ik helemaal geweldig, maar dat is 44 jaar geleden. Dus eeuwig zonde dat zo'n goede film zo'n laatste half uur heeft. En toen de aftiteling kwam zag ik het: Spielberg.....tsja, dus toch gewoon een vervolg op E.T.

Ik kan me bijna niet voorstellen dat je niet wist dat het een film van Spielberg was. Dat was bijna onmogelijk als film liefhebber om daar niks van meegekregen te hebben. Ik zelf laat me ook graag verrassen, maar je kreeg al maanden voor de film uitkwam te horen dat Spielberg met een nieuwe sf film kwam. Dat alleen al is heel knap om daar helemaal niks van mee gekregen te hebben. Ik kijk niet altijd trailers omdat daar toch vaak veel in verraden wordt. Maar er zijn natuurlijk ook trailers die ik wel kijk. Gewoon omdat ik te benieuwd ben.

Een van Spielbergs minste films en ook niet echt Spielberg achtig vond ik. Spielberg viel in jaren 80 en 90 juist op door goede karakteropbouw en vaak een wat rustiger begin. Nu maakt hij dezelfde fout zoals vrijwel alle regisseurs maken tegenwoordig....door meteen in de actie te beginnen met karakters die je niet kent en rare technologie (een of ander stokje) die je niet kent. Weinig chemie tussen de hoofdrolspelers ook. Een puinhoop.

Erg tegenvallend.

Niet grappig, heb je aandelen in deze film?

We moeten jouw opmerkingen vooral niet te serieus nemen, maak ze gewoon niet.

Nou mag natuurlijk iedereen van mij vinden van welke films wat dan ook. Behalve zeuren over woke-films in een woestijn.

Maar als men gaat zeuren over 'zoveel geld aan betaald' of 'kost me twee uur die ik nooit meer terugkrijg', dan gun ik ze de wroeging van de gang naar een voor hun niet goede film.

Dat soort zeikargumenten zijn gewoon zielig.

Als je geen pas hebt, maar gewoon naar de 'scoop gaat, dan betaal je daar iets voor, en dat kun je veel vinden. Dan ga je niet. En die film neemt tijd in beslag, en dat kun je een investering vinden. Die gok neem je zelf.

Wie ben jij?? Je kunt in ieder geval niet tegen een grap dus kom mij niet vertellen wat ik wel en niet mag. Of dacht je dat ik het serieus bedoelde?

Wie ben jij?

Geen humor en geen fatsoen!!

Mooie combinatie!

Wie ben jij?? Je kunt in ieder geval niet tegen een grap dus kom mij niet vertellen wat ik wel en niet mag. Of dacht je dat ik het serieus bedoelde? [/quote]

Ga nou niet net doen alsof je het als grap bedoelde

Ik kan hier kort over zijn. Hij begint spannend, maar naarmate de film vordert zakt het boeiende langzaam weg met een mega anti climax op het einde.

Zeer middelmatig.

Een plot waar te weinig over is nagedacht: de psychologie is ronduit halfbakken en sci-fi mag geen excuus zijn om de plot met de nodige hocus pocus naar binnen te gieten. Er zijn te veel onduidelijkheden om als toeschouwer helemaal in dit compleet van de pot gerukte verhaal te worden gezogen.

Spielberg zal het allicht worst wezen: met veel bombarie en de flair die hij aan zijn decennialange ervaring heeft overgehouden, maakt hij van dit ondermaatse zootje narratief toch een aanvaardbare film. Het open einde is bovendien best verrassend, en Emily Blunt houdt het publiek met een indringende vertolking aardig bij de les.

In abstracte zin waarschuwt ‘Disclosure Day’ trouwens voor zowel alle autocratische beslissingsorganen als voor individuele klokkenluiders – hoezeer beide geledingen van het spectrum (verzwijgen of openbaar maken) hun gedragingen ook moreel legitimeren: chaos lonkt, dus laat ons vooral onze democratische instituten in ere houden.

2,75*

Deze film behoort bij mij tot de drie beste tot nu toe; 4 ☆.

De andere 2 zijn Crime 101 en Peaky Blinders: The Immortal Man, ook elk goed voor 4 ☆ dit jaar.

Disclosure Day is idd geen echte blockbuster, maar net als Crime en Peaky heb ik ze in één ruk uitgezien.

Ik kijk altijd films in één ruk uit, want om de volgende dag verder te gaan met een film werkt voor mij niet. Ongeacht de speelduur.