Disclosure Day (2026)

In één ruk uitkijken zat er echt niet in dus heb ik Disclosure Day maar opgedeeld in drie afleveringen. Veel zwierige en overbodige camerabewegingen kunnen niet vehinderen dat het materiaal simpelweg niet sterk genoeg is om er een dure langspeelfilm van te maken. En wat we krijgen zij onechte karakters die alleen maar dienen om het verhaaltje te vertellen dat bestaat uit een hoop 'sappy' en 'cringy' momenten. Opa Spielberg is meer en meer 'out of touch' met het huidige (internet-) publiek. 3/10

Niet veel films krijgen van mij een 5*, maar deze dus wel.

Waarom? Wel Steven Spielberg is back. En hoe! Laatste film van hem die mij imponeerde was Ready Player One uit 2018, ervoor zitten we al bij Indiana Jones (Kingdom of the cristal skull) uit 2008. Dus op 18 jaar 2 topfilms. Maw. keek uit naar deze en ja, geslaagd.

Spielberg is voor mij 1977: Close encounters of the Third Kind, 1982: ET. En natuurlijk Indiana Jones en Jurassic Parc.

Maar het is vnl. zijn fantasie rond aliens die mij altijd wisten te boeien. Als je trailer bekijkt van deze film, dan weet je dat het hier ook deze richting uitgaat. Dus geen spoilers over deze.

Wat mij in deze film vooral aanspreekt is opnieuw het mysterieuze, net zoals Close Encounters. Typische stijl Spielberg waarbij je pas op einde weet hoe vork aan de steel zit.

Enkele actiescènes die origineel gevonden zijn, maar is veel meer een mysterie-SF dan actie. Verwacht je dus aan een mooi rustig opgebouwd verhaal met heel wat inhoud, geen shoot and kill…

Voor mij echt wel beste film van 2026 die ik tot nu toe heb gezien. Ben wel SF-liefhebber die altijd op zoek is naar een origineel of visueel mooi in beeld gebracht verhaal.

Visueel is deze normaal, maar inhoudelijk zeer entertainend.

Enigste probleem bij deze film is dat eenmaal je weet hoe het zit, je nooit meer met zelfde ervaring naar deze kan kijken als bij de eerste keer. Mysterie is weg als je weet hoe het eindigt.

Aanrader voor liefhebbers van Close Encounters.

Komt Spielberg nog even aankakken vanuit de vorige eeuw..

Een van de slechste Spielberg films die hij heeft gemaakt. Wat een vreselijke slechte film was dit.

Spielberg doet hier weinig verkeerd mee. Het is vooral de opbouw dat best sterk gedaan is met veel mysterie. Daniel Kellner die met geheime informatie op de vlucht slaat voor een duistere organisatie, een weervrouw die plots alle talen kan spreken en de gedachten/verleden van mensen kan zien en een vreemd object dat hogere krachten bevat.

Het zijn allemaal interessante ingrediënten, maar het tweede deel biedt weinig bijzonderheden met de geheime organisatie die achter Daniel en Margaret zitten en Margaret die probeert erachter te komen hoe ze aan haar gave komt. Het einde sleept iets te lang aan met de langverwachte onthulling rond het geheimhouden van de overheid over de aliens.

Ik heb me hier zeker niet mee verveeld, maar buiten de sterke opbouw wordt de gewone degelijkheid niet overtroffen.

3*

Sterke mix van achtervolgingsthriller (met een mooi desoriënterend begin), UFO-film en themafilm over empathie. Je kunt je vraagtekens zetten bij de moraal, maar zolang de film duurde (en dat was láng, maar niet té lang) had ik daar geen tijd voor. Wat me wèl stoorde waren de lelijke "leeggetrokken" kleuren, de clichématig vormgegeven aliens en vooral een aantal onbeholpen plotelementen die mij uit de film trokken (Daniel die denkt dat het een goed idee is om een auto uit het wagenpark van Wardex te stelen, de agenten van Wardex die daarbij helemaal niets in de gaten hebben van wat zich achter hun rug afspeelt, en dan nog de inval in het motel waarbij niemand verzint dat een kamer ook een achteruitgang kan hebben – kom op zeg!). Het sterke spel van alle leads en de "drive" van de regie zorgt er nog wel voor dat dit op z'n minst een sub-klassieker in Spielbergs oeuvre is, maar ik weet niet of ik nou tevreden moet zijn met de kwaliteit of ontevreden omdat de film niet nèt nog beter is.

1 woord voor deze film: CRINGE

De film begon aardig, maar al spoedig verviel het scenario in voorspelbaarheid: Men in black, race tegen de klok, en nog enkele andere cliche's passeerden de revue. Halverwege werd de snoepdoos geopend en trakteert Spielberg op een mierzoete versnapering (waardoor het glazuur van mijn tanden losliet),vergezeld door John Williams hemels strijkwerk.

Cinematografisch zit het allemaal perfect in elkaar. Té perfect, waardoor het inboet aan spanning. Spielberg levert geen slecht werk af maar het is ook niet om over naar huis te schrijven. Het neigt naar een niemendalletje.