Funny Games (1997)

mijn stem
3,48
716 stemmen

Oostenrijk
Thriller / Horror
108 minuten

geregisseerd door Michael Haneke
met Susanne Lothar, Frank Giering en Arno Frisch

Twee schijnbaar beschaafde jongemannen terroriseren en mishandelen zonder duidelijk motief een gezin. Anna, George en hun zoontje Georgie zijn net aangekomen in hun vakantiehuis. Terwijl Anna voor het eten zorgt gaan haar man en zoontje de boot optuigen. Opeens staat Peter voor de deur; een jongen die namens de buren een paar eieren komt lenen. Hij gedraagt zich op een irritante manier onhandig en maakt geen aanstalten te vertrekken. Even later staat ook zijn vriend Paul in de gang. Op een uiterst beleefde manier zijn de jongens hondsbrutaal en ondanks haar verzoek weigeren ze het huis te verlaten. Ook George slaagt er niet in te ontkomen aan hun opdringerig gedrag. Al gauw blijkt dat de ontspannen begonnen zomervakantie verandert in een gruwelijke nachtmerrie.

278 BERICHTEN 32 MENINGEN
zoeken in:
avatar van mcdaktari
 
0
geplaatst: 2 juni 2015, 23:13 uur [permalink]
Ik wist niet dat Funny Games U.S een re-make was, maar nu ik deze originele heb gezien was het meteen duidelijk. Het is gewoon een copy van deze Oostenrijkse versie, die overigens heel goed gemaakt is.

avatar van ValAktaion
4,0
0
geplaatst: 30 januari 2016, 14:07 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Lekker filmpje, goed geacteerd en inspelend op wat wij als kijkers eigenlijk het liefst willen zien. Qua thematiek de zoveelste huisvredebreuk-thriller, qua symboliek met enige fantasie een voorloper van The Cabin in the Woods.

Haneke begint subtiel en introduceert het machtselement door buitengewoon onbeschofte verzoeken beleefd te verpakken, wetende dat dat in de meesten van ons leidt tot een gevecht tussen een groot niet-pluis gevoel en de beleefdheid om er toch op in te gaan. Deze sadistische vorm van psychologisch inzicht hanteert hij gedurende heel de film. Uiteindelijk is het cynisme waarmee Funny Games zich echt onderscheidt van Hollywood. Haneke strooit met hoopgevende clues als het mes in de zeilboot, de andere familie en de telefoon - en schiet deze hoop uiteindelijk onverbiddelijk neer. Eigenlijk was de grootste trendbreuk, het kind dat als eerste slachtoffer viel, al een waarschuwing: deze immorele film kent een slechte afloop. Precies wat we willen.

4*

4,0
0
geplaatst: 2 april 2016, 12:27 uur [permalink]
Zag van Michael Haneke alleen maar sterke films.
Zo ook deze "Funny Games", 10 jaar vóór zijn versie met Naomie Watts en Tim Roth in de hoofdrol, maar nu met even goede acts en met even kundige opbouw, camerawerk, en passende opdrijving van de suspens. Lange shots die het leed van de slachtoffers stevig accentueren eerder dan het eigenlijke zinloos geweld in beeld te brengen.
Susanne Lothar zet wel de meest overtuigende vertolking neer.

avatar van flaphead
2,0
0
geplaatst: 2 juni 2016, 02:39 uur [permalink]
Tja, ik had er veel meer van deze sadistische prent verwacht; dieper, schokkender. Is dat het nog niet genoeg dan? Misschien ben ik al zo afgestompt of heb ik al teveel films gezien.
Laat ik vooral benadrukken dat de horror-genre-aanduiding onterecht is. Wellicht is het niet eens een thriller. Drama is het wel, met een behoorlijke psychologische lading. En van dat laatste moet het het dan ook hebben. De sadistische gedragen van de jongemannen ten opzichte van het brave gezin zijn meestal wel 'genoeg', maar het had echt nog veel erger gekund. En dat heb ik denk ik ook al wel vaker gezien. Hoewel ik absoluut geen fan van gore ben, had dat wel in deze film gepast. De film vergeet de karakters, en dan met name het gezin, diepte te geven voordat de 'games' beginnen; daardoor kwam het drama voor mij niet zo hard binnen als dat bedoeld was. Het niet heel briljante acteerwerk zal daar ook mee te maken hebben.

In de tweede fase, waar de rust even wedergekeerd lijkt te zijn, gaat het tempo helemaal op zijn gat. Duidelijk bedoeld om de setting en het drama binnen te laten komen, maar dat miste voor mij echt zijn uitwerking. Het doorbreken van de vierde muur en het 'terugspoelen' van een scene was misplaatst.

Het concept is leuk, voor zover je dat zo kan noemen, en het laconieke van de jongemannen werkt voor een groot deel. Echter hadden de 'games' erger gekund, het acteerwerk beter, het verhaal vlotter en vooral dieper. Ik zag dat er een Amerikaanse remake is gemaakt (waar ik doorgaans geen voorstander van ben), maar ik begreep dat die de kansen ook laat liggen aangezien het een hele letterlijke verfilming is. Jammer.

4,0
0
geplaatst: 22 juli 2016, 21:48 uur [permalink]
Prima spannende film ondanks enkele fantasy momenten. Ook wel luguber dat 3 van de 4 volwassen akteurs reeds overleden zijn.

 
0
geplaatst: 25 september 2016, 12:35 uur [permalink]
Misselijk makende film

avatar van John Milton
3,5
0
geplaatst: 25 september 2016, 12:43 uur [permalink]
Paulus53 schreef:
Misselijk makende film
hmmmmm....

avatar van tbouwh
4,5
0
geplaatst: 30 december 2016, 15:46 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Misselijkmakende film. Maar daarmee tegelijk ook ijzersterk. Michael Haneke schotelt je meer voor dan alleen een horrorscenario: niet alleen spelen de twee antagonisten met een drietallig gezin in een vakantiehuis, Haneke speelt ook met jou. En omdat ik er na het kijken nog niet volledig uit was hoe, liet Funny Games me in een verwarrende mengelmoes van emoties achter.

De openingsscène is een voorbode van wat komen gaat. Man-en vrouwlief raden tijdens hun autotrip naar een afgelegen vakantiehuis titels van klassieke muziekstukken, als Haneke de credits plotseling laat interveniëren. De geluidsband bevat het meest onuitstaanbare gekrijs dat ik in lange tijd heb moeten aanhoren. Contrast ten top: materie vs. antimaterie.

In het vervolg blijft de film voortbouwen op een haast ongrijpbare dosis waanzin en bewust aangedikt contrast. Nooit wordt duidelijk waarom de twee antagonisten doen wat ze doen, maar het is ook nooit Haneke’s insteek dat je dat te weten komt. Arno Frisch verwoordt het heel scherp, in mijn parafrase: jullie willen dat er een plot is dat zin heeft, dat ergens naartoe gaat, (maar dat komt er niet…). Door opzichtig te knipogen in de camera en een paar keer de vierde muur te doorbreken creëert diezelfde Frisch daarnaast een nare vorm van betrokkenheid, waarop ik als kijker bij deze film helemaal niet zat te wachten. Ik werd me er bewust van dat ik geneigd was me te gaan identificeren met de twee antagonisten, en de rollen zelf om te draaien. De antagonisten worden ineens protagonisten. Misschien incorporeerde Haneke daarom ook wel bewust een zwakke, passieve vader…

Als je denkt alles gehad te hebben, laten de scène met de afstandsbediening en de laatste dialoog tussen Frisch en Giering je twijfelen aan de echtheid van het verhaal zelf. Is het immers niet zo dat in films de grens tussen fictie en werkelijkheid vervaagt? En zo wordt Funny Games metafictie op een hoog niveau, en daarmee veel meer dan alleen een sterk psychologisch drama.

Want laten we wel wezen, ook op dat vlak scoort dit werk. Het acteerwerk van alle betrokken spelers is uitstekend. Het meest onder de indruk was ik van Susanne Lothar en Ulrich Mühe in de long take na de dood van de jonge Georg. Dat brengt me direct ook bij het camerawerk. Al snel viel op dat een belangrijk handelsmerk binnen de cameravoering de opwekking van suggestie was. Op cruciale momenten draait de camera weg of genereert ze een dode hoek, waardoor ik als kijker maar bleef gissen naar de exacte gruwelen die zich voltrokken. Wat dat betreft sluit de cameravoering goed aan bij de rest van de film. Belangrijke vragen (waarom vertrekken de twee jongens halverwege de film? Fictie of werkelijkheid? Is er nog ergens orde te ontwaren in deze willekeur) bleven onbeantwoord, óf ik was te verwonderd om de antwoorden te ontwaren. Het idee dat Haneke me een loer heeft gedraaid overheerst, en dat zorgt weer voor waardering.

Geen prettige film, maar nog steeds een klein meesterwerk. Wat a Clockwork Orange in een kwartiertje deed, smeert Funny Games uit over een beklemmende (kleine) twee uur.

4.5*