Funny Games (1997)

. Ik heb weer wat gemist blijkbaar.

De vergelijking met Killers bleef de hele film lang door m'n hoofd spoken. 2 jongens zonder moraal die een gezin komen gijzelen. 2 jongens die komisch/autoritair overkomen ... het kwam me wel heel bekend voor. Alleen had ik totaal geen idee waar deze film heenwou. Spannend was hij alleszins niet, realistisch ook niet (wat ToniMono al aangaf). De film leek eerder wat komisch te willen overkomen (met de jongens) maar daarvoor is de film veel te flauw. Nee, doe dan maar het over-the-top zijnde Killers.

Tweede gegeven waar ik me zwaar aan stoorde was het "dit is een film" concept(je). Want eerlijk, veel meer dan 2 shots en 1 scene is het niet. Veel te snel door de film heengegooid, als je zo'n trucs gebruikt kan je het beter goed en doordacht doen (zoals in Reconstruction bijvoorbeeld).

Verder de typische complaints van mij. Echt een draak van een film visueel. De gemiddelde Duitse dramareeks ziet er beter uit. En belabberde muziek, vooral dat metal(?) gedoe ertussen klonk enorm out of place.

Nee, ik kon deze film op geen enkel moment serieus nemen, en die 1* die er staat, staat er voor 1 scene (wanneer de jongens voor de eerste keer weggaan, en je de moeder wezenloos ziet zitten, met het dode zoontje op de grond). Zwakke film.

Wat Haneke hiermee wou bereiken, weet ik niet, maar ik vond er alleszins niks aan. Zo'n spuuglelijke film.

Het verhaal is niks nieuws. De martelaars die zonder reden mensen vermoorden. Op zich zou het wel iets kunnen worden. Maar Haneke slaagt er totaal niet in om voor spanning te zorgen, mede door het gebrek aan muziek.

Voor de rest vond ik ook dat, wanneer de martelaars zich richtten naar het publiek de hele sfeer gebroken was. Ook de acteerprestaties waren niet echt geweldig, en ik vond de games eigenlijk ook niet heftig en funny genoeg. Voor mij had het het een stukje heftiger mogen zijn. Ik ben helemaal niet geschokt door deze film.

1.5* voor dit misbaksel. Mooi geprobeerd, maar spuuglelijk uitgevoerd.

Esthetisch een gedrocht. Lelijke beelden en een 'vieze' soundtrack. Toch een fantastisch begin met het plaatjesraden en dan ineens dat monsterlijke geschreeuw met in grote rode letters 'Funny Games' op het beeld.

Verder kent de film zijn sterke en zwakke momenten. Vooral het begin is erg goed wanneer de jongens nog niet duidelijk (voor het gezin) bezig zijn met hun funny game. De hele scene met de eieren is wel redelijk beklemmend.

Wanneer het spel echt begint is het allemaal wel aardig, maar wordt er af en toe niet echt lekker geacteerd en is het geweld door haar impliciete karakter niet heel wereldschokkend. Ook begint na een tijdje het quasi grappig en beheerste gezwets van de twee jongens te irriteren. Pas wanneer Georgie ineens wordt vermoord begint het weer de goede richting op te gaan. Dan komt het beklemmende sfeertje terug met minutenlange stiltes en de redelijke retorische vraag komen ze nog terug en liever wanneer komen ze weer terug .

Extra wrang wordt het wanneer duidelijk wordt dat de vrouw zichzelf en haar man had kunnen redden maar de auto voorbij laat gaan . Ook het golfballetje dat voorbij rolt is een heel sterke.

De hele boodschap die men hier toedicht aan de film is tijdens het kijken aan mij voorbij gegaan. Heb er ook niet veel mee nu ik het achteraf lees. Had wat meer expliciet geweld verwacht, maar het impliciete maakt het een stuk beklemmender. De anti-geweld boodschap komt voor mij dan ook totaal niet over omdat alleen het 'eindresultaat' is te zien en niet de daadwerkelijke actie.

Erg sterk begin, vervelend middenstuk, goed einde. Daarnaast is er audio/visueel weinig te genieten. Een gewone voldoende.

3*

Intrigerende film. Echt heel schokkend was het niet, maar bepaalde scènes weet Haneke wel perfect uit te voeren voor het maximale effect. Met name de moord op het zoontje is ijzersterk, hoe hij hier de camera en montage gebruikt. Bijzonder effectief. Het prima spel van Lothar en Mühe werkt daar ook goed aan mee, trouwens. Anderzijds deed lang niet alles in de film me iets. Hoe effectief de film op sommige vlakken is, zo kabbelt het op andere punten. Die inzakkers zijn jammer, haalt je uit de flow.

3,25 sterren, afgerond naar beneden.

Michael Haneke heeft met La Pianiste en Caché veel krediet bij mij opgebouwd. Dat krediet is na Funny Games niet kleiner geworden, maar zeker niet groter. De film weet op bepaalde momenten zeker te schokken en imponeren, maar helaas is dat net te weinig. Vooral het psychologische aspect was in deze film te weinig aanwezig. Ik ben benieuwd naar de Frame by Frame remake door Haneke zelf, maar ik ben bang dat het beoogde Amerikaanse publiek deze remake zeker niet massaal zullen bezoeken.

Mijn bericht schijnt nogal wat vraagtekens op te roepen. Begrijpelijk, aangezien ik bijzonder negatief ben over een film die alhier toch zeer goede reacties krijgt. Een dag is inmiddels verstreken na het zien van de film, ik ben niet langer zozeer emotioneel betrokken en ben derhalve nu dan ook beter in staan mijn mening over de film duidelijk(er) te formuleren. Ik zal het een en ander dan ook ietwat proberen te verduidelijken.

Ik weet niet hoe slecht Funny Games precies is, óf het uberhaupt zo barslecht is. Misschien is Funny Games zelfs te góed. Ik vind het volkomen waardeloos.

Funny Games begint in een heel rustig tempo. Het modelgezinnetje, the family next door, bestaand uit een rustige vader, een zorgzame moeder, een lief jongetje van om en nabij 10 jaar en een lawaaierige hond, wordt geintroduceerd aan ons met een spelletje 'raad de klassieke muziek'. Zal een bewuste, en ook geen slechte keuze zijn om een dergelijk gezin model te laten staan in de film. Een ieder zal de geschetste situatie herkennen uit zijn eigen leefmilieu. Alles is perfect; men gaat op vakantie, de zon schijnt, mooi weer om te varen, mooi vakantiehuisje.. Alles staat in het teken van de perfecte contrasterende setting voor een ijs- en ijskoud verhaal.

Onze lieve moeder is fijn bezig in de keuken om het avondmaal te verzorgen wanneer het eerste exemplaar van de twee onmensen zijn intrede in het verhaal maakt. Hij is absoluut onbeleefd, maar een sadistische moordenaar zal je nog niet achter hem zoeken. Zonder details te gaan geven over het verdere verloop, en hoe men in deze situatie rolt, moge het duidelijk zijn dat er nu een oneindige rollercoaster van torment en kwelling zal volgen. Is het niet voor de personages dan wel voor de kijker.

Vanaf dit punt dient de film geen enkel doel voor mij. Het enige waar deze prent vanaf hier om draait is het martelen en doden van het zoontje, de vader en de moeder en om dit zo dicht mogelijk bij je bed te brengen via een levensecht gezin, een realistische setting en lelijk statisch camerawerk. Nergens heeft de film pretenties, het dient alleen haar publiek shockeren (daar waar een gangbare horrorfilm ook nog enigszins probeert te entertainen) en zo naar mogelijk te laten voelen. Is dit dan werkelijk wat het publiek wil? Enkel verdriet, pijn, ellende, waanzin, barbaarsheden etc. passeren de revue. Waarom zou je de neiging hebben dit in beeld te brengen, deze gedachtes aan een groter publiek tentoon te spreiden? Ik lees dat deze film naar eigen zeggen een aanklacht tégen geweld is. Kijk maar jongens, geweld is niet mooi. Is dat echt niet duidelijk dan zonder deze film? Is het werkelijk de méning van de regisseur..? Als tegen alles aanschoppende puber speel ik netjes mijn Grand Theft Auto-spelletjes, zonder maling te hebben aan alle kritiek op het zogenaamd te hoge geweldspeil van deze games, maar daar is niets realistisch aan..nee, inspiratie voor dergelijke praktijken haal je bij een gruwelijke film als hetgeen dat deze discussie betreft.

Mij werd het teveel. Misschien is dat inderdaad wel de verdienste van de regisseur. Je kan er inderdaad bewondering voor hebben dat hij een dergelijk gevoel op weet te brengen. Maar is dat leuk of fijn? Nee, maar soit, een horrorfilm hoeft ook niet fijn te zijn. Funny Games gaat echter nog een stapje verder. Enkel onnodig sadisme op de meest gruwelijke wijze.. met persoonlijke banden die zwaar wegen. Tuurlijk, de Saw-delen zijn ook grof. Maar wat interesseert het me dat een groepje halve criminelen die je verder niet kent één voor één afgeslacht worden (Saw II)? Nee, in Funny Games wordt het zoontje, je bloedeigen zoon van wie je zoveel houdt, afgeslacht op enkele centimers afstand van zijn ouders. Wat walgelijk, wat verschrikkelijk.. is dat nou echt nodig? Tuurlijk kan je zeggen dat het de verdienste van de regisseur is dat deze film shockeert, en dat is het in wezen ook, maar is dit geval ook niet zo extreem dat het dat sowieso wel doet? Mijn stemming was achteraf misschien niet erg geschikt om deze film te gaan zien (wist ik veel) en ik leefde mij misschien wel te veel in. Feit is echter dat ik het hier amper meer aan kon zien. Ik ben heel open minded, en ook geen ouwe knar wie al het geweld in de media keihard afkeurt, integendeel, maar het mag toch op zijn minst een zeker doel dienen? De pijn in de hier afsluitende scène waarin de moeder enige tijd geluids- en bewegingloos voor zich uit zit te staren werd te goed voelbaar bij mij.

Hierna lijken de twee heren weg te zijn. Ik stond ietwat raar te kijken naar de handelingen van de vader en moeder in de keuken, die onrealistisch op mij overkwamen, maar ik kan me moeilijk inleven hoe ik op dit moment zelf zijn zou. De moeder durft de tegemoetkomende auto niet te stoppen uit angst de twee moordenaars nogmaal te ontmoeten, maar beseffend dat ze toch echt de gok zal moeten wagen houdt ze de tweede auto wél aan en komt ze, hoe toevallig de twee jongens weer tegen - de binnenkomst met het golfballetje is overigens best indrukwekkend, wat zat ik te vloeken zeg - en keren terug naar het huis om opnieuw aan het zieke spelletjes te commenceren. Ook hier wordt volledig onnodig, en enkel om alles nog maar een slag erger te maken, de man aan het mes gereigd, weer op luttele centimeters van de vrouw af. Hierna mag ze kiezen hoe haar dood zijn zal. Het acteerwerk van de vrouw benadert hier overigens perfectie (daar waar ik over de rest niet bijzonder te spreken ben, wanneer het op acteerwerk aankomt). Uiteindelijk zal zij als jolige afsluiter uit het bootje in het meer gegooid worden om aldaar te verdrinken, en gaan beide heren naar een volgend huis om weer opnieuw te beginnen. Het eindshot, het lachje in de camera, vond ik overigens uitermate cliché. De hierop volgende muziek was ook ver-schrik-ke-lijk, maar dat terzijde.

Nee, journaallezers en oorlogsverslaggevers trachten ons, het volk aan de zijlijn, van informatie te voorzien over eventueel verschrikkelijke daden in de wereld, want ik ga ervan uit dat je daarop doelt. Lijkt me echter nogál een verschil aan mildheid. Of krijg jij zo realistisch en gruwelijk mogelijke reconstructies te zien? Of zie je de wérkelijk nare beelden uit oorlogsgebied op tv? Voor misdaadauteurs gaat het ook niet op, aangezien ik het nog nooit met vergelijkbare gruwelijkheid heb zien verschijnen, ook niet van horen zeggen.

Dat kan ik eventueel ook wel waarderen, maar als dat het de drijfveer van de regisseur is heeft hij het wel heel raar aangepakt. Wat heb jij hier dan geleerd over die ingewikkelde psyche van een mens die extreme daden begaat?


Dat klopt. Ten eerste zie ik niet in waarom ik een scène-voor-scène remake wil zien van een film die mij dermate slecht beviel als deze. Wat zou er anders aan moeten zijn aan de remake dat ik het opeens geweldig vind? De tieten van Naomi Watts?, waarmee ik direct aan mijn tweede reden toekom. De acteerprestatie van Susanne Lothar is veel meer dan uitstekend (als enige in de cast overigens). De vervanging door N. Watts zal een mislukking zijn...met deze droomvrouw haal je direct al het realisme uit de film (heeft jóuw moeder zulke ronde borsten en zo een mooi jong gezichtje?), daarnaast zal ze nooit aan de acteerprestatie kunnen tippen.

(over de film weer) Al met al is Funny Games misschien niet eens zo'n slechte film, in zijn opzet slaagt hij. Blijkbaar keur ik dan eerder diezelfde opzet af dan het al dan niet aanwezige talent van de regisseur. Mij is het echter een aantal maal te naar.. een film, die in wezen niks toevoegt, niet op artistiek vlak of welk ander dan ook, behalve een grote shock in menig huiskamer, is aan mij niet besteed en die keur ik keihard af. Om terug te komen op het begin van mijn bericht: ik vind het waar-de-loos.

Merkwaardige film, in die zin dat niet zozeer de inhoud controversieel is, maar wel de cinematografie waarmee Haneke zich meermaals tot de kijker richt en die ook letterlijk aanspreekt. Zijn boodschap is duidelijk, de mens confronteren met zijn duistere kant. Als je bekijkt hoeveel mensen gechoqueerd waren door deze prent en op welke manier Funny Games werd onthaald tijdens de filmfestivals, kan je moeilijk ontkennen dat Haneke in z’n opzet is geslaagd. Voor de grote meerderheid althans, want hoewel Haneke het spel slim speelt, hebben zijn beelden niet overal genoeg draagkracht. Dat dit te maken heeft met gewenning zal best – voor wie genoeg ‘70’s (s)exploitationfilms heeft gezien is Funny Fames betrekkelijk braaf – maar voor een mainstream publiek is Haneke niet bepaald mals. Enkele ruwe geweldssequenties, het deprimerende einde en het afwezig blijven van enig motief zijn slechts enkele elementen uit het ruime scala die het cynisme van pakweg Straw Dogs of Kids evenaren.

Haneke heeft ondertussen al een scène-voor-scène remake gelanceerd in de VS. Afwachten maar of die, na al het horrorgeweld van de laatste jaren (Saw, Hostel, Hills Have Eyes), zijn publiek nog steeds weet te grijpen.

Stond al tijden op de lijst, maar viel zwaar tegen. Vooral de langdradige scenes maakten de film behoorlijk saai, mijn gedachten dwaalden daardoor vaak af.
Het verhaal is wel aardig verzonnen en het beste/grappigste stuk uit de film is toch wel tegen het einde wanneer Paul op de 'replay' knop drukt . Toch komt ie echt niet verder dan een dikke 1*. Het acteerwerk was echt ondermaats, de meeste personages waren irritant en ik begrijp niet waarom ze die moorden niet gewoon 'mooi' in beeld brachten

Even vooropgesteld: de film wist bij mij wel een verontrustend gevoel op te roepen en is als thriller zeker best goed gemaakt, ondanks wat minpuntjes. De film krijgt echter een laag cijfer van mij, simpelweg omdat ik Haneke's ideologie hier niet deel.

Al voor ik de film keek wist ik eerlijk gezegd al wat er ging gebeuren. De film heeft nogal wat opschudding veroorzaakt, waardoor er op verschillende sites en in bladen al veel over gesproken is en ik op die manier het einde zelfs al kende. Ook heb ik Haneke's hoofddoel meteen opgepikt: hij wil de kijker vragen laten stellen bij het geweld in films en hoe wij er stiekem van genieten. Dit hele standpunt heb ik echter altijd al slap gevonden. Haneke gaat er iets teveel vanuit dat wij als kijker het geweld in films als realiteit ervaren. Hij lijkt niet te beseffen dat veel horrorfilms, actievehicels en thrillers duidelijk een nep laagje hebben waardoor de kijker constant makkelijk kan beseffen dat het nep is. Zelfs is dat niet helemaal nodig.

Haneke probeert echter deze neppe elementen weg te toveren en ons zo op onze fouten als kijker te wijzen. Dit is natuurlijk al zinloos aangezien Haneke zo een soort van film bekritiseerd die alleen bestaat als zijn eigen film Funny Games. Ook de keuze om de schurk dan naar de camera te laten knipogen of de tijd terug te laten draaien is dan niet helemaal logisch. Ik las zelfs dat Haneke in een interview de kijker bekritiseerde als ze het positief vonden toen de moeder een van de jongens doodde, omdat ze dan evengoed moord toejuichde. Ik vind dit een totaal belachelijke stelling van meneer Haneke. Schijnbaar zou hij zelf liever gemarteld worden dan zichzelf verdedigen.

Ik kan Haneke's stelling dus gewoon niet werieus nemen en zijn film klopt ook niet met zijn doel. Maar helaas voor Haneke kan dit doel ook nooit nagestreefd worden. Een geweldsfilm bekritiseren zonder duidelijk de elementen van een geweldsfilm te tonen is nagenoeg onhaalbaar en Haneke trapt in zijn eigen vallen. Overigens heb ik ook helemaal niet de indruk dat veel mensen echt geweldadig worden van films en sowieso ikzelf niet, dus voor mij persoonlijk heeft het al helemaal geen waarde. En die ene op de duizend of zelfs miljoen die naar aanleiding van een film toch een geweldsdelict pleegt is doorgaans toch al op een bepaalde manier gestoord.

2,5, omdat de film an sich redelijk effectief is, los gezien van de ideologie. Klein pluspuntje ook voor de rol van de moeder. Erg goed gespeeld.

Hmm, dit was dus duidelijk niet aan mij besteed. Wat een vreselijke film zeg. Het enige wat deze film de moeite waard maakte voor mij was de redelijk beklemmende sfeer, maar voor de rest overheersen de negatieve punten duidelijk. Het acteerwerk is niet slecht, maar over het algemeen duidelijk ondermaats. Die slanke jongen deed het nog het beste en ook de moeder kon me wel bekoren, voor de rest was het één groot drama, net zoals de film zelf...

Het begint opzich wel leuk, met de jongen die om eieren komt schooien. Daarna word je als kijker al snel meegevoerd in een steeds beklemmender geheel, maar daar eenmaal aangekomen word de één na de andere plank misgeslagen wat mij betreft. Papa krijgt een tik op zijn been en kan de rest van de film niet meer lopen, erg triest. De ''kwajongens'' worden met de minuut irritanter en als één van die gasten dan ook nog in de camera begin te praten is het helemaal over natuurlijk. Denk je dat je het gehad hebt, spoelt ie' de tijd later ook nog eens achteruit met de afstandsbediening Behoorlijk triest. Grappig word het nooit, eng word het nooit, spannend word het nooit, interessant word het nooit, maar irritant en ongeloofwaardig wel. Mam en pap nemen volgens mij wel genoegen met alles, aangezien de moeder in het begin nieteens aan de buren - die met de boot aankomen - aangeeft wat er aan de hand is. Die ouders zijn gewoon twee pakken hooi man. Pak die jongens gewoon met een golfclub of een mes die allemaal in handbereik liggen. Maar nee, dit proberen ze zo ongeveer pas als hun zoon word doodgeschoten. Nog zo'n slecht moment. Vooral vreemde scénes hierna. De twee jongens zijn verdwenen en een lange shot in de huiskamer volgt. Het deed mij niks, maar het werkte me wel op mijn zenuwen dat er niet meer aandacht werd besteed aan hun eigen zoon die net neergeknald was.

Misschien wat te hogen verwachtingen van deze film, of in ieder geval andere verwachtingen. Het plot leek wel interessant, maar Haneke wou volgens mij één van zijn ''verboden gedachtes'' op het witte doek zetten en faalt grandioos wat mij betreft. Wel een leuk moment is de scéne dat de vrouw die gast neerknald, maar de daaropvolgende scéne - terugspoelen - die ik eerder aangaf deed dit dan weer de das om. Voor de rest ziet het er niet mooi uit, is de muziek verschrikkelijk en boeide het me gewoon voor geen meter.

Zo, nu maar weer even iets positiefs dan.

108 minuten zwaar lopen trippen, geniale film gezien!

Een film die het geweld nergen expliciet in beeld breng op een paar bloedspetters na. Je mag lekker zelf invullen hoe iets gebeurt is op een paar dingen na, alhoewel dat helemaal niet zo belangrijk is (De daden ansich).

Heb me vooral lopen ergeren aan de beslissingen van het gezin. Werken ze mee of werken ze de twee knapen tegen?

Ondertussen nemen de spanningen met de minuut toe. Iets wat ik zeer kan waarderen...

De muziek was natuurlijk express heel storend net zoals de televisie die je graag zelf wilt uitzetten om dat zooitje te dimmen, toch vond ik dit weer goed samengaan met het hele gebeuren. Ontzettende gure sfeer in dat huis, té indringend gewoon!

Heb verder één minpunt kunnen ontdekken betreffende het zoontje.

Daar werd weinig over gejammerd, maar ach, hoe reageer je als je in schock bent? Geen idee, misschien waren de verhoudingen toch al niet zo goed...

En HarmJanStegenga ; Die vrijheid bij de boot was er toch niet? Moet je dan nog een familie erbij betrekken? Mensen willen het liefst zelf alles oplossen en vooral in films! Ze hoopten misschien op een onverwachte terugkeer of ommekeer of iets in die geest.

Het was tenslotte een behoorlijk eigenwijze familie, was bij de eieren al duidelijk!

Nee, deze film heeft bij mij wel een onbekende snaar geraakt die ik nog niet zo vaak op deze wijze heb gevoeld.

Voorlopig een dikke 4.5*

Dit is weer zo'n film waar ik slecht tegen kan.

Twee irritante jochies teisteren een gezin, en het gezin durft er niks tegen te doen. Daar gaat het dus al fout. Ik leef me altijd graag in in een film, en dat is hier totaal niet mogelijk, aangezien ik die ventjes binnen een minuut al buiten had gezet. Dan is er al vroeg in de film een redding mogelijkAls de boot met 3 mensen erop aankomt maar alsnog durven ze er niks tegen te doen. Dit gaat zo de hele film door. Wellicht had ik de film beter gevonden als er in plaats van twee schooljochies, was gekozen voor wat 'gevaarlijk uitziende' mannen.

@Erwinner, over die boot; Nóg een familie erbij betrekken? Je bent dan met één volwassen man, drie volwassen vrouwen en een kind, tegen één Oostenrijkse tiener van net 60 kilo. Dat moet niet een al te groot probleem zijn lijkt me. Daarna ga je met z'n allen naar de keuken(pak eventueel nog een stok of wat ander gereedschap van de boot) en je pakt dat dikkige ventje in de keuken ook en je bent klaar.

Als we de louter positieve kritieken van 'Funny Games' in acht nemen, zou Haneke de absolute koning zijn van de psychologische terreurcinema. Om die status echter met recht en rede op te eisen, zal Haneke voortaan vooral subtieler moeten worden in het bespelen van zijn kijker. De bewuste knipoog, letterlijk en figuurlijk, getuigt van weinig respect voor de aandachtige kijker en laat bovendien weinig ruimte voor enige emotionele betrokkenheid. Elke vorm van maatschappelijk nihilisme wordt bijgevolg eigenhandig de das omgedaan.

Waar ligt de grens tussen entertainment en waling? En wanneer is de kijker schuldig aan voyeurisme? Dat zijn de actuele en uitdagende vragen die Haneke zich aanvankelijk wenst te stellen. De kijker ziet zich vanwege het eerdergenoemde lak aan subtiliteit echter ongemoeid in deze dilemma's en krijgt het gaandeweg ook stevig op de heupen van het visuele simplisme. Meer inhoudelijke nuance en panache, en een kille, zenuwachtige feeling hadden van 'Funny Games' alvast een meer intense kijkervaring gemaakt.

1.5*

Deel van Filmnacht 2008.

- Warum tun Sie das?
- Warum nicht? (!!!)

De filosofie des levens samengevat in één zin.
Fantastich!

- Warum tun Sie das?
- “Warum tust du das dickie?”
Frisch speelt de sterren van de hemel.

Haneke plaatst een van beide criminelen perfect in een gaatje tussen het groene bladerdek wanneer de familie de buren begroet, geheel aan het begin vd f. Op die manier is hij extra moeilijk te zien. Slechts ‘dickie’ is duidelijk te onderscheiden. Doet sterk denken aan de slotscène van Caché.
Grappig omdat, indien je geïnteresseerd bent in Funny Games, je waarschijnlijk al weet dat twee jongens het gezin zullen terroriseren. Of je leest dat op de achterkant vd dvd. Je ziet er dus waarschijnlijk maar één bij de buren (en ook nog eens op een afstand)! Echt zo’n Haneke-moment, heerlijk.

Haneke maakt mij superscherp bij het kijken van de film. Alle zintuigen zet hij op scherp.
Dat vind ik een grootse prestatie.

Zo is het bijvoorbeeld mogelijk minutenlang te discussiëren over het wel of niet mogelijk zijn van de bloedvlek op Mühes been. Hij werd toch precies op de knie geslagen? En toch zit de (aanvankelijk) kleine bloedvlek precies in het midden tussen knie en kruis. Is dat omdat de broek onder invloed van de tape in het kruis is gekropen? Nee, want de broek valt nog precies op de schoen aan de onderkant. Is het dan mogelijk dat het bot gebroken is en 20 centimeter boven de knie door de huid dringt, een vlek achterlatend? Of is door dickie(, Peter, Tom, Beavis) toch op de plek geslagen waar de bloedvlek ontstaat en grijpt Mühe naar zijn knie omdat de pijn zich daar het hevigst manifesteert?
Is het een foutje van Haneke? Of heeft hij dit expres gedaan zodat ook tijdens een 2e, een 3e kijkbeurt nog nieuwe dingetjes op te merken zijn? Ge- ni- aal.

FG is uiterst trefzeker gefilmd, beangstigend precies. Geen moment te veel.
De scènes waar de 4 hoofdpersonen tegenover elkaar op bank zitten, wanneer bijvoorbeeld de zoon de kussensloop om zijn hoofd krijgt, de terreur die tastbaar wordt:
Dit is (een van ) de meest intense filmervaring die ik heb meegemaakt. Hulde.

Het deed me werkelijk pijn, hoe Mühe zijn vrouw niet gelooft op haar woord wanneer zij hem vraagt de jongens eruit te smijten.
En natuurlijk had hij Paul niet mogen slaan. Volgens mij begint de terreur wanneer Paul zegt: “Pas maar op dat ik jou eieren (ballen) er niet af trek.” Mühes reactie was hem te slaan. Dan verlaag je je tot hun methodes en geef je hen de mogelijkheid alles op jou af te schuiven. (Natuurlijk, had Mühe niet geslagen, hadden ze een andere aanleiding gevonden om te terroriseren.)

Zeer interessant om te zien hoe Mühe opgeeft nadat zijn been kapot is geslagen (door te antwoorden “ein Golfball”) terwijl zijn vrouw sterk blijft, zich eigenlijk nooit laat ‘kleineren’. Zelfs wanneer ze zich uitkleedt is dat om haar zoontje van verstikking te redden, zelfs wanneer ze het gebed opzegt is dat om haar man te redden van een dood door het mes.

Een kanttekening: volgens recensisten is het behoorlijk ‘ziek’ dat de kijker met Peter mee-tvkijkt , wanneer Paul Georgie achternazit in het huis van de buren. Dit zou illustreren dat zelfs wanneer je net getuige bent geweest van de ergste misdaden, je toch niet in staat bent weerstand te bieden aan de verlokkingen van de kijkbuis.
Ikzelf vind dit nog een van de minder goede voorbeelden van hoe Paul (en Peter) de kijker van FG handlanger maakt bij hun daden.

Maar hoe is het in godsnaam mogelijk dat Lothar niet om hulp schreeuwt wanneer de drie vrienden met de boot aankomen?! Haar mans been is reeds kapotgeslagen! Haar hond is al omgebracht! Denkt ze nou echt dat zij, haar man en kind het er levend af gaan brengen?

Werkelijk magistraal hoe Haneke het geweld in beeld brengt d.m.v. de reacties van hen die het ondergaan, i.p.v. het geweld in beeld te brengen. Maar dit is al heel vaak gezegd.

Zo dat was wel weer even een aparte kijkervaring moet ik zeggen, maar uiteindelijk wel een erg tegenvallende. Leuk dat meneer Haneke van experimenteren houdt, maar bij mij werkte het niet echt. De film heeft een paar momenten, maar is in zijn geheel een hele grote voorspelbare thriller met behoorlijke domme mensen die gegijzeld worden en waarbij de afloop natuurlijk erg voorspelbaar is. Is op zich niet erg, want dat zijn een hele hoop andere films ook wel, maar als de film verder ook niet weet te vermaken, dan blijft er vrij weinig over. Op de domme keuzes ga ik hier niet verder in, want die worden hieronder al genoeg besproken, zoals o.a. het gevalletje bij de boot . Het enige echt verrassende moment in de film is als de vrouw een van de jongens plots neerschiet. Op dat moment was ik echt even verrast. Als daarna de andere jongen met de afstandsbediening de scène terugspoelt, waarna het de vrouw de volgende keer niet meer lukt , valt de film al helemaal niet meer serieus te nemen, ook al was het wel een aardige wending. Verder bevat de film enkele zeer lange nietszeggende shots en is het acteerwerk op zich niet slecht en van de vrouw zelfs erg goed te noemen. Wat mij betreft dus een mislukt experiment van Haneke!

1,5*

Werd ik best wel lekker warm gemaakt voor deze film. Hij zou zwaar shockerend zijn en dat soort bewoordingen. Ik vond dat achteraf wel meevallen bij deze ietwat trage thriller. Het begint met het vragen om vier eieren, maar eindigt in een gruwelijke sadistische nachtmerrie. Op zich wel aardig gevonden zo her en der. Dat zapmoment was wel een leuk wtf-momentje.

Michael Haneke wil dus de kijker meebrengen dat het FOUT is om te genieten van geweld in films. Dat haalde ik maar met moeite uit die film en sowieso deel ik die boodschap niet met hem. Ook bij Cache kon ik zijn redenaties overigens totaal niet volgen en die drang om die zogenaamde medeplichtigheid bij de kijker aan te brengen is natuurlijk ridicuul.

Vorig jaar mocht ik Funny Games niet zien van mijn ouders. Dat vond ik toch wel heel absurd aangezien ik wel films mocht zien als Irreversible en ook omdat ik al 18 was. Maar het ging mijn ouders dus meer om dat ze zelf ook hiervan stukken hebben gezien op een zomergasten programma. Nouja, tot nu dan heb ik de dvd maar eens uit Engeland laten halen. Me ouders zeiden dit keer: je moet het zelf maar weten. Nouja, en maar blij ook want anders had ik me toch een prachtige gemist.

Funny Games is inderdaad een hele zenuwslopende film die je geen moment met rust laat. Ook is deze film bijna zo realistisch. Het begint allemaal vrij onschuldig. Gezinnetje gaat lekker op vakantie, mooi weer, lekker chillen, maarja, dan krijgen ze te maken met Paul en vervolgens ook Peter (Tom en Jerry of Beavis en Butthead) die zogenaamd wat eieren wil lenen en waneer de jongens vrij vervelend beginnen te worden breek de hel in de film los en word het menens. Eerst word die hond van dat gezin doodgevonden en dan staat Paul toe te kijken en vervolgens draait hij zich naar de camera en maakt toch een griezelige knipoog. Vooral die personage Paul vond ik echt ENG!! Peter was daarintegen een soort meeloper in mijn opzicht dat wat weg had van een Nerd. En de remmen gaan helemaal los als de familie vastgebonden word en onder druk word gezet en er een achtbaanrit van anderhalf focussen op leed en pijn aan bod is. En zo zal je toch zien dat zelfs gewone (jonge) mensen echte monsters kunnen zijn waar bv een beruchte weerwolf of vampier of ander monsterfiguur niet tegen op kan. Ook zitten der regelmatig behoorlijke spannende scenes in waar je nog wel eens met je halve hand voor je ogen moet kijken bv: die scene dat Georgy ontsnapt met Paul op zijn hielen en dat die twee vervolgens in een donkere schuur belanden. Ook die scene op die weg, als die vrouw ontsnapt en dan koplampen in de verte op der af ziet komen. Wat wel weer jammer is zijn sommige onrealistische scenes als: De kop van dat kind word eraf geschoten en vanaf dat moment lijkt het wel alsof dat kind helemaal niet bestaat in de opzicht van die ouders, laat staan dat ze dat lijkje zien liggen, ook was die afstandbedieningscene storend.

Ook het camerawerk en de stijl van filmen is goud waard. Bv waneer die moordenaars weg gaan en de camera dan langdurig stilstaand focust op het gezin dat daar muisstil zit. En natuurlijk dat Georgy dood op de grond ligt. En dan begin je je ook akelig te voelen aangezien der elk moment wel wat kan gebeuren. Ook was er in de film geen enkel geluid of muziek te bekennen (op die hele onprettige valse heavy metal muziek in het begin van de film en einde na) wat de sfeer ook heel realistisch en creepy maakt. Ook het einde was bijzonder onaangenaam. De moordenaars gaan weer bij iemand anders om "eieren vragen".

Gewoon een prachige, indrukwekkende en een zeer schokkende film. Dit is geen heldendom enz, dit is pure realistische wanhoop waarbij de kwaadste natuurlijk winnen. Michael Haneke heeft hier prachtig zijn best voor gedaan. En ook een boodschap gegeven. Deze film heeft me wel aan het denken gezet. De film is dan wel zowel een boodschap maar dan gooit Haneke nog behoorlijk wat spanning en horror der in en het stille realistische manier van filmen. Dat laatste herkennen we ook al in Le Temp De Loups en Cache. Gewoon prachtig. Wel jammer dat deze niet in Nederland te krijgen is aangezien mensen dit gewoon eens moeten zien. Maar let wel: Funny Games is ABSOLUUT niet zomaar wat.

5,0*

Vond hem wel goed. Snap sommige reacties niet helemaal hier, maar goed. De film is niet prettig bedoeld en hoort een gevoel van walging achter te laten. Film hoort niet alleen bepaald soort veilige emoties en gevoel bij je achter te laten, zoals blijdschap, een gevoel van spanning of weet ik veel wat. Dat mag best eens een heel ander gevoel zijn. En Haneke kan als geen ander willekeurig zinloos geweld bij je in de woonkamer halen. Hoge mate van realisme. En dat is niet zomaar weer een woord dat als cliche erbij gepakt wordt om er doorheen te rammen dat je hem goed vond, ik vond het echt bijna eng realistisch. Alles in deze film draagt daar aan bij; van het acteren tot de matte regie (eindelijk een regisseur die gewoon eens een shot een paar minuten durft vast te houden). En dat het geen fijne film is, nee dat klopt.

En het is dan zo jammer dat Haneke daar op een moment of 4 volledig mee breekt. Het in de camera kijken kon ik nog mee leven, hoewel ik het liever niet had gezien. Ik snap de bedoeling wel; Je wordt deelgenoot en de grenzen tussen realiteit en fictie vervagen. Beetje geforceerd, maar vooruit. Het gedoe met die afstandbediening vond ik, hoewel interessant, totaal niet werken. Ik snap wel dat het ook in de lijn is van bovenstaande en dat Haneke op zijn beurt een spelletje met ons speelt. Dat is leuk en aardig, maar die op papier aardige uitleg, haalt je uit de film. Het enige dat ie bereikt is dat er als het ware gezegd wordt; 'hallo, je zit naar een film te kijken en ik bepaal de regels'. Weg realisme, want het is natuurlijk gewoon onzin dat fictie en realiteit hetzelfde zijn en door elkaar heen lopen.

Maar goed, toch weer een interessante film en ook wel een klap in je gezicht. Zelden een regisseur gezien die zulke vreselijke dingen, zo dicht bij laat komen. 4 sterren.

Benauwende, spannende film. Wat een gruwelijk irritante figuren, die twee. Soms mag er iets meer tempo in, maar over het algemeen heb ik me geen moment verveeld. Zeer overtuigend acteerwerk ook.

4*

B.

Nog vorig jaar de remake (Funny Games U.S.) gezien te hebben, heb ik vandaag het origineel gezien. En ik moet zeggen dat de remake een letterlijke vertaling (inclusief de zeer aparte muziek) was van dit origineel. Qua niveau vind ik ze eigenlijk helemaal niet van elkaar verschillen en ik kom dan ook uit op hetzelfde oordeel.

Funny games. Nee, er is werkelijk niks 'Funny' aan deze film.

Het zou je maar gebeuren, lekker met je gezin op vakantie, en dan twee psychopathische, gestoorde mannen in je huis krijgen. Ze ogen zo normaal, maar ondertussen zijn het monsters. Types waarvan je het in eerste instantie niet zou verwachten, dat ze tot zulke gruweldaden in staat zijn. Dit sluit perfect aan bij de realiteit, want laten we eerlijk zijn, hoevaak hoor je niet: 'Het was een rustige man (of vrouw), hij was de laatste waarvan we zoiets verwacht hadden.'? Te vaak. Moordenaars en psychopaten hebben helaas geen bordje omhangen met grote waarschuwingen op. Nee, de typische boy-next-door look werkt perfect in deze film.

Het acteerwerk is fenomenaal, met name Lothar als doodsbang en machteloze moeder en Frisch. Je blijft je afvragen wat de beweegredenen zijn en waarom ze het doen. Zijn ze gewoon zo gestoord dat dit puur vermaak voor ze is, of zit er meer achter? Het oogt allemaal zo natuurlijk en geloofwaardig. Nergens fake, nergens te dik aangezet.. maar realistisch en onvoorspelbaar.

Er wordt kritisch naar geweld gekeken: Waarom houden mensen toch zo van bloederige taferelen, martelingen, terroristen? Wat voor een gevolgen heeft dat nou eigenlijk? Het is dan ook zeer interessant dat Haneke het publiek er zo bij betrekt. We zijn voyeurs die genieten van geweld en het heerlijk vinden om van een ruime afstand toe te kijken.

Funny Games is hierdoor een echte 'op-het-puntje-van-je-stoel' film. Rauw, schokkend, grof, ziek en Je wordt meer dan eens op het verkeerde been gezet en dat is intrigerend.

Gruwel.

Indrukwekkende, zieke, aangrijpende en spannende film. De titel is behoorlijk misleidend, want ‘funny’ is deze film zeker niet. Een onschuldig gezin wordt zonder reden gemarteld door twee psychopaten die eruit zien als normale, keurige jongemannen. Ik vind het goed dat de ‘bad guys’ er normaal uitzien, daardoor komt de film realistisch en geloofwaardig over.

Het kijken in de camera door Paul vond ik aan de ene kant apart, maar aan de andere kant vond ik het goed werken. Het is dan net alsof je zelf betrokken bent bij de toestand waarin de hulpeloze familie zich verkeert. Een prettige kijkervaring is Funny Games niet, maar een hele aangrijpende des te meer. Op mij heeft deze film zeker indruk gemaakt.

Hoge verwachtingen, niet helemaal ingelost. Hier en daar een vreemde stijlwending waar ik mij niet altijd even goed in kon vinden. Funny Games schijnt een ander artestiek licht over de horror film. Interessant, maar niet altijd even treffend.

Ik vond er niks aan... snap de hoge rating dus ook totaal niet. Een heel erg standaard verhaaltje met een heel erg langdradig stukje zo tegen het eind aan om de tijd op te vullen. Het had ook allemaal in 80 minuten gekund. Ook hou ik er niet van als er tegen de camera gepraat wordt, alsjeblieft zeg.

2*

Hoe versla je Satan zelf? Geen sinecure, zeker als hij dan nog eens een kameraad/poulain meebrengt. De vierde muur doorbreken, een gebed omdraaien, de tijd naar zijn hand zetten. Ik zou de handdoek op voorhand reeds in de ring hebben gegooid. 'Funny Games' is mijn soort film. Een serie onverklaarbare, haast absurde gebeurtenissen die heel even onderbroken wordt en een sprankeltje hoop laat zien, om niet veel later genadeloos de draad weer op te nemen. Hetgeen achteraf gezien natuurlijk onvermijdelijk was. Het begint allemaal nogal traag, maar na alle kat-en muis spelletjes toont de film zijn ware kracht en blaast mens en dier van de stoel. De plastische, suggestieve en bovenal rauwe weergave van verschillende keerpunten en het geweldige, vrijwel zwartkomische einde laten weinig aan de verbeelding over. Where is your God now?

4,00 (3,75)

Alweer een paar weken geleden gezien.

Toen wist ik niet direct wat voor cijfer ik Funny Games wilde geven, maar nu ben ik er dan toch nog uitgekomen: onvoldoende. Belangrijkste reden is het breken van de vierde wand ("breaking the fourth wall") zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Een Nederlandse term bestaat geloof ik niet, dus moet ik het hier maar mee doen. Ik vind dat eigenlijk zelden geslaagd want je infantiliseert je publiek al heel snel hiermee als regisseur. Enige uitzondering was Saved by the Bell, waar het functioneerde het als komisch plotelement (Zack Morris kon de tijd stil zetten en sprak dan tegen de kijker).

In deze film werkt het compleet belachelijk. De opbouw is nog goed en het lijkt uit te draaien op een standaard home invasion/torture film. Niets wijst op iets anders. Plotseling echter wil Haneke met een opgeheven vingertje zijn publiek duidelijk maken dat geweld toch zeker niet goed is, maar dat de kijker er niets aan kan doen en het moet "ondergaan". Ook proef ik iets van dader=slachtoffer en omgekeerd. Deze rijke lullen krijgen hun verdiende loon! Als één van de daders vervolgens ook de tijd terug spoelt breek bij mij de klomp. Haneke behandelt je als een klein debieltje en daar houd ik niet van.

Op basis van de degelijke eerste helft en het goede acteerwerk: 2**.

Het zal wel reuze interessant zijn wat een regisseur zoal te vertellen heeft, maar als het een straffe film in de weg gaat zitten, blijft er van zo'n thema natuurlijk niks over. Ik heb het (hier althans) niet zo op het doorbreken van de vierde wand, er zijn vast subtielere manieren om je punt duidelijk te maken. Zoals dat met het mes bijvoorbeeld. Werkt beduidend beter dan de afstandsbediening.

Belerend wellicht en na de knipoog zou elke vorm van spanning (een dergelijk platitude lijkt me hier wel op zijn plaats) c.q. beleving de nek omgedraaid moeten zijn, maar Haneke weet met deze home invasion zijn onderwerp tóch in de verf te zetten. Gevaar is een geleidelijk proces, angst heeft een verlammende werking en het geweld, daar is het dan, roept afschuw op, niks meer dan dat.

Grotendeels off screen nog wel. Mocht het hem daarom te doen zijn, dan is dat in ieder geval gelukt. Zo hakt de strak gekadreerde, ononderbroken en langgerekte scène na de moord op de zoon (!) er stevig in. Het gejammer van vader gaat door merg en been. Dat, de twee keurige killers en een afwezigheid van de gebruikelijke toeters en bellen, maken het nog best een indrukwekkende ervaring.

Zag van Michael Haneke alleen maar sterke films.

Zo ook deze "Funny Games", 10 jaar vóór zijn versie met Naomie Watts en Tim Roth in de hoofdrol, maar nu met even goede acts en met even kundige opbouw, camerawerk, en passende opdrijving van de suspens. Lange shots die het leed van de slachtoffers stevig accentueren eerder dan het eigenlijke zinloos geweld in beeld te brengen.

Susanne Lothar zet wel de meest overtuigende vertolking neer.

Tja, ik had er veel meer van deze sadistische prent verwacht; dieper, schokkender. Is dat het nog niet genoeg dan? Misschien ben ik al zo afgestompt of heb ik al teveel films gezien.

Laat ik vooral benadrukken dat de horror-genre-aanduiding onterecht is. Wellicht is het niet eens een thriller. Drama is het wel, met een behoorlijke psychologische lading. En van dat laatste moet het het dan ook hebben. De sadistische gedragen van de jongemannen ten opzichte van het brave gezin zijn meestal wel 'genoeg', maar het had echt nog veel erger gekund. En dat heb ik denk ik ook al wel vaker gezien. Hoewel ik absoluut geen fan van gore ben, had dat wel in deze film gepast. De film vergeet de karakters, en dan met name het gezin, diepte te geven voordat de 'games' beginnen; daardoor kwam het drama voor mij niet zo hard binnen als dat bedoeld was. Het niet heel briljante acteerwerk zal daar ook mee te maken hebben.

In de tweede fase, waar de rust even wedergekeerd lijkt te zijn, gaat het tempo helemaal op zijn gat. Duidelijk bedoeld om de setting en het drama binnen te laten komen, maar dat miste voor mij echt zijn uitwerking. Het doorbreken van de vierde muur en het 'terugspoelen' van een scene was misplaatst.

Het concept is leuk, voor zover je dat zo kan noemen, en het laconieke van de jongemannen werkt voor een groot deel. Echter hadden de 'games' erger gekund, het acteerwerk beter, het verhaal vlotter en vooral dieper. Ik zag dat er een Amerikaanse remake is gemaakt (waar ik doorgaans geen voorstander van ben), maar ik begreep dat die de kansen ook laat liggen aangezien het een hele letterlijke verfilming is. Jammer.

Misselijkmakende film. Maar daarmee tegelijk ook ijzersterk. Michael Haneke schotelt je meer voor dan alleen een horrorscenario: niet alleen spelen de twee antagonisten met een drietallig gezin in een vakantiehuis, Haneke speelt ook met jou. En omdat ik er na het kijken nog niet volledig uit was hoe, liet Funny Games me in een verwarrende mengelmoes van emoties achter.

De openingsscène is een voorbode van wat komen gaat. Man-en vrouwlief raden tijdens hun autotrip naar een afgelegen vakantiehuis titels van klassieke muziekstukken, als Haneke de credits plotseling laat interveniëren. De geluidsband bevat het meest onuitstaanbare gekrijs dat ik in lange tijd heb moeten aanhoren. Contrast ten top: materie vs. antimaterie.

In het vervolg blijft de film voortbouwen op een haast ongrijpbare dosis waanzin en bewust aangedikt contrast. Nooit wordt duidelijk waarom de twee antagonisten doen wat ze doen, maar het is ook nooit Haneke’s insteek dat je dat te weten komt. Arno Frisch verwoordt het heel scherp, in mijn parafrase: jullie willen dat er een plot is dat zin heeft, dat ergens naartoe gaat, (maar dat komt er niet…). Door opzichtig te knipogen in de camera en een paar keer de vierde muur te doorbreken creëert diezelfde Frisch daarnaast een nare vorm van betrokkenheid, waarop ik als kijker bij deze film helemaal niet zat te wachten. Ik werd me er bewust van dat ik geneigd was me te gaan identificeren met de twee antagonisten, en de rollen zelf om te draaien. De antagonisten worden ineens protagonisten. Misschien incorporeerde Haneke daarom ook wel bewust een zwakke, passieve vader…

Als je denkt alles gehad te hebben, laten de scène met de afstandsbediening en de laatste dialoog tussen Frisch en Giering je twijfelen aan de echtheid van het verhaal zelf. Is het immers niet zo dat in films de grens tussen fictie en werkelijkheid vervaagt? En zo wordt Funny Games metafictie op een hoog niveau, en daarmee veel meer dan alleen een sterk psychologisch drama.

Want laten we wel wezen, ook op dat vlak scoort dit werk. Het acteerwerk van alle betrokken spelers is uitstekend. Het meest onder de indruk was ik van Susanne Lothar en Ulrich Mühe in de long take na de dood van de jonge Georg. Dat brengt me direct ook bij het camerawerk. Al snel viel op dat een belangrijk handelsmerk binnen de cameravoering de opwekking van suggestie was. Op cruciale momenten draait de camera weg of genereert ze een dode hoek, waardoor ik als kijker maar bleef gissen naar de exacte gruwelen die zich voltrokken. Wat dat betreft sluit de cameravoering goed aan bij de rest van de film. Belangrijke vragen (waarom vertrekken de twee jongens halverwege de film? Fictie of werkelijkheid? Is er nog ergens orde te ontwaren in deze willekeur) bleven onbeantwoord, óf ik was te verwonderd om de antwoorden te ontwaren. Het idee dat Haneke me een loer heeft gedraaid overheerst, en dat zorgt weer voor waardering.

Geen prettige film, maar nog steeds een klein meesterwerk. Wat a Clockwork Orange in een kwartiertje deed, smeert Funny Games uit over een beklemmende (kleine) twee uur.

4.5*