Hamnet (2025)

Publiekswinnaar op TIFF. Hopelijk een return to form voor Chloé Zhao. The Rider was geweldig. Etern... We don't talk about that.

Vanaf 22 januari 2026 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

Na een Marvel-uitstapje met Eternals gaat Chloé Zhao gelukkig weer meer de arthouse kant op. Buckley en Mescal lijken perfect gecast in dit soort film met een hartverscheurende verhaal. Ik heb Hamnet nog niet gezien, maar ik kan hun gelaatsuitdrukkingen nu al dromen.

Deze staat toch wel aardig hoog op mijn watchlist voor volgend jaar. De score van Max Richter is al te beluisteren op Spotify, maar ik wacht toch nog eventjes met luisteren. Wel weer On the nature of Daylight, misschien iets te vaak gebruikt nu. Aan de andere kant ontroerd het me altijd.

Krijg bij de trailer ook wel wat Malick-vibes, en dan met name uit The New World.

Gisteravond een Golden Globe voor de beste film in de categorie drama.

Golden Globes Analysis: Are Oscars Ready For One More Battle w/ Hamnet? - deadline.com

Shakespeare in Mourning.

Mooi gefilmd drama over het verlies van een kind, met veel aandacht voor detail om het Engeland van eind 16e eeuw op het scherm te brengen, met de kleurrijke, groene omgeving van Stratford versus het donkere, grauwe Londen. Shakespeare en zijn vrouw, en ook hun kinderen, gedragen zich eerder als 21e eeuwers dan als Middeleeuwers, maar goed het was een uitzonderlijke familie zullen we maar zeggen. Buckley en Mescal zijn natuurlijk uitstekende acteurs, en in de supporting cast loopt ook nog Emily Watson rond (die, zoals zovele actrices die een bepaalde leeftijd hebben bereikt, het moet doen met de rol van "moeder van"). De acteurs stellen niet teleur, al behoort Shakespeare zeker niet tot Mescal's beste rollen, maar dat hangt ook wel samen met de focus op Anne/ Agnes. Buckley zat soms wel op het randje van overacting.

Gezien alle lovende kritieken had ik er wel meer van verwacht. Het was vooral erg degelijk, en ik miste een beetje het bijzondere, het ontregelende, iets eigens aan deze film. Hamnet is zeker niet slecht, maar de unanieme lof vanuit de pers vind ik wat overdreven. Het is wel het type film waar de Academy dol op is, een drama vol emotie, ook nog in een historische setting, dus het zal ongetwijfeld de nodige beeldjes in de wacht slepen. Het is in elk geval beter dan de Oscarwinnende Shakespeare-film van ruim 25 jaar terug.

Erg zwaar. De hand van Zhao is vooral te zien is de soms wat dromerige beelden. Dan is de film ook visueel mooi. En als er subtiel wordt uitgezoomd (op Agnes als ze in de tuin zit en daarna een shot van Shakespeare langs het water waarin subtiel wordt ingezoomd dan is er ook wat te zien op het visuele gebied. Maar verder veel donkere scènes en statische shots die niet per se lelijk zijn maar vooral saai. En dat vond ik ook van het drama dat me weinig deed. Buckley is soms aandoenlijk maar ook te vaak tegen het theatrale aan. Mescal is beter maar wat kleurloos. En zo kabbelt de film ruim twee uur vooruit zonder dat dit ding me echt iets deed. 2,0*.

Melodramatisch en eigenlijk is juist het vrouwelijke perspectief het saaiste stuk van de film. Overduidelijke symboliek, technisch mooi maar nergens bijzonder. On the Nature of Daylight als slotnummer. Nee dit is typische saaie vanilla drama. Prima om naar te kijken voor de gemiddelde persoon, maar ik vond het redelijk kleurloos.

Mooie oscarbait wel, want het is allemaal verzorgd, maar nergens echt interessant.

Het lijkt wel of ik met het vorderen der jaren steeds gevoeliger word voor dit soort films. De hele zaal zat trouwens te sniffen. Prachtige verfilming over het verlies van een kind.

Die waren 100 jaar daarvoor al afgesloten.

William Shakespeare [Paul Mescal] is nog voorbestemd om handschoenmaker te worden als hij hopeloos verliefd wordt op Agnes [Jessie Buckley], die vanwege haar mysterieuze tripjes naar het bos en een vorm van helderziendheid door velen wordt bestempeld als een ‘bosheks’. Will en Agnes krijgen drie kinderen; Hamnet [Jacobu Jupe] overlijdt, Will laat zijn gezin achter en schrijft Hamlet. De trailer verraadt het hele verhaal in deze verzorgde productie, waarin de enige verrassing is dat Zhao haar cast dwingt tot opgeblazen melodrama en desnoods een strijkersensemble inzet om je te dwingen iets te voelen. Pijnlijke bevallingen, intens geruzie en banale dialogen die in schril contrast staan tot die van Shakespeare. Geen verrassing dat de opvoering van ‘Hamlet’ het emotionele hoogtepunt is, maar zelfs dat weet Zhao te verpesten met haar gebrek aan subtiliteit. Met Steven Spielberg en Sam Mendes als producenten is het ook geen verrassing dat dit de nodige nominaties in de wacht wist te slepen. Het had echter bij nominaties moeten blijven.

Gelukkig, ik ben eens niet de enige roepende in de woestijn

Vooral heel zwaar. Goed, maar zwaar. Gedragen door een ijzersterke acteerprestatie van Buckley en een vakkundige regie van Zhao. Paul Mescal is ook goed als de wat zonderlinge en later gepijnigde Shakespeare, maar hij is duidelijk het minst integraal aan wat de film zo sterk maakt. Dat komt ook vooral omdat het verhaal vanuit het perspectief van Agnes wordt bekeken. Maar goh, Jessie Buckley, ja zet die Oscar al maar klaar. Heel indrukwekkende, pijnlijk invoelbare, menselijke prestatie, van een moeder in rouw, hoewel ze ook meer dan dat alleen is. De bevallingsscène en later de dood van Hamnet bekijk je met ingehouden adem en meer dan een beetje plaatsvervangende pijn. Naast haar performance schittert de film vooral wanneer Zhao de beelden voor zich laat spreken, in de wat meer poëtische, droom-achtige scènes, of de beelden van de natuur. Dan zie je echt ten volle haar talent als regisseur en beeldenkunstenaar.

De dialogen zijn oké, maar wel een tikje minder subtiel - zeker tegen het laatste stuk, wanneer de bekende quotes van Shakespeare's werk er in bepaalde scènes een beetje met de haren worden bijgesleept (vooral het ''to be or not to be''-moment vond ik een beetje gênant gebracht). En ook de muziek van Max Richter en zijn overbekende ''On the nature of daylight'' wordt tegen het einde overduidelijk ingezet om de tranen te laten lopen. Maar bon, ongeëmotioneerd liet het me niet achter, dus het werkt wel deels. Het is een beetje melodrama, maar wel van een heel hoog niveau.

4*.

MIjn vriendin sleurt mij altijd mee naar zo'n films,
En ja hier heb ik van genoten heel mooie film 1 puntje van kritiek:
De film ging redelijk snel tot aan het toneelstuk ongeveer 35 min het toneelstuk laten zien was te lang 15 minuten had genoeg geweest. Dit is wel echt voer voor de acdemy dus hij zal wel met een paar oscars gaan lopen. *3.5

Het eerste anderhalf uur van de film is heel saai: we zien een banaal verhaal van een man en een vrouw die verliefd worden, trouwen en een gezinnetje stichten en van de pest die komt en het zoontje doodt en de ouders met veel verdriet en verwijten achterlaat. Pas het laatste half uur is interessant maar dat is vooral aan Shakespeare te danken: de man in de film is Shakespeare en we zien een paar fragmenten uit diens tragedie Hamlet waarmee eindelijk wat diepgang in de teksten en de film komt. Het idee is dat Shakespeare zijn rouw over de dood van zijn zoon heeft verwerkt in z’n werk Hamlet en wat de film wel goed doet is laten zien dat kunst niet alleen maar bedrog – een zinbegoochelende spookverschijning – is maar in de woorden van Shakespeare’s Hamlet ons een spiegel voorhoudt en toont wat we anders niet zien zodat Shakespeare zijn verdriet niet beter had kunnen uitdrukken dan door middel van zijn kunst om welke reden we ook meer geraakt worden door de opvoering van Hamlet dan door de ‘echte’ dood van het zoontje. Maar dat Hamlet – en andere werken – een uitdrukking is van Shakespeare’s verdriet om z’n zoontje is al lang een onderwerp van academische discussie en deze film voegt daar weinig aan toe, anders dan simpel effectbejag (elementen zijn ingevoegd in het verhaal zodat de kijker het verband kan leggen met wat er in het stuk Hamlet gebeurt) waardoor we kunnen meevoelen met Shakespeare. De film mist de gelaagdheid om interessant te zijn.

De film blind ingegaan, buiten de wetenschap dat het iets met Shakespeare te maken had. Wat met de titel een evidente weggever is. Wat in mijn hoofd een versie van het verhaal van Hamlet zou zijn, is veel genuanceerder dan dat.

Al meteen in de film vallen de mooie beelden op en met Paul Mescal, maar vooral Jessie Buckley is er een meesterlijke cast die ervoor zorgt dat je meteen in de film wordt opgezogen. Meer nog, de film neemt je bij het nekvel en het duurt tot lang na de film dat die wat loslaat. Het is lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een film en ik niet meteen recht sprong in de bioscoop als de aftiteling begon. Een film die ik zeer graag tip en waarvan andere mensen die hem ook al gezien hadden, evengoed onder de indruk waren. Jessie Buckley mag van mij gerust de Oscar voor beste actrice mee naar huis nemen.

Wat een saaie film was dit! Ik begrijp niets van alle lof die deze film toegezwaaid krijgt. Banale dialogen (echt een gemiste kans, omdat het toch over Shakespeare gaat), heel veel sentimentaliteit en drama waardoor het ongemakkelijk wordt om te blijven kijken (2 bevallingen met veel geroep, een kind dat sterft aan de pest en alle pijn en verdriet daaraan verbonden)... De setting wel mooi in beeld gebracht, maar dan nog: ik heb vooral een bos gezien. En zoals altijd: de authenticiteit in de muziek was er niet. Er is prachtige muziek geschreven in de 16de eeuw. Waarom werd dat niet gebruikt? Ik dacht ook de hele tijd, waar gaan we naartoe? Komt er nog een verhaal? Maar nee, het blijft voortkabbelen. Over wat er met Shakespeare zelf gebeurt, weten we niets want die is steeds weg van huis. De symboliek en de verwijzing naar Hamlet, alsof Shakespeare zijn inspiratie zou gehaald hebben uit wat er gebeurd was in zijn dagelijkse leven, zijn bij de haren gegrepen en helemaal niet overtuigend. Hij lijkt compleet niet betrokken te zijn geweest in dat hele verhaal, en plots komt hij dan met een meesterwerk voor de proppen. Heel teleurgesteld! Een B- film eigenlijk.

Ik vind het bizar om het zo oneens te zijn met veel meningen die ik lees. Bijna geen van de kritiekpunten kan ik me in vinden. Inmiddels heb ik de film twee keer gezien en ik ben na de tweede keer nog overtuigder dan na de eerste keer. Het is mij een raadsel waarom de Oscar voor beste film lijkt te gaan tussen Sinners en One Battle After Another, terwijl mijns inziens het niet eens spannend zou moeten zijn in het voordeel van Hamnet. Maar hey, wanneer ben ik het tegenwoordig nog eens met The Academy?

Het bos, de bomen, het mos en de woestenij van wortels staken prachtig groen af met de rode jurk. Nee, dit was geen verfilming van roodkapje, maar de inleiding tot ... Ja, tot wat eigenlijk? Niet het leven van William Shakespeare maar eerder tot een oversentimenteel drama vanuit het gezichtspunt van zijn vrouw Agnes. Pas helemaal aan het eind werd het mij duidelijk dat de echtgenoot toch heus de enige echte William de toneelschrijver, woordkunstenaar, en onovertroffen dichter moest voorstellen.

Kortom, het enige dat rechtovereind bleef was de betovering van het wereldberoemde verhaal, toneelstuk: Hamlet. Wat rest was stilte, oftewel: Silencio !

Toch een beetje een domper.

[quote]Lavrot schreef:

Kortom, het enige dat rechtovereind bleef was de betovering van het wereldberoemde verhaal, toneelstuk: Hamlet. Wat rest was stilte, oftewel: Silencio !

Mulholland Dr. vibes?

Altijd !

Orpheus Eurydice, William Hamnet, Diane Camilla. De doden kunnen het schimmenrijk niet verlaten, maar ... er zijn dromen, fantasieën (geestenwerelden) en toneelstukken waarin ze opnieuw (zij het maar voor even) tot leven kunnen komen.

Er zitten scènes in die ik voor de rest van m'n leven zal meedragen. Cinema is op z'n best wanneer je wat je ziet ook kan voelen, en dat was zeker meermaals het geval.

Er werd wel soms zwaar gesneden in de scènes en sommige stukken mochten wel wat meer ademruimte krijgen, zo ging het bij de eerste ontmoeting wel heel snel allemaal, maar dan zou de film te lang worden en dat was hij nu net niet.

Fantastisch einde trouwens!

Wat een geweldige film. Vanaf de 1e minuut erin gezogen. Wat een mooie reis, vol emotie, sfeer, aantrekking en drama.

Saaie bedoening voorzien van weinig subtiele symboliek over de levens van Agnes (Jessie Buckley) en William (Paul Mescal) in het 16e-eeuwse Engeland. Mooi gespeeld en gedetailleerd in beeld gebracht, maar qua plot valt er weinig te beleven en het is lastig meeleven met de stoïcijnse personages. Halverwege, zodra de meer dramatische momenten zich aandienen, maakt de film wel enige indruk, maar met het letterlijk en figuurlijk theatrale einde kan ik weinig. Het zal wel weer oscars gaan regenen in maart.