Hamnet (2025)

Publiekswinnaar op TIFF. Hopelijk een return to form voor Chloé Zhao. The Rider was geweldig. Etern... We don't talk about that.

Vanaf 22 januari 2026 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

Na een Marvel-uitstapje met Eternals gaat Chloé Zhao gelukkig weer meer de arthouse kant op. Buckley en Mescal lijken perfect gecast in dit soort film met een hartverscheurende verhaal. Ik heb Hamnet nog niet gezien, maar ik kan hun gelaatsuitdrukkingen nu al dromen.

Deze staat toch wel aardig hoog op mijn watchlist voor volgend jaar. De score van Max Richter is al te beluisteren op Spotify, maar ik wacht toch nog eventjes met luisteren. Wel weer On the nature of Daylight, misschien iets te vaak gebruikt nu. Aan de andere kant ontroerd het me altijd.

Krijg bij de trailer ook wel wat Malick-vibes, en dan met name uit The New World.

Gisteravond een Golden Globe voor de beste film in de categorie drama.

Golden Globes Analysis: Are Oscars Ready For One More Battle w/ Hamnet? - deadline.com

Shakespeare in Mourning.

Mooi gefilmd drama over het verlies van een kind, met veel aandacht voor detail om het Engeland van eind 16e eeuw op het scherm te brengen, met de kleurrijke, groene omgeving van Stratford versus het donkere, grauwe Londen. Shakespeare en zijn vrouw, en ook hun kinderen, gedragen zich eerder als 21e eeuwers dan als Middeleeuwers, maar goed het was een uitzonderlijke familie zullen we maar zeggen. Buckley en Mescal zijn natuurlijk uitstekende acteurs, en in de supporting cast loopt ook nog Emily Watson rond (die, zoals zovele actrices die een bepaalde leeftijd hebben bereikt, het moet doen met de rol van "moeder van"). De acteurs stellen niet teleur, al behoort Shakespeare zeker niet tot Mescal's beste rollen, maar dat hangt ook wel samen met de focus op Anne/ Agnes. Buckley zat soms wel op het randje van overacting.

Gezien alle lovende kritieken had ik er wel meer van verwacht. Het was vooral erg degelijk, en ik miste een beetje het bijzondere, het ontregelende, iets eigens aan deze film. Hamnet is zeker niet slecht, maar de unanieme lof vanuit de pers vind ik wat overdreven. Het is wel het type film waar de Academy dol op is, een drama vol emotie, ook nog in een historische setting, dus het zal ongetwijfeld de nodige beeldjes in de wacht slepen. Het is in elk geval beter dan de Oscarwinnende Shakespeare-film van ruim 25 jaar terug.

Erg zwaar. De hand van Zhao is vooral te zien is de soms wat dromerige beelden. Dan is de film ook visueel mooi. En als er subtiel wordt uitgezoomd (op Agnes als ze in de tuin zit en daarna een shot van Shakespeare langs het water waarin subtiel wordt ingezoomd dan is er ook wat te zien op het visuele gebied. Maar verder veel donkere scènes en statische shots die niet per se lelijk zijn maar vooral saai. En dat vond ik ook van het drama dat me weinig deed. Buckley is soms aandoenlijk maar ook te vaak tegen het theatrale aan. Mescal is beter maar wat kleurloos. En zo kabbelt de film ruim twee uur vooruit zonder dat dit ding me echt iets deed. 2,0*.

Melodramatisch en eigenlijk is juist het vrouwelijke perspectief het saaiste stuk van de film. Overduidelijke symboliek, technisch mooi maar nergens bijzonder. On the Nature of Daylight als slotnummer. Nee dit is typische saaie vanilla drama. Prima om naar te kijken voor de gemiddelde persoon, maar ik vond het redelijk kleurloos.

Mooie oscarbait wel, want het is allemaal verzorgd, maar nergens echt interessant.

Het lijkt wel of ik met het vorderen der jaren steeds gevoeliger word voor dit soort films. De hele zaal zat trouwens te sniffen. Prachtige verfilming over het verlies van een kind.

Die waren 100 jaar daarvoor al afgesloten.

William Shakespeare [Paul Mescal] is nog voorbestemd om handschoenmaker te worden als hij hopeloos verliefd wordt op Agnes [Jessie Buckley], die vanwege haar mysterieuze tripjes naar het bos en een vorm van helderziendheid door velen wordt bestempeld als een ‘bosheks’. Will en Agnes krijgen drie kinderen; Hamnet [Jacobu Jupe] overlijdt, Will laat zijn gezin achter en schrijft Hamlet. De trailer verraadt het hele verhaal in deze verzorgde productie, waarin de enige verrassing is dat Zhao haar cast dwingt tot opgeblazen melodrama en desnoods een strijkersensemble inzet om je te dwingen iets te voelen. Pijnlijke bevallingen, intens geruzie en banale dialogen die in schril contrast staan tot die van Shakespeare. Geen verrassing dat de opvoering van ‘Hamlet’ het emotionele hoogtepunt is, maar zelfs dat weet Zhao te verpesten met haar gebrek aan subtiliteit. Met Steven Spielberg en Sam Mendes als producenten is het ook geen verrassing dat dit de nodige nominaties in de wacht wist te slepen. Het had echter bij nominaties moeten blijven.

Gelukkig, ik ben eens niet de enige roepende in de woestijn

Vooral heel zwaar. Goed, maar zwaar. Gedragen door een ijzersterke acteerprestatie van Buckley en een vakkundige regie van Zhao. Paul Mescal is ook goed als de wat zonderlinge en later gepijnigde Shakespeare, maar hij is duidelijk het minst integraal aan wat de film zo sterk maakt. Dat komt ook vooral omdat het verhaal vanuit het perspectief van Agnes wordt bekeken. Maar goh, Jessie Buckley, ja zet die Oscar al maar klaar. Heel indrukwekkende, pijnlijk invoelbare, menselijke prestatie, van een moeder in rouw, hoewel ze ook meer dan dat alleen is. De bevallingsscène en later de dood van Hamnet bekijk je met ingehouden adem en meer dan een beetje plaatsvervangende pijn. Naast haar performance schittert de film vooral wanneer Zhao de beelden voor zich laat spreken, in de wat meer poëtische, droom-achtige scènes, of de beelden van de natuur. Dan zie je echt ten volle haar talent als regisseur en beeldenkunstenaar.

De dialogen zijn oké, maar wel een tikje minder subtiel - zeker tegen het laatste stuk, wanneer de bekende quotes van Shakespeare's werk er in bepaalde scènes een beetje met de haren worden bijgesleept (vooral het ''to be or not to be''-moment vond ik een beetje gênant gebracht). En ook de muziek van Max Richter en zijn overbekende ''On the nature of daylight'' wordt tegen het einde overduidelijk ingezet om de tranen te laten lopen. Maar bon, ongeëmotioneerd liet het me niet achter, dus het werkt wel deels. Het is een beetje melodrama, maar wel van een heel hoog niveau.

4*.

MIjn vriendin sleurt mij altijd mee naar zo'n films,
En ja hier heb ik van genoten heel mooie film 1 puntje van kritiek:
De film ging redelijk snel tot aan het toneelstuk ongeveer 35 min het toneelstuk laten zien was te lang 15 minuten had genoeg geweest. Dit is wel echt voer voor de acdemy dus hij zal wel met een paar oscars gaan lopen. *3.5