Hamnet (2025)

Je moet er voor zijn.

To be or not to be. Wat een pareltje deze film, losje gebaseerd op het verhaal van Shakespeare. Prachtig gefilmd en hoe traag de film ook was, hij greep mij toch bij de keel.

Vooral de prestatie van Buckley was er één die de grootste prijzen verdiend, ook Mescal was bijzonder goed.

Toch ook één van de beste films die ik gezien heb, echt puur genieten, en afsluiten met een traantje...meesterwerk

Eens met wat Flavio zegt…

Best een aardige film, maar de emotie kwam bij niet over, geen brok in de keel of natte ogen. Zag vorige week Wuthering Heights, die maakte meer indruk op mij.

Verder wel mee vermaakt maar maakte de hoge verwachtingen bij mij niet waar.

Ik sluit mij hier volledig bij aan. Best aardig maar gevoelsmatig deed het mij niets, ondanks andere bezoekers die driftig tranen aan het wegvegen waren. Had deze niet perse hoeven zien. WH daarentegen...

Crisis was duurde dat allemaal lang.... kwam geen einde aan

Ook al is dit best wel Oscar bait met een dergelijk plot en de feilloos neergezette historische setting, de waanzinnige cast doet de film daar echt bovenuit stijgen. Ik weet niet of ik Buckley de Oscar meer gun dan Byrne (en dan spreek ik als Buckley-fan), maar Buckley is in elk geval fenomenaal weer. Vooral aan het begin van de film vond ik haar op een interessante manier een wilskrachtig en tikkeltje mysterieus personage neerzetten. In dit gedeelte van de film zie je wat meer de hand van Zao dan later in de film.

Het laatste bedrijf is wel emotioneel zeer krachtig, ook al vliegt Zao een beetje uit de bocht met haar keuze om Agnes hardop te laten vertellen wat er op het toneel gebeurt. Ook worden de melodramatische trekjes van de film dan wat minder subtiel. Dat moment waarop iedereen in het publiek de acteur aan gaat raken terwijl de muziek aanzwelt en de shot net wat te lang aanhoudt vond ik er wel echt wat overheen.

Die twee kinderen worden trouwens ook heel sterk gespeeld. Jacobi Jupe vond ik zelfs een ware ontdekking. Echt een zeldzaam goede rol van een kindacteur.

Uitstekende film over een koppel dat trouwt en een aantal kinderen krijgt. Een mooi verhaal over de aanleiding van William Shakespeare om Hamlet te schrijven verteld vanuit het perspectief van diens vrouw. De eerste helft van de film is wellicht wat moeizaam, maar dit wordt goedgemaakt tijdens de tweede helft met een aantal ontroerende momenten waaronder een prachtig slot. Een ijzersterke rol van Jessie Buckley.

Hele mooie scènes worden soms als gewisseld met iets minder mooie. Het kabbelde net iets teveel voort en op een gegeven moment heb ik even naar de tijd gekeken. Tijdens de eindscène raakt de film me toch nog precies waar ik het niet meer had verwacht en dan kan film toch zo ontzettend mooi zijn. Dat je recht in je ziel wordt geraakt door iets eenvoudigs als beeld en geluid.

Mooie opzet en goed geacteerde film, dacht ik na een uurtje, Het uurtje erna vond ik te langdradig... En dan, grote teleurstelling wanneer men de muziek van een andere topfilm (Arrival) nodig heeft om traantjes op te wekken. Misplaatst voor me, en geen ontroering...

De vraag wordt weleens gesteld (bijvoorbeeld op Reddit), ‘wat is de zieligste film die je maar één keer hoeft te zien en daarna nooit meer’, en deze komt (na Grave of the Fireflies) hoog op mijn lijst. Wat een emotionele uitputtingsslag. Toch wordt het nergens te sentimenteel of zielig om het zielig. De cast, met Jessie Buckley voorop, zorgt daar wel voor. Mooi om te zien dat zij (die al jaren, vanaf Chernobyl) een van mijn favoriete actrices is hier terecht voor is onderscheiden.

Paul Mescal heeft helemaal nog niet zoveel films gedaan en is nog vrij jong, maar ook hij is steengoed. Valt me tegen dat hij niet ook genomineerd is voor zijn rol. Ook het zoontje Hamnet is voor een kindacteur bizar goed en ook nog eens superschattig om te zien, wat niet (of wel) meehelpt met de zieligheidsfactor.

Ik (en vele anderen ongetwijfeld ook) ben te weinig into oude literatuur en te 21e eeuws om iets te kunnen met de tekst van Hamlet, maar vond het toch wel gedurfd en te waarderen van de film dat het zoveel van Hamlet opneemt tegen het einde. Uiteindelijk gaat het toch meer om hoe William de dood van zijn zoon verwerkt in de kunsten en hoe het voor Agnes louterend werkt om het op het toneel te zien. Als je tranen net weer opgedroogd zijn kan je weer gaan huilen bij dat sterke einde.

Zeker geen film voor iedereen, maar voor mij werkte het wel.

4,25*

Drama in het kwadraat dat me ondanks dat het natuurlijk een acteermasterclass is niet bijster veel deed.

Het einde is eigenlijk best wel raar en past er niet helemaal bij maar was wat mij betreft met afstand het mooiste deel.

Jessie Buckley zet een geweldige rol neer als Agnes (Anne), de vrouw van William Shakespeare.

Gebaseerd op het gelijknamige boek, is Hamnet een fictieve historische vertelling die vooral focust op het leven van de familie van Shakespeare, waarbij zijn jong-gestorven zoontje Hamnet een belangrijke rol speelt (knap gespeeld door Jacobi Jupe).
De wereld waarin het leven zich afspeelt is kleinschalig neergezet (het reikt niet veel verder dan Stratford en wat beelden van een 16e-eeuws Londen), maar weet toch te overtuigen.

Hoe dan ook lijkt de film zich sowieso meer te focussen op het gezin en de mentale gesteldheid van moeder Agnes (met al het leed en harde leven in die tijd), maar weet het ook een link te leggen met Shakespeare zelf, zijn werk en de helende werking die uitgaat van zijn toneelstukken.

Is het hier en daar wat melodramatisch? Ja. Is dat storend? Nee, dankzij het prima acteerwerk heb ik me er niet aan gestoord.

Goede en degelijke film. Maar het lyrische wat sommigen hier op dit platform hebben, en wat de internationale pers heeft dat heb ik niet. Daarvoor mist de film toch gelaagdheid. Tot de pest zijn intrede deed vond ik de film en het verhaal wat gewoontjes. De pest strooit met ziekte en dood en zorgt dat de film meer gelaagdheid krijgt, alhoewel dat nu ook weer niet zo veel werd. Het blijft met name bij onmeetbaar verdiet en verwijt. Mescal en Buckley doen het aardig(ja sorry ik ga ook niet mee met de Oscar voor Buckley, vond haar hier af en toe overdreven acteren) maar ook zij weten er niet iets speciaals van te maken.

Shakespeare ken ik niet goed. Vind het al gauw pretentieus en vermoeiend. Ook hier als het toneelstuk opgevoerd wordt.

De film lukte het niet mij echt te raken. Tot het einde wanneer de muziek-in the nature of daylight- van grootmeester Max Richter ten gehore wordt gebracht. Pas dan voelde ik wat de makers en acteurs van deze film je willen laten voelen. Richter lukt dat, Sakespeare niet(dat zal heel persoonlijk zijn).

In the nature of daylight is een meesterwerk van Max Richter van zijn album the blue notebooks. Frappant is dat dit nummer ook in Shutter Island gebruikt wordt bij de dood van kinderen.

Traag, vlak en overschat. Van een verhaal is geen sprake, eerder wat losse scenes die elkaar in een stroperig tempo afwisselen. Nooit meer.