Pinocchio: Unstrung (2026)

Holy shitsticks! Normaal vind ik de "Disney"-horrors niks aan (Pooh etc) maar deze is big fun. Flinke gore, grappige kills (gast in fitness glijd uit en rug breekt spontaan letterlijk doormidden ), de effects en het verhaal trekken op niks maar who cares, het is wel lekker smerig allemaal. Natuurlijk geen topper maar ook zeker niet slecht, dus een dikke 3*

Kinderlijk in elkaar gezette horror., met wat verwijzingen naar andere horrorfilms (Freddy Krueger ). De Gore zit wel goed in elkaar. Je ziet wel bij de aftiteling dat men geprobeerd heeft om met zo weinig mogelijk CGI te werken, wat zo mijn charme heeft, hiervoor een half punt meer.

Van de regisseur van andere fijne kinderprenten in horrorvorm gegoten, waarvan ik 'Peter Pan's Neverland Nightmare' de beste vond. Deze was ook nog best vermakelijk.

Tot nu toe is het allemaal maar wisselvallig die verhorrorisering van (sprookjes-) personages met verlopen auteursrechten. Winnie de Poeh, varkentje (Piglet), Bambi en Peter Pan en in bredere zin kun je daar nog aan toevoegen Popeye en de vroege Mickey Mouse Ze zijn niet bepaald een doorslaand succes. Deze horrorversies zijn te vaak slecht of in het beste geval middelmatig. Gek genoeg was Peter Pan daar een uitzondering op. En dan ook deze....welliswaar nog steeds van B-niveau maar met meer te bieden dan je zou verwachten. De film onderscheidt zich door de ouderwetse aanpak van de speciale effecten. De bloederige scènes bestaan ​​bijna uitsluitend uit praktische effecten en Pinocchio is een animatronic (te zien in de aftiteling met beelden van achter de schermen). Samen met de duistere rol van Geppetto, (door niemand minder dan horrorbekende Richard Brake) het achtergrondverhaal rond de afkomst van het hout en een aantal behoorlijk gestoorde in beeld zijnde kills was dit een indrukwekkende prestatie. En uiteraard extra punten voor Robert Englund die de stem van Cricket inspreekt. (let op die paar kleine Freddy-verwijzingen) Natuurlijk heeft het nog steeds zijn duidelijke gebreken maar als je, je praktische effecten toont, ben ik algauw helemaal om!

Mja, er zat iets in maar niet meteen mijn ding.

"I want to be with James."

"He's going to school tomorrow. People won't react well."

"Because I don't have a penis?"

"No, I don't know what to say to that."

Ik vond hem best leuk, al helemaal als tussendoortje! Heerlijk dat we nu ook de horrorvarianten krijgen van dit kinder sprookje, en eentje die me eigenlijk goed is bevallen.

Wat me eigenlijk opviel was dat Rhys alle kanten op vliegt, maar de film geen duidelijk kant op stuurt. Het verhaal is daardoor extreem verwarrend, en dat stoort behoorlijk. Op die manier zien we niet direct wat hij nou echt wil, aangezien hij het sprookje wil vertellen, maar ook het horrorverhaal wil nagaan. Daardoor is er eigenlijk vanaf het begin al geen touw aan vast te knopen, en dat is behoorlijk irritant.

Maar dan slaat de film direct terug met de gore scenes, die in de korte afspeellengte toch echt wel weten te fascineren. Beter nog; het is ultiem genieten. Heerlijke bodyhorror die echt wel zijn mannetje staat, lekker bloederig en de goedheid van Pinocchio is volledig verdwenen.

Als film niet zo boeiend, maar qua inhoud heeft de film best leuke dingen te bieden waardoor het toch best grappig is om te kijken!

Dit is echt een vreselijk slechte film, kan er echt niets goed van zeggen. Alleen misschien de prijs van de ergerlijkste, kinderachtigste film van dit jaar....

De jonge wees James komt te wonen bij zijn grootvader Geppetto. Om de eenzaamheid van James te verlichten knutselt grootvader een houten pop in elkaar die zelfstandig kan lopen en zelfs kan praten. Voilà, Pinocchio is geboren. Een houten pop met een lange neus die heel graag een echte jongen wil worden. In zijn streven om dat te bewerkstelligen, richt Pinocchio een behoorlijk bloedbad aan.

Het TCU (Twisted Child Universe) groeit. Na films als Winnie-the-Pooh: Blood and Honey (2023) en Bambi: The Reckoning (2025) is er nu dus Pinocchio: Unstrung. Een productie die in vergelijking met voornoemde films een heel acceptabel kwalitatief niveau heeft. Na een knap gemaakte inleiding met schaduwspel en de introductie van de belangrijkste personages, kan de houten pop helemaal losgaan. En dat losgaan levert aangenaam kijkwerk op. Ingewanden, hoofden en ledematen krijgen het zwaar te verduren. En ondanks de meedogenloze acties van de houten pop slaagt regisseur en schrijver Rhys Frake-Waterfield er bijzonder goed in om de kijker medeleven te laten hebben met de kleine houten killer.

Pinocchio: Unstrung is een leuke en heftige horrorfilm. Dat er een vervolg in de lucht hangt, geeft een scène na de aftiteling prijs. Ook hebben de createurs van het TCU laten doorschemeren dat ze toewerken naar een filmische reünie van de kwade fantastische personages uit het universum. Beetje teveel van het goede, denk ik.

Hilarische, bloederige zwartkomische herinterpretatie van Carlo Collodi’s geliefde verhaal. Met Pinokkio [Jude Evan Lloyd] is in het begin niets mis. Maar Gepetto [Richard Brake] is een waanzinnige wetenschapper; de “fee” [Emma Tate] is een sadistische manipulator en Cricket [Robert Englund] moedigt Pinokkio’s geweld alleen maar aan! Pinokkio’s enige vriend en hoop is Gepetto’s kleinzoon [Cameron Bell]. Extreem gewelddadig, maar vindingrijk en vaak hilarisch op zijn zwartgalligst.

En nog een kinderfilm-horror.

Deze Unstrung vind ik samen met Peter Pan wel de meest geslaagde, vooral qua uitwerking en gore. Uiteraard blijft de rest hoogstens B-niveau maar dat mag de pret bij zoiets niet bederven. De hint naar een vervolg, wel, voor mij mag dat vervolg graag komen.

3*