Hamnet (2025)

Shakespeare in Mourning.

Mooi gefilmd drama over het verlies van een kind, met veel aandacht voor detail om het Engeland van eind 16e eeuw op het scherm te brengen, met de kleurrijke, groene omgeving van Stratford versus het donkere, grauwe Londen. Shakespeare en zijn vrouw, en ook hun kinderen, gedragen zich eerder als 21e eeuwers dan als Middeleeuwers, maar goed het was een uitzonderlijke familie zullen we maar zeggen. Buckley en Mescal zijn natuurlijk uitstekende acteurs, en in de supporting cast loopt ook nog Emily Watson rond (die, zoals zovele actrices die een bepaalde leeftijd hebben bereikt, het moet doen met de rol van "moeder van"). De acteurs stellen niet teleur, al behoort Shakespeare zeker niet tot Mescal's beste rollen, maar dat hangt ook wel samen met de focus op Anne/ Agnes. Buckley zat soms wel op het randje van overacting.

Gezien alle lovende kritieken had ik er wel meer van verwacht. Het was vooral erg degelijk, en ik miste een beetje het bijzondere, het ontregelende, iets eigens aan deze film. Hamnet is zeker niet slecht, maar de unanieme lof vanuit de pers vind ik wat overdreven. Het is wel het type film waar de Academy dol op is, een drama vol emotie, ook nog in een historische setting, dus het zal ongetwijfeld de nodige beeldjes in de wacht slepen. Het is in elk geval beter dan de Oscarwinnende Shakespeare-film van ruim 25 jaar terug.

Erg zwaar. De hand van Zhao is vooral te zien is de soms wat dromerige beelden. Dan is de film ook visueel mooi. En als er subtiel wordt uitgezoomd (op Agnes als ze in de tuin zit en daarna een shot van Shakespeare langs het water waarin subtiel wordt ingezoomd dan is er ook wat te zien op het visuele gebied. Maar verder veel donkere scènes en statische shots die niet per se lelijk zijn maar vooral saai. En dat vond ik ook van het drama dat me weinig deed. Buckley is soms aandoenlijk maar ook te vaak tegen het theatrale aan. Mescal is beter maar wat kleurloos. En zo kabbelt de film ruim twee uur vooruit zonder dat dit ding me echt iets deed. 2,0*.

William Shakespeare [Paul Mescal] is nog voorbestemd om handschoenmaker te worden als hij hopeloos verliefd wordt op Agnes [Jessie Buckley], die vanwege haar mysterieuze tripjes naar het bos en een vorm van helderziendheid door velen wordt bestempeld als een ‘bosheks’. Will en Agnes krijgen drie kinderen; Hamnet [Jacobu Jupe] overlijdt, Will laat zijn gezin achter en schrijft Hamlet. De trailer verraadt het hele verhaal in deze verzorgde productie, waarin de enige verrassing is dat Zhao haar cast dwingt tot opgeblazen melodrama en desnoods een strijkersensemble inzet om je te dwingen iets te voelen. Pijnlijke bevallingen, intens geruzie en banale dialogen die in schril contrast staan tot die van Shakespeare. Geen verrassing dat de opvoering van ‘Hamlet’ het emotionele hoogtepunt is, maar zelfs dat weet Zhao te verpesten met haar gebrek aan subtiliteit. Met Steven Spielberg en Sam Mendes als producenten is het ook geen verrassing dat dit de nodige nominaties in de wacht wist te slepen. Het had echter bij nominaties moeten blijven.

Vooral heel zwaar. Goed, maar zwaar. Gedragen door een ijzersterke acteerprestatie van Buckley en een vakkundige regie van Zhao. Paul Mescal is ook goed als de wat zonderlinge en later gepijnigde Shakespeare, maar hij is duidelijk het minst integraal aan wat de film zo sterk maakt. Dat komt ook vooral omdat het verhaal vanuit het perspectief van Agnes wordt bekeken. Maar goh, Jessie Buckley, ja zet die Oscar al maar klaar. Heel indrukwekkende, pijnlijk invoelbare, menselijke prestatie, van een moeder in rouw, hoewel ze ook meer dan dat alleen is. De bevallingsscène en later de dood van Hamnet bekijk je met ingehouden adem en meer dan een beetje plaatsvervangende pijn. Naast haar performance schittert de film vooral wanneer Zhao de beelden voor zich laat spreken, in de wat meer poëtische, droom-achtige scènes, of de beelden van de natuur. Dan zie je echt ten volle haar talent als regisseur en beeldenkunstenaar.

De dialogen zijn oké, maar wel een tikje minder subtiel - zeker tegen het laatste stuk, wanneer de bekende quotes van Shakespeare's werk er in bepaalde scènes een beetje met de haren worden bijgesleept (vooral het ''to be or not to be''-moment vond ik een beetje gênant gebracht). En ook de muziek van Max Richter en zijn overbekende ''On the nature of daylight'' wordt tegen het einde overduidelijk ingezet om de tranen te laten lopen. Maar bon, ongeëmotioneerd liet het me niet achter, dus het werkt wel deels. Het is een beetje melodrama, maar wel van een heel hoog niveau.

4*.

MIjn vriendin sleurt mij altijd mee naar zo'n films,
En ja hier heb ik van genoten heel mooie film 1 puntje van kritiek:
De film ging redelijk snel tot aan het toneelstuk ongeveer 35 min het toneelstuk laten zien was te lang 15 minuten had genoeg geweest. Dit is wel echt voer voor de acdemy dus hij zal wel met een paar oscars gaan lopen. *3.5

Het eerste anderhalf uur van de film is heel saai: we zien een banaal verhaal van een man en een vrouw die verliefd worden, trouwen en een gezinnetje stichten en van de pest die komt en het zoontje doodt en de ouders met veel verdriet en verwijten achterlaat. Pas het laatste half uur is interessant maar dat is vooral aan Shakespeare te danken: de man in de film is Shakespeare en we zien een paar fragmenten uit diens tragedie Hamlet waarmee eindelijk wat diepgang in de teksten en de film komt. Het idee is dat Shakespeare zijn rouw over de dood van zijn zoon heeft verwerkt in z’n werk Hamlet en wat de film wel goed doet is laten zien dat kunst niet alleen maar bedrog – een zinbegoochelende spookverschijning – is maar in de woorden van Shakespeare’s Hamlet ons een spiegel voorhoudt en toont wat we anders niet zien zodat Shakespeare zijn verdriet niet beter had kunnen uitdrukken dan door middel van zijn kunst om welke reden we ook meer geraakt worden door de opvoering van Hamlet dan door de ‘echte’ dood van het zoontje. Maar dat Hamlet – en andere werken – een uitdrukking is van Shakespeare’s verdriet om z’n zoontje is al lang een onderwerp van academische discussie en deze film voegt daar weinig aan toe, anders dan simpel effectbejag (elementen zijn ingevoegd in het verhaal zodat de kijker het verband kan leggen met wat er in het stuk Hamlet gebeurt) waardoor we kunnen meevoelen met Shakespeare. De film mist de gelaagdheid om interessant te zijn.

De film blind ingegaan, buiten de wetenschap dat het iets met Shakespeare te maken had. Wat met de titel een evidente weggever is. Wat in mijn hoofd een versie van het verhaal van Hamlet zou zijn, is veel genuanceerder dan dat.

Al meteen in de film vallen de mooie beelden op en met Paul Mescal, maar vooral Jessie Buckley is er een meesterlijke cast die ervoor zorgt dat je meteen in de film wordt opgezogen. Meer nog, de film neemt je bij het nekvel en het duurt tot lang na de film dat die wat loslaat. Het is lang geleden dat ik zo onder de indruk was van een film en ik niet meteen recht sprong in de bioscoop als de aftiteling begon. Een film die ik zeer graag tip en waarvan andere mensen die hem ook al gezien hadden, evengoed onder de indruk waren. Jessie Buckley mag van mij gerust de Oscar voor beste actrice mee naar huis nemen.

Het bos, de bomen, het mos en de woestenij van wortels staken prachtig groen af met de rode jurk. Nee, dit was geen verfilming van roodkapje, maar de inleiding tot ... Ja, tot wat eigenlijk? Niet het leven van William Shakespeare maar eerder tot een oversentimenteel drama vanuit het gezichtspunt van zijn vrouw Agnes. Pas helemaal aan het eind werd het mij duidelijk dat de echtgenoot toch heus de enige echte William de toneelschrijver, woordkunstenaar, en onovertroffen dichter moest voorstellen.

Kortom, het enige dat rechtovereind bleef was de betovering van het wereldberoemde verhaal, toneelstuk: Hamlet. Wat rest was stilte, oftewel: Silencio !

Toch een beetje een domper.