War Machine (2026)

Mooie actiefilm genoten

Mengelmoesje predator warship met tough Guy met zielig verleden.

Nergens spannend of logisch.

Bijzonder om te zien dat machines die flink de vaart er in kunnen hebben tussendoor schijnbaar pauze houden om de held op adem te laten komen..

Recht toe recht aan filmpje maar wel vermakelijk

Goh.

Bandwerk. War Machine is luid genoeg om als tussendoortje te fungeren, maar het is tegelijkertijd ook hetgeen waar streaming voor staat: gemakkelijke formulewerkjes. In dit geval pikt men een hoop ideetjes uit genregenoten en die worden dan op de hoop gegooid voor dik anderhalf uur aan geschiet en uiteenspattende figuranten. Men herkent ongetwijfeld invloeden uit films als Predator, RoboCop, Battleship en voor mij ook Lone Survivor. Alan Ritchson is voor mij niet charismatisch genoeg als supersoldaat-met-een-onverwerkt-trauma, maar het einde zet de deur alvast wagenwijd open voor nog meer alien invasion. Dat belooft!

2,5

Weer een hele slechte film. Slecht acteerwerk, slechte special effects en je ziet alles van mijlen ver aankomen.

Redelijke actiefilm. Het verhaal is pure kolder en totaal ongeloofwaardig (in context) maar dat is geoorloofd binnen het genre. De uitwerking is lekker recht toe rechtaan popcorn vermaak. Gewoon verstand op nul en genieten van de sneltrein die over het scherm dendert. De actiescenes zien er goed uit met een flinke dosis CGI. Sommige scenes zijn ook behoorlijk spannend. Richting het einde wordt het wel iets te veel van het goede, maar dat drukt de pret niet. Het is verder wel erg heroïsch en typisch Hollywood. Het acteerwerk is niet heel sterk, maar acceptabel. 3.5

Aldus luidde mijn inschatting op voorhand en uiteraard had ik gelijk. Iets nieuws probeert War Machine nergens. Zelfs de titel is flauwer dan een filetlapje in het verzorgingstehuis. Maar dat maakt deze Netflix productie niet minder vermakelijk! De 16+ rating helpt de film een eind op weg, dus bloed en gore hebben we alvast.

Na de introductie middels een flashback, volgt een training met de obligatoire drill instructor. Zijn stem en dictie evoceert de legendarische R. Lee Ermey, maar het is zó clichématig uitgevoerd dat het neigt naar de ietwat goedkope atmosfeer van een computergame. Maar goed, dit alles dient natuurlijk om onze hoofdpersoon een beetje te leren kennen en onderwijl de frisdrank en popcorn op de meest ergonomisch bereikbare plek op de salontafel te positioneren. Prima.

Maar dan: de wat men in jargon "Chekhov's Guns" noemt, zijn helaas makkelijker te spotten dan een neger bij een KKK-rally.

Zaken die in het begin van de film ogenschijnlijk toevallig en terloops getoond of besproken worden, komen vroeg of laat terug als cruciaal plotelement. De kunst is om deze een beetje te verstoppen in een script, maar regisseur Patrick Hughes duwt het in je gezicht alsof je cognitief ernstig zwakzinnig bent. Door deze intellectuele minachting van de kijker weet je vijf minuten na het begin al welk konijn uit de hoge hoed vijf minuten voor het einde zal zorgen voor de genadeklap.

Net voordat de introductie begint aan te slepen, gaan de Rangers-in-spé op hun laatste trainingsmissie. Dit ontaardt in een spectaculaire tocht vol ontberingen die de beste elementen leent uit allerhande steengoede films als Predator, Deliverance en Lone Survivor. De setting in de bergen van Colorado is weer eens wat anders dan een kleffe jungle, maar verder blinkt het niet uit in originaliteit. Desalniettemin is het degelijk uitgevoerd en is War Machine een meeslepende belevenis om te kijken wie van de groep het zal overleven en wie niet. In die zin is het jammer dat de diverse personages niet nog wat verder worden uitgediept, want hoe meer je van iemand weet, des te meer je geeft om het lot van dat personage.

Wel prettig is dat je als kijker iets meekrijgt van het grotere plaatje rond de 'war machines'. Dit had ook zo'n film kunnen zijn waarbij de kijker in het ongewisse blijft, zoals bij Predator (maar die was dan ook zo absurd steengoed dat het geen afbreuk deed aan die film).

Hoewel er zeker wel wat op aan te merken is, is het echt te makkelijk om dit weg te zetten als formulematige bagger - de film wil mooi huiskamer-popcornvermaak zijn en is daar in geslaagd. Alan Ritchson is ook gewoon een sympathieke beer van een kerel. Door je oogharen heen gezien is dit een soort lange Reacher aflevering, maar dat is niet erg.

De vraag is wel of de war machines interessant genoeg zijn voor een sequel. Dat hangt uiteraard van de kijkcijfers af, maar de deur staat alvast wagenwijd open voor een vervolg. En daarover zeg ik nu alvast, wederom: het is wel Netflix dus waarschijnlijk wordt het een simpele cash grab. Boeie. Ik ga hier wel lekker voor zitten als hij uit is.

En zo is de cirkel weer rond.

3,5 sterren

Aardige aktiefilm met science fiction-elementen, over een mysterieus object dat dood en verderf zaait tijdens een trainingsmissie van een groep amerikaanse militairen. De vlakke personages en de onnodig melodramatische plot zorgen niet bepaald voor een jubelstemming, maar de aktiescenes en de special effects zijn dik in orde, zodat deze Predator-wannabe uiteindelijk best oké uitpakt.

Onlogisch, voorspelbaar en saai.

Hier heeft men echt even een snelle film willen maken. Geen achtergrond, geen details, geen diepte. All American Hero film waarvan we er al 13 in een dozijn hebben.

Ik kon echt voor geen moment echt in de film komen. De eerste 10 minuten waren op zich nog prima, maar daarna zakt het al snel af naar een groot voorspelbaar geheel waarbij niet overal even goed geacteerd worden.

Zowel de keuze van acteurs als de acteerprestaties waren ondermaats, Alan was nog een van de betere acteurs en dat zegt wel wat.

Het verhaal is ook best onlogisch waarbij de "alien" af en toe even moet bijkomen want die is ineens even buiten spel zodat ze de boel kunnen oppakken en afstand kunnen nemen, heel vreemd. Ook de invasie is volledig onbekend en zie je nergens ook maar een glimp van wie of wat.

Af en toe even flink doorspoelen is het beste denk ik wel, zo ben ik er nog doorheen gekomen tot het eind.

Een krappe voldoende omdat ik Alan Ritchson graag zie spelen, met een willekeurige onbekende acteur had ik 'm niet eens afgekeken.

Slappe Predator meets Transformers rip-off met een zeer slecht verhaal en magere acteerprestaties.

Ik snap de hoge reviews daarom totaal niet.

Militaristische mumbo jumbo waarin de aliens die Aarde aanvallen effe geen rekening hadden gehouden met de Amerikaanse macho elite forces die toevallig net aan het trainen waren in het gebied. Ha! Sukkels.

Meest bizarre is wellicht wel dat de wezens zowaar niet eens digitaal of elektronisch worden uitgeschakeld maar zelfs machinaal haha.

Net wat we nodig hadden anno 2026, een keer een film over het onoverwinnelijke en beste leger ter wereld. Zin in!

Dat is niet te toon. Het leger toont zich ook bepaald niet onoverwinnelijk in deze film. Het gaat over de onverzettelijkheid van een man die een belofte aan zijn dooie broer wil inlossen.

Matige film. Maar wel prachtig gemaakt met vele mooie beelden zodat het weer mooifilmerij werd en een beetje ging irriteren af en toe. Een mooi omhulsel met weinig inhoud. Wel heeft de film een schitterend geluid. Dat knalde de huiskamer in alsof je in de bioscoop zat. De film mist spanning en verrassing. Het emotionele aspect van broederliefde wordt drakerig weergeven. Mijn tenen kromde ervan. De hoofdpersonages en de bijrollen zijn inwisselbaar en erg eendimensionaal. De muzikale omlijsting is veelal iets te veel bombast en dreiging. En dan de vijand...mwah... die kon er wel mee door. Camerawerk prima, juist ook tijdens de actie. Al met al volstrekt ongeloofwaardig dus maar wel erg mooi gemaakt. En dan houdt je over een prachtig gemaakte film die eigenlijk niet echt leuk is.

Ik dacht, late avond, een B actiefilm, waarom niet...daarom niet. IETS komt van duizenden lichtjaren en is niet in staat met 1 schot een jaren 90 tankje te vernietigen. Tja. Na een uur wel gezienn, begon aardig..En weer is de opbouw naar spanning veel spannender dan de uiteindelijke climax..:Boring.

Hahaha dat dacht ik ook. Een machine kent geen pauzes , afgezien van het feit dat zo´n digitale machine met 1 schot de hele tank zou moeten kunnen vernietigen en geen 400 granaten nodig heeft. Hoe doen ze dat tegen een VS leger? Wat een bull eigenlijk.

Een film die makkelijk wegkijkt en veel actie kent. Rangeropleiding van de VS met natuurlijk de ongenaakbare held van de film die superieur is. Hoop geschreeuw en onsympathieke leiding.

Het ontvouwt zich als scifi door invasie van onverslaanbaar geachte machines. Veel actie en onze onverschrokken held weet op ongeloofwaardige wijze de aanslagen te overleven. En daar ligt mijn kritiekpunt: ongeloofwaardige actie in de hele film.

De rekruten gedragen zich niet als de meest intelligente soort. Maar ik denk dat ze voldoen aan het de IQ van de huidige Amerikaanse president.

De film vraagt wel om 2de deel. Want hoe gaat het verder? Maar ik denk dat deel 2 oversla.

Vermakelijke sf/ actie film. Mede door de vele actie scenes en fraaie CGI effecten verveelt " War Machine" geen moment.

3.5*

Geen aanrader.

Verstand op 0 en dan is deze film best aardig, totaal geen logica in de warmachine zelf overigens maar ja, anders was de film al snel afgelopen denk ik.

Ik kon me ook niet onttrekken aan het feit dat ik een film als dit al eens gezien heb, alleen was dat niet een groep rangers op training maar een groep van de SAS . Ik kan alleen niet op de naam van de film komen, die was overigens wel beter dan deze.

Ik vond dit wel een geinig filmpje. Gewoon precies wat je ervan verwacht: een onzinnig plot, Predator-vibe en veel actie. Niet origineel, wel vermakelijk.

War Machine is een film die precies levert wat je verwacht: actie, spektakel en een flinke dosis over-the-top Amerikaans patriottisme. Vanaf het begin word je meegenomen in een explosief verhaal waarin kogels, CGI en heroïek elkaar in hoog tempo afwisselen.

De film zit bomvol actie en visuele effecten. De CGI is duidelijk aanwezig en soms misschien wat overdreven, maar het draagt wel bij aan de spectaculaire feel van de film. Subtiliteit is hier niet het doel — alles is groot, luid en intens.

Wat wel echt opvalt, is de rol van Alan Ritchson. Hij zet een sterke, overtuigende performance neer en tilt de film naar een hoger niveau. Zijn fysieke aanwezigheid en charisma passen perfect binnen dit genre.

Toch moet je wel houden van de stijl: het geheel voelt soms erg “ge-amerikaniseerd” aan. Denk aan overdreven heldendom, patriottische ondertonen en momenten die nét een stapje te ver gaan. Voor de één maakt dat het vermakelijk, voor de ander misschien wat té.

Conclusie:

War Machine is een heerlijke actiefilm als je zin hebt in spektakel zonder al te veel diepgang. Over de top, bombastisch en typisch Amerikaans — maar zeker vermakelijk.

Tijdens een laatste oefening in het opleidingskamp van de Army Rangers worden de rekruten geconfronteerd met een reusachtige buitenaardse robot die bepaald niet vredelievend uit de hoek komt. Killerrobots van buitenaardse oorsprong die de aarde willen veroveren. Het scenario is niet bijster origineel.

Het scenario concentreert zich op een rekruut gespeeld door Alan Ritchson. Een eenvoudig vormgegeven personage dat van een paar elementaire karaktereigenschappen is voorzien, uiteraard een tragische voorgeschiedenis heeft en kampt met een trauma. Hoe opzienbarend. Een tamelijk platte en vergeefse poging om de kijker over te halen mee te leven met de protagonist die verder niet erg interessant is. De overige personages zijn overigens nog oninteressanter. Ze dienen slechts om de prominente positie van de protagonist te benadrukken en zijn uitgerust met maximaal één enkele karaktereigenschap. Er is geen enkele binding tussen personages en kijker. War Machine is natuurlijk een actiefilm en in een actiefilm zijn personages in het algemeen ondergeschikt aan de actie. Die ondergeschikte rol is hun in deze film ook toebedeeld. Desondanks had het scenario best wat meer elementen ter bevordering van de binding kunnen inbouwen.

Ondanks het uitgekauwde plot en de nietszeggende personages is War Machine best een leuke film. De actie is in orde en daar gaat het natuurlijk ook om. Er vloeit bloed. Mensen worden op spectaculaire wijze uit het leven gerukt. De bodycount is hoog. De effecten bombastisch. Als je je instelt op een gewelddadige film zonder essentiële inhoud dan is War Machine leuk entertainment. Ik werd in ieder geval gegrepen. Ik voeg daar meteen aan toe dat Alan Ritchson zijn heldenrol met dermate veel uitstraling weet te vervullen dat ik af en toe compleet vergat hoe nietszeggend zijn personage ook al weer was.

Omdat fundamentele pogingen om een band met de personages op te bouwen ontbreken, is het vervelend dat regisseur en schrijver Patrick Huges de onderdompeling in het geweld toch meent te moeten onderbreken met kansloze pogingen om empathie en feelgood op te wekken. Zo sterven sommige slachtoffers niet zonder dat eerst een plat emotioneel gat wordt aangeboord dat natuurlijk geen emotioneel effect heeft. Ook moet aan het eind van de film uiteraard aan het trauma van de protagonist worden gewerkt. De manier waarop dat gebeurt is lachwekkend en zie je bovendien al van verre aankomen. Het emotionele effect is nul. Tot slot nog dit: het einde is zo geconstrueerd dat een vervolg een logische optie lijkt. Nog meer van hetzelfde waarschijnlijk. Ik denk dat ik een eventueel vervolg maar oversla.