War Machine (2026)

Goeie film waarin een soldaat meedoet aan een streng selectieprogramma voor een elite groep soldaten. De film begint als een vrij standaard leger-film, maar heeft een onverwachte draai met een sci-fi-element. Onderhoudend van begin tot eind en Alan Ritchson is goed gecast in deze avontuurlijk gebrachte actiefilm die er goed uit ziet. Een nipte 3.5 sterren.

Leuke film en de moeite waard om te bekijken. Natuurlijk met de bekende acteur van Reacher!

Als je van actie houd en een beetje SF dan is zeker leuk om avondje te vullen!

"War Machine" is een degelijke en vermakelijke actiefilm, die vooral sterk is in zijn spectaculaire actie en moderne oorlogssetting. Vanaf het begin weet de film een serieuze en dreigende sfeer neer te zetten, waardoor je direct in het verhaal wordt getrokken. Het plot draait om militaire macht, buitenaardse technologie en de gevolgen van moderne oorlogsvoering.

De hoofdpersoon, te weten Alan Ritchson als nummer 81, is interessant genoeg om het verhaal te dragen, al blijft zijn karakter soms wat aan de oppervlakkige kant. Toch zorgt zijn aanwezigheid ervoor dat de film blijft boeien. De bijrollen (o.a. Dennis Quaid) zijn prima, maar sommige personages hadden iets meer verdieping mogen krijgen.

Visueel zit de film goed in elkaar. De actie-scènes zijn strak geregisseerd en voelen intens aan zonder onoverzichtelijk te worden. Vooral de scènes met geavanceerde buitenaardse militaire technologie (deed me denken aan de ED-209 robot in de "RoboCop" films) zien er indrukwekkend uit. De combinatie van praktische effecten en CGI werkt over het algemeen overtuigend.

Het tempo van de film is meestal goed, al zakt het middenstuk af en toe een beetje in. Daar had het verhaal iets strakker gemonteerd mogen worden. Gelukkig trekt de spanning richting het einde weer duidelijk aan. De soundtrack ondersteunt de actie en spanning prima, maar blijft vrij veilig en weinig opvallend. Het verhaal zelf is interessant, maar niet heel origineel binnen het genre.

De film probeert ook morele vragen te stellen over oorlog en technologie, wat een interessante laag toevoegt. Helaas worden die thema’s niet altijd even diep uitgewerkt. De climax is spannend en spectaculair, al voelt deze wel enigszins voorspelbaar. Toch zorgt het einde voor een bevredigende afronding van het verhaal.

Al met al is "War Machine (2026)" een vermakelijke en goed gemaakte actiefilm. Hij vernieuwt het genre niet, maar levert wel degelijk entertainment.

De film is duidelijk geïnspireerd op een mix van Predator en Robocop.

Predator omwille de rode doel richt lasers van de buitenaardse boosaardige robot en ook twee quotes die de hoofdrol speler Alan Ritchson zegt.

Zoals, get down.

En Robocop omdat de machine nagenoeg hetzelfde eruit ziet, als de ED-209.

En de film is een overduidelijke promotie voor het Amerikaanse leger.

De film op zich is zeker entertained en best spectaculair.

De cast speelt best goed en Alan Ritchson als soldier 81 zet zijn rol als stoere commando goed neer.

En heeft het charisma hiervoor en potentie als aktie ster.

Maar de film, was niet bijster origineel.

De special effecten zijn verder prima en ook de film muziek is goed.

Een popcorn film die wel weet te entertainen.

Eindelijke weer een keer een goede film op netflix. Film begint ijzersterk en pakt je meteen. Bijna de hele film is het spannend met genoeg actie. Beetje drama erin met wat hij heeft meegemaakt met zijn broer wat het verhaal een stuk sterker maakt. Ik vind de waardering erg laag. Voor een actiefilm vind ik hem echt heel erg goed.

Mengelmoesje predator warship met tough Guy met zielig verleden.

Nergens spannend of logisch.

Bijzonder om te zien dat machines die flink de vaart er in kunnen hebben tussendoor schijnbaar pauze houden om de held op adem te laten komen..

Recht toe recht aan filmpje maar wel vermakelijk

Goh.

Bandwerk. War Machine is luid genoeg om als tussendoortje te fungeren, maar het is tegelijkertijd ook hetgeen waar streaming voor staat: gemakkelijke formulewerkjes. In dit geval pikt men een hoop ideetjes uit genregenoten en die worden dan op de hoop gegooid voor dik anderhalf uur aan geschiet en uiteenspattende figuranten. Men herkent ongetwijfeld invloeden uit films als Predator, RoboCop, Battleship en voor mij ook Lone Survivor. Alan Ritchson is voor mij niet charismatisch genoeg als supersoldaat-met-een-onverwerkt-trauma, maar het einde zet de deur alvast wagenwijd open voor nog meer alien invasion. Dat belooft!

2,5

Redelijke actiefilm. Het verhaal is pure kolder en totaal ongeloofwaardig (in context) maar dat is geoorloofd binnen het genre. De uitwerking is lekker recht toe rechtaan popcorn vermaak. Gewoon verstand op nul en genieten van de sneltrein die over het scherm dendert. De actiescenes zien er goed uit met een flinke dosis CGI. Sommige scenes zijn ook behoorlijk spannend. Richting het einde wordt het wel iets te veel van het goede, maar dat drukt de pret niet. Het is verder wel erg heroïsch en typisch Hollywood. Het acteerwerk is niet heel sterk, maar acceptabel. 3.5

Aldus luidde mijn inschatting op voorhand en uiteraard had ik gelijk. Iets nieuws probeert War Machine nergens. Zelfs de titel is flauwer dan een filetlapje in het verzorgingstehuis. Maar dat maakt deze Netflix productie niet minder vermakelijk! De 16+ rating helpt de film een eind op weg, dus bloed en gore hebben we alvast.

Na de introductie middels een flashback, volgt een training met de obligatoire drill instructor. Zijn stem en dictie evoceert de legendarische R. Lee Ermey, maar het is zó clichématig uitgevoerd dat het neigt naar de ietwat goedkope atmosfeer van een computergame. Maar goed, dit alles dient natuurlijk om onze hoofdpersoon een beetje te leren kennen en onderwijl de frisdrank en popcorn op de meest ergonomisch bereikbare plek op de salontafel te positioneren. Prima.

Maar dan: de wat men in jargon "Chekhov's Guns" noemt, zijn helaas makkelijker te spotten dan een neger bij een KKK-rally.

Zaken die in het begin van de film ogenschijnlijk toevallig en terloops getoond of besproken worden, komen vroeg of laat terug als cruciaal plotelement. De kunst is om deze een beetje te verstoppen in een script, maar regisseur Patrick Hughes duwt het in je gezicht alsof je cognitief ernstig zwakzinnig bent. Door deze intellectuele minachting van de kijker weet je vijf minuten na het begin al welk konijn uit de hoge hoed vijf minuten voor het einde zal zorgen voor de genadeklap.

Net voordat de introductie begint aan te slepen, gaan de Rangers-in-spé op hun laatste trainingsmissie. Dit ontaardt in een spectaculaire tocht vol ontberingen die de beste elementen leent uit allerhande steengoede films als Predator, Deliverance en Lone Survivor. De setting in de bergen van Colorado is weer eens wat anders dan een kleffe jungle, maar verder blinkt het niet uit in originaliteit. Desalniettemin is het degelijk uitgevoerd en is War Machine een meeslepende belevenis om te kijken wie van de groep het zal overleven en wie niet. In die zin is het jammer dat de diverse personages niet nog wat verder worden uitgediept, want hoe meer je van iemand weet, des te meer je geeft om het lot van dat personage.

Wel prettig is dat je als kijker iets meekrijgt van het grotere plaatje rond de 'war machines'. Dit had ook zo'n film kunnen zijn waarbij de kijker in het ongewisse blijft, zoals bij Predator (maar die was dan ook zo absurd steengoed dat het geen afbreuk deed aan die film).

Hoewel er zeker wel wat op aan te merken is, is het echt te makkelijk om dit weg te zetten als formulematige bagger - de film wil mooi huiskamer-popcornvermaak zijn en is daar in geslaagd. Alan Ritchson is ook gewoon een sympathieke beer van een kerel. Door je oogharen heen gezien is dit een soort lange Reacher aflevering, maar dat is niet erg.

De vraag is wel of de war machines interessant genoeg zijn voor een sequel. Dat hangt uiteraard van de kijkcijfers af, maar de deur staat alvast wagenwijd open voor een vervolg. En daarover zeg ik nu alvast, wederom: het is wel Netflix dus waarschijnlijk wordt het een simpele cash grab. Boeie. Ik ga hier wel lekker voor zitten als hij uit is.

En zo is de cirkel weer rond.

3,5 sterren

Aardige aktiefilm met science fiction-elementen, over een mysterieus object dat dood en verderf zaait tijdens een trainingsmissie van een groep amerikaanse militairen. De vlakke personages en de onnodig melodramatische plot zorgen niet bepaald voor een jubelstemming, maar de aktiescenes en de special effects zijn dik in orde, zodat deze Predator-wannabe uiteindelijk best oké uitpakt.

Onlogisch, voorspelbaar en saai.

Hier heeft men echt even een snelle film willen maken. Geen achtergrond, geen details, geen diepte. All American Hero film waarvan we er al 13 in een dozijn hebben.

Ik kon echt voor geen moment echt in de film komen. De eerste 10 minuten waren op zich nog prima, maar daarna zakt het al snel af naar een groot voorspelbaar geheel waarbij niet overal even goed geacteerd worden.

Zowel de keuze van acteurs als de acteerprestaties waren ondermaats, Alan was nog een van de betere acteurs en dat zegt wel wat.

Het verhaal is ook best onlogisch waarbij de "alien" af en toe even moet bijkomen want die is ineens even buiten spel zodat ze de boel kunnen oppakken en afstand kunnen nemen, heel vreemd. Ook de invasie is volledig onbekend en zie je nergens ook maar een glimp van wie of wat.

Af en toe even flink doorspoelen is het beste denk ik wel, zo ben ik er nog doorheen gekomen tot het eind.

Militaristische mumbo jumbo waarin de aliens die Aarde aanvallen effe geen rekening hadden gehouden met de Amerikaanse macho elite forces die toevallig net aan het trainen waren in het gebied. Ha! Sukkels.

Meest bizarre is wellicht wel dat de wezens zowaar niet eens digitaal of elektronisch worden uitgeschakeld maar zelfs machinaal haha.

Matige film. Maar wel prachtig gemaakt met vele mooie beelden zodat het weer mooifilmerij werd en een beetje ging irriteren af en toe. Een mooi omhulsel met weinig inhoud. Wel heeft de film een schitterend geluid. Dat knalde de huiskamer in alsof je in de bioscoop zat. De film mist spanning en verrassing. Het emotionele aspect van broederliefde wordt drakerig weergeven. Mijn tenen kromde ervan. De hoofdpersonages en de bijrollen zijn inwisselbaar en erg eendimensionaal. De muzikale omlijsting is veelal iets te veel bombast en dreiging. En dan de vijand...mwah... die kon er wel mee door. Camerawerk prima, juist ook tijdens de actie. Al met al volstrekt ongeloofwaardig dus maar wel erg mooi gemaakt. En dan houdt je over een prachtig gemaakte film die eigenlijk niet echt leuk is.

Een film die makkelijk wegkijkt en veel actie kent. Rangeropleiding van de VS met natuurlijk de ongenaakbare held van de film die superieur is. Hoop geschreeuw en onsympathieke leiding.

Het ontvouwt zich als scifi door invasie van onverslaanbaar geachte machines. Veel actie en onze onverschrokken held weet op ongeloofwaardige wijze de aanslagen te overleven. En daar ligt mijn kritiekpunt: ongeloofwaardige actie in de hele film.

De rekruten gedragen zich niet als de meest intelligente soort. Maar ik denk dat ze voldoen aan het de IQ van de huidige Amerikaanse president.

De film vraagt wel om 2de deel. Want hoe gaat het verder? Maar ik denk dat deel 2 oversla.

Geen aanrader.

Tijdens een laatste oefening in het opleidingskamp van de Army Rangers worden de rekruten geconfronteerd met een reusachtige buitenaardse robot die bepaald niet vredelievend uit de hoek komt. Killerrobots van buitenaardse oorsprong die de aarde willen veroveren. Het scenario is niet bijster origineel.

Het scenario concentreert zich op een rekruut gespeeld door Alan Ritchson. Een eenvoudig vormgegeven personage dat van een paar elementaire karaktereigenschappen is voorzien, uiteraard een tragische voorgeschiedenis heeft en kampt met een trauma. Hoe opzienbarend. Een tamelijk platte en vergeefse poging om de kijker over te halen mee te leven met de protagonist die verder niet erg interessant is. De overige personages zijn overigens nog oninteressanter. Ze dienen slechts om de prominente positie van de protagonist te benadrukken en zijn uitgerust met maximaal één enkele karaktereigenschap. Er is geen enkele binding tussen personages en kijker. War Machine is natuurlijk een actiefilm en in een actiefilm zijn personages in het algemeen ondergeschikt aan de actie. Die ondergeschikte rol is hun in deze film ook toebedeeld. Desondanks had het scenario best wat meer elementen ter bevordering van de binding kunnen inbouwen.

Ondanks het uitgekauwde plot en de nietszeggende personages is War Machine best een leuke film. De actie is in orde en daar gaat het natuurlijk ook om. Er vloeit bloed. Mensen worden op spectaculaire wijze uit het leven gerukt. De bodycount is hoog. De effecten bombastisch. Als je je instelt op een gewelddadige film zonder essentiële inhoud dan is War Machine leuk entertainment. Ik werd in ieder geval gegrepen. Ik voeg daar meteen aan toe dat Alan Ritchson zijn heldenrol met dermate veel uitstraling weet te vervullen dat ik af en toe compleet vergat hoe nietszeggend zijn personage ook al weer was.

Omdat fundamentele pogingen om een band met de personages op te bouwen ontbreken, is het vervelend dat regisseur en schrijver Patrick Huges de onderdompeling in het geweld toch meent te moeten onderbreken met kansloze pogingen om empathie en feelgood op te wekken. Zo sterven sommige slachtoffers niet zonder dat eerst een plat emotioneel gat wordt aangeboord dat natuurlijk geen emotioneel effect heeft. Ook moet aan het eind van de film uiteraard aan het trauma van de protagonist worden gewerkt. De manier waarop dat gebeurt is lachwekkend en zie je bovendien al van verre aankomen. Het emotionele effect is nul. Tot slot nog dit: het einde is zo geconstrueerd dat een vervolg een logische optie lijkt. Nog meer van hetzelfde waarschijnlijk. Ik denk dat ik een eventueel vervolg maar oversla.

Een oorlogsveteraan [Alan Ritchson] wil zijn gesneuvelde broer eren door hun gezamenlijke droom waar te maken: het loodzware selectieprogramma van de US Rangers succesvol doorlopen. De laatste test, een gesimuleerde praktijksituatie, krijgt een bizarre wending wanneer de rekruten stuiten op een reusachtige en op het eerste gezicht onverslaanbare ‘war machine’. Verspilt weinig tijd aan plot ten faveure van spectac ulaire actiescènes die elkaar in rap tempo opvolgen. Hughes kan de verleiding van patriottisme niet weerstaan, maar dat is amper een smet op deze ouderwetse actiefilm in de betere betekenis van het woord.

Oh wat slecht. Meerdere keren een paar seconden in slaap gevallen. Eendimensionaal als de neten.

Kon mij in ieder geval geen minuut boeien. Hopelijk wel een ander publiek!

"Don't Fucking Quit"

Als fan van films als War of The Worlds en Predator wist deze Netflix film mij echt wel te interesseren. Je leest deze vergelijking waarschijnlijk over héél het internet, en je weet eigenlijk wel wat je kan verwachten; Netflix heeft zeker geen bijzondere film uit de hoge hoed getoverd. Toch voor op een vrijdagmiddag weet deze film mij wel te interesseren. Hoogstaand is het aan geen kant, maar vermakelijk zeker wel. En terwijl ik aan het wachten was tot mijn vriendin thuis kwam, keek de film best leuk weg.

Alle clichés op een stokje. Alan Ritchson met het fysiek als drie gorilla's wordt zeker weggezet als een soort "super-human", met een behoorlijk zwaarbeladen melodramatisch achtergrondverhaal weet Hughes best wat leuk op te bouwen, maar maakt gewoon wat domme keuzes. De opbouw van de film duurt best lang, en hij is zeker niet bang om onlogische ideeën gewoon open en blood aan ons te laten zien. Maar Hughes weet eenmaal met de buitenaardse robot best een vette film neer te zetten. De film is met vlagen echt behoorlijk nasty, wees dus voorbereid dat je best wat harde shots ziet met toch nog een leuke hoeveelheid bloed, het zou bijna op een horrorfilm gaan lijken. Daarnaast zijn er prachtige landschappen gebruikt voor de film, althans; ik weet niet in hoeverre het ook weer CGI is geweest.

Maar een hoogstaande film is dit zeker niet. Dit is een typische film als tussendoortje, je hoeft er zeker niet je volledige concentratie voor te hebben, maar je hebt wel een vermakelijke middag. En dat is precies waarom ik deze film heb opgezet; het vermaakt genoeg, en is met een relatief korte speelduur ook weer zo voorbij.

Vermakelijk, ja, deze Netflix-actiefilm maar ook niet meer dan al die andere Blockbuster met wereld-Invasie-films nergens was er een echte verrassing. De eerste grote confrontatie verraste het meest...door de mate van geweld; ledematen vliegen in het rond, lichamen vallen neer, hoofden exploderen. Het is verrassend grafisch en zonder twijfel een van de hoogtepunten van de film. De CGI is ook behoorlijk goed behalve tijdens de rit in de gepantserde voertuig...daar werd op bepaald moment het een chaos. Misschien niet memorabel en het uitgangspunt bekend, maar de film doet wat hij moet doen en biedt genoeg actie en spanning om hem de moeite waard te maken.

Verder met deze War Machine met als blikvanger natuurlijk de enorme Alan Ritchson. Van het product had ik verder geen weet behalve een groepsoldaten in het nauw gedreven, dus kom maar op, gewoon maar even proberen. En waar het geheel moeite had om niet in een clichématige vertoning te verzanden, bleek het geheel toch wel zijn momenten te hebben en op zich niet heel verkeerd te zijn.

Soldaat 81 dus, die aan de loodzware selectie procedure van de Rangers begint, en nog voor het gesprek met de sergeant-majoor vraag ik me al af of zulke kandidaten ook eerst een psychologische evaluatie krijgen. Hoorde laatst namelijk van een collega dat een vriend niet door de psychologische evaluatie van de mariniers gekomen was omdat hij onvoldoende over zijn gevoelens kon praten wat eventueel nodig is in het geval van PTST verwerking. En dan zullen ze zo'n clown met zo'n molensteen toelaten? Want zoals we weten, mede door het intro, is het niet helemaal pluis in de bovenkamer van soldaat 81. Maar dat is allemaal water onder de brug en bijzaak wanneer men uiteindelijk in het bos terechtkomt voor een finale oefening en iets tegen het lijf lopen waar ze niet rekening mee hadden gehouden. Hebben we dit al niet eerder gezien? Zien we niet heel veel 'leentje buur'? Mjoa, best wel waar we het geheel regelmatig kunnen vergelijken met Wars of the World's of anders wel Battle: Los Angeles.

Zoals reeds gezegd niet heel erg origineel en het geheel heeft dus moeite om niet in clichés te treden. Desondanks weet men het toch wel leuk op te bouwen met de vreemde verschijnselen en mysterieuze dingen zoals de communicatie uitval en het gedrag van de kompassen. Daarnaast is het apparaat best wel vet, is het mooi gemaakt en vormgegeven, en is er vooral een mooie sfeer wanneer het apparaat in actie komt. Daar staan dan helaas ook weer van die domme dingen en typische fouten zoals domme acties waarmee met de aandacht trekt en keihard praten en zelfs schreeuwen tegenover. Desondanks is de battle to survive best wel aangenaam, wordt het geen moment saai, gebeurt er genoeg, en ziet de CGI er heel goed uit.

Minpunten zijn toch wel de drillinstructeur in het begin die pijnlijk cringy en cliché is, is de vlucht met de pantserwagen en aanval van de War Machine wel spectaculair maar op een gegeven moment ook wel erg over de top, en vind ik zo'n oplossing om het monster uiteindelijk te doden wel weer wat ver gezocht. 'Hij staat te ventileren, dit is zijn zwakke punt'. Dat ding is buitenaards, dus hoe weet je in godsnaam dat hij dat aan het doen is? Het is toch onbekende technologie of niet dan? Maar goed, andermaal ben ik soepel vandaag en zijn dat minpuntjes binnen een film die mij toch we vermaakt heeft en daarom een voldoende krijgt.

War Machine is een heerlijke Amerikaanse testosteron film. Niet veel van verwachten. Sommige scenes zeker de moeite waard maar over het algeheel zoutloos van smaak.

Soms, heel soms wordt je in het aanbod van maandelijkse uitgebrachte streamingsbagger nog wel eens verrast.

Dit is er zo eentje: niet mega hoogstaand maar wel voldoende en onderhoudend.

Riekt naar een halve game verfilming (Titanfall) en daar zijn veel slechtere films van gemaakt.

De hoofdrol past perfect bij Ritchson, verder standaard bijrollen (power woke lesbo wijf, lolbroek, excuus neger etc) en leuk om Dennis Quaid weer eens in een film te zien.

CGI best okė, actie soms wat chaotisch maar mag de pret niet drukken.

Verder geen seconde serieus te nemen, 0,0 diepgang, verhaaltje wat al tachtig keer verfilmd is (alien invasie) maar puur op basis van popcorn vermaak krijgt War Machine toch een voldoende.

3***

Namaak raakt niet. Dus deze drek maakt geen enkele kans om het doel te raken, en dat is een betekenisvolle film neerzetten, op welk vlak dan ook.

We hebben dit al zo vaak gezien, maar wat we afgeleverd krijgen, is een belediging voor ieders intelligentie. Dat sentimentele schijtverhaaltje rond die broer en dat doel, het volledige ontzag dat Ritchsons mysterieuze, naamloze personage ten deel valt, het complete gebrek aan een doel voor de robot Predator die achter iedereen aankomt en al wat beweegt aan flarden knalt, personages van bordkarton… als je een bord laat vallen, springt 't aan stukken. Die onderdelen kun je aan elkaar plakken met hobbylijm, maar dan heb je alweer een kapot stuk servies nog voordat je het opnieuw kunt gebruiken.

Da's hier ook zo, maar dan op een Frankenstein-manier van diverse films die men expres uiteen laat spatten, aan elkaar plakt en het resultaat is niet om aan te zien. De emotionele kern voelt extreem hol aan, maar eigenlijk kun je al niet eens zeggen dat die aanwezig is in dit stinkende stuk schroot.

Niemand waarschuwde me dat ik een emmer klaar moest hebben staan voordat ik hieraan begon. Ik had er zelfs twee nodig.