Funny Games (1997)

Op het eerste gezicht lijkt Funny Games een slasher te worden zoals we al zo vaak hebben gezien. Niets is echter minder waar, want de poster en introductie zijn best misleidend. Funny Games is nog eerder een Home-invasion, maar toch ook weer niet.

Een Oosterijks gezin komt aan bij hun vakantiehuisje. Ze worden lastig gevallen door twee opdringerige tieners en dan veranderd hun vakantie in een heuze nachtmerrie.

De combinatie van Opera, metal en geweld doet natuurlijk nogal Argentoësk aan en de opbouw van het verhaal is dan weer erg Hitchcockiaans. De film is ook weer een goed voorbeeld van het Resevoir Dogs-effect. Vrijwel alle schokkende momenten zijn namelijk buiten beeld en toch geeft de film de indruk heel erg schokkend te zijn.

De grap is dat Michael Haneke vind dat hij helemaal geen Horror-film heeft gemaakt. Hij ziet zijn film als een aanklacht tegen de manier waarop geweld in de media wordt gebracht. Vandaar dat het personage Paul ook vaak de vaak de zogenaamde vierde muur breekt om het publiek toe te spreken "Vinden we het nog vermakelijk?".

Al met al is Funny Games een erg aparte film. Enerzijds hebben we het ultra-realistische acteerwerk van Ulrich Mühe en Susanne Lothar en anderzijds de haast komische Paul en Peter die zelfs de vierde muur doorbreken. Al met al een interessante film over sadisme, die ook vrij realistisch is. Als twee jongeren met een golfclub je vakantiehuisje binnen lopen en de heer des huizes kreupel slaan sta je volstrekt machteloos.

Bijzonder.

Eerste aanraking met Oostenrijkse cinema zover ik weet, en dat heeft al gelijk een prima indruk achtergelaten. Haneke weet zeker een nogal bizar filmpje neer te zetten met zijn Funny Games. Het verhaal sprak me ook wel aan.

Jammer dat het nogal goedkoop uitgewerkt is, en de film heeft nogal een hoop saaie momenten. Het eerste deel boeide me totaal niet, maar het tweede deel was al veel beter. Lekker donker en realistisch vormgegeven, en die knipoog was ook briljant bedacht.

De film kent prima acteerwerk van de indringers, maar de familie acteerde niet altijd even best. Vooral die vrouw was niet heel bijzonder. In het algemeen krijgt de film een voldoende, maar visueel is het allemaal wat minder boeiend. Leuk origineel verhaal, dat zeker.

“...whether by knife or whether by gun, losing your life can sometimes be fun.”

Hele gave psychologische thriller met een vleugje horror. Toch misschien wel wat meer horror verwacht achteraf maar het maakte opzich niet uit, de spanning was om te snijden tussen de personages en dat vond ik geweldig. Het begon eigenlijk vrij rap en we bleven het spelletje een tijdje door spelen met fantastische scenes. De film blijkt dus op ‘Cannes’ gedraaid te hebben? Zeker een waardige film.

Ik heb al een langere tijd veel over deze film gehoord. En vandaag eindelijk de zin vooral gevonden hem eens te gooien, al verrast door het vreemde abstract van het begin, voornamelijk met het spelletje wat de familie speelt radend welke muziek er gedraaid word (Voornamelijk klassiek) en daarna overgaande op een bepaalde screamo/noise stijl muziek wat je ook niet kan plaatsen, waar de oren van tetteren en de buurt wakker werd. Nog niet wetend dat dit kleine hints zijn na het verloop van de film waar we o.a. de screamo weer terug horen komen, dit blijkt de stijl te zijn van de moordenaars.

‘Susanne Lothar’ weet als ‘Anna’ een waanzinnig goede rol neer te zetten. Soms een beetje apart maar vooral met veel angst en spanning. Haar acteerwerk was zeker om van te snoepen, de pijn en de emoties die ze erg mooi wist te vertonen. Zo vond ik ook dat ‘Frank Giering’ erg tof als de moordenaar ook wel genoemd ‘Fatty’. Sowieso kent de hele (en kleine) cast erg fijn acteerwerk maar ook veel credits naar de regisseur ‘Michael Haneke’ die soms met voldoende close-ups mooi werk weet te leveren. Ook vond ik het leuk dat er drie keer met het publiek gepraat werd, geeft toch een bepaalde interactie.

Toch had ik iets meer horror verwacht in de film, en daar draait ‘Haneke’ teveel bij weg of laat dit achterwegen dat we de nasleep er van te zien krijgen, het zou voor mijn ervaring de film toch wat robuuster hebben gemaakt en veel aantrekkelijker. Dat haalde toch wel een beetje de kick van de film af, want hoe gek de personages ook zijn een film als dit vind ik toch wel met wat duidelijk in beeld gebrachte moorden leuker.

Maar toch verloopt de film kei hard door. En eenmaal wanneer het spel begon zat de actie en de spanning ook goed in de film. Bijvoorbeeld het moment wanneer de zoon doodgeschoten word, of ook wel dat zijn hoofd er af geschoten word was echt een gruwelijke na scene. De pijn en de spanning snijdt in de film en ik heb me op geen enkel moment verveeld: top! En het Duits gesproken had toch wel iets leuks: al om al, toffe film.

4.0*

Als Haneke een psychologische horror film maakt dan is hij wel echt 1 van de beste, kan als geen ander een onderhuidse spanning creëren die je de hele film niet loslaat. Hoe hier 2 mannen een gezin op een ijzig kalme manier gijzelen is zeer vakkundig opgebouwd en geweldig geacteerd door de 2 insluipers. Brengt dat ook altijd heel rustig in beeld waardoor je echt bij de familie op de bank zit. Bijna een documentaire achtige stijl die je in zijn juweel Caché ook ziet.

Was weer genieten!

Ik heb ze misschien in de verkeerde volgorde gezien maar ik vond deze al net zo slecht als de film Secuestrados (2010) die qua verhaal en uitvoering voor mij zo'n beetje op hetzelfde neer kwam; erg onwaarschijnlijk allemaal.

Ongemakkelijke film. Niet alleen omdat we in het ongewisse gelaten worden over de motieven van de gijzelnemers. Ook niet omwille van de brutaliteit waarmee ze te werk gingen, maar bij mij bekroop het vervelende gevoel me toen die psychopaat Paul zich rechtstreeks richtte tot mij, de kijker. Alsof ik een ramptoerist was, een voyeur die kickte op de omstandigheden. Machteloosheid ook, want ik kan vanuit mijn zetel niets doen. Uiteraard allemaal fictie, maar toch. Haneke heeft dat goed bezien om een extra dimensie te leggen in zijn film.

Nu zelfs los hiervan creëert Haneke met zijn docu-achtige stijl een zekere spanning. Camerashots en -standpunten werden zorgvuldig uitgekozen in een zekere rust, alles in opbouw naar de climax. Zelfs de humor ontbreekt niet, want hoewel de gruwel wordt opgevoerd, kent de film ook zijn speelse luchtige momenten. De wijze waarop de boeven zich tot de woning verschaffen én de bewoners doen twijfelen over hun eigen handelen, is daar een mooi voorbeeld van.

Eén ding vond ik erg jammer. Dat lag niet aan de film, maar aan de DVD-hoes. Welke onverlaat haalt het in zijn hoofd om de volledige plotlijn uit de doeken te doen? Staat daar zwart op wit dat het gezin wordt uitgemoord. Voorbij spanning, alleen op de wijze waarop was het even wachten ...

Boeiende film, ook als je de remake al gezien zou hebben. Het bouwt mooi op met enkele ongemakkelijke situaties, tot het echt uit de bocht vliegt. En het is een ruwe film, zodat de impact eens zo hard is bij de gruwel die we te zien krijgen. Niet dat het zo expliciet in beeld wordt gebracht, veel zaken zien we eigenlijk naast de camera. Maar de feiten zelf zijn wel hard. En door het gebrek aan een uitgebreide verklaring, geeft die nutteloosheid en het psychopathische, nog wat meer kracht.