Funny Games (1997)

Kutfilm. Ik haatte die twee kneusjes zo vreselijk. Met veel pijn en moeite hebben we 'm afgekeken, in de hoop dat er toch nog iets leuks zou komen, maar nee.

Bagger van de bovenste plank. Woorden schieten te kort om te beschrijven wat een drama dit was.

'leuk' was dan ook niet bepaald de intentie van de maker

Vorig jaar mocht ik Funny Games niet zien van mijn ouders. Dat vond ik toch wel heel absurd aangezien ik wel films mocht zien als Irreversible en ook omdat ik al 18 was. Maar het ging mijn ouders dus meer om dat ze zelf ook hiervan stukken hebben gezien op een zomergasten programma. Nouja, tot nu dan heb ik de dvd maar eens uit Engeland laten halen. Me ouders zeiden dit keer: je moet het zelf maar weten. Nouja, en maar blij ook want anders had ik me toch een prachtige gemist.

Funny Games is inderdaad een hele zenuwslopende film die je geen moment met rust laat. Ook is deze film bijna zo realistisch. Het begint allemaal vrij onschuldig. Gezinnetje gaat lekker op vakantie, mooi weer, lekker chillen, maarja, dan krijgen ze te maken met Paul en vervolgens ook Peter (Tom en Jerry of Beavis en Butthead) die zogenaamd wat eieren wil lenen en waneer de jongens vrij vervelend beginnen te worden breek de hel in de film los en word het menens. Eerst word die hond van dat gezin doodgevonden en dan staat Paul toe te kijken en vervolgens draait hij zich naar de camera en maakt toch een griezelige knipoog. Vooral die personage Paul vond ik echt ENG!! Peter was daarintegen een soort meeloper in mijn opzicht dat wat weg had van een Nerd. En de remmen gaan helemaal los als de familie vastgebonden word en onder druk word gezet en er een achtbaanrit van anderhalf focussen op leed en pijn aan bod is. En zo zal je toch zien dat zelfs gewone (jonge) mensen echte monsters kunnen zijn waar bv een beruchte weerwolf of vampier of ander monsterfiguur niet tegen op kan. Ook zitten der regelmatig behoorlijke spannende scenes in waar je nog wel eens met je halve hand voor je ogen moet kijken bv: die scene dat Georgy ontsnapt met Paul op zijn hielen en dat die twee vervolgens in een donkere schuur belanden. Ook die scene op die weg, als die vrouw ontsnapt en dan koplampen in de verte op der af ziet komen. Wat wel weer jammer is zijn sommige onrealistische scenes als: De kop van dat kind word eraf geschoten en vanaf dat moment lijkt het wel alsof dat kind helemaal niet bestaat in de opzicht van die ouders, laat staan dat ze dat lijkje zien liggen, ook was die afstandbedieningscene storend.

Ook het camerawerk en de stijl van filmen is goud waard. Bv waneer die moordenaars weg gaan en de camera dan langdurig stilstaand focust op het gezin dat daar muisstil zit. En natuurlijk dat Georgy dood op de grond ligt. En dan begin je je ook akelig te voelen aangezien der elk moment wel wat kan gebeuren. Ook was er in de film geen enkel geluid of muziek te bekennen (op die hele onprettige valse heavy metal muziek in het begin van de film en einde na) wat de sfeer ook heel realistisch en creepy maakt. Ook het einde was bijzonder onaangenaam. De moordenaars gaan weer bij iemand anders om "eieren vragen".

Gewoon een prachige, indrukwekkende en een zeer schokkende film. Dit is geen heldendom enz, dit is pure realistische wanhoop waarbij de kwaadste natuurlijk winnen. Michael Haneke heeft hier prachtig zijn best voor gedaan. En ook een boodschap gegeven. Deze film heeft me wel aan het denken gezet. De film is dan wel zowel een boodschap maar dan gooit Haneke nog behoorlijk wat spanning en horror der in en het stille realistische manier van filmen. Dat laatste herkennen we ook al in Le Temp De Loups en Cache. Gewoon prachtig. Wel jammer dat deze niet in Nederland te krijgen is aangezien mensen dit gewoon eens moeten zien. Maar let wel: Funny Games is ABSOLUUT niet zomaar wat.

5,0*

Hele knappe film, zelden lopen koude rillingen over mijn rug tijdens het kijken van een film maar Haneke krijgt het voor elkaar. Dat terugspoelen had wat mij betreft niet gehoeven maar de vele plussen compenseren dit ruimschoots.

Vond hem wel goed. Snap sommige reacties niet helemaal hier, maar goed. De film is niet prettig bedoeld en hoort een gevoel van walging achter te laten. Film hoort niet alleen bepaald soort veilige emoties en gevoel bij je achter te laten, zoals blijdschap, een gevoel van spanning of weet ik veel wat. Dat mag best eens een heel ander gevoel zijn. En Haneke kan als geen ander willekeurig zinloos geweld bij je in de woonkamer halen. Hoge mate van realisme. En dat is niet zomaar weer een woord dat als cliche erbij gepakt wordt om er doorheen te rammen dat je hem goed vond, ik vond het echt bijna eng realistisch. Alles in deze film draagt daar aan bij; van het acteren tot de matte regie (eindelijk een regisseur die gewoon eens een shot een paar minuten durft vast te houden). En dat het geen fijne film is, nee dat klopt.

En het is dan zo jammer dat Haneke daar op een moment of 4 volledig mee breekt. Het in de camera kijken kon ik nog mee leven, hoewel ik het liever niet had gezien. Ik snap de bedoeling wel; Je wordt deelgenoot en de grenzen tussen realiteit en fictie vervagen. Beetje geforceerd, maar vooruit. Het gedoe met die afstandbediening vond ik, hoewel interessant, totaal niet werken. Ik snap wel dat het ook in de lijn is van bovenstaande en dat Haneke op zijn beurt een spelletje met ons speelt. Dat is leuk en aardig, maar die op papier aardige uitleg, haalt je uit de film. Het enige dat ie bereikt is dat er als het ware gezegd wordt; 'hallo, je zit naar een film te kijken en ik bepaal de regels'. Weg realisme, want het is natuurlijk gewoon onzin dat fictie en realiteit hetzelfde zijn en door elkaar heen lopen.

Maar goed, toch weer een interessante film en ook wel een klap in je gezicht. Zelden een regisseur gezien die zulke vreselijke dingen, zo dicht bij laat komen. 4 sterren.

Begrijp ik nu dat deze film gemaakt is om te shockeren?

Laat me niet lachen, ik denk eerder om te irriteren!

Zelden zo´n over pretentieus misbaksel gezien.

Als er nu fatsoenlijk in gecast was dan was het misschien nog te pruimen want ik kan me niet voorstellen dat elke familie zich zo makkelijk laat vernederen laat staan 3 families zoals de film suggereert.

Dat gegeven maakt voor mij de hele film waardeloos.

Is dit een beetje clockwork orange achtig of niet?

Nauwelijks. Hooguit een beetje dezelfde thema's.

Er is toch wel veel kritiek op hoe het gezin dit drama mákkelijk had moeten kunnen overleven. Op het moment van kijken heb ik dat echter nauwelijks zo beleefd. Inderdaad, die moeder had, toen de boot met vrienden kwam, iets kunnen ondernemen, maar de andere jongen zat met haar man en zoontje in het huis, klaar voor 'actie', toch?

Waar het echter meer knelde is die verhouding tussen de jongens en het gezin. Op een gegeven moment kijkt Paul in de camera en begint een weddenschap met de kijker wie er binnen een x aantal uren dood is, zij of het gezin. Ik had de film toen gerust uit kunnen zetten, maar toch hoop je op een bepaalde catharsis, een uitleg, een strohalm, misschien zelfs wel een opstand en overmeestering van deze twee jongens. Maar ja, de film heet 'Funny games'... En als dan op een gegeven moment de interactie tussen de twee jongens ook nog de indruk begint te geven van die van een of ander komisch duo, wordt alles te wrang. Maar ik kijk films doorgaans gewoon uit, als ik één keer begonnen ben... En dan krijg je dus van Haneke de deksel op je morele neus, want die jongens die gaan niet dood, die hebben geen schuldgevoel of wát dan ook en staan op het einde gewoon voor de volgende deur...

Het extra interview verklaart vervolgens veel, o.a. laat Haneke hier weten dat hij de film als het ware in tweëen heeft gesplitst: De jongens dienden te acteren als was het een komedie en het gezin moest spelen in een drama. En ik weet nog steeds niet goed wat er ik nou van vind en blijf steken op drie sterren. Wel uitmuntend geacteerd, by the way.

Mensen die die getormenteerde muziek prachtig vonden: Van dit album zijn de tracks gehaald, te weten 'Bonehead' en 'Hellraiser', maar er staat bv. ook een bewerking op van een stuk van de klassieke componist Claude Debussy.

In mijn bericht gezien haal ik de personages Peter en Paul (vrees ik) door mekaar.

Knappe film, goede balans en uitstekende opbouw van de spanning. De acteerprestaties zijn uitstekend, m.n. Susanne Lothar vond ik erg sterk spelen. Michael Haneke levert hier een erg goede (en niet bepaald alledaagse) film af. Het is te hopen dat hij buiten het beeld blijft van de grote filmmaatschappijen die films afleveren met een Hollywood-einde. Dergelijke avonturen zijn o.a. Dario Argento slecht bevallen. De gadgets in de film (de kijker betrekken in het spel door in de camera te kijken en het terugspoelen) vond ik een duidelijke minpunt maar daar ben ik gezien de kwaliteit van de film bereid over heen te kijken.

Pure sadisme, goed dus!

WIE helpt me aan deze film?!

heb hem gister bekeken echt horror kan ik er niet in ontdekken wel leuke acteerkunsten vooral toen er recht in de camera werd gesproken en de kijker een soort van bij het verhaal word gehaald

al met al toch helaas voor deze film een magere 2.0

Benauwende, spannende film. Wat een gruwelijk irritante figuren, die twee. Soms mag er iets meer tempo in, maar over het algemeen heb ik me geen moment verveeld. Zeer overtuigend acteerwerk ook.

4*

B.

Nog vorig jaar de remake (Funny Games U.S.) gezien te hebben, heb ik vandaag het origineel gezien. En ik moet zeggen dat de remake een letterlijke vertaling (inclusief de zeer aparte muziek) was van dit origineel. Qua niveau vind ik ze eigenlijk helemaal niet van elkaar verschillen en ik kom dan ook uit op hetzelfde oordeel.

Ik denk dat de naam thriller/horror ook niet echt hier bij past. Ja... horror in de letterlijke zin van gruwel..misschien.

Ik vind het eerder een drama met gitzwarte komedie elementen. (Ik heb idd af en toe moeten lachen, ja.)

Lachen ? Waar heb je dan om moeten lachen ? Het enige wat te lachen viel was de muziek.

Die knipoog in de camera als de moeder de hond gaat zoeken, het terugspoelen van de film als het dreigt mis te gaan. Het was niet lachen, gieren, brullen en dan in een lachstuip raken waar je niet meer uitkomt, maar toch kon ik een glimlach niet onderdrukken bij deze scenes.

Vroeg me alleen af of er in 1997 geen algemeen alarmnummer in Oostenrijk bestond of Duitsland of waar de film zich ook maar afspeelt...

Funny games. Nee, er is werkelijk niks 'Funny' aan deze film.

Het zou je maar gebeuren, lekker met je gezin op vakantie, en dan twee psychopathische, gestoorde mannen in je huis krijgen. Ze ogen zo normaal, maar ondertussen zijn het monsters. Types waarvan je het in eerste instantie niet zou verwachten, dat ze tot zulke gruweldaden in staat zijn. Dit sluit perfect aan bij de realiteit, want laten we eerlijk zijn, hoevaak hoor je niet: 'Het was een rustige man (of vrouw), hij was de laatste waarvan we zoiets verwacht hadden.'? Te vaak. Moordenaars en psychopaten hebben helaas geen bordje omhangen met grote waarschuwingen op. Nee, de typische boy-next-door look werkt perfect in deze film.

Het acteerwerk is fenomenaal, met name Lothar als doodsbang en machteloze moeder en Frisch. Je blijft je afvragen wat de beweegredenen zijn en waarom ze het doen. Zijn ze gewoon zo gestoord dat dit puur vermaak voor ze is, of zit er meer achter? Het oogt allemaal zo natuurlijk en geloofwaardig. Nergens fake, nergens te dik aangezet.. maar realistisch en onvoorspelbaar.

Er wordt kritisch naar geweld gekeken: Waarom houden mensen toch zo van bloederige taferelen, martelingen, terroristen? Wat voor een gevolgen heeft dat nou eigenlijk? Het is dan ook zeer interessant dat Haneke het publiek er zo bij betrekt. We zijn voyeurs die genieten van geweld en het heerlijk vinden om van een ruime afstand toe te kijken.

Funny Games is hierdoor een echte 'op-het-puntje-van-je-stoel' film. Rauw, schokkend, grof, ziek en Je wordt meer dan eens op het verkeerde been gezet en dat is intrigerend.

Gruwel.

Nadat ik een aantal dagen geleden de Amerikaanse remake van deze film gezien heb vond ik dat het tijd werd dat ik ook het origineel maar eens ging kijken. Ik had al gelezen dat hij zo goed als hetzelfde zou zijn, maar ik had niet verwacht dat de films precies hetzelfde zouden zijn. Op de taal en de acteurs na waren er erg weinig verschillen. De acteurs staan op dezelfde plekken, ze doen precies hetzelfde, ze zeggen precies hetzelfde.

Maar dat is niet het enige. De acteurs lijken ook heel erg op elkaar. Het lijkt wel alsof ze niet alleen op acteerprestaties, maar ook op uiterlijk hebben gecast. Zelfs de kleding die ze aanhebben is precies hetzelfde.

Ook het origineel vond ik dus een erg mooi filmpje. Ik vond persoonlijk in de Amerikaanse versie iets beter acteerwerk zitten, maar in deze versie zat veel meer sfeer. Ik kan niet kiezen welke ik beter vond, dus deze krijgt van mij hetzelfde cijfer als de Amerikaanse Funny Games.

4,5*

Verontrustend, angstaanjagend, beklemmend en uiterst ongemakkelijk. Maximaal gebruik van minimale middelen, kortom, geniaal.

Enige film (in z'n soort)

Indrukwekkende, zieke, aangrijpende en spannende film. De titel is behoorlijk misleidend, want ‘funny’ is deze film zeker niet. Een onschuldig gezin wordt zonder reden gemarteld door twee psychopaten die eruit zien als normale, keurige jongemannen. Ik vind het goed dat de ‘bad guys’ er normaal uitzien, daardoor komt de film realistisch en geloofwaardig over.

Het kijken in de camera door Paul vond ik aan de ene kant apart, maar aan de andere kant vond ik het goed werken. Het is dan net alsof je zelf betrokken bent bij de toestand waarin de hulpeloze familie zich verkeert. Een prettige kijkervaring is Funny Games niet, maar een hele aangrijpende des te meer. Op mij heeft deze film zeker indruk gemaakt.

De remake gezien, daarna deze. Ik vind de remake bijna excact een kopie van deze. Film overigens niet verder gekeken omdat ik de remake gezien heb. Beetje dubbel, maar ik wou zien hoe deze was.

een 4.

Toch is het heel interessant om ze beiden helemaal te zien Movie-Addicted. Het zijn natuurlijk bijna helemaal dezelfde films, maar qua sfeer en acteerwerk compleet verschillend. Vond het erg leuk om de verschillen te zien, maar heb beide films wel hetzelfde cijfer gegeven, omdat ik ze uiteindelijk allebei even goed vond.

Funny Games is een zelf-reflexieve kijk op het medium waarin Haneke zijn minachting uit voor de illustratie van geweld / suspense in Hollywood films. Ook al ben ik het helemaal niet eens met zijn stelling, toch is de manier waarop hij zijn visie uitwerkt intrigerend. Op een vernuftige wijze trapt hij tegen conventies (het kind sterft als eerste, de ‘bad guys’ winnen..), speelt hij met de beleving van de kijker (de beruchte afstandsbediening-scène) en ‘misbruikt’ hij typische stilistische elementen om spanning op te roepen (betekenisvol inzoomen op een mes, zonder dat het voorwerp later ergens toe dient). Het meest overtuigende punt vind ik echter Haneke’s kritiek op de zoektocht naar een motief bij de daders. Hij illustreert hoe dergelijke redeneringen vaak niets meer zijn dan voor de hand liggende clichés.

Op papier klinkt dit misschien weinig interessant en een tikkeltje moraliserend, maar ik zie de film allesbehalve als droog academisch leerstuk. Ook al is Funny Games één groot meta-gebeuren dat meermaals de suspension of disbelief doorbreekt, wist de film me niettemin te raken. Al in de openingsscène creëert Haneke een ingenieus contrast tijdens een onschuldig gezinstafereel. Zij zijn zich van geen kwaad bewust en genieten van een gezellig autoritje met klassieke muziek, terwijl de kijker chaotische trash metal te horen krijgt. Deze bedrieglijke sereniteit wordt voortgezet door een totaal gebrek aan de gebruikelijke cinematische technieken om suspense op te roepen. Dat effect brengt dreiging en bovenal onvoorspelbaarheid teweeg. Ook wanneer het onheil losbarst blijft de film indrukwekkend. De daders zijn erg goed gecast en hun overdreven formele taaltje klinkt om één of andere reden angstaanjagend.

Ondanks het grote zelfbewustzijn van de film, blijft de terreur in Funny Games in hoge mate realistisch: de fysieke / mentale kwelling is lang niet zo voorbijgaand of overkomelijk als in gelijkaardige films, maar wordt d.m.v. onafgebroken shots op haast ondragelijke wijze in beeld gebracht. Ook de totale aftakeling van de slachtoffers ziet er pijnlijk reëel uit. Ik lees dat velen vallen over het gebrek aan assertiviteit en heroïsme bij de personages, maar ook dat vond ik een verademing.

Kortom, een klein meesterwerkje. Confronterend, onaangenaam en vaak misbegrepen.

Jeetje, wat een saai stukje film was dit. Heb me echt dood zitten ergeren. Sommige scènes vond ik ronduit lachwekkend en ik kon me maar met moeite inhouden om niet door te spoelen. Snap echt niet wat iedereen hier zo geweldig aan vindt.