Funny Games (1997)

yeyo; bedankt voor je review. Sluit me volledig aan bij iedere zin uit je betoog. Braveaux!

Altijd leuk om te horen natuurlijk bedankt voor het compliment

Al een tijd geleden de amerikaanse versie gezien en was benieuwd naar het origineel, omdat de film nog beter zou moeten zijn. Ik had niet verwacht exact dezelfde film te zien met andere acteurs en had gehoopt wat variatie te kunnen ontdekken. Ik vond de us versie beter dan deze, minder langdradig en de acteurs deden het iets beter naar mijn smaak. Het uiterlijk van de acteurs, ging in een paar uur tijd hard achteruit, wallen onder de ogen, verwondingen. Wat sfeer is ie voor mij betreft hetzelfde en beide films zijn het bekijken waard

een stamp in de maag, zoals alleen Michael Haneke die uit kan delen

Michael Haneke slaagt er weer in om een uiterst onbevredigende film te maken die je met een heel naar gevoel achterlaat, en met stof tot nadenken. Al vanaf het begin weet hij erin te hakken door leuk te werken met contrast (opera/herrie). Het verhaal is volledig amoreel, aangezien elke vorm van een sociaal contract afwezig is. De vreselijke sadistische spelletjes die de twee boefjes met het gezin spelen zijn gruwelijk en komen nergens vandaan. Interessanter wordt het als de jongemannen de kijker erbij betrekken, en zo wordt er ook een psychologisch spelletje met jezelf gespeeld. Gek genoeg is het geen ontlading dat je de film niet serieus hoeft te nemen en dat het sadisme dan dragelijker wordt. Integendeel, het zorgt ervoor dat het echt onder je huid kruipt. Heel naar maar sterk werkje van Michael Haneke, waarin zijn interessante visie op het medium film weer goed naar voren komt.

Ik vond het een goede film, laat ik dar voorop stellen. Het lijkt allemaal heel waarschijnlijk, ik bedoel dat het echt zou kunnen gebeuren zo, misschien een beetje aangedikt met een beetje veel geluk voor de 2 jonge heren.

Hoge verwachtingen, niet helemaal ingelost. Hier en daar een vreemde stijlwending waar ik mij niet altijd even goed in kon vinden. Funny Games schijnt een ander artestiek licht over de horror film. Interessant, maar niet altijd even treffend.

Wat een arrogant, neerbuigend wanproduct. De samenleving wordt tegenwoordig zoveel aan geweld blootgesteld dat niets ons meer schokt, dus zal meneer Haneke wel eens even laten zien hoe onplezierig geweld nu wel niet is. Hartelijk dank voor deze broodnodige les in moraliteit! De enige reden dat ik 1* geef en niet 0,5* is dat ik uitwerkingen van abstracte principes in films bij voorbaat aanmoedig, en Funny Games is een abstract psychologisch experiment. Weliswaar eentje van sub-Dr.Phil niveau, maar een experiment nonetheless. Het publiek wordt geimpliceerd en geconfronteerd met haar bloeddorstigheid, haar tolerantie op de proef gesteld en haar onmacht benadrukt. Potverdikkie wat diep en verfijnd! De parameters die Haneke gebruikt om zijn argument te ondersteunen zijn lachwekkend infantiel en incoherent. Als ik het goed begrijp is het allemaal de schuld van de media (met als meest kinderachtige verwijzing die naar Beavis en Butthead), en zijn de psychos dus eigenlijk een soort 'slachtoffers'? Of is het een satire van de bourgeois middenklasse, zo van 'eigen schuld, dan had het gezin maar geen vakantiehuis en golfclubs moeten hebben'? Het maakt Haneke niet zoveel uit, zolang hij maar lekker wat martelwerk kan laten zien. Naar eigen zeggen heeft hij een hekel aan geweld. Ha! Funny Games is gewoon ordinaire exploitationfilm in de trant van Hostel en Saw en al dat soort verwerpelijk puin, maar Haneke denkt met een hooghartig pseudo-intellectueel sausje het publiek aan het denken te zetten, hoofdschuddend en 'tssk tssk' kermend. Mensen trap er niet in! Dit is violence for violence' sake en niets verheveners, hoeveel Brechtiaanse verfremdungseffekten je er ook in gooit.

Met Funny Games, een zeer prikkelende film, toont Michael Haneke ons de fascinatie en zinloosheid van willekeurig geweld.

Het verhaal is vrij standaard: een gezin gaat op vakantie met hun zoontje naar een mooi huis aan het meer. Vervolgens komt een jonge heer naar huis en vraagt een ei te leen. Vervolgens komt zijn vriend eraan en samen veroveren het gezin. Ze sluiten een weddenschap: volgens hun is de volgende dag het gezin dood, en volgens het gezin leven ze dan nog. Vervolgens volgen er een reeks van sadistische spelletjes tegen het gezin.

Ondanks dat het verhaal misschien als de zoveelste home invasion thriller klinkt, zit Funny Games zeker anders in elkaar. De film komt, op sommige aspecten, bijna over als een soort aanklacht tegen sadistische daden wat uiteindelijk leidt tot een scène waarin 1 van de belagers de tijd letterlijk stil zet en terugspoelt met een afstand-bediening en uiteindelijk zelfs leidt tot het breken van de vierde wand. Ook lijkt Funny Games meer vragen te stellen dan antwoorden te geven. Alle happy endings worden aan de kant gezet: het gezin gaat dood en de daders komen weg met hun daden.

Funny Games lijkt geen happy end te hebben, en laat alleen maar een verontrustende nasmaak over en hoe willekeurig geweld niet is. Een psychologisch meesterwerk!

Ik vond er niks aan... snap de hoge rating dus ook totaal niet. Een heel erg standaard verhaaltje met een heel erg langdradig stukje zo tegen het eind aan om de tijd op te vullen. Het had ook allemaal in 80 minuten gekund. Ook hou ik er niet van als er tegen de camera gepraat wordt, alsjeblieft zeg.

2*

Had er meer van verwacht, en wat een afschuwelijk lelijke vrouw is Susanna Lothar toch. 3*

Hoe versla je Satan zelf? Geen sinecure, zeker als hij dan nog eens een kameraad/poulain meebrengt. De vierde muur doorbreken, een gebed omdraaien, de tijd naar zijn hand zetten. Ik zou de handdoek op voorhand reeds in de ring hebben gegooid. 'Funny Games' is mijn soort film. Een serie onverklaarbare, haast absurde gebeurtenissen die heel even onderbroken wordt en een sprankeltje hoop laat zien, om niet veel later genadeloos de draad weer op te nemen. Hetgeen achteraf gezien natuurlijk onvermijdelijk was. Het begint allemaal nogal traag, maar na alle kat-en muis spelletjes toont de film zijn ware kracht en blaast mens en dier van de stoel. De plastische, suggestieve en bovenal rauwe weergave van verschillende keerpunten en het geweldige, vrijwel zwartkomische einde laten weinig aan de verbeelding over. Where is your God now?

4,00 (3,75)

Overduidelijk is de moraal van de film je totaal ontgaan

Nou nou beetje respect voor een vrouw die net overleden is.

de mindgames, het uitdagen, de slachtoffers in de wanhoop drijven. damn wat is dit toch een saddistisch en ijzingwekkend psychopatische film. het beginstuk begint al interessant met die eieren, en daarna gaan alle remmen los. als kijker had ik telkens oh jee stop nu is het genoeg, maar de twee psychopaten in de film nemen enkel genoegen met het hoogste saddistische genot namelijk het leven van de anderen kapot maken.

Funny Games onderscheidt zich door zijn veel intelligentere benadering van de standaard shockfilms. Hoewel wat belerend en soms ook gekunsteld vind ik dat Haneke toch knap op een ongemakkelijke manier de sociale onhandigheden, psychologische spelletjes en het geweld toont.

Vooral dat eerste vond ik in het begin van de film erg interessant. De jongens dringen zich op door een beetje te spelen met hoe mensen vaak echt met elkaar omgaan in zulke situaties. Ik vond het in elk geval heel herkenbaar, hoe mensen een soort gemaakte beleefdheid dan tonen. De grenzen worden hier mooi opgezocht.

Zodra er geweld wordt gebruikt wordt de film wel een stuk minder geloofwaardig. Ik vond vooral de vader wel enorm passief, zo erg dat het zelfs wat ergerniswekkend is. Uiteraard een bewuste keuze van de regisseur, zo wordt je als kijker als het ware ook een beetje bespeeld. Dat wordt soms ook leuk gedaan door soms iets buiten beeld te laten gebeuren etc.

Dat "spel" ging me wel wat te ver toen er direct naar de kijker zelf verwezen werd. Zie de functie er niet van, en vond het nogal gemaakt overkomen. Dat geldt ook voor het stuk waarin het kind is vermoord en de indringers verdwijnen, waarna in wat zeer trage scènes volledig de focus ligt op het stelletje dat in shock is en opkrabbelt.

De acteurs zijn overigens goed gecast. Het gezinnetje ziet er ook echt passief en angstig uit, vader en zoon dan vooral, en de twee indringers hebben wat griezeligs. Vooral die met het korte haar. Die heeft ook zo'n mooie spottende manier van praten, haha.
Een aardige film, maar niet zonder zwakke punten. Doe mij maar het ietwat vergelijkbare Straw Dogs. 3.5*.

Ik vond het maar een redelijke horror/thriller, had er wel ietsje meer van verwacht, het was allemaal maar traagjes.

Het is geen Horror/Thriller maar een psychologisch drama. Dat vindt ik belangrijk om te noemen. Als je een Horror/Thriller verwacht zal je zeker teleurgesteld worden. Ik denk dat dit een bijzonder diepgaande film is en knap in elkaar zit, maar dat ben ik van Haneke ook niet anders gewend. Dir is geen mainstream die je makkelijk op een zaterdag avond weg kunt kijken maar een Tour de Force voor personages en publiek. Ik heb zelden zo een intense ervaring meegemaakt bij een film. Het voelt bijna interactief. Het gaat over voyeurisme en uiteindelijk over de vraag, hoezo wij ernaar kijken als een gezin afgeslacht word. Zijn we dan niet erger dan de Psychos zelf?

Ik vond de wijze waarop Haneke zijn visie op de maatschappij wilde leveren een afbreuk op de film. Al zijn we in staat om ons beter te verweren tegen de invloeden van geweld het zal nooit wennen. En niemand wil in een situatie, als die van dit jonge gezin, terechtkomen.

Ik heb nu mijn 2e Haneke erop zitten en deze regisseur, is echt één ware meester in het neerzetten van psychologische drama's.

Ik denk zelf, dat na een eventuele herziening, deze film nog wel een halfje erbij kan hebben.

Maar 2 films van deze regisseur op één avond is wel even wat om te verwerken hoor.

Meesterlijk.

Oh, wat zijn die twee gasten heel enerverend. Al vanaf het begin met de discussie over eieren, leken ze niet echt normaal. Gestoord. Waanzinnig. Apathisch. Gewetenloos. Noem het op en vink het lijstje met de bevreemdende woorden maar af, want beiden hebben het allemaal.

Je wilt gewoon dat het gezin de broers kan overwinnen, maar diep vanbinnen, ken je het antwoord al; het geweld overwint het. En aangezien die jongens daar veel sterker in zijn, hebben zij al een groot voordeel.

De grote kracht achter deze film is dat de psychopaten de kijker mee aanspreekt. Zo voel je je nog meer persoonlijk aangesproken en word je ietwat bekritiseerd dat je dit soort film überhaupt graag bekijkt.

Maar naast Paul, lijkt ook de vader je aan te spreken (als hij vraagt zijn kind met rust te laten). Ook dat geeft zeker geen goed gevoel. Hier lijkt het dan zeker dat je meedoet met de psycho’s en dat je eigenlijk de kracht hebt om het jongetje te helpen. Doch is dit een illusie, want het enige wat je kan doen is niet meer verder kijken. Maar ook dat lijkt geen optie, want dan is het alsof je het gezin de rug toekeert en je hun lot je niet aantrekt. Michael Haneke stelt dus niet enkel het gezin, maar ook de kijker op de proef.

Natuurlijk wil je hen doen stoppen om de familie te redden, maar het enige wat je kan doen is verder kijken om het lot van het gezin te weten te komen. En dus blijf je het geweld aanzien.

Tweede pluspunt zijn de lange takes. Want daar kun je zien hoe moeilijk het is om zo lang in je rol te blijven. Ellenlange minuten die zich heel traag lijken voort te bewegen. Geen fouten toegestaan of je mag herbeginnen zeg maar. Ook betekent dit alle teksten onthouden van zo'n lange scène, maar aangezien er daar niet zoveel geklapt werd, zou dat geen probleem moeten geweest zijn.

Ook met het statische camerawerk zit het goed. De setting en beelden zijn mooi om zien en deze worden dus ook goed op camera vastgelegd.

En natuurlijk waren ook de acteerprestaties van hoog niveau. Zowel Arno Frisch (Paul) als Frank Giering (Peter) zetten een zeer gestoorde jongeman neer die het woord 'geweten' niet in hun woordenboek hebben staan. Het is dan ook jammer dat je van hen niet veel te weten komt. Natuurlijk zou je dit niet onder de vorm van conversaties met de slachtoffers neerpoten, maar dat je dit op een meer subtiele manier kunt samenvoegen, dat zou wel tof geweest zijn. Je bent namelijk als kijker geshockeerd hoe ze in staat zijn om anderen zo pijn te doen.

Maar ook de ouders zaten geweldig in hun rol, met name de moeder die de ganse film door in haar zware rol moest blijven. Het is buiten Susanne Lothar, niet veel mensen gegeven.

Wel kun je je voor de kop slaan door de fouten die zowel de slachtoffers als de daders maken. Zo was er een moment waarbij de vader de golfstick kon nemen om al één dader uit te schakelen bijvoorbeeld. Maar vooral hun zoon Georgie wilde ik eens goed door mekaar schudden. Bij zijn ontsnappingspoging had hij verschillende mogelijkheden én allereerst… hij had nog genoeg tijd om ergens te vluchten. Ik begrijp wel dat hij nog heel jong is én dat je niet getraind bent om je te kunnen behelpen in benauwde situaties zoals een gijzeling, maar ik vond het erg jammer dat hij (zeer gemakkelijk) weer gevat was door Paul. Hij was dan ook alles, behalve subtiel.

Niettemin is deze film bedoeld om een boodschap te geven aan het publiek. En Haneke wil deze overbrengen op een manier zo bruut en realistisch. De Oostenrijker beseft maar al te goed dat je enkel via de harde weg de mensen kan stabiliseren over een bepaald thema. Alleen zo blijft deze goed hangen onder de mensen.

"Why are you doing this to us? Why not? " ... " !!!

Fantastische Beklijvende Michael Haneke film !!! Wat een psychopatisch meesterwerk van Michael Haneke !

De film bouwt langzaam op .... , en gaat van psychologische oorlogsvoering naar fysieke psychopatische neigingen.

De klemtoon ligt nadrukkelijk op het psychologische !!!

De film kent een aparte sfeer en kruipt lekker onder je vezels ... !!!

Die 2 gasten (allebei in het wit, inclusief handschoentjes) zetten een zeer eng duo neer dat tot alles in staat blijkt

te zijn ! Typische accenten van Michael Haneke zijn natuurlijk de (stille) scènes die minutenlang in beeld blijven om

dan weer even te weten uitpakken (stilte voor de storm) !

Eén van de 2 geschifte communiceert plots even in de camera zelf ..., wat het creepy sfeertje in mijn ogen alleen maar wist op te drijven !

Alweer een paar weken geleden gezien.

Toen wist ik niet direct wat voor cijfer ik Funny Games wilde geven, maar nu ben ik er dan toch nog uitgekomen: onvoldoende. Belangrijkste reden is het breken van de vierde wand ("breaking the fourth wall") zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Een Nederlandse term bestaat geloof ik niet, dus moet ik het hier maar mee doen. Ik vind dat eigenlijk zelden geslaagd want je infantiliseert je publiek al heel snel hiermee als regisseur. Enige uitzondering was Saved by the Bell, waar het functioneerde het als komisch plotelement (Zack Morris kon de tijd stil zetten en sprak dan tegen de kijker).

In deze film werkt het compleet belachelijk. De opbouw is nog goed en het lijkt uit te draaien op een standaard home invasion/torture film. Niets wijst op iets anders. Plotseling echter wil Haneke met een opgeheven vingertje zijn publiek duidelijk maken dat geweld toch zeker niet goed is, maar dat de kijker er niets aan kan doen en het moet "ondergaan". Ook proef ik iets van dader=slachtoffer en omgekeerd. Deze rijke lullen krijgen hun verdiende loon! Als één van de daders vervolgens ook de tijd terug spoelt breek bij mij de klomp. Haneke behandelt je als een klein debieltje en daar houd ik niet van.

Op basis van de degelijke eerste helft en het goede acteerwerk: 2**.

Het zal wel reuze interessant zijn wat een regisseur zoal te vertellen heeft, maar als het een straffe film in de weg gaat zitten, blijft er van zo'n thema natuurlijk niks over. Ik heb het (hier althans) niet zo op het doorbreken van de vierde wand, er zijn vast subtielere manieren om je punt duidelijk te maken. Zoals dat met het mes bijvoorbeeld. Werkt beduidend beter dan de afstandsbediening.

Belerend wellicht en na de knipoog zou elke vorm van spanning (een dergelijk platitude lijkt me hier wel op zijn plaats) c.q. beleving de nek omgedraaid moeten zijn, maar Haneke weet met deze home invasion zijn onderwerp tóch in de verf te zetten. Gevaar is een geleidelijk proces, angst heeft een verlammende werking en het geweld, daar is het dan, roept afschuw op, niks meer dan dat.

Grotendeels off screen nog wel. Mocht het hem daarom te doen zijn, dan is dat in ieder geval gelukt. Zo hakt de strak gekadreerde, ononderbroken en langgerekte scène na de moord op de zoon (!) er stevig in. Het gejammer van vader gaat door merg en been. Dat, de twee keurige killers en een afwezigheid van de gebruikelijke toeters en bellen, maken het nog best een indrukwekkende ervaring.

Geldt dat anno 2015 nog steeds, vroeg ik me af? Je hebt Das Weisse Band en Amour beide niet gezien, of wel? Benieuwd trouwens of je deze zoveel jaar later nog hetzelfde zou waarderen.

Voor mij geldt dat ik na de US versie paar jaar terug ook de originele wilde zien. Wat een narigheid, ik word er moedeloos van. Ja het is wat belerend, ja, het breken van The fourth wall stoort mij in de filmervaring ook, maar puur academisch, als conversation piece en beschouwende kunst is Funny Games voor mij absoluut geslaagd, of je het hu met Haneke's zienswijze eens bent of niet.

Maar leuk om te kijken is het allerminst. Susanne Lothar was bijzonder sterk trouwens.

Bedankt voor je reactie John Milton. Interessant dat je me er op wijst, ik denk inderdaad dat een nieuwe kans voor Haneke wel op zijn plaatst is inmiddels. Ik betwijfel ook of ik er nog wel zo over denk. Er is veel gebeurd qua filmbeleving in de tussentijd. Dat gaat een doel worden dit jaar.

Daarom inderdaad. Tien jaar is een hoop. Ik ga er niet vanuit dat je dit gelijk een meesterwerk gaat vinden hoor, maar ik denk dta je in ieder geval andere films van Haneke een stuk meer zal kunnen waarderen. Ik vond Amour sowieso erg goed. Weisse Band moet ik zelf ook nog zien.

Precies John Milton. Vooral in mijn geval is er gigantisch veel gebeurd in 10 jaar. Mijn visie op film is enorm verandert.

Haneke wil shockeren en dat is hem gelukt, je hart slaat over, wat een eikels die 2

Ik vond der helemaal niks aan! Meerdere die er zo over denken? Ik vond het verhaal wel erg normaal maar ik vond het zo langdradig saai worden. Echt de hele tijd me verveeld had zin om de film aftezetten maar dat doe ik nooit. Echt een tegenvaller.

Een interessante, doch ook clichématige psychologische horrorthriller over een gezin dat door twee onbekende mannen geterroriseerd werd (in de ruimste zin van het woord), waarbij de meeste geweldsscènes zich buiten het bereik van de camera afspeelden. De regisseur focuste meer op het lijden van de slachtoffers. 109 Minuten speeltijd was teveel van het goede waardoor de film voor het gevoel lang duurde.