Vanaf haar geboorte is Natasha Romanoff toevertrouwd aan de KGB, die haar heeft opgeleid tot het ultieme wapen en hun beste agente. Wanneer de Sovjet-Unie uiteenvalt, staat ze ten dode opgeschreven en werd ze gedwongen naar New York te verhuizen. Daar leeft ze inmiddels als freelancer en is het jaren geleden dat de Sovjet-Unie ten val kwam.
Blijft een lekkere actie film met twee coole kick ass chicks in de hoofdrol.
Film blijkt bij Marvel fans niet altijd aan te slaan, maar misschien juist omdat ik niet een uitgesproken grote fan ben, is voor mij deze titel in de reeks een revelatie en favoriet van mij.
Erg leuke film, waarin we de (surrogaat-)familie van het Romanoff karakter leren kennen, die allen op hun manier met hun gezamenlijk verleden hebben proberen om te gaan, maar uiteindelijk zich toch realiseren dat hun band met elkaar onontkomelijk en het enige belangrijke is.
De inmiddels onvermijdelijk Pugh en klasbak Harbour stelen zonder meer de show, waarbij Pugh minstens zo stoer is als de hoofdrolspeelster en de spectaculaire knokpartij tussen de twee voor vuurwerk zorgt en Harbour weer zoals gewoonlijk een complete metamorfose ondergaat en laat zien wat voor fantastische acteur hij is en vaak zijn komische timing ook spot on is.
Eigenlijk valt Weisz in vergelijking met deze twee ietwat tegen want haar rol is wat flets en inwisselbaar.
De film is in tegenstelling tot de meeste andere Marvel films en zeker met de Avengers delen misschien wat aan de kleinschalige kant, maar daarom zeker niet minder van kwaliteit en biedt zowel actie & fun als hier en daar ook een meer emotionele kant, wat ik zeker kon waarderen.
Sowieso kan voor mij een film, waarin de heldin een fan blijkt te zijn van mijn favoriete Bondfilm "Moonraker" en daarbij zelfs scènes woord voor woord uit het hoofd mee kan fluisteren, geen écht slechte film zijn.
Yasmine zong het uit volle borst: "Alle meisjes aan de macht." Maar raakte emotioneel nooit over haar gebroken relaties met Alexandra Potvin en vooral Marianne Dupon (oud-winnares van De Mol, een ander donker vals beestje).
In Black Widow wordt het overtal aan vrouwen creatief opgelost. Marco Borsato zong daar ook ooit over: "Vandaag is rood..." De emoties lopen dan ook soms hoog op in de vrouwenclub.
De heer Luc Steeno bracht een ode:
Ja wat is een vrouw
Ze laat je eerst rennen
Ze laat je dan lopen
Je mag op een zegen aan de eindmeet slechts hopen
Want ze windt je zo op en je raakt overstuur
Als je vlak voor de finish wordt wandelen gestuurd
Een vrouw is een wonder
Een vrouw is bijzonder
Een vrouw is een engel een lieve vriendin
Prinses minnares maar ook tijgerin
Maar ach, dan zet ik liever Alice Cooper nog eens op... Minder lang, minder tralala, en nagenoeg gelijk aan nachtmerrie (lap, weer vrouwelijk).
JacoBaco schreef: Oja, BW heeft een gevecht met haar zusje. Maar op het moment dat ze elkaar bijna dood maken weet BW ineens dat het haar zusje is. Hoe dan? Waren het de feromonen?
Een paar dagen geleden herzien, maar ik ben nog altijd geen fan. Ik ben tijdens het laatste halfuur zelfs in slaap gevallen, maar dat lag ook aan de vier white russians die ik op had.
Black Widow heb ik altijd een prima Marvel film gevonden. Tikkeltje ondergewaardeerd. Natuurlijk is het mosterd na de maaltijd om Scarlett Johansson nu nog een eigen film te geven. maar met de introductie van Florence Pugh als zus Yelena wordt dat goed opgelost. De wisselwerking tussen Johansson en Pugh is de grote kracht van de film, plus Harbour als de Red Guardian. Weisz krijgt te weinig te doen en Wisntone als bad guy maakt weinig indruk, maar voor de rest is dit zeer vermakelijk