Mona Lisa Smile (2003)

Julia Roberts is zeker niet mij favoriete actrice, toen de tranen na 5 minuten al kwamen, was ik echt van plan deze film maar te vergeten. Ik ben blij dat ik even heb doorgezet, de film werd echt beter. Geen topper, maar bijzonder goed verzorgt. Maggie Gyllenhaal speelde weer geweldig, ze heeft dat stoute meisje helemaal in zich. Dat vond ik overigens van de meeste schoolmeisjes, gewoon goed. En tja, een hoog Hollywood gehalte...

Goede film. Redelijk gewoon. Nier speciaal. Verhaal is goed. Niet echt een film voor mij. Toch paar goede acteurs.

Eigenaardig hoe een film zichzelf kan ontslaan van de verplichtingen die hij het publiek oplegt – ‘Mona Lisa Smile’, Mike Newells nieuwste vehikel voor de sterrenstatus en het ego van Julia Roberts, probeert ons er twee uur lang van te overtuigen niet te gehoorzamen aan conventies die je mogelijkheden in het leven beperken. Maar als film is dit ondertussen wel het meest ouderwetse, oerconventionele melodrama dat ik in lange tijd heb gezien. Alle regeltjes van de inspirerend bedoelde Hollywoodfilm worden keurig gevolgd, tot je zin krijgt om Newell toe te schreeuwen dat hij zich misschien beter eerst zélf eens zou libereren.

Ik heb me wel enigszins kunnen amuseren in deze film. Roberts speelt een degelijke rol, het verhaal blijft meestal realistisch en Topher Grace speelt een leuke bijrol. Maar daar blijft het dan ook bij. Ik mis enigszins een goede climax in dit verhaal.

De casting is okee, er wordt prima geacteerd, ik hoor mooie muziek, zie prachtige beelden, en de basis van het verhaal is een boeiend gegeven.

Maar: gans de film door is er iets mis met de dialogen; die zijn op geen enkel moment boeiend, vaak te toneelmatig; met als gevolg dat je je bijzonder moeilijk in de personages of in het verhaal kan inleven; en dat de sfeer die zo'n film moet uitstralen er gewoon niet door komt - een groot contrast met het bijna perecte Dead Poets Society...

Aardige film, maar niks bijzonders.

Ik heb altijd al de pest gehad aan het conservatieve gedachtengoed en daarom sprak het thema mij wel aan. Helaas verzandt de boodschap een beetje in allerlei weinig interessante subplots, zoals bij Mike Newell wel meer voorkomt.

Het was overigens wel leuk om de vaak brave "girl-next-door" Kirsten Dunst nu eens als kreng mee te maken, al was de beste rol die van Maggie Gyllenhaal. Niet voor de eerste keer trouwens.

Mooi geacteerde en een sfeervol portret van de jaren 50 en de leefwijze in de periode. Echter kent Newell het woord subtiliteit niet en dat levert uiteindelijk ook een boel lompe scenes op waarbij je het moraal echt door je strot heen geduwd krijgt. Dit genre kent wel betere films, zoals Dead Poets Society dus.

2,5*

Inderdaad een soort van variant in het, naar mijn ogende, sterke 'Dead Poets Society'. Julia Roberts is altijd wel aardig, maar ook iemand die ik vaak in dezelfde rol zie. De cast is in ieder geval goed hier. Het probleem voor mij was dat de film me niet altijd deed boeien. Soms vond ik het een beetje een 'zeur-film'. Maar aan de andere kant bevatte de film ook weer enkele sterke scenes waaronder de scenes waarin Katherine met de klas samen te zien is (als ze les geeft) en het mooi in beeld gebrachte einde. Voor mij is het een beetje een film in de middelmaat en dat komt vooral doordat ik soms moeite moest doen niet van de film af te dwalen. De sterke scenes van de film en het acteerwerk maken in ieder geval toch wel een hoop goed.

2,5*

Wat ik me ervan herinner: zooooooooooo braaf. Maar ach, als je niks anders te doen hebt.....

Ik vond dit best een goede film. Het thema vrouwenemancipatie wordt hier op een luchtige en leuke manier uitgewerkt. En ik denk dat het best representatief is voor die tijd op een elitaire meisjesschool in Amerika in die tijd (1953).

Oer braaf inderdaad, maar toch best leuk om naar te kijken. Julia Roberts zet een uiterst sympathieke rol neer. Dit valt echter niet te zeggen van Kirsten Dunst .. Wat speelt die hier een ongeloofelijke bitch als Betty! Baalde er dan ook van dat zij bij het einde ineens van iedereen het medelijden kreeg, verdiende ze absoluut niet.

3*

Voor de 2e x gezien en stijgt een halve ster

Heerlijke setting!

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende actrice Julia Roberts speelt wel goed...

Perfect achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Deze film om één of andere reden altijd links laten liggen. Was het misschien het oude thema wat me een beetje afschrikte? Ik weet het niet juist - maar de film trok nooit echt mijn aandacht. Onterecht blijkt nu te zijn.

De laatste tijd ben ik meer en meer Julia Roberts films aan het bekijken (wat een prachtactrice toch!). Ik ben blij dat ik ook bij deze film ben uitgekomen. Mooie mix van drama en subtiele humor. Het lijkt me inderdaad moeilijk om als vooruitstrevende vrouw in zo een conservatieve bedrukte leefomgeving jezelf staande te houden. Dat werd mooi weergegeven in de film. De verschillende verhaallijnen van de studentes waren ook stuk voor stuk interessant.

De film is niet overhaast en neemt de tijd om rustig op te bouwen en de verscheidene personages voor te stellen.

Een aanrader!

Een film die ik vooral om de thematiek kan waarderen. Vrouwen die aan een bijzonder goede universiteit worden opgeleid tot huisvrouw? Het enige doel in je leven het zo snel mogelijk trouwen en kinderen krijgen? Elke film die daartegen in opstand komt kan op mijn sympathie rekenen, zo ook deze. Ik ben geen groot liefhebber van Julia Roberts en de ontwikkelingen in haar verhaal vond ik ook niet zo boeiend, sommige delen zoals dat met de docent Italiaans hadden wat mij betreft geskipt kunnen worden. Gelukkig zijn de schoolmeisjes wel heel interessant en worden ze ook goed gespeeld, onder andere door Maggie Gyllenhaal. Ik was wel even verbaasd toen er helemaal geen sprake bleek te zijn van een eventuele zwangerschap terwijl ik al vanaf het begin op die plotwending aan het wachten was, maar het is helemaal niet erg om er eens naast te zitten in je voorspellingen.

Zoals gezegd is het vooral de thematiek die me boeit; ik zie wel minpunten in hoe sommige verhaallijnen wat slordig worden afgerond. Jammer. Desalniettemin 3,5 ster.

Dit is eigenlijk best een goede film. Een film over de problematiek van ambitieuze vrouwen in een tijdperk waarvan er van hen verwacht werd alles te laten vallen om te gaan trouwen en alles in dienst te stellen voor hun man. Waarom heb ik deze nooit eerder bekeken ? Ik ben hem namelijk wel eens vaker tegengekomen. Om één of andere manier vond ik het verhaal erg goed maar had ik het idee dat deze actrices een dergelijk verhaal niet zouden kunnen dragen. Waardoor ik me weer zou gaan ergeren maar dat blijkt dus ongegrond.

Vooral de cast met allemaal jonge actrices vond ik erg sterk. Dat was eigenlijk wel het beste punt. Op Julia Stiles na dan want die vond ik in deze film niet goed overkomen. Soms had ik het gevoel alsof ze haar tekst letterlijk aan het oplezen was. De emotie van haar karakter kwam totaal niet binnen bij mij. Degene die het meeste indruk op mij heeft gemaakt was Kirsten Dunst. Wouw, die woede, haat, verdriet en onmacht was zo heftig. Het spatte gewoon van het scherm. Haar onmacht, bitterheid en telleurstelling was zo echt. Het was ook wel een hele indrukwekkende scène toen Gyllenhaal doorhad waarom ze zo naar iedereen uithaalde en haar begon te troosten terwijl ze weer zo hatelijk aan het uithalen was. Heel indrukwekkend.

Het sfeertje doet een beetje aan als "Dead Poets Society" maar het blijft toch echt alleen bij de sfeer. De thematiek en het hele gevoel eromheen is toch heel anders. Het is een film dat zich niet haast maar als je er even goed voor gaat zitten is het zeker een aanrader !

Zeer goede cast, voortreffelijke vertolkingen, zonder uitzonderingen.

Maar het verhaal lag me niet zo erg, het kon me amper boeien.

Deze film eens geprobeerd en vond het geen slechte film. 'k wist niet echt wat te verwachten, maar vond het niet mis. De cast deed het niet slecht en wist wel te boeien. Verder zag de film er prima uit.

'k vond het wel eens het bekijken waard.

Aardig. Ik heb niet echt een "het enige fornuis van de vrouw is het gasfornuis" mentaliteit, dus heb wel wat met het onderwerp. Moderne kunst heb ik ook wat mee, maar vooral met mensen die bevlogen zijn over een bepaald onderwerp.

Een erg sterke rol van Dunst als traditioneel denkend meisje vol woede. Ook een aardige rol voor Roberts, maar wel een beetje typerend voor haar. Dat is ook een beetje het gevoel waarmee ik na afloop zit. Het kijkt allemaal aardig weg, maar voelt ook allemaal veilig aan. Het is makkelijk om sympathie met het karakter van Roberts te hebben omdat zij zoveel dichter bij de huidige westerse mens staat dan de andere personages. Het was veel gedurfder geweest om bijvoorbeeld alles via de ogen van het personage van Dunst te laten zien.

Ook wat de cinematografie worden veilige wegen gekozen. Het ziet er allemaal in orde uit, maar meer dan dat niet. Verder een paar popliedjes in de soundtrack en je weet dat deze film "scoort". Ik verwacht toch iets meer. 2,5*.

Maakt een paar goeie punten over de rol van kunst en de positie van de vrouw, verder tamelijk saaie kost. Kirsten Dunst als kenau, ik zag het niet.

2,5*

“Look beyond the paint. Let us try to open our minds to a new idea.”

Aardige film van Mike Newell. Het verhaal van Mona Lisa Smile is redelijk voorspelbaar en sommige personages lijken meer op karikaturen, maar gelukkig weten actrices als Roberts, Dunst, Stiles en Gyllenhaal wel indruk te maken. Stoffig en suf zijn woorden die soms wel van toepassing zijn op deze film, en van iedere verhaallijn weet je ongeveer wel waar het heengaat. Gelukkig kun je met zulke actrices weinig fout doen.

Een beetje mak.

Newell is als regisseur van films die meer op fantasy en avontuur gericht zijn een beter regisseur vind ik. Als het op subtielere cinema aankomt, of het nou Engels of Amerikaans is, valt hij wat meer door de mand. Ook Mona Lisa Smile behoort niet het betere werk uit zijn carrière.

Per definitie is de film niet slecht op het vlak van regie, maar wel een beetje saai. Het begint nog wel leuk met de traditie, maar valt al snel terug in wat saaie regie. Newell regisseert erg klassiek en brengt de kunstwerken en schilderijen maar mak in beeld. Weinig voeling, wat de regisseur je dan ook wil laten geloven.

Roberts was nooit mijn favoriete actrice, en ook hier weet ze mij ook niet te overtuigen. Het zijn de bekende terreinen waar ze zich in bevindt, en acteert een beetje alsof het haar te makkelijk afgaat. Bijrollen zijn niet veel beter. Stiles en Dunst stellen erg teleur. Gyllenhaal doet het iets beter.

De vragen die de film beantwoordt en de boodschappen die de film wil nalaten zijn wat herhaald. Zoals ik het zie komt het er op neer dat iedereen voor zichzelf bepaalt of een situatie uniek is, of welke richting diegene beter vind werken. Dat is wat kort-door-de-bocht geschreven vanuit mijn kant, maar ik hoef er wat mij betreft niet veel meer woorden aan kwijt te maken. Ik vond het allemaal een beetje makkelijk. Bekende onderwerpen die we iets te vaak hebben gezien.

De focus op personages is ook wat onevenwichtig. Newell focust zich op veel tienermeisjes, maar lijkt niet te kunnen besluiten op welke hij zich nu het meest wil focussen. Dat hoeft per definitie ook niet, maar de slotfase waarin Dunst die brief schrijft aan Roberts voelt daarom ook random aan. Er is niet bepaald een band ontstaan tussen Roberts en Dunst die voelbaar is voor de kijker.

Voor de rest kijkt het aardig weg, maar het is allemaal erg herhaald en klassiek. Visueel is er te weinig te ontdekken, en qua plot is er te weinig vernieuwends. Toch blijft het vermakelijk en is bij vlagen net wat onvoorspelbaarder en humaner. Dat doet Mona Lisa Smile net op een 5 belanden vanuit mijn kant.