Teenage Sex and Death at Camp Miasma (2026)

Leuke titel

Queer awakening, een film over het maken van een film en een liefdevolle ode aan oude horrors met oneindig veel vervolgen. En dat alles past wonderwel in elkaar. Anderson schittert in een rol die verwijst naar Norma Desmond uit Sunset Blvd. We krijgen zelfs de een deel van de fictive film waar de film over gaat ials film in de film. Let vanaf het begin op want de voorstelling van de Camp Miasma films in het begin is erg leuk.

Met uiteraard een deel getiteld 'The Final Chapter' dat vanzelfsprekend verre van de laatste film is.

geweldig. Ben erg benieuwd hiernaar. I Saw The TV Glow had niet veel gevolg en liefhebbers, maar wie zo'n film maakt, die heeft mijn interesse, en dus zie ik hier heel erg naar uit.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma - Cineart

Teenage Sex And Death At Camp Miasma - LAB111

Sex Education-ster Gillian Anderson: ‘Ik ben zorgvuldiger geworden met het kiezen van rollen

- ad.nl (Paid link)

Duidelijk herkenbaar voor wie ooit een queer awakening meemaakte tijdens het kijken naar 80s-slasherfilms.

Jane Schoenbruns nieuwste film heeft heel wat te zeggen over hoe het is om Hollywood binnen te stappen als een aspirerend filmmaker met frisse ideeën. Alleen om vervolgens snel het zwijgen opgelegd te krijgen door executives en studio’s die uiteindelijk de final cut in handen hebben. En dat allemaal omdat wij, als publiek, niet altijd ‘elevated horror’ willen, maar opnieuw moeten leren om films soms gewoon op face value te nemen en niet meer dan dat.

Jammer genoeg verloor de film me na ongeveer twee derde. Ik begreep waar hij naartoe wilde, maar hij nam te veel omwegen om er te geraken. De montage was niet zo vlot als hij had moeten zijn en sommige grappen vielen daardoor plat. De toon die de film nastreeft is ook niet altijd even duidelijk. Hoewel de film wil bekritiseren dat horrorfilms tegenwoordig onnodig ‘elevated’ zijn, kan ik niet anders dan het gevoel hebben dat Schoenbrun in hun eigen val trapte.

Deze film is absoluut prachtig. Het voelt als een perfect huwelijk tussen Bob Ross en Friday the 13th. Heel wat grappige gags die met de camera worden uitgehaald. Vooral een met een oude hotelier en een stoffige DVD-speler. De tranen stonden in m'n ogen van het lachen. Een paar slimme gags met de naam van de killer en een excellente scène waar je in zijn POV terechtkomt zijn de reden waarom ik de film nog eens zou willen zien.

Ik ga afsluiten met iets dat voor iedereen die deze film niet gezien heeft nergens op slaat, maar…

Die hitsige fried chicken-montage met sexy dipsausjes en orgasmissche kraakgeluiden zou zomaar de beste scène van het hele jaar kunnen zijn. En dat zegt iemand die vegetariër is!

3,5*

Deze film komt op de perfecte tijd zo rond de horrorchallenge. Goede verhalen over gehoord.

Waanzinnig, echt te gek. Geen horror maar wel voor mensen die vroeger alle horrors uit de videotheek hebben gezien.

Little death --> Petit Mort. Geniaal

Wat een fantastische heerlijke film. De zaal was enthousiast, ook ik ging met een zalig gevoel naar huis. Dit is geen horror, maar dit is een remake van een remake van de fictieve Camp Miasma films. En net zoals in films als Friday the 13th of Nightmare on Elmstreet kent deze film ook zijn eigen seriemoordenaar. Little Death. Maar zonder dat het eng wordt zie je hem slashen, terwijl er bijvoorbeeld een schitterend nummer van Counting Crows klinkt. Regisseuse Schoenbrun maakte een bloedmooie, bloedgeile en bloedovergoten queer film over hoe griezelig intimiteit kan zijn, en hoe intiem horror kan voelen. En is seks griezelig of is het juist griezelig geil? Tevens alle lof voor Gillian Anderson (weet je nog The X-Files?) en Hannah Einbinder. O, ik ben weer zo enthousiast. Het won al de prijs voor beste Queerfilm van het jaar op Cannes.

Ik vond ‘I saw the tv glow’ te vaag, terwijl die me interessant leek. Nog even kijken of ik me aan deze waag in de bios.

Queer-filmmaker Kris [Hannah Einbinder] is gevraagd om de reboot te regisseren van de Camp Miasma-franchise (niet te verwarren met Friday the 13th). Ze heeft een afspraak met Billy Monroe [Gillian Anderson], de ster van de eerste Camp Miasma, die al jaren leeft als een kluizenaar op de locatie waar Camp Miasma werd gefilmd. Ze filosoferen over de symboliek van die film, bekijken fragmenten waarin seriemoordenaar Little Death [Jack Haven], een gast met een plastic beschermingsjas en een ventilatieschacht als hoofd, slachtoffers vermoordt. Andersons imitatie van Norma Desmond in Sunset Boulevard is amusant, maar van horror is geen enkele sprake. De bewust goedkope (lees: slechte) splattereffecten herinneren de genrekenners er alleen maar aan dat het tijdperk van Tom Savini voorbij is. Dat geldt ook voor de decors en mattepainting. Denkt veelzeggend te zijn, maar gaat nergens over.

Postmoderne horrorfilms – simpelgezegd: een horrorfilm over horrorfilms – zijn populair en de metalagen en verwijzingen naar eerdere horrofilms in Teenage Sex and Death at Camp Miasma zijn dan ook niet origineel, maar het is wel een topper in het genre. Het gaat over een queer-filmmaakster die een woke-versie (de film knipoogt aldus zelfbewust naar de hedendaagse Hollywood-cultuur) wil maken van een oude slasherfilm welk genre niet bepaald queer- en vrouwvriendelijk is: al sinds Hitchcocks Psycho (1960) staat het doodsteken van de gillende vrouw achter het douchegordijn symbool voor penetratie en een verkrachting (dat daarna eindeloos is herhaald in de vele slasherfilms om welke reden de regels van het genre voorschrijven dat alleen de maagd zo’n bloedfestijn kan overleven). In deze film is de psychopathische seriemoordenaar (the male gaze van Hitchcock) dan ook de echte filmmaker en ditmaal kiest hij de filmmaakster en haar team als zijn nieuwe slachtoffers voor zijn nieuwe film (ofschoon het een film blijkt van de actrice die door de filmmaakster wordt opgezocht op nota bene de plek waar de eerdere films werden opgenomen om haar in de film te krijgen).

De uiteindelijke film is inderdaad de vrouwvriendelijke dus woke queerfilm: de filmmaakster ontdekt dat ze tot een orgasme kan komen door zichzelf vermoord zien worden omdat ze zo als ultieme slachtoffer zich eindelijk kan overgeven in plaats van dat ze tijdens de seks in haar hoofd blijft (ook zij is aldus de maagd die in dit geval juist een eerste orgasme beleeft door in de film vermoord te worden). Net als in Psycho worden seks en dood zo met elkaar gekoppeld maar ditmaal vanuit het perspectief van de vrouw die door de filmmoord wordt bevredigd in plaats van verkracht. Terwijl de filmmaakster te veel bezig is in haar hoofd en dus nadenkt over zaken als woke en queer, leert ze van de oude actrice dat ze zich moet overleveren aan haar gevoel.

Ondanks alle metalagen, omkeringen en ander spel met de conventies van het genre zit er zo een diepe betekenis achter het goedkope slasher-verhaal waardoor de film toch ook een klassieke horrorfilm is: horror drukt ons diepste wezen uit dat bang is voor maar toch ook verlangt naar een verlies van het bewuste ‘zelf’ in een overgave aan de natuur waarvan seks en dood twee verwante vormen zijn (de naam van de moordenaar ‘Little Death’ verwijst natuurlijk naar het orgasme zoals onder meer Bataille de koppeling populair heeft gemaakt waarbij de film naar het voorbeeld van Hitchcock het verband omkeert).

Best leuke meta slasher. Had iets korter gemogen, maar steekt wel goed in elkaar..

3,5

De horrorfilms voorbije jaren doen het goed in een tijd waarin alles wat gerecycleerd wordt. Teenage Sex and Death at Camp Miasma is een ode aan de slasherfilm maar blijft zelf spannend en origineel genoeg. In een genre dat wel leuk is, maar tegelijk uitgemolken is, blijft deze film de aandacht houden. Het is wat meta zonder zichzelf te verliezen. De film heeft een stevige knipoog naar de dubbelzinnigheid van Hollywood. Ze willen iets nieuws, maar het moet liefst bij hetzelfde blijven. Het is een film vol symboliek, vooral rond seksualiteit en identiteit. Ik ben de film blind in gegaan en was enorm blij verrast. Prachtig gemaakt waarin de ode aan het genre visueel zeer zorgvuldig is gedaan, er genoeg spanning in zit en de zwarte humor ook werkt. Een film die ver genoeg durft te gaan en tegelijk ook ook heeft voor de details.

Zeer goede meta over eighties horror en teenage sex.

De kwaliteiten van regisseuse Jane Schoenbrun worden steeds beter, al legt de aanwezigheid van de voorgaande projecten nu niet bepaald de hoogste maatstaf. In ieder geval vormt Teenage Sex and Death at Camp Miasma een lollig weerzien als ode aan de oudere slasherfilms. De reconstructies van slachtingen zijn lekker overdreven en het acteerwerk van Gillian Anderson mag er wezen, al zou het me niet verbazen als Schoenbrun gebruik heeft gemaakt van kunstmatige intelligentie. Ik zoek nog altijd naar een bron die dit voor mij bevestigt. De kleurrijke achtergronden zijn verder geslaagd, maar verder wekt deze film vooral de indruk dat het een springplank is voor Schoenbrun om haar politieke overtuigingen opzichtig te tonen. Na enige tijd verzandt het allemaal ook in oninteressant gezwets en gevoelsmatig eindeloze monoloogscènes die zich naar een onbevredigende, veel te pretentieuze afloop werken. Het acteerwerk van Hannah Einbinder oogt bovendien gescript en onnatuurlijk.

Er valt van alles uit te halen en dat doe ik meestal ook graag, maar hier beleefde ik de film gek genoeg nauwelijks op een meta-niveau. Ik vond het gewoon vet om te zien en om mee te maken allemaal. De film is met veel liefde en aandacht gemaakt. Het hele universum rond de horrorfilms vond ik erg fijn, de Lynchiaanse sfeer kon ik ook goed hebben en er zaten een paar geinige plottwists in.

De film is iets gelikter dan I Saw The TV Glow. Die vond ik in mijn herinnering beter, puurder, maar ik zie dat ik die maar 3,5 sterren gaf en deze geef ik er dus 4. Dat is toch ook iets fascinerends, hoe een film in je hoofd kan blijven groeien. Dat gebeurde bij de hoofdpersonages in ISTTG trouwens ook, zie ik nu ik mijn recensietje daar teruglees. Is dat toeval, of is hier iets bovennatuurlijks aan de hand?

Fantastische film, z'n eerdere festival-hype (in Cannes) helemaal waard vind ik. Jane Schoenbrun gaat esthetisch, inhoudelijk en tonaal echt voor hele unieke keuzes (de schilderachtige decors en de cartooneske bloedfonteinen, om maar één voorbeeld te noemen), maar het past allemaal perfect. Of als er eens iets niet helemaal op z'n plek viel voor mij, stoorde dat amper. Alleen al voor de visie en de durf heb ik ongelooflijk veel respect, dan mag je ook af en toe eens een beetje uit de bocht vliegen.

Dit is natuurlijk ook helemaal geen horrorfilm. Qua esthetiek zet het zich wel in die stijl, en de film is tot in de kleinste details één grote bruisende liefdesbrief aan het (B-)horrorgenre. Als iemand die ook kan genieten van al die (wisselend) slechte sequels van Friday the 13th of Halloween, voelde ik me heel erg op dezelfde golflengte als Schoenbrun zitten. Maar qua inhoud is Camp Miasma véél, véél meer dan de gemiddelde genrefilm. Dit is in de eerste plaats - maar ook die beschrijving schiet te kort - een (queer) seksuele coming of age, een romantische fabel, een kink-positieve viering van seksuele bevrijding, van identiteit, van de media die ons hebben gevormd of ons op een te jonge leeftijd hebben ''opgefuckt'', zoals Kris het in de film verwoordt. Geen veroordeling, maar omarming en bevrijding. De cruciale sleutelscènes zijn beide niet toevallig seksscènes waarin de personages zichzelf en hun verlangens eindelijk accepteren. Fantastisch slim gedaan hoe typische genre-elementen - zoals seksuele begeerte en voyeurisme (bekijken en bekeken worden), elementen zó integraal verweven met de bouwstenen van het genre, en niet altijd op een even ''correcte'' manier naar hedendaagse normen - hier zo naturel worden geïntegreerd in een heel ander soort boodschap.

De scènes met Little Death zijn thematisch ook belangrijk natuurlijk, maar de afslachting ergens in het midden was één van de weinige momenten die me er een klein beetje uithaalde, duurde wat lang, en ik had het ook wel begrepen op een gegeven moment. Zelfde geldt voor de 'film in de film'. Maar dat komt vooral ook omdat ik helemaal locked in was bij de dynamiek tussen Gillian Anderson en Hannah Einbinder. Fantastische, crazy chemie tussen die twee, en zij laten het al zeer geweldige script en visie van Schoenbrun écht werken. Zonder die twee heb je misschien een film die in plaats van af en toe charmant uit de bocht te vliegen, helemaal overkop gaat.

Any way; dikke 4*. Zeer benieuwd naar het eerdere werk van Schoenbrun, waar ik nog niets van gezien heb.

Ben sowieso niet bepaald het beoogde publiek voor deze film! In de jaren 80 was het hoogtepunt van de slasherfilm, een subgenre van horror waarin een seriemoordenaar, zijn slachtoffers stalkt en op gruwelijke wijze vermoordt. Ondanks dat het populaire films waren deed men er nogal minachting (of horror in het algemeen) over. Inmiddels is het een andere tijd, en is de seriemoordenaar in een slasherfilm blijkbaar gedegradeerd tot een metafoor. Tja en je raad het al ook de minachting is veranderd in euforie.

In deze film loopt de seriemoordenaar Little Death rond. Dit is natuurlijk een metafoor voor La petite mort (Frans voor "de kleine dood") wat een term is die wordt gebruikt voor een orgasme, een seksuele climax of iets ongewenst sat is overkomen en zo je beïnvloed dat het lijkt of"een deel van hem of haar van binnen sterft. Het is dus niet verwonderlijk dat als de killer aan het werk was je erupties ziet van bloed.

Maar ja er is niet iets bijzonder interessants op horrorgebied. Eerder meta-commentaar op horror en de slasher uit de jaren 80. Natuurlijk academisch verantwoord, cinematisch hoogstaand maar het was op zijn zachtst gezegd vermoeiend. Want om nu een twee uur durende film te kijken met gesprekken tussen het hoofdpersonage en Gillian Anderson? En dat de climax is dat ze seks hadden, werkt eerder schouderophalend dan eafschrikwekkend.

Ik ben heel benieuwd hoe ik deze ga vinden. Tot nu botert het nog niet helemaal tussen Jane Schoenbrun en mij. Interessant als filmmaker en goed voor discussies in filmpodcast, maar het echte genieten van de films blijft voor mij helaas nog uit.

Voor specifieke publiek weggelegd.

Vanwege de goede score benieuwd geweest en ging de film in met bepaalde verwachtingen. Nou dit viel vies tegen. Met moeite afgekeken.

Nadat hens vorige film I Saw the TV Glow een groot eerbetoon was aan X-Files, heeft Jane Schoenbrun nu maar gewoon Gillian Anderson in de hoofdrol gecast. Als een karakter dat zwaar geïnspireerd is door Gloria Swanson in Sunset Boulevard, hoewel er ook wel wat Dolly Parton in zit. In een film die een parodie op annex eerbetoon is aan slashers als Friday the 13th en Nightmare on Elm Street (bloedfonteinen!) En dat alles met een Lynchiaanse twist.

Kortom: Schoenbrun is nog steeds een knip-en-plakker met de filmgeschiedenis. Maar hen bereikt nu wel een Hank Shocklee-in-zijn-Bomb Squad-hoogtijdagen niveau. Het beetje schoolse, YA-toontje van I Saw the TV Glow is vervangen door zelfverzekerdheid met een dikke humoristisch knipoog en originele invalshoeken. Misschien ook omdat de boodschap die wordt gebracht is: maak je niet te druk, het is allemaal spel. Wat ook in de film zelf terugkomt: Counting Crows, echt? Voor die scene?

Het verhaal is gebouwd rond regisseur Kris (Hannah Einbinder) die de Camp Miasma-reeks mag rebooten dankzij het Sundance succes van haar korte film die Psycho hervertelt vanuit het perspectief van het douchegordijn. Ze wil deze opdracht graag doen, omdat ze als meisje haar eerste queer crush had op de hoofdrolspeelster van het origineel: Billy (Anderson). Billy heeft na die film nooit meer een andere film gemaakt en heeft zich teruggetrokken op het oude zomerkamp waar de eerst Camp Miasma-film is opgenomen. Kris gaat Billy opzoeken om haar te overtuigen in de reboot te spelen, maar er gebeurt meer. Kris heeft namelijk problemen zich seksueel over te geven - dissociatie wordt gesuggereerd - en heeft zich daarom op film als substituut gestort. Billy ontpopt zich tot een soort mengvorm van lerares en meesteres (niet met zweepjes en zo - hoewel het er wel bloederig aan toe gaat - maar dus meer Sunset Boulevard.) Het is allemaal een spel! Geef je over! Dit geldt ook voor film zelf: het is niet erg als er wat problematische punten in films zitten; focus op wat telt voor die films: vlees en vloeistoffen. Ren gedrenkt in bloed in je onderbroek door het bos, tepels vooruit en geniet ervan!

Dit alles in een surreële vertelwijze en met humor waar thema's meer worden gesuggereerd dan expliciet uitgesproken, waardoor de didactiek ver weg blijft. Verder is de vormgeving geweldig en heeft de cast precies de acteurs in bijrollen die je wilt, zoals Zach Cherry en Dylan Baker. Anderson is sterk, maar dit is toch de film van Einbinder, die goed onzeker en kwetsbaar kan spelen met een behoud van komische timing. Het stomme is dat ik dacht: "Zo doe je dat, zonder dat vervelende 'kijk mij eens excentriek zijn' van Sorry, Baby" en er later achter kwam dat de schrijver/regisseur/hoofdrolspeler Eva Victor van Sorry, Baby dus in deze film zit als een onherkenbare stoner punk-dj... Team Schoenbrun/Victor vs Martijn: 10-0. Ik kende Einbinders naam eigenlijk alleen omdat ze zo ongeveer de woordvoerder is van "Joods-Amerikaanse acteurs tegen de Gaza genocide", maar had haar nog nooit ergens in gezien. Dat blijkt te kloppen, want ze heeft ook nog nauwelijks in films gespeeld, maar is vooral bekend van de serie Hacks, die elk jaar tientallen Emmy's lijkt te winnen, maar in Nederland niet veel bekeken wordt of alleen door mensen die er verder niets over te melden hebben.

(Gezien in Het Ketelhuis)

Iemand een idee wanneer dit op MUBI verschijnt? Staat al erg lang aangekondigd.

Ik kon helemaal niks met dit artsyfartsy broddelwerkje, niet amusant als self-aware ode aan de slasher en niet amusant als iets anders. Ik kan een film nog waarderen als er een twist aan een genre wordt gegeven of een dubbele laag inzit, maar hier was werkelijk niks aan te ontdekken, behalve een vervelend timide nerdy hoofdpersonage wat een soort van aseksueel is end van een oudere actrice haar zoektocht naar zichzelf begint. Horror lijkt me ook totaal niet de genre-aanduiding wat hierbij past, want dan verveelt deze film alleen maar. Geen idee wat de film dan wel probeert te zijn, drama? Karakter-studie? Verspilling van je tijd? Strontvervelend? ja dat wel.

Ik denk dat ik met verkeerde verwachtingen deze film heb aangevat, want een horror heb ik er niet in kunnen ontdekken.

Aanvankelijk leek het mij nog interessant te kunnen gaan worden wanneer de filmmaakster de slasher-franchise nieuw leven probeert in te blazen. Hiervoor gaat ze zelf naar de plaats waar de film werd opgenomen waar ook de ster uit de eerste film tegenwoordig woont, maar de ode aan de ‘80 slasher komt er nooit echt uit. Daarvoor wordt de film te pretentieus wanneer de film begint te draaien rond thema’s als identiteit en seksualiteit.

Het helpt ook niet meteen dat de bloedsplattereffecten gewoon belachelijk gedaan zijn. De scènes waar Little Death verschijnt, zijn op die manier van een pover niveau. Gelukkig weet Gillian Anderson de film nog wat ruggengraat te geven met haar personage dat gebaseerd is op Norma Desmond uit Sunset Blvd.

2.5*

Zou dat niet afhangen van hoe lang de film nog in de bioscoop draait? Ik zie dat hij hier in de regio Amsterdam in ieder geval tot 30 september verlengd is, hoewel het aantal zalen wel achteruit gaat. Cinéart, de Nederlandse distributeur, is eigendom van Mubi, dus die zullen de bioscoopinkomsten wel eerst willen maximaliseren.

Vanaf 2 oktober op Mubi

Absoluut beter te pruimen dan de eerste twee films van regisseuse Jane Schoenbrun, maar ook dit werkje, een soort queer eerbetoon aan de slasherfilm, kon me niet echt bekoren. Daar is het allemaal net te gekunsteld en meta voor. Hannah Einbinder en Gillian Anderson doen het evenwel prima in de hoofdrollen. Schoenbrun blijft zich in positieve zin ontwikkelen, maar een echt goede film zie ik haar/ hem/ het voorlopig nog niet afleveren.

Dit is wel een hele rare horrorfilm. Nu houd ik wel van meta maar deze film gaat wel erg over de top daarmee. The cabin in the woods vond ik ook al te overdreven meta om er echt van te kunnen genieten. Je moet wel erg veel van horror houden om dat echt goed te vinden. Die film vond ik ook te nerdy om goed te vinden. Ik heb denk ik wel genoten van bepaalde vondsten van de film zoals ook hoe de killer eruit ziet. Daarmee heeft deze film veel nostalgie net zoals I saw the tv glow, de vorige film van deze regisseuse ook veel nostalgie had. Deze film is wel beter omdat het acteerwerk in die vorige film zo zwak was maar de film zelf was wel stijlvol en deze film heeft ook moeite gedaan om sfeervol en stijlvol te zijn. Daar houd ik wel van.

Hier is het acteerwerk beter! Deze film is best stijlvol gemaakt en heeft wel wat humor hier en daar. Queer dit en queer dat en queer het zal wel. De hoofdpersonage is lesbisch? Ja, dus dan is dat een awakening? Maakt dat de film hipper ofso? Wat een rare benamingen allemaal. Alles is opeens queer geworden? Opeens wordt dat woord de hele tijd gebruikt. Ik vond het wel grappig dat de hoofdpersonage een liefdesrelatie kreeg met die oudere vrouw uit de slasher films. Het einde is wel apart te noemen. Dus de persoon heeft erotische fantasieën om achterna gezeten te worden door de killer en door die killer doodgemaakt te worden? Dat is redelijk vreemd. Dat is toch veel vreemder en gekker en controversiëler dan twee vrouwen die vingeren op een bed? Daar geef niemand iets om. Zie ik de film zo goed? Je moet wel echt van horror houden om dat te begrijpen. Ik heb andere fantasieën, laat ik het zo zeggen.