Teenage Sex and Death at Camp Miasma (2026)

Queer awakening, een film over het maken van een film en een liefdevolle ode aan oude horrors met oneindig veel vervolgen. En dat alles past wonderwel in elkaar. Anderson schittert in een rol die verwijst naar Norma Desmond uit Sunset Blvd. We krijgen zelfs de een deel van de fictive film waar de film over gaat ials film in de film. Let vanaf het begin op want de voorstelling van de Camp Miasma films in het begin is erg leuk.

Duidelijk herkenbaar voor wie ooit een queer awakening meemaakte tijdens het kijken naar 80s-slasherfilms.

Jane Schoenbruns nieuwste film heeft heel wat te zeggen over hoe het is om Hollywood binnen te stappen als een aspirerend filmmaker met frisse ideeën. Alleen om vervolgens snel het zwijgen opgelegd te krijgen door executives en studio’s die uiteindelijk de final cut in handen hebben. En dat allemaal omdat wij, als publiek, niet altijd ‘elevated horror’ willen, maar opnieuw moeten leren om films soms gewoon op face value te nemen en niet meer dan dat.

Jammer genoeg verloor de film me na ongeveer twee derde. Ik begreep waar hij naartoe wilde, maar hij nam te veel omwegen om er te geraken. De montage was niet zo vlot als hij had moeten zijn en sommige grappen vielen daardoor plat. De toon die de film nastreeft is ook niet altijd even duidelijk. Hoewel de film wil bekritiseren dat horrorfilms tegenwoordig onnodig ‘elevated’ zijn, kan ik niet anders dan het gevoel hebben dat Schoenbrun in hun eigen val trapte.

Deze film is absoluut prachtig. Het voelt als een perfect huwelijk tussen Bob Ross en Friday the 13th. Heel wat grappige gags die met de camera worden uitgehaald. Vooral een met een oude hotelier en een stoffige DVD-speler. De tranen stonden in m'n ogen van het lachen. Een paar slimme gags met de naam van de killer en een excellente scène waar je in zijn POV terechtkomt zijn de reden waarom ik de film nog eens zou willen zien.

Ik ga afsluiten met iets dat voor iedereen die deze film niet gezien heeft nergens op slaat, maar…

Die hitsige fried chicken-montage met sexy dipsausjes en orgasmissche kraakgeluiden zou zomaar de beste scène van het hele jaar kunnen zijn. En dat zegt iemand die vegetariër is!

3,5*

Queer-filmmaker Kris [Hannah Einbinder] is gevraagd om de reboot te regisseren van de Camp Miasma-franchise (niet te verwarren met Friday the 13th). Ze heeft een afspraak met Billy Monroe [Gillian Anderson], de ster van de eerste Camp Miasma, die al jaren leeft als een kluizenaar op de locatie waar Camp Miasma werd gefilmd. Ze filosoferen over de symboliek van die film, bekijken fragmenten waarin seriemoordenaar Little Death [Jack Haven], een gast met een plastic beschermingsjas en een ventilatieschacht als hoofd, slachtoffers vermoordt. Andersons imitatie van Norma Desmond in Sunset Boulevard is amusant, maar van horror is geen enkele sprake. De bewust goedkope (lees: slechte) splattereffecten herinneren de genrekenners er alleen maar aan dat het tijdperk van Tom Savini voorbij is. Dat geldt ook voor de decors en mattepainting. Denkt veelzeggend te zijn, maar gaat nergens over.

Postmoderne horrorfilms – simpelgezegd: een horrorfilm over horrorfilms – zijn populair en de metalagen en verwijzingen naar eerdere horrofilms in Teenage Sex and Death at Camp Miasma zijn dan ook niet origineel, maar het is wel een topper in het genre. Het gaat over een queer-filmmaakster die een woke-versie (de film knipoogt aldus zelfbewust naar de hedendaagse Hollywood-cultuur) wil maken van een oude slasherfilm welk genre niet bepaald queer- en vrouwvriendelijk is: al sinds Hitchcocks Psycho (1960) staat het doodsteken van de gillende vrouw achter het douchegordijn symbool voor penetratie en een verkrachting (dat daarna eindeloos is herhaald in de vele slasherfilms om welke reden de regels van het genre voorschrijven dat alleen de maagd zo’n bloedfestijn kan overleven). In deze film is de psychopathische seriemoordenaar (the male gaze van Hitchcock) dan ook de echte filmmaker en ditmaal kiest hij de filmmaakster en haar team als zijn nieuwe slachtoffers voor zijn nieuwe film (ofschoon het een film blijkt van de actrice die door de filmmaakster wordt opgezocht op nota bene de plek waar de eerdere films werden opgenomen om haar in de film te krijgen).

De uiteindelijke film is inderdaad de vrouwvriendelijke dus woke queerfilm: de filmmaakster ontdekt dat ze tot een orgasme kan komen door zichzelf vermoord zien worden omdat ze zo als ultieme slachtoffer zich eindelijk kan overgeven in plaats van dat ze tijdens de seks in haar hoofd blijft (ook zij is aldus de maagd die in dit geval juist een eerste orgasme beleeft door in de film vermoord te worden). Net als in Psycho worden seks en dood zo met elkaar gekoppeld maar ditmaal vanuit het perspectief van de vrouw die door de filmmoord wordt bevredigd in plaats van verkracht. Terwijl de filmmaakster te veel bezig is in haar hoofd en dus nadenkt over zaken als woke en queer, leert ze van de oude actrice dat ze zich moet overleveren aan haar gevoel.

Ondanks alle metalagen, omkeringen en ander spel met de conventies van het genre zit er zo een diepe betekenis achter het goedkope slasher-verhaal waardoor de film toch ook een klassieke horrorfilm is: horror drukt ons diepste wezen uit dat bang is voor maar toch ook verlangt naar een verlies van het bewuste ‘zelf’ in een overgave aan de natuur waarvan seks en dood twee verwante vormen zijn (de naam van de moordenaar ‘Little Death’ verwijst natuurlijk naar het orgasme zoals onder meer Bataille de koppeling populair heeft gemaakt waarbij de film naar het voorbeeld van Hitchcock het verband omkeert).

De horrorfilms voorbije jaren doen het goed in een tijd waarin alles wat gerecycleerd wordt. Teenage Sex and Death at Camp Miasma is een ode aan de slasherfilm maar blijft zelf spannend en origineel genoeg. In een genre dat wel leuk is, maar tegelijk uitgemolken is, blijft deze film de aandacht houden. Het is wat meta zonder zichzelf te verliezen. De film heeft een stevige knipoog naar de dubbelzinnigheid van Hollywood. Ze willen iets nieuws, maar het moet liefst bij hetzelfde blijven. Het is een film vol symboliek, vooral rond seksualiteit en identiteit. Ik ben de film blind in gegaan en was enorm blij verrast. Prachtig gemaakt waarin de ode aan het genre visueel zeer zorgvuldig is gedaan, er genoeg spanning in zit en de zwarte humor ook werkt. Een film die ver genoeg durft te gaan en tegelijk ook ook heeft voor de details.

De kwaliteiten van regisseuse Jane Schoenbrun worden steeds beter, al legt de aanwezigheid van de voorgaande projecten nu niet bepaald de hoogste maatstaf. In ieder geval vormt Teenage Sex and Death at Camp Miasma een lollig weerzien als ode aan de oudere slasherfilms. De reconstructies van slachtingen zijn lekker overdreven en het acteerwerk van Gillian Anderson mag er wezen, al zou het me niet verbazen als Schoenbrun gebruik heeft gemaakt van kunstmatige intelligentie. Ik zoek nog altijd naar een bron die dit voor mij bevestigt. De kleurrijke achtergronden zijn verder geslaagd, maar verder wekt deze film vooral de indruk dat het een springplank is voor Schoenbrun om haar politieke overtuigingen opzichtig te tonen. Na enige tijd verzandt het allemaal ook in oninteressant gezwets en gevoelsmatig eindeloze monoloogscènes die zich naar een onbevredigende, veel te pretentieuze afloop werken. Het acteerwerk van Hannah Einbinder oogt bovendien gescript en onnatuurlijk.

Er valt van alles uit te halen en dat doe ik meestal ook graag, maar hier beleefde ik de film gek genoeg nauwelijks op een meta-niveau. Ik vond het gewoon vet om te zien en om mee te maken allemaal. De film is met veel liefde en aandacht gemaakt. Het hele universum rond de horrorfilms vond ik erg fijn, de Lynchiaanse sfeer kon ik ook goed hebben en er zaten een paar geinige plottwists in.

De film is iets gelikter dan I Saw The TV Glow. Die vond ik in mijn herinnering beter, puurder, maar ik zie dat ik die maar 3,5 sterren gaf en deze geef ik er dus 4. Dat is toch ook iets fascinerends, hoe een film in je hoofd kan blijven groeien. Dat gebeurde bij de hoofdpersonages in ISTTG trouwens ook, zie ik nu ik mijn recensietje daar teruglees. Is dat toeval, of is hier iets bovennatuurlijks aan de hand?