Logboek

stem geplaatst

"Fuck finesse."

William Baldwin (°1963), in tegenstelling tot Alec zien we die toch al even niet meer zo nadrukkelijk als acteur opdraven. Of het moet zijn dat zaken waarin hij speelde minder m'n aandacht vingen. Waar Alec het een tijdlang met Kim Basinger deed, moet jongere broer William het hier stellen met stoeipoes Cindy Crawford, na z'n pittige breuk met Selma Hayek (hij heeft het duidelijk wel voor katjes die je beter niet zonder handschoenen aanpakt). Ladykiller W.Baldwin, zelf een voormalig model voor Calvin Klein, stond in Fair Game nog relatief aan het begin van z'n acteercarrière.

Fair Game is zo'n typisch jaren '90 product, met koel(bloedig)e Russische spionnen/terroristen en het gebruik van computers, mobiele telefoons en hacker skills om een sfeertje van onveiligheid en opgejaagde spanning te creëren. En de nodige potje erotiek (La Crawford die onder meer zo kon meedingen in een wet T-shirt contest), kwestie dat er ook wat ontlading volgt (zorgde wel voor een wat dom stuk in de trein). Alles bij mekaar toch een redelijke actiefilm, maar misschien net onvoldoende voor een 3-tje. Eerder 2,75. Maar wil het nog wel net afronden naar boven. De 4,4 op IMDb zowel als de 2,16 hier zijn me toch zeer streng.

Hij bevatte alleszins best vermakelijke humor van tijd tot tijd tussen de stevige actie door:
- "What you are gonna do? Shoot me?"
-----------------------------------------------------------------
- "Whoever's after you, they're real pros."
- "I suppose I should take that as a compliment. It would be embarrassing to be killed by an amateur."
-----------------------------------------------------------------
- "Hey man, move your car. My pizzas are getting cold.
- "No. And so are you!"
-----------------------------------------------------------------
- If you were Domino's, I'd get a discount.
- If I were Domino's, you'd still be alive.
-----------------------------------------------------------------
- "So what are you doing over there?"
- "Nothing. Just fiddling with my joystick."
-----------------------------------------------------------------
"I'm sorry, I'm just using you."
"That's okay."

Nog coole weetjes als uitsmijter:
- De Baldwins zijn afstammelingen van John Howland & Elizabeth Tilley, beroemde passagiers van de Mayflower die in 1620 voet aan land hebben gezet te wat we nu kennen als de Verenigde Staten, en van de voormalig gouverneur van Plymouth Colony, William Bradford. Die Bradford heeft zich nog even in Leiden schuil gehouden voor hij met de Mayflower de overtocht maakte. Andere bekende nakomelingen van William Bradford zijn onder meer Clint Eastwood, Christopher Reeve, Sally Field, Hugh Hefner, e.v.a. De Baldwins (4 broers en 2 zussen) gelden als 13e generatie nakomelingen.
- De vrouw van William, Chynna Phillips, is de dochter van Michelle & John Phillips, bekend van The Mamas and the Papas.
- Hailey, dochter van Stephen Baldwin, is getrouwd met niemand minder dan Justin Bieber.
- Er zijn nog andere acterende Baldwins (Adam, A. Michael, Gardner & Greg), maar deze zijn geen familie.
- Drie van de vier (alle behalve Alec) broers speelden in Oliver Stone's Born on the Fourth of July (1989).
- Daniel Baldwin (°1960) heeft 6 kinderen bij 5 verschillende vrouwen. Z'n jongste telg werd geboren in 2023. Vrouwlief D'Asia Bellamy (uit z'n 4e huwelijk) is dan ook heel wat jaartjes jonger. Daniel had doorheen z'n leven zo nu en dan wel wat akkefietjes met het gerecht, onder meer door jarenlange cocaïne-verslaving.
- Broer Alec (°1958) steekt Daniel trouwens nog de loef af wat aantal kinderen betreft, want die heeft er 8, waaronder Ireland uit z'n huwelijk met Kim Basinger. Alec had ook kortstondig iets met Jennifer Love Hewitt, maar z'n 7 verdere kinderen komen allemaal uit z'n recentere huwelijk uit 2012 met de 26 jaar jongere Hilaria Thomas. De Baldwins zijn het dus best gewend om als oude knarren nog kinderen voort te brengen.
- Alec raakte in 2021 nog betrokken bij een fataal schietincident op de set van Rust.
- Stephen Baldwin (°1966) heeft in 2010 nog meegedaan aan Celebrity Big Brother, samen met onder meer Ivana Trump.
- de 2 jongste broers, William & Stephen zijn in tegenstelling tot hun oudere broers al sinds de '90s gehuwd met hun respectievelijke partners Chynna Phillips (sinds '95) & Kennya Deodato (sinds '90).

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

Eens eentje rond de eerste wereldoorlog, die zie je toch iets minder. Al zou 2 jaar na deze film 1917 in de zalen komen, de sterkste die ik al zag rond WO I. Sowieso zagen we vorig decennium naar aanleiding van de 100-jarige herdenking vanzelfsprekend wel iets meer films rond de Grote Oorlog verschijnen.

Deze Journey's End is redelijk, maar is effectief gebaseerd op een toneelstuk uit 1928, en is daarmee al de vijfde verfilming ervan, na eerder Journey's End (1930), Die Andere Seite (1931), Aces High (1976) (met extra bronmateriaal uit het boek Sagittarius Rising uit 1936 van de bijna 100 jaar oud geworden gevechtspiloot Cecil Arthur Lewis vanwege verplaatst van de loopgraven naar een vliegveld) & blijkbaar ook nog een BBC-TV-film Journey's End (1988). Het verhaal is niet al te groots, een jonge kerel vol goeie moed kijkt er naar uit te mogen opdraven onder een gekende, naar wie hij enorm opkijkt. En die blijkt na enkele jaren oorlog nog slechts een schim van wie hij ooit was en alcohol te gebruiken om de pijnen te verzachten en weg te drinken.

We maken als kijker kennis met de barre omstandigheden, het niet zo voedzame voedsel en de uitzichtloosheid in de loopgravenoorlog, (bang) wachtend op een nieuw offensief. Er zit een kleine missie in de film die de spankracht er even in brengt, met de jonge hoofdfiguur uiteraard als spil. En weinig later barst de hel los. Het is niet zozeer een heldenepos (al waren al deze soldaten uiteraard helden), maar een getrouwe weergave van de harde brutaliteiten bij intrieste omstandigheden die plaatsvonden. Op zich dus vrij goed gemaakt, maar anderzijds viel er wel weinig te vertellen, 'k vond hem nu ook niet meteen snijdend spannend overkomen of zo. Terwijl dit mogelijks wel de bedoeling was?

"I suppose we should be grateful they're all firing in the same direction."

De Winchester Repeating Arms Company bestaat bij aanvang van de film bij het vieren van 100 jaar Verenigde Staten nog maar 10 jaar, opgericht net na het aflopen van de Amerikaanse Burgeroorlog. Nathan Algren verolkt door Tom Cruise is een veteraan uit die Burgeroorlog, die inmiddels verdere heldendaden verrichte in de Indianenoorlogen, tegen de "red man", de "hostiles". Hij noemt de Winchester het geweer dat het Wilde Westen verovert, en noemt specifiek de (op dat moment nog maar net afgelopen) beroemde veldslag bij Little Bighorn in 1876 waarbij generaal Custer en zijn troepen werden omgebracht door de Lakota-Sioux, Noordelijke Cheyenne en Arapaho. Hij grapt cynisch dat je met het geweer "five, six, seven braves" (een historische term voor inheemse krijgers) kunt neerschieten zonder te herladen. Maar Algren kampt met een enorm traumaleed en alcoholisme, niet zozeer vanwege reguliere gevechten in de burgeroorlog, maar vanwege zijn deelname aan de massamoorden op inheemse burgers en gezinnen onder het bevel van kolonel Bagley.

Algren trekt in de zomer van 1876 naar Japan om daar de troepen dingen bij te leren. Vooral doeltreffender herladen en schieten, want ondanks uitgerust met moderne westerse geweren konden ze het niet eens halen tegen de samoerai-opstandelingen die vuurwapens principieel weigerden. Tenminste, zo stelt de film, want de Amerikanen moeten uiteraard eruit komen als de vuurwapenhelden bij uitstek en de Japanners als spirituele krijgers, toch? De werkelijkheid kon niet minder waar zijn. In de tijd waarin de film zich afspeelt kenden de Japanners al meer dan 300 jaar vuurwapens, al sinds de 16e eeuw. En de echte opstandelingen beschikten dus ook over moderne geweren en zelfs tientallen stukken artillerie. Ze schakelden pas over op zwaarden als hun munitie simpelweg opraakte. Ach, we houden het op een leugentje om bestwil.

In de film worden de troepen mét vuurwapens te vroeg in de strijd gegooid, met noodlottige gevolgen van dien. Ook Algren krijgt het zwaar te verduren, ook al verweert hij zich als een duivel in een wijwatervat, en wordt enkel maar gespaard omdat hij zo heldhaftig vocht. De film biedt wel een mooi portret, wat vooral sinds dit deel met Algren als niet-geketende en vrij rondlopende gevangene in alle rust nader uitgewerkt wordt. In dit deel doorgaat de prent een transformatie van pief-poef-paf ik-schiet-u-af hocus pocus pats naar zwierige-zwaard-zwaaierij ofte krijgskunst-bravoure. Met de bijhorende getelefoneerde overloper-twist. Voor het verdere verhaal verwijs ik graag naar de film.

Ook al was ik er vol interesse in gevlogen, The Last Samurai is niet zo mijn soort film gebleken (de veldslag een half uur voor het einde inclusief de te verwachten wraakvervulling tav Bagley gevolgd door de noodlottige rakketakketak - niet te verwarren met Taka Taka Taka of laat staan tiki-taka vond ik wel nog de moeite), en dus viel hij voor mij eerder op een matige 2,5* uit. Dezelfde score dan ik bv. The Patriot (2000) gaf, en wat hoger uitvallend dan Glory (1989), al wou ik die dus nog wel eens een herkans geven.

Dit soort epische films doet het vaak nochtans zeer goed:
3,66 (7,8) : The Last Samurai (2003, over 1876-1877) - regie Edward Zwick en met Tom Cruise
3,56 (7,2) : The Patriot (2000, 175 min over 1776) - regie Roland Emmerich, met Mel Gibson
3,60 (7,6) : Gettysburg (1993, 271(!) min 1863) - regie Ron Maxwell, Berenger-Daniels-M.Sheen
3,47 (7,8) : Glory (1989, over 1862-1863) - regie Edward Zwick, Broderick-Washington-Freeman

Met eventueel nog deze ter surplus, waarvan ik de 1e eveneens met karige 2,5 beoordeelde:
3,45 (7,6) : Last of the Mohicans (1992, over 1757) - regie Michael Mann, met Daniel Day-Lewis
3,84 (8,0) : Dances With Wolves (1990, 3u-4u over 1863) - regie Kevin Costner, met K.Costner

Al zullen er uiteraard nog wel passen in dit rijtje. Deze The Last Samurai kwam me wel al het dichtst in de buurt van een persoonlijke 3*-waardering, maar het blijven toch niet direct mijn type films, waarin ze vallen als vliegen bij romantisering van oorlog en patriottistische heldenmoed. Wel benieuwd desondanks naar recentere films Hostiles (2017) & Gettysburg 1863 (2026).

Eens te meer me 'n pak meer vermaakt met het schrijven errond dan het kijken ernaar, in feite.

"Vengeance is for suckers."

Een wraakplot tussen oplichters dat wel een fraai verhaal oplevert. Het is ook eens een geen al te zware maffiafilm, maar al te zeer een komedie vind ik dit toch ook weer niet. Al denk ik dat in die tijd komedie veelal subtiele humor bevatte en niet direct van die dijenkletsers en getelefoneerde mopjes zoals we dat nu kennen. Al had je dat soort films uiteraard toen ook wel al. De eerder platte humor is wel maar meer gaan komen sinds jaren '80 en vooral sinds de '90s lijkt me. Hoe dan ook zou ik The Sting toch eerder een misdaaddrama noemen.

Daar waar deze insteek The Sting tot een best toegankelijke familiefilm maakt (al zou de 6+ van toen tegenwoordig wel 12+ dragen?), maakt het wel dat het echt rauwe er wat uitgetrokken wordt. Het voelt deels als een toneelmatige film in verschillende bedrijven, telkens afsluitend met stukje drama, een cliffhanger of plottwist. Nu hou ik wel van dat soort films, dus is me dat geen minpunt.

Het manke loopje waarmee personage Doyle Lonnegan gespeeld door Robert Shaw sukkelt, is trouwens niet geacteerd. Shaw raakte geblesseerd net voor de opnames en scheurde de ligamenten in z'n knie. Onder z'n wijde jaren '30 broek droeg hij dan ook een brace. Enigszins verwarrend is het wel dat Henry Gondorff [Paul Newman] in de film ook een tijd door moet gaan als Shaw. Al doen ze dit wel vaker in films, een personage de naam van een acteur gevend.

Typisch voor dit soort oudere films is de groots opgezette finale. En 'k moet zeggen, die ontgoochelt dan ook niet. Wel vind ik het kras dat een vrij luchtige film over gokmaffia (casinospelen en sportweddenschappen) het zo goed doet. En het is op de koop toe best een lange film, mede door het stukje Giallo-achtige er nog in verwerkt (met huurmoordenaar Salino, wat tot een extra plottwist leidde en dus zeker meerwaarde brengend). Het is toegegeven een zeer goeie bijzonder fijne film, vooral door de vele lagen van de oplichting (no honor among thieves) en plottwists. Een tijdloze klassieker toch wel, die ik met plezier zeer nauwlettend gekeken heb. Een 3,5 à 4 sterren.

In 1974 spande David W. Maurer trouwens een rechtszaak aan ter waarde van 10 miljoen dollar tegen scenarioschrijver David S. Ward en Universal Studios, met de beschuldiging dat de film zwaar leunde op zijn non-fictieboek "The Big Con: The Story of the Confidence Man" (1940). Hij claimde dat de film cruciale plotelementen, personages (zoals de waargebeurde meesteroplichters Fred en Charley Gondorff) en jargon direct uit zijn historische studie over Amerikaanse oplichters had overgenomen zonder bronvermelding of compensatie. Maurers positie werd aanzienlijk versterkt toen een adviseur van de film onthulde dat The Big Con als naslagwerk fysiek op de filmset werd gebruikt. Bovendien bevatte een officieel promotieboekje van Universal rechtstreekse citaten uit Maurers boek. In 1976 kwamen beide partijen een buitengerechtelijke schikking overeen.

Julie rennt

Kedeng kedeng, ... oe oe, en ontspoord. En roetsj en roetsj, van de ene rollercoaster op de andere. De soundtrack maakte er bewust een nerveuze rit van. En maar de balletjes hoog houden, terwijl de handen al meer dan gevuld zijn.

Ik had er vooral 2 gedachten bij:
1) stakingen bij het openbaar vervoer kunnen enorme drama's veroorzaken, had interessant kunnen zijn daar enkele situaties rond te schetsen waarbij het verstrekkende gevolgen heeft voor betrokkenen
2) die hele rat race en de afhankelijkheid van een goed(e) (betaalde) job (en van anderen), tot hoever zijn mensen bereid daarvoor te gaan, welke opofferingen makend en welke hindernissen ervoor dagdagelijks trotserend?

Een 2 à 2,5 voor me, maar met nog halfje extra voor het overbrengen van het gevoel door middel van onder meer muziek en nog wat andere technieken (zoals Parijs als soort van battlezone doen ogen), en wil het dan nog wel naar boven afronden. Nadeel van deze film... ik was best moe, en nu kan ik niet meer slapen.

En vooral blijven gaan, zowel stakers als jongleurs. Ja, we hebben er als mensheid toch wat van gemaakt, in onze 'beschaafde' wereld. Als antigif toch nog maar eens The Gods Must Be Crazy (1981) - civilized man scene opzetten.

Twee zeer bijpassende songs:
Irie Révoltés - Travailler
Irie Révoltés - Zeit ist Geld

En nog een toemaatje:
Katastroof - Rapper

Gone Girl in het echt. Ik zag hier de documentaire van en die was interessanter dan deze film. Ik begrijp ook niet zo de drang om dit soort verhalen in B-films te gieten. Ook al was het dan een wel zeer opmerkelijke zaak:
YouTube story on Sherri Papini (deze duurt wel bijna 2,5u, er vallen ook kortere video's rond te vinden)

Kom erbij en dans, we kunnen samen de wereld aan
Voel je vrij en dans, een valse noot is toegestaan
Kijk naar mij en dans, laat iedereen dus maar begaan

Soms wil je van de wereld verdwijnen
Je voelt je anders, ze staren je aan
In een hoek dreig je weg te kwijnen
Je zoekt een plek waar je heen kan gaan

Laat onze nacht het ritme leiden
Je zal het zien het gaat vanzelf
Want muziek kan een mens bevrijden
Je beweegt en je bent jezelf
Welke kleur of overtuiging
Muziek kent geen rang of stand, nee
Ze kan alleen je blik verruimen
Alle stoelen aan de kant

Helaas heb ik weinig met dansfilms. Dus hoopte ik ergens een interessant verhaal aan te treffen. Maar hoe goed ik ook zocht, ik vond vooral een hoekje om in weg te kwijnen, van de wereld te verdwijnen. De muziek is naar mijn smaak een hele film niet om aan te horen ook. Er wordt wat gemompeld, ritmisch bewogen, rondgehangen, gekuierd, gestruind, geslenterd, geflaneerd, afgelebberd, jaloers gedaan, uitgevallen, ingevallen en weer afgevoerd en heringevoerd. Aan het eind zit nog wat drama en niet als synoniem voor toneel. Ik vond en vind het eigenlijk een uiterst eigenaardige mix tussen ballerina's en straatschoffies. Maar dit zal wel bij de jongerencultuur van toen hebben gehoord, zeker? Zijnde aantonen dat ondanks zulke achtergrond, er via dans daaruit te ontsnappen valt? Helaas ging dit door middel van een flinterdunne verhaallijn en een best ongeloofwaardig slot.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

"Relationships that start in intense life-threatening situations don't work."

Mooi tot de verbeelding sprekend huis, maar 'k had me ergens verlekkerd op een wat andere film, die What Lies Beneath (2000) blijkt te zijn (bij m'n zoektocht op tal van andere titels gestoten, zoals The Deep End (2001), Lady in the Water (2006), Eden Lake (2008), Lake Mungo (2008), Stranger by the Lake aka L'Inconnu du Lac (2013), House by the Lake (2017), The Deep House (2021), Deep Water (2022), The Lady of the Lake (2024), ... al situeerde ik de film die ik beoogde uiteraard wel zowat tussen pakweg 1999 en 2009, en er is natuurlijk ook nog The Glass House (2001) maar die ken ik goed genoeg om te weten dat het niet die kon zijn). M'n vergissing komt omwille van de licht vergelijkbare woning en titel die me dus aan die film deed denken.

Nu heeft deze The Lake House ook wel nog zo z'n boeiende mysterieuze zaken die spelen. En met Willeke van Ammelrooy zowaar onder de cast. Wel vond ik het soms wat lastig om m'n hoofd rond het gegeven van de tijdsprongen te wrappen. Iemand door briefwisseling leren kennen in 2006 om dan in 2004 te gaan opzoeken, het is toch een dingetje. Al te veel Vaart zit er niet de film. Soms leek de tijd wel haast stil te staan. Een heel ander gegeven dan de levensbedreigende situatie van nog eens 10 jaar eerder : zie bovenaan (alhoewel..., wederom met een bus ). De film eindigt uiteindelijk zoals ik het me zelf al bedacht had, zijnde Alex die 2 jaartjes wacht op z'n Kate. Het was wel nog een leuke twist te merken dat hij de overreden man van bij aanvang bleek. Wat dan meteen ook betekende dat door het brieven schrijven met mekaar ze ingrepen in de tijd en zijn dood zo kon worden verijdeld waarna zij niet alleen maar samen met hem haar intrek nam in de Lake House.

Kortom, een zeer apart verhaal, maar eentje waar ik wel pap van lust, en hem voor het eerst ziend 20 jaar na uitbrengen! Wel bemerkte ik net dat het een remake betreft van Siworae (2000) (aka Il Mare). Doet me twijfelen of ik deze The Lake House dan toch niet een halfje lager zou zetten dan. Maar remake of niet, het betreft sowieso een knap sprookjesachtig romantisch drama.

Wil er nu nog iemand m'n versie uit 2006 een brief zenden dat ik The Lake House maar eens dringend in de bioscoopzaal zien moet, en dan ineens ook de originele Koreaanse prent erbij?

"Ciao, bella."

Italianen en hun bella donna's, hun primadonnagedrag en hun snelle bolides. Ook al begon het dan met een tractor en oorlogsvoertuigen. Uiteraard blijft deze biopic dicht bij de werkelijkheid, en dus krijgen we de feiten zoals die zich stelden, inclusief drama van een eerste partner die stierf in het kraambed. Daarna gaat het om de creatie van een heel andere bambino, de Miura (1966). Al werd deze wagen en naam nog even opgeborgen en trok Lamborghini met de in no-time ontwikkelde 350 GT (1964) als eye catcher naar het Autosalon van Genève, en kregen we de Miura pas helemaal aan het einde van de film nog kort in beeld, uitgeroepen tot 'mooiste auto aller tijden'.

"Special is drinking your favourite wine for the first time.
Special is losing your virginity.
Special is that one thing you never forget."

Een leuke toets was de tekening van een briesende stier achterop het gekende steigerende ros overhandigd aan Enzo Ferrari. Later zouden onder meer de Espada (1968), Countach (1974), Diablo (1990), Murciélago (2001), Gallardo (2003), Avantador (2011) en Huracán (2014) volgen. De film omvat wel meer een schets van de persoon achter de bolides, maar voelde me te kort aan om dieper te gaan en meer verteld te krijgen. Het is allemaal wel redelijk gedaan, maar lang niet er uit springend zoals de iconische wagens dit deden.

Lamborghini met z'n stier als logo is veruit de jongste telg onder de 'grote' Italiaanse automerken, pas opgericht in 1963 te Bologna door Ferruccio Lamborghini, nadat er eerst al 15 jaar tractoren (en airco en verwarming) werden gebouwd. Voor meer informatie rond de geschiedenis verwijs ik graag naar de Wiki-pagina's en uiteraard deze film zelf.

Ferrari: opgericht in 1939 te Modena & Maranello door Enzo Ferrari, al deden ze al mee in de racerij als Scuderia Ferrari onder Alfa Romeo sinds 1929. Ferrari won vele grand prix, zowel voor als sinds het invoeren van het Formula One kampioenschap. Enzo Ferrari zelf reed aanvankelijk voor Alfa Romeo, maar richtte dus een eigen team op en vier jaar erna trok Alfa Romeo zich ook voor een tijd terug uit de racerij. Al was dit even wat een knipperlicht-gedoe, tot Enzo dan maar z'n eigen bedrijf oprichtte in 1939, al konden ze pas sinds 1945 onder de naam Ferrari opereren (aanvankelijk Auto Avio Construzioni). In 1960 werd Ferrari een openbaar bedrijf, een NV. In de 60s werd een partner gezocht, niet gevonden in Ford maar wel in 1969 in Fiat, dat bij deze historische overname de helft van de aandelen inkocht. Recent splitten de wegen tussen Ferrari en Fiat Chrysler weer en werd Ferrari sinds 2015 een beursgenoteerd bedrijf.

Maserati: opgericht in 1914 te Bologna (thans te Modena gevestigd) door 5 broers en als enige Italiaanse fabrikant (dubbele) winnaar van de Indy 500 (1939 en 1940). De broers bouwden eerst nog racewagens voor Diatto, maar sinds 1926 werden door het merk Maserati zelf races gewonnen. Het logo, de befaamde drietand, werd overgenomen van de Neptunusfontein in Bologna. In de jaren '40 verhuisden de nieuwe eigenaars, de Adolfo Orsi familie, het bedrijf naar Modena. In de beginjaren van de F1 was Maserati zeer succesvol, en werden er door Juan Manuel Fangio twee wereldtitels binnengereven (1954 en 1957) In 1968 werd Maserati overgenomen door Citroën zowaar. Met de overname van Citroën door Peugeot in de nasleep van de oliecrisis kwam in 1975 de ook in Modena gevestigde Argentijnse ex-racer Alejandro De Tomaso aan het roer, die sinds 1959 z'n eigen wagenbedrijf had. In 1984 kocht Chrysler zich in voor 5%, wat kort erna werd verhoogd tot 15,6%, terwijl Maserati ook een samensmelting aanging met Innocenti. Aan de vooravond van de jaren '90 werd Innocenti verruild voor Fiat. In 1993 verkocht De Tomaso z'n 51% van de aandelen en werd Fiat de complete eigenaar van Maserati. Enkele jaren later verkocht Fiat de helft door aan Ferrari, en wat later nam Ferrari z'n voormalig rivaal Maserati helemaal over. Onder Fiat's eigenaarschap splitte Maserati weer af van Ferrari en ging het een partnerschip aan met Alfa Romeo. En om de cirkel nog enigszins ronder te maken kocht Fiat in 2011 à 2014 het merendeel van Chrysler over, ten gevolge van die hun bankroet. En ook met Citroën werden nog eens nieuwe deals aangegaan, onder de naam Stellantis.

Alfa Romeo: opgericht in 1910 te Milaan door Ugo Stella als A.L.F.A., Anonima Lombarda Fabbrica Automobili, oorspronkelijk nog om de Franse fabrikant Darracq (Società Anonima Italiana Darracq ofte SAID) te Napels bij te staan. Alfa Romeo was één van de Italiaanse pioniers in het autoracen met onder meer Tazio Nuvolari als piloot, en in 1915 kocht de Napolitaan Nicola Romeo zich in, waardoor de bedrijfsnaam sinds 1920 Alfa Romeo ging heten. Toch staken financiële problemen de kop op, waardoor Romeo het nest in 1928 alweer verliet en het bedrijf in 1933 in handen kwam van de staat en onder Mussolini werd het merk een nationaal embleem. Na WO II domineerden de Alfa Romeo's nogal de F1. In 1986 nam Fiat het over, na eerst nog een niet-succesvolle joint venture met Nissan. Even leek Ford het pleit te winnen van Fiat, maar in 1986 fuseerde Alfa Romeo met Lancia in Fiat's Alfa Lancia Industriale. In 2005 werd Maserati teruggekocht van Ferrari en nu onder Fiat-controle. In 2007 splitte Fiat zelf uit in 4 bedrijven: Fiat, Alfa Romeo, Lancia en Fiat Light.

Lancia: opgericht in 1906 te Turijn door piloten van Fiat. Eind 1969 kocht Fiat het noodlijdende Lancia over, een jaar nadat ze ook al Autobianchi overnamen, dat onder Lancia werd ondergebracht. In de daarop volgende decennia kende Lancia vooral succes in de rallysport, en in de jaren '80 ging Lancia een samenwerking aan met Saab, met de Lancia Delta daar verkocht als de Saab 600. De Lancia Thema deelde in 1985 ook elementen met de Saab 9000, de Fiat Chroma en de Alfa Romeo 164. In de jaren '90 waren alle modellen gerelateerd aan Fiat-modellen. Sinds de Stellantis versmelting in 2021 wordt getracht het merk nieuw leven in te blazen, in een groep met dochterbedrijven Alfa Romeo en DS Automobiles, met ook een terugkeer in de rallysport met de Ypsilon.

Fiat: reeds opgericht in 1899 te Turijn door onder meer Giovanni Agnelli. FIAT stond voor Fabricca Italiana Automobili Torino. In 1900 openden ze hun eerste fabriek en fabriceerden 35 medewerkers een totaal van 24 wagens. Tegen 1906 waren dit al 1149 wagens en ging het bedrijf openbaar met het verkopen van aandelen. Tegen 1911 produceerden ze 1800 wagens en 400 trucks en ook op Amerikaanse bodem verkochten ze hun producten, zij het een pak duurder dan de Fords. Zoals boven al gesteld ging Fiat in 2014 een fusie aan met Chrysler. En in 2021 smolten Fiat-Chrysler Automobiles en PSA Group (Peugeot Talbot Citroën) samen tot Stellantis. Fiat was in jaren '70 vrij succesvol in de rallysport, met onder meer de Fiat Abarth, maar sinds jaren '80 moest het daarin z'n meerdere erkennen in Lancia. In recentere tijden werden er weer wat meer rallysuccessen behaald.

Ik heb me uiteindelijk een pak meer vermaakt met het uitschrijven van dit alles dan met het zien van de film. Het schip strandt dan ook voor me bij 2,5 à 3 ofte dus 5,5 naar IMDB-normen.

- "Apes don't read philosophy."
- "Yes they do, Otto. They just don't understand it."

Om de één of andere reden verwar ik deze film met Fierce Creatures (1997), hoe zou dat toch komen? Maar deze ligt me duidelijk beter. Er zitten tal van ludieke stukken in die ik wel smaken kan. Zoals dat stuk met de pletwals, losjes overgedaan in Austin Powers: International Man of Mystery (1997). En tal van andere fragmenten. Wat de film zo vrees ik wat tegen zich lopen had en heeft, is dat voor velen als boegbeeld van Monty Python's Flying Circus (1969-1974) en Fawlty Towers (1975-1979) John Cleese zijn latere projecten daaraan werden afgetoetst. En het dan al snel beoordeeld werd als "kan absoluut niet tippen aan X en/of Y".

Voor mij alleszins toch een aardig geslaagde film, al zaten er hier en daar ook wel stukjes in die stofferig overkwamen. En het stuk met de vissen, waar de film grotendeels z'n titel aan ontleent, ligt mij dan weer net wat minder.

Van meet af aan een zwak gehad voor deze reeks, en dit blijft toch. Ook al vind ik ze vandaag de dag dan een tikkeltje minder dan toen. In deze tweede vind ik het verhaal iets minder dan in de eerste, maar hoe de noodlottigen aan hun eind komen is net iets straffer, en leuk ook dat er zo gespeeld werd met dat ze nog net de dans leken te zijn ontsprongen. Ook de opening is in deze film wel de meest iconische uit de reeks. Ik denk dat velen sinds deze film niet zo happig meer zijn om achter een truck met boomstammen te rijden op de snelweg.

Toen al volop Sexy M.F.

Destijds als piepkuiken tot jonge tiener had ik het meer voor Prince dan MJ, nog voor het Love Symbol, TAFKAP of simpelweg The Artist werd. Maar als al wat oudere tiener begon ik gaandeweg te ontdekken welke zalige songs Michael Jackson toch ook al op z'n palmares had, en kreeg hij licht de bovenhand. Om dan als twintiger toch weer de kaart van Prince te trekken, zeker met dat ik het album The Gold Experience zo wist te appreciëren en wat later ook Emancipation (3 CD's!).

Toen ik dan bijna 30 werd, was MJ er niet langer en enkele jaren later zou ook Prince het tijdelijke voor het eeuwige ruilen. Tegen dan volgde ik beide niet meer zo, muzikaal. Sowieso was ik als tiener eerst in de Metal en nadien ook nog wat in Trance gevlogen, wat me gaandeweg wel minder en minder naar popmuziek deed grijpen. De teller stopte voor Prince blijkbaar op niet minder dan 39 studio-albums, of als dusdanig tellend dan. Holy moly.

Voor het verhaal heb ik deze film niet meteen gekeken, maar de muziek van deze kleine opdonder en anderen was wel dik in orde. Heb er verdorie zin door gekregen m'n albums van hem weer wat vaker op te leggen. Ongelofelijk overigens wat een sterke songs hij toen al op de teller had staan, want tegen 1984 was hij toch nog maar enkele jaren actief, met Purple Rain zelf als zesde album. Er zouden er daarna dus nog 33 volgen.

Het leukste aan de film waren de creatieve aanduidingen THEN en NOW telkens in de tijd gesprongen werd. Verder worden er veel gaatjes geknald in muren, ramen, lijven en schedels. Er komen er maar weinig ongedeerd vanaf. Niet in het minst de film zelf. Die was halfweg al niet al te levensvatbaar meer, maar heb de stekker er tegen beter weten in niet uit willen trekken en de rit uitgezeten tot het bittere einde. Y cómo me arrepenti de haberlo hecho.

"Hello wall."

Als NASCAR-fanaat tegelijk een leuke maar ook wel wat ontgoochelende film, deze Days of Thunder. Gek genoeg trouwens herinner ik me de zwart-geel-groene Mello Yello wagen maar dacht ik dat deze met het nummer 42 rondreed. Maar zo heeft hij dus in het echt rondgereden, onder meer bestuurd door Kyle Petty. Ook was het in m'n herinneringen Kidman verkleed als agente. My mind playing tricks on me.

Uiteindelijk zijn zowel het verhaal als de racebeelden redelijk, maar me hooguit 3* waard. Al moet gezegd dat Tom Cruise bij de testings het verrassend goed had gedaan en indruk had gemaakt. Zijn prestaties op het circuit waren zelfs de directe aanleiding voor het ontstaan van de film. Hij reed die dag samen met zijn mentor en ervaren raceliefhebber Paul Newman, die overigens wel nog een pakje sneller ging. Hoewel hij veel talent liet zien, ging het tijdens de latere filmopnames wel eens mis. Co-ster Cary Elwes onthulde dat Cruise op zijn allereerste film-draaidag een kostbare racewagen direct hard de muur in boorde. Zijn legendarische laatste woorden over de boordradio vlak voor de impact waren simpelweg: "Hello wall."

SEQUEL
Zijn liefde voor de sport is overigens nooit verdwenen. Cruise is momenteel bezig met de voorbereidingen voor een vervolg, Days of Thunder 2. Om de film zo realistisch mogelijk te maken, heeft hij bij de NASCAR-top zelfs officieel de absurde vraag neergelegd of hij op 64-jarige leeftijd mag deelnemen aan een échte, live NASCAR ARCA-race tussen de professionele coureurs. De film staat gepland om op 2 juni 2028 in de bioscoop te verschijnen. De film wordt speciaal opgenomen voor grote premium-schermen zoals IMAX. De grootste verrassing is de toevoeging van Anne Hathaway aan de cast. Zij gaat de rol spelen van een teameigenaar en ingenieur. Jonathan Levine (bekend van 50/50 en Warm Bodies) gaat de film regisseren. Succesproducent Jerry Bruckheimer, die ook het origineel produceerde, keert terug als producent samen met Tom Cruise zelf. Het script is geschreven door Will Staples. De opnames gaan in maart 2027 van start op het circuit. De sport pakt gigantisch uit voor de film: NASCAR is naar verluidt al begonnen met het bouwen van meer dan 80 echte racewagens om de actiescènes zo spectaculair en authentiek mogelijk te maken.

HOOFDPERSONAGE
Het personage Cole Trickle is trouwens gebaseerd op Tim Richmond, al werd de naam uiteraard ontleend van Dick Trickle. Ook Richmond kwam over van het open-wheel racerij, was een flamboyante kerel en in 1986 tijdens de Summer 500 in Pocono Raceway raakte Richmond's wagen na een zware crash met Richard Petty beschadigd en reed hij in z'n achteruit terug naar de pitstraat om noodzakelijke reparaties uit te laten voeren door zijn crew onder leiding van Harry Hyde. Ondanks deze tegenslag en een achterstand vocht hij zich terug in de race en wist hij de overwinning te pakken in een legendarische fotofinish tegen Ricky Rudd. Tim Richmond overleed in 1989 op 34-jarige leeftijd aan complicaties van AIDS.

'80s NASCAR
Ook leuk wel nog van de paar cameos in de film, waaronder de al genoemde Richard Petty, maar ook nog m'n toenmalige favoriet Rusty Wallace, Neil Bonnett en Harry Gant. Uiteraard reden nog andere zoals onder meer Bobby Hamilton ook met de bolides voor de racebeelden. Dale Earnhardt Sr. paste trouwens voor de rol van Rowdy Burns, omdat de brave huisvader geen schurk op het witte doek wilde spelen. De rol van Rowdy Burns ging uiteindelijk naar acteur Michael Rooker. De felle vete tussen Cole Trickle en Rowdy Burns is wél gebaseerd op de echte, harde strijd op het circuit tussen Geoff Bodine en Dale Earnhardt, inclusief het voorval met de huurautoscène.

stem geplaatst

"Hou niet vast aan dromen, dan vergeet je te leven."

Voor het eerst in m'n leven echt eens gekeken naar de hele film (in het verleden slechts stukjes en/of met halve aandacht), en dit getracht te doen met ogen vol verwondering. 'k Kan uiteraard mezelf niet begapen (tenzij ik voor de spiegel had zitten kijken), maar 'k vermoed dat er hier en daar toch fonkelingen in m'n ogen schitterden. Zeker de hele inleiding tot aan de kostschool Zweinstein, Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus, is best knap. Maar ook daar wordt de kijker wel knap verder ondergedompeld in een magische wereld. 'k Kan me indenken dat vele kinderen, tieners en volwassenen met veel gevoel voor fantasie zich geregeld wegdromend daar wanen.

Daar op de school overigens handig dat die ene jongen de naam Draco Malfidus (Malfoy) draagt, opdat je het kaf al zo'n beetje van het koren scheiden kan. Al krijgen we voor de zekerheid ook nog mee dat de afdeling waar hij terecht komt (Zwadderich / Slytherin) de slechte tovenaars herbergde. Harry Potter's faam ging hem overigens al vooraf, iedereen keek alvast reikhalzend uit naar zijn komst. De initialen van Hocus-Pocus dragend, heeft hij een hoog potentieel, maar heeft hij z'n reputatie nog waar te maken.

Maar eerst nog een potje Zwerkbal (in het Engels Quidditch als samentrekking van QUaffle, blUDger en snITCH?). Zwerk zou overigens een oudnederlands woord zijn voor hemel, of een drijvend wolkendek, en dus verwijzend naar het vliegen op bezems in de lucht. Voor en na krijgen we ook nog enkele mythische wezens voorgeschoteld, zoals de Cerberus-achtige Pluisje (Fluffy), een Bergtrol, een Draak(je), een Eenhoorn en een Centaur. Als er één iets er wat minder gelikt uitziet in deze film, zijn het deze wel. Of toch zeker de trol.

Kijkend doorheen verwonderde ogen van een kind/tiener is deze film toch minimaal 4* waard. De film bevat allerlei tot de verbeelding sprekende magie, zoals geheime portalen en doorgangen, toverstokjes, hekserij inclusief het vliegen op bezems, een kasteel (in het echt Alnwick Castle voor de buitenzijde) als tovenarijschool, een mantel die onzichtbaar maakt, spoken en andere magische wezens, betoverde schilderijen en boeken, speciale kamers waaronder bibliotheek, een potje toverschaak (kon ik als schaker wel zeer waarderen), zonderlinge figuren, waaronder ook eentje naar een echt bestaande man, Nicolas Flamel (1340-1418). Flamel leefde in Parijs als kopiist en boekhandelaar, maar werd dus niet zowat 666 jaar. Als ik één iets de film wel wat aanwrijven kan, is dat de speelduur ook wel nogal lang aanvoelt, en we hebben nu eenmaal niet allen 666 jaar om ons doorheen de talrijke topfilms te waden.

Nog een leuk detail uit de boeken is dat het nummer dat Arthur Wemel intoetst om het Ministerie van Toverkunst te bereden (62442) op een ouderwets (mobiele) telefoon ook het woord MAGIC spelt of bij cijfercombinaties aan 666 doet denken.

"We tend to act like the Doomsday Clock has a snooze button."

Sinds begin dit jaar staat onze Doomsday Clock ingesteld op 85 seconden voor middernacht, al behoorlijk wat dichter dan de 17 minuten voor middernacht in 1991, na afloop(?) van de Koude Oorlog. De vraag is dus maar hoe veel DC- en Marvel-films we nog gaan gezien krijgen? Misschien daarom dat ze tegenwoordig als zoetje broodjes van de band rollen?

- "What are your superpowers again?"
- "I'm rich."

Het samenbrengen van wat DC-helden heeft uiteraard wel iets. Het nadeel eraan is dat ze de aandacht alle nogal te verdelen hebben. Het leidt tot een wat lange introductie, ook met hier en daar nodige extra uitleg voor zij die niet zo bekend zijn met deze personages, al zou dit volgens een vriend minder als dusdanig voelbaar zijn in de Director's Cut (betreft zo denk ik dan Zack Snyder's Justice League (2021)). Het verhaal speelt zich ook wat af in verschillende leefwerelden van deze helden. Uiteindelijk gaf me dit al snel het gevoel te zitten kijken naar een soort van lang uitgerokken promofilmpje voor DC.

Maar goed, onder het mom van "het geheel is meer dan de som der delen" heb ik me trachten te scharen achter de verenigde troepen tegen Steppenwolf en zijn minions, zelfs al is het dan met The Flash als Batman-fanboy (enige hiërarchie dient behouden te blijven in de slag- en pikorde) die al blij is er eentje per keer te kunnen redden. Wonder Woman als Amazon Prime staat dan toch al een trapje hoger dan wonderboy The Flash. Alles bij mekaar vond ik het wel justice doen aan de DC-helden, al miste ik wel Supergirl en meer body. En Pet Sematary gewijs mocht een stukje necromantie ook niet ontbreken, die zich eerst net als Jerommeke uit de Sus&Wis strips opwierp als stevige uitdager van het verdere heldenteam. Alsof ze met Steppenwolf alleen nog niet voldoende de handen vol hadden.

Iets zegt me dat de 2021-versie me meer gaat bevallen, zeker ook met wat ik daar nu rond las. Al is 4u onafgebroken superheld-geweld misschien ook wel een uitdaging om de doorworstelen. Voor deze strand ik bij 3*. Het was wel een vermakelijke zit, maar 't voelde allemaal wel wat afgeraffeld en veel knip- en plakwerk om tot deze collage te komen.

Vernuftig verpakte film rond je losmaken uit een toxische relatie met een narcist. Letterlijk alles daaromtrent passeert de revue:

Objectificatie en de "perfecte" partner
Narcistische personen zien hun partners vaak niet als onafhankelijke mensen met eigen gevoelens, maar als een verlengstuk van zichzelf of als hulpmiddelen om in hun eigen behoeften te voorzien. Dit wordt letterlijk gemaakt door van Iris een 'gezelschapsrobot' te maken. Ze is geproduceerd om perfect onderdanig, meegaand en vriendelijk te zijn, de ultieme fantasie voor iemand die totale controle wil zonder het 'ongemak' van de onafhankelijke grenzen van een partner.

Devaluatie en gaslighting
Een kenmerk van narcistisch misbruik is gaslighting (iemand zo manipuleren dat diegene gaat twijfelen aan de eigen geestelijke gezondheid of realiteit) en devaluatie (het stelselmatig afbreken van iemands zelfrespect zodat diegene makkelijker te controleren is). Josh en zijn vrienden herschrijven letterlijk Iris' programmering, manipuleren haar geheugen en veranderen haar perceptie van de realiteit om haar gehoorzaam te houden. Dit is een directe weerspiegeling van de psychologische inzinking die een slachtoffer ervaart wanneer een misbruiker systematisch de waarheid verdraait om hen afhankelijk te houden.

Mateloze privileges (entitlement) en uitbuiting
Narcisme gaat gepaard met een diep gevoel ergens recht op te hebben en een gebrek aan empathie. Hierdoor kan de persoon anderen zonder schuldgevoel uitbuiten voor eigen gewin. De personages behandelen het lichaam en de geest van Iris als een product dat ze kunnen gebruiken voor hun gewelddadige en hebzuchtige plannen. Ze vinden dat ze volledig recht hebben op haar gehoorzaamheid en reageren woedend als ze een eigen wil toont.

De 'narcistische krenking' en woede
Wanneer een narcistische misbruiker de controle over het slachtoffer verliest, of wanneer het slachtoffer eindelijk grenzen stelt, veroorzaakt dit vaak wat psychologen een 'narcistische krenking' noemen. Dit leidt regelmatig tot extreme woede of een lastercampagne. Wanneer Iris zelfbewust wordt, haar programmering doorbreekt en in opstand komt, reflecteren de daders niet op hun eigen gedrag. In plaats daarvan escaleren ze in extreem geweld om haar weer in het gareel te dwingen.

Door het raamwerk van een androïde te gebruiken, vergroot de film de angstaanjagende realiteit uit van hoe het voelt om van je autonomie te worden beroofd door iemand die beweert van je te houden. Wat mij betreft een meer dan geslaagde film, zelfs los van deze verpakking. Voor mij staat dit ook los van feminisme want de genderrollen hadden met gemak omgekeerd uitgewerkt kunnen zijn. Het feit dat er ook een homokoppel in zat, is volgens sommige dan weer woke. Vind dat eigenlijk wel wat jammer dat daar zo naar gekeken wordt, want enerzijds zijn nu eenmaal een hoog percentage onder mensen homoseksueel en anderzijds was dit wel een zeer welgekomen element in de film. Uiteraard zit er last but not least ook nog een element in van niet AI maar de mens als het grootste gevaar voor andere mensen en de mensheid zelf.

Een film die ik me beter en interessanter herinnerde. Met hem nu terug te kijken, vind ik het vooral een film met steeds verder dalende potentie naarmate de film vordert, met het laatste half uur nog hooguit een doorsnee film resterend, waarbij het je niet eens zo veel meer boeit hoe alles afloopt. Al blijft het zeker wel nog spannend, maar qua kwaliteit daalt het tegen dan wel wat richting B-niveau.

Wraak lost het verleden niet op, het vernietigt alleen maar de toekomst.

Een zoveelste film waarin een religieuze les in moraliteit door komt priemen. En enigszins apart dat het geregeld onderling teamoverleg van het geallieerd verzet aan boord nooit door één van de toch nog best talrijke kapers gespot werd.

Nu, qua spankracht was het nog wel redelijk, met ook wel nog een leuke twist en fijn wie uiteindelijk als held van de dag optrad. Het uiteindelijke plot (met de rogue-agent/kaper die plots ingegeven door een soort van spirituele wroeging in zijn laatste levensminuten niet langer het toestel met de kernbom wou doen crashen, kwestie van de keten van wraak een halt toe te roepen) was wel wat onwaarschijnlijk. Er speelde in de film dan ook behoorlijk wat rond vader-kind tragedies: Sam(uel) z'n vader, de piloot, overlijdt aan z'n schotwonde. Hawkins [Alec Baldwin] z'n dochter die werd gekidnapt en onthoofd door de terroristen. Alex'/Enid's zoontje dat stierf in een explosie in een door Hawkins geleide anti-terreuroperatie. En dan de uiteindelijke wroeging door het kijken naar de zoon van de overleden piloot en geen verdere (kind)slachtoffers meer te willen maken.

Wel nog een half punt aftrek om enkele momenten die zonder al te veel emotie passeerden:
- het neerhalen van een ander passagiersvliegtuig, wat we blijkbaar wat minder erg moeten vinden (?) gezien niet kennis gemaakt met deze inzittenden
- Hawkins die terloops de onthoofding van dochterlief onthulde alsof het een kop te koude koffie betrof

Zeer goede, maar misschien net geen uitmuntende film. En zat wat met dezelfde bedenking dan boemboem27, rond de tape recorder, gezien het jaar 1956. Heb er wat over lopen opzoeken, maar kan niet meteen uitsluitsel vinden. Zeker niet met welke apparatuur Hoover en z'n FBI toen al werkte. Nu, los daarvan natuurlijk wel een interessant verhaal. Een beetje Wie is de Mol? met elke aflevering een afvaller.

Je zou er bijna bij gaan denken aan de film Kleren Maken de Man (1957) Het betreft overigens ook geen remake van The Outfit (1973) met Robert Duvall. Maar gewoon een zeer degelijke op zichzelf staande psychologisch(e) misdaadthriller/drama. Er is ook nog een (niet zo gesmaakte) miniserie sinds 2023 met de zelfde naam, maar ook daar geen overlap. Die miniserie staat zo te zien nog niet op MovieMeter.

Oei nee, echt geen leuke film, en dan helemaal al niet hoe (voor)oordelend ieder doet. Zelf ooit een kerstavond meegemaakt bij schoonouders waarbij ik nogal op de korrel genomen werd, ben er nooit meer willen gaan. Al hoefde dat ook niet, want 4 maanden erna ging hun dochter er na 14 jaar met een ander vandoor. Maar als een familie op zo'n avond (in de film meerdere dagen) zo met je doet, zet er dan ook maar geheid een punt achter, lijkt me. Verder ook wel enigszins 'dom' dat zodra de zus arriveert (wat een entree ook) je het hele verdere verloop van de film al wel raden kan. Overigens zeer christelijk, onder je eigen broer/zus zijn/haar duiven schieten. Maar hey, de gearrangeerde huwelijken zijn her en der nog in trek.

Het (kolderieke) einde (inclusief Home Alone deuntje) maakte nog een beetje goed. En uiteraard zijn er aan het eind 3 (nieuwe) koppels gevormd. One big happy family, nog net aan het levenseind van de Godmother. Maar nee, de Stone(r) Family, ik voelde me er niet zo bij thuis. Dan nog liever helemaal alleen met Kerst. Een 1,5 à 2, door het einde en de verder wel nog leuke cast ga ik nog net voor het tweede.

stem geplaatst

stem geplaatst

Een Inglourious Basterds achtige film, maar een pak minder intrigerend, en de personages toch net iets te karikaturaal neergezet. Na één uur werd het me allemaal een beetje te veel van hetzelfde en was het enigszins aftellen naar het einde. Daar waar ik voor Inglourious Basterds 4,5 te geef had, blijft het hier toch bij een eerder matige 3. Deels ook wel doordat zeestrijd me ook wel minder boeien kan om de één of andere reden. Al zit hij me wel eerder rond de 3,25, maar in dit geval dus naar beneden afrondend voor de score op MovieMeter.

Ik had 'm al eens gezien, maar wist het niet meer. Al pleit ik daar niet geheugenverlies voor. En nee, ook niet dat ik het zou hebben verdrukt uit de herinneringen. Want ik herinnerde me bij het kijken dat ik het destijds een verbluffend goeie film vond. En dat vond ik ook deze keer, ook al begonnen er dan wat dingen te dagen en waren de grootste verrassingen er zo wel af. Echt een sterke rol van Edward Norton, voor mij toch wel Richard Gere overklassend hier. En one heck of a story. Ja, films van deze pluimage mogen ze me gerust dagelijks voorschotelen. Al is het ook wel goed dat deze eerder dun bezaaid zijn. Des te meer waardeer je zo de klasse die boven de poel van de middelmaat uitsteekt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,0 sterren

Had hem op 2,5 staan maar bij herziening toch ietsjes verhoogd, naar 3. Blijf wel vinden dat er meer in had gezeten, vooral meer subtiliteit ipv de kaart van de potsierlijkheid trekkend had voor mij wel gemogen. Maar wel eens tof twee totaal verschillende mannen, zijnde de ene die succesvolle carrière jongleert met druk gezinsleven en de andere een losbol die ten volle geniet van het single bestaan, even aan de andere zijde te laten ondervinden wat het is. Wel vind ik de twee stereotypes te ver doorgeslagen.

Less is more, dat is en blijft vooral m'n gedachte hierbij. Maar bevat wel een portie leuke humor en op zich ook wel goed geacteerd van beide heren en wat anderen.

Ik kon deze zeer smaken. Een wat typisch Scandinavische crimi-thriller met een horror-randje (zou ook zomaar een Mo Hayder kunnen zijn geweest bv.). Heb me ook geen moment gestoord aan wazigheid, rommelig gedoe of verwarrend verloop. Het enige dan misschien... wat verhaallijntjes die er wat bij gesleurd leken, al diende eentje daarvan uiteraard ook gewoon als red herring. En de gemaakte sneeuwmannen en kinderlijke briefjes vond ik zeer geslaagde elementen. Toch beetje om verbaasd dat deze zowel op IMDb als hier wat ... hier komt ie ... ondergesneeuwd raakte.

Bijpassende songs:
Wintersun - Land of Snow and Sorrow
Lordi - It Snows In Hell
Sia - Snowman

"I'm alone. And I deserve to be all alone. I just don't want you to hate me."

Na vele jaren nog eens gekeken. Kon me niet herinneren dat Marisa Tomei dit soort rol speelde. Als jongere kerel had ik weinig oog voor haar als actrice, maar stilaan is dat wel wat toegenomen. Maar dit is toch wel weer even wennen. Verder een zeer ingetogen portret in wat docu-stijl van de man die alles in teken heeft gezet van een carrière als showworstelaar en aan het eind van die carrière staat en dus voor de grote leegte. En gezien z'n fysieke aftakeling graag ook contact met z'n dochter herneemt, maar daar op een muur botst gezien de vele malen en jaren dat hij er niet is geweest.

Heb deze film van meet af aan gemogen en da's nog niet veranderd. Zeker hoe alles zich ontwikkelt, de goeie bedoelingen maar het vastgeroest zitten in (slechte) gewoontes, ... tot de total meltdown en dat pakkende slot met open (maar geen al te veel goeds verhopend) einde. En ik ben hem zelfs door oudere ogen nog meer gaan waarderen, gezien het volgende...

Duo-portret:
Nu, ook al gaat het voornamelijk om de worstelaar, zie mede door de titel, zo gering is de rol van de stripteaseuse ook niet. Want de parallellen tussen beide worden mooi geschetst. Evenals de verschillen. Maar 't is in beide gevallen wel hun lichaam in de strijd gooien om in een wereld van schijn en illusie met artiestennamen waarachter gewone mensen schuil gaan show te verkopen en ervan rond te komen, wat een iets of wat normaal leven toch wat in de weg staat en veel innerlijke worstelingen (figuurlijke betekenis van de titel, die dus op beide slaat) met zich brengt. Hun lichaam als kapitaal, maar ook hun valkuil. Beide zijn gevangenen van de fantasiewereld die ze zelf hebben opgebouwd, en bevinden zich dan ook geregeld moedwillig in een kooi.

Hier en daar een lachje, af en toe ook enig medeleven, maar me vooral heel erg zitten ergeren aan het constante geroep en gebruik van allerhande krachttermen en uiteindelijk ook een gevoel van "tja, waar ging dit nu eigenlijk allemaal over?" Ja, een jongeman die ondanks papa van 2 kinderen bij 2 verschillende vrouwen nog thuis (bij een moeder die zelf tienermama was) woont en zijn verantwoordelijkheid niet neemt. Maar door zijn gespierd lijf nog tig dames zwanger kan maken als hij zou willen. Tegelijk. Ook al is hij nog maar 20 met dus al kind van 5 en nog een tweede. Deert blijkbaar zeer weinig.

En ze nemen ook nog liever een bedriegende man dan een slaande man (crimineel lijken ze allemaal wel). Want blijkbaar zijn dat de opties en single blijven tot zich iets deftiger aandient ook geen optie. Zo een films maken me gewoon helemaal niet vrolijk en doen het me als een hopeloze wereld aanvoelen. Als dat de bedoeling was, dan proficiat, het is gelukt. En ja, ik neem aan dat het er hier en daar gewoon nogal zo aan toe gaat. Hoe sneu ook. Maar ik trek me meer op aan hoopvolle dingen dan aan dergelijke 'rauwe werkelijkheid'.

Vroeger was Martin Lawrence een tijd m'n favoriet acteur. En dat was mede wel door films als deze. Ook zag ik enkele documentaires over hoe hij vaak improviseerde tijdens het draaien en die stukken dan zo grappig bleken dat ze in de film gehouden werden. Nu zijn we wel vele jaren en talloze Washingtons, Mikkelsens, Goslings, Fassbenders, ... verder. Om je een idee te geven, vóór Martin Lawrence had ik het zelfs nog wel voor Eddie Murphy & Jackie Chan en de echte jeugdhelden onder acteurs waren Bud Spencer & Terence Hill. Al blijven die nog steeds overeind staan.

Blue Streak blijft ook gewoon een leuke mix van misdaadkomedie en buddy-cop film. Nu ik het me bedenk, het verhaal heeft ook wel wat van Crime Busters (1977) van Bud Spencer & Terence Hill uit 1977, zoals wel meerdere films. Zijnde geboefte dat bij de politie gaat en ondanks van inborst dus een crimineel toch in goede aarde valt binnen het korps (tiens, hoe zou dat komen? ). Ook in Blue Streak zorgt dit alleszins voor zeer vermakelijke scènes. Maar moet ook wel toegeven dat ik met de jaren veel bagger heb gezien van Martin Lawrence ook. Deze en bv. ook National Security (2003) vond ik wel tot de leukere buddy-cop films behoren, naast uiteraard ook de Bad Boys reeks.

Zeer pakkende film voor me. En eindelijk nog eens de Adam Sandler die ik zo goed kon hebben, en niet weer zo'n misbakselfilm van hem. Ook een verfrissend ander soort 9/11 nasleep. Al had het eender welk soort drama kunnen zijn. Maar zeker toen in 2007 en ook nu nog steeds wel bloedden en bloeden heel de USA en landen ver daar buiten nog na en laten zaken die ermee verband houden diepe indrukken na.

Ik had ook een vrouwtje en 3 jonge zoontjes, waar ik een fijn en lang leven mee had uitgestippeld. Die 3 zijn nu zowat de leeftijd van zijn Julie, Jenny & Geena toen. Ik mag en kan gelukkig de jongens nog zien, en moet soms helaas hun moeder ook nog zien. Dus het is zeker niet van dezelfde orde. Maar ergens ben ik ook nog steeds een gebroken man en lang niet meer de man van voordat het kaartenhuisje vol kamers met honderden toekomstdromen in mekaar stuikte. Dat van niet aan bepaalde herinneringen willen denken, herken ik maar al te goed. Zo vaak blijven er dingen door m'n hoofd spoken, te pas en te onpas, vaker niet dan wél gewild.

Zoals Charlie Fineman erna een zonderling werd, dat gevoel ken ik ook maar al te goed. Ik had tot mijn relatiebreuk best veel vrienden, daar blijven er amper nog van over. Uiteindelijk kan bijna niemand goed om met mensen die het moeilijk hebben een verlies te verwerken. Hoe vaak en door hoevelen me al werd uitgesproken "en heb je professionele hulp?' Ja, die heb ik, en bezocht er al een handvol, maar zonder vrienden is dat ook maar een lapje voor het bloeden hoor. Dus ja, ik wens ieder die het heel zwaar heeft, oude vrienden als Alan Johnson toe. Die ondanks de woede-uitbarstingen (gelukkig daar minder last van) toch probeert te bedenken dat hij z'n makker van weleer niet zomaar mag laten vallen.

Toevallig dacht ik eerder vandaag nog aan al die mensen die er voor me waren voor de gebeurtenissen, en hoe ze me hebben laten vallen stuk voor stuk sindsdien, op soms zeer kwetsende wijze (bv. door me openlijk toe te schrijven "je komt maar terug wanneer het weer wat beter met je gaat, tot zo lang hoef ik jou niet meer"). Ook mis ik nog steeds die (op bepaald moment zeer goeie) vriendin die recent uit het leven stapte, omdat ze haar zware rugzak niet langer dragen kon. :'( Meer nog dan welke professionele hulp ook hebben mensen in hun zwaardere periodes niet-oordelende vriendschap en liefde nodig! Maar goed ja, misschien alleen in films? Ach, Reign Over Me (The Who) bracht veel naar boven, en dat is goed. En 't is ook puur objectief gezien, los van de herkenbaarheid, een zeer solide film.

Dat voorval op de brug!

Nu heb ik deze film in het verleden altijd al een leuke thriller gevonden, en da's nog steeds zo. Voor mij iets beter dan Kiss the Girls, die ik 3,5 gaf. 4* is misschien aan de hoge kant, maar krijg het ook niet over m'n hart om Kiss the Girls te gaan verlagen naar 3*. Beide 3,5 is uiteraard ook een optie. Op tien zou ik ze 7 en 7,5 geven.

Er zou trouwens geen link zijn met Along Came a Spider (1970).

stem geplaatst

Te geforceerd overkomende tienerfilm. Weliswaar met enkele goeie probeersels en 't is natuurlijk ook net iets meer een meidenfilm, maar een aantal elementen waren te zeer karikaturaal. Heb de hele film door zitten afwegen tussen 2 à 2,5, maar wil nog mild zijn vanwege bijna uitsluitend met jonge actrices aan het begin van hun (eventuele) carrières en de hier en daar wel geslaagde humor. Verder ook wel overdreven kleurrijk, wat een nieuwe rage lijkt te zijn geworden sinds enkele jaren.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Interessant thema, en dus ook interessant om er een film aan op te hangen. Wat een grote uitvinding is geld toch geweest, en dan vooral nog het verder doorgroeien in kapitalisme en nominale waarden voor alles en iedereen. Wat boeit het dat we ons leven daardoor zo complex en koud/zakelijk hebben gemaakt? Er zijn net 1300 mensen gestorven, maar de voornaamste zorg is de financiële nasleep ervan. Toch? Dus graag in het belang van het land en het bedrijfsleven als je nabestaande zo noodlottig om het leven kwam even niet op meer centen uit zijn en het aangeboden doekje voor het bloeden naar hun/je belang in de pikorde in dank aanvaarden, dankjewel.

Het is eens een wat andere 9/11 film, al had het niet noodzakelijk daarrond hoeven gaan. Maar 't is wel interessant gezien de grote omvang, en de talloze verschillende situaties en mensen van alle slag. In sommige gevallen kwamen meerdere familieleden om het leven bvb. En zowel mensen in topjobs als uitvoerend personeel. En uiteraard gaat het niet enkel om compensatie van overledenen, maar ook talloze gewonden en mensen met sindsdien blijvende klachten. Sterke prestaties vind ik van zowel Michael Keaton als Stanley Tucci, zoals wel vaker van deze heren. Eens te meer binnenkomende persoonlijke getuigenissen ook, en hoe dit de betrokken medewerkers raakte die mee de compensaties te bepalen hadden.

Ik had wat de vrees dat het een film zou worden die zou schermen met allerhande technicalities, maar gelukkig is er ook veel aandacht naar menselijke aspecten gegaan, zoals het hoort. Want net dat is de kracht van het thema, die afweging en het in balans leggen tussen het zakelijke en menselijke, tussen veralgemening en individuele gevallen elk apart. Mooi ook om te zien hoe het aanzette tot nadien nog vaker op deze manier ingezet.

Onbegrijpelijk dat ik hier bij een eerdere kijkbeurt toen m'n hoofd er blijkbaar niet zo naar stond slechts 1,5 (in eigen bestandje) voor veil had. Er met je hoofd wat bij zijn, doet wel veel voor een filmervaring. Niet dat ik er nu plots zo een wauw-gevoel bij kreeg, maar hij verdient toch wel vlot het dubbele van wat ik eerder gaf. Ben niet zo een fan van hoe het verhaal gebracht wordt, wat me wel nieuwsgierig maakt naar hoe de originele film Il Capitale Umano (2013) dit doet. Maar het verhaal an sich heeft zeker wel iets.

Sinds wanneer is die nieuwe markt aangeboord van een film over het leven van (vaak inmiddels overleden) muzikanten? Met andere woorden... welke was de start van deze nieuwe rage?

Ik snap deze zet best. Zelden gaan zulke films heel slecht scoren en ze kunnen ook altijd op een aanzienlijk fanbase rekenen.

Ik zag er nu zelf wel al enkele: Johnny Cash, Elvis Pressley, Queen, Aretha Franklin, Amy Winehouse Elton John, ... ik vergeet er nog wel enkele. Zelden geef ik een lage waardering maar ook zelden een wat hogere uitschieter.

Deze vind ik wel bij de mindere. De muziek zelf mag er natuurlijk wezen al is het ver van mijn geliefkoosde genres. Maar voor de muziek kan ik ook op YouTube terecht of ik zet eens een CD-tje op. De meerwaarde van een film ligt dus in het levensverhaal. Maar meestal ken je dat verloop grotendeels wel al. Dan zit er voornamelijk nog boeiends aan hoe gefilmd en geacteerd wordt. En da's op een enkele van deze biopics na vrij vlak.

Hoeveel dan de nadruk gelegd wordt op de muzikale carrière en hoeveel op het privéleven inclusief de zware dramatische wendingen en persoonlijke relaties, is een keuze. En begrijpelijk gezien er rond zulke artiesten ook tal van documentenaires gedraaid werden, elk zo met hun insteek.

Dus beoordeel ik zo een film op hoezeer het me heeft weten te vermaken en hoe het eruit ziet. En dat is me toch eerder matig. Met excuses aan de die hard fans van deze te vroeg en vooral te bruusk van ons weggeplukte nachtegaal.

"How can you lose giant ape?"

Vast huisdecor Eric Roberts was ook weer van de partij, en tot minuut 28 viel deze film nog best te kijken, tot op het moment dus je de Märklin-trein ziet komen afgeraasd. Vond deze alleszins beter dan Megalodon (2018) & Megaboa (2021).

Zoals het op Canvas soms nog WO II lijkt, zo heb ik wel wat de indruk dat ze bij The Asylum nog bij de Koude Oorlog zijn blijven steken. Maar ze beleven daar duidelijk wel plezier met hun mockbusters, in dit geval een Godzilla vs. Kong (2021) van den ALDI. Alleen kijk je zo'n films nu niet bepaald voor het verhaal, en dat is net wat Ape vs. Monster voornamelijk te bieden heeft, heel veel geneuzel. Dus voor de small circle of happy few die Godzilla-achtige films kijken voor de geavanceerde goed uitgebouwde verhaallijnen, die komen hier zeker quasi even goed aan hun trekken. De Abraham-aap en het Gilamonster komen eigenlijk vrij karig in beeld, maar als ze dit doen, valt zeker het Gilamonster nog vrij goed mee qua special effects. En vooral de oude man Rudy Bentz (papa Murphy) vond ik nog best goed acteren.

Eigenlijk toch nog een 1,75 waard voor me, maar 2* vind ik net iets van het goeie te veel, dus ronden we af naar beneden.

"Star Trek of Lenin?" "Mezelf."

Uiteraard zijn de vuurtoren als locatie en vuurtorenwachter als job niet zomaar gekozen in dit verhaal. Dus niet zomaar toevallig, maar doelbewust het verhaal errond gebouwd, zou ik zelfs durven stellen. De vuurtoren als baken van licht in het donker (tijden van rouw), een zekere helderheid, hoop op redding. Maar ook de dualiteit, de schemering, de personages die worstelen en een weg proberen te vinden tussen leugens en eerlijkheid.

En dan nog een vuurtoren op het eiland Janus Rock. Janus, God met 2 gelaten, één achteruit kijkend en deuren sluitend en één vooruit kijkend, weer nieuwe deuren openend. Naamverlener ook aan de maand januari, terugkijkend op het voorbije jaar maar met alweer een compleet nieuw jaar voor de boeg. En waar blijkt dit eiland te liggen? Op de plek waar de warme Indische Oceaan en de kille Zuidelijke Oceaan met mekaar vermengen. Het eiland dat ook maakt dat door het geïsoleerde leven (door Tom nog bewust opgezocht ter ontvluchting van z'n oorlogstrauma's) deze keuzes worden genomen. Waarmee ook het thema van generatietrauma erin verwerkt zit, hoe trauma's doorwerken in relaties en pijn aan volgende generaties kan worden doorgegeven, zoals ook al aan bod kwam in Derek's Cianfrance's eerder werk, The Place Beyond the Pines (2012).

Dan verder de rol van het water. De zee brengt leven (de aanspoelende baby), maar neemt ook leven weg (de miskramen, de door onderkoeling en ontbering omgekomen vader, ...). Als onvoorspelbaar en onstuurbaar mechanisme, het lot waar de mens geen vat op heeft.

En tot slot het meisje, Lucy/Grace... lucide verlichtende Lucy, afgeleid van het latijnse lux en dus lichtbrengster en helderheid als betekenis. Maar tegelijk heet het meisje ook Grace: gratia, genade, gunst. In de Romeinse mythologie waren de Gratiën de drie godinnen van de vruchtbaarheid, schoonheid en levensvreugde.

Hoe mooier dan met dit alles kan een film doorspekt zijn van symboliek? Dus ja, in het licht van al deze symboliek gaat voor mij de vlieger van te hoge ongeloofwaardigheid niet zo op, want je dient dit als een soort van magisch realistisch geschapen leefwereld te zien.

Wel denk ik dat de film geen baat heeft gehad van een veel minzamer milder einde, leidend tot die bewuste quote van biologische moeder Hannah: "Je hoeft maar één keer te vergeven." Alsof haast in een impulsief grootmoedig gebaar, daar waar dit in het boek een langdurig, zwaarbevochten intern gevecht was om tot vergeving te komen. In de film krijgen Isabel en Tom na Hannah's smeekbede om clementie ook volledige gratie. In het boek dient Tom een gevangenisstraf uit te zitten, en heeft Isabel in een psychiatrisch ziekenhuis te kampen met een zware, diepe depressie alvorens ze zich weer met Tom kan verzoenen. En ook het einde waarin Lucy-Grace de inmiddels weduwnaar Tom opzoekt is meer een traditioneel Hollywood-einde, en toont minder de psychologische schade waaronder Lucy-Grace nog gebukt gaat. Al hoeft een film uiteraard ook niet 100% het boek te volgen. Maar iets rouwer had op zich geen kwaad gekund, denk ik.

Maar alles samen toch echt wel een pareltje van een film. Een 4 à 4,5 waard voor me.

Kwam voorgesteld op YouTube, en dus eens gekeken, me verwachtend aan een And Then There Were None verhaal. M'n verwachting werd niet geheel ingelost, maar zag dan dat dit een Giallo betrof (met spaghettiwestern invloeden) en ben dus wel geïnteresseerd verder blijven kijken. Het mysterie is alleszins vrij simpel en door de opening kan je ook wel ongeveer raden wat er aan de hand is, en zelfs ook behoorlijk goed in te schatten hoe precies. Het leukste vond ik alle typische '70s prullaria zoals een soort dartboard waar je velcro-balletjes naar gooit, de perpetuum mobile dingen, enkele abstracte bordspellen en andere spelhebbedingen (dobbelsteen-bol bvb).

Geen topper, maar wel nog vermakelijk. En voor de liefhebber van '70s vrouwelijk schoon.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem geplaatst

Als kind mocht ik deze wel, zonder dat ik er echt weg van was. En ondanks de leeftijd van de film vonden mijn zoontjes hem ook best goed tot zeer goed. Dat lijkt me zich te vertalen in een 3,5.

Misschien is de film wel iets meer op meisjes gericht. Ik groeide dan ook op met 5 nichtjes naast de deur wonend en daar stond deze musical geregeld op, herinner ik me. Deze zowel als The Sound of Music werden alleszins haast met de paplepel ingegoten. En moet eerlijk toegeven dat het me wel heeft verrast hoe goed deze de tand des tijds doorstaan.

Trouwens nooit geweten (tot nu dus) dat president Franklin D. Roosevelt enerzijds 12 jaar president was en zelfs een 4e termijn was gestart (enkele jaren erna werd vastgelegd dat een president nog maar maximaal twee keer gekozen mag worden) en anderzijds dat hij aan een rolstoel gekluisterd was door polio, waardoor zijn onderlichaam verlamd raakte. Er zit wel nog een kleine incongruentie in de film. De film zou zich afspelen rond de kerstperiode van 1933 tijdens de Grote Depressie, in het jaar dat Roosevelt dus president werd. Annie zou 10 jaar zijn en later in de film komen ze ook met een (weliswaar valse) geboorteakte aandraven met daarop geboortejaar 1922 (wat de valsheid dus wel wat weggeeft).

Albert Finney verliet ons overigens in 2019 (82j), Ann Reinking in 2020 (71j) en Tim Curry nog zeer recent in 2026 (80j). Carol Burnett als Miss Hannigan is nog in leven, is 93j.

Bijpassende song:
Belgian Asociality - Morregen

stem geplaatst

- Middle of the night, we drop her off at the funeral home with a note.
- It's not 1991. There are cameras everywhere. Use your head.

En met die quote is de link met de film waarvan deze een remake is meteen gelegd. En er zat wel meer humor in. Neem bv deze woordspeling: "Is the dorm there (in Syracuse) just a giant igloo?" "Yeah, we actually just walk right Inuit." Wel hebben ze er helaas een halve musical van gemaakt, en met muziek waar ik nu niet bepaald van genieten kan. Ook gewone conversaties hebben soms iets van halve hiphop/rap battles. Ik had eerlijk gezegd geen te hoge verwachtingen van deze, maar ze zijn erin geslaagd het nog net iets erger te doen uitvallen. Ja, de film volgt uiteraard grotendeels het plot van de originele film, maar je waant je toch meer in een soort van sitcom of telenovelle dan in een film.

Uiteraard gaat ook deze film over een 17-jarige tiener (weliswaar gespeeld door de 25-jarige Simone Joy Jones) die aan den lijve dient te ondervinden wat het is om te werken, voor kinderen te zorgen (jongere broers en zussen) en een (nieuwe) relatie te onderhouden, dit alles terwijl ze de dood van de oppas tracht te verbergen. Alleen valt het in de film er niet aan te zien dat het een huzarenstukje zou zijn dit alles te jongleren. Ze is vooral in geen tijd getransformeerd van rebelse tiener naar verantwoordelijke moederfiguur en kick-ass fashionista. Oké, er is een kort momentje waarin alles te veel dreigt te worden, maar dan zet ieder de schouders eronder en geen haan die er nog naar kraait dat er een oppas dood is en dit een tiener betreft die in recordtempo volwassen is moeten worden. Het is pas wanneer La Mama plots terug is van haar (gedwongen?) retraite dat de waarheid moet worden opgebiecht. Maar ook dat glijdt er wonderbaarlijk allemaal vlotjes vanaf.

Hoger dan 1,5* kom ik toch echt niet voor deze. De remake/reboot voelt vooral ook zeer overbodig. En het was nu ook niet dat het origineel al zo hoogstaand was. Een beetje vergelijkbaar met hoe het uitspeelde met What Men Want (2019), die ik eveneens 1,5* waard vond. Al kon de voorganger daarvan wel op meer appreciatie rekenen.

stem geplaatst

"The guy practically lives in a Clue board."

Echt een whodunit in de oude stijl, en met een geweldige running gag, zijnde dat de familieleden niet eens weten van welk land verpleegster Marta Cabrera afkomstig is. De ene keer zeggen ze Ecuador, dan Paraguay, Uruguay en tot slot "de Braziliaanse verpleegster". Dit uiteraard als een subtiele sociale satire over hoe de rijke blanke familieleden nooit echte interesse in haar vertoonden.

Ben oprecht verheugd dat deze film zeer goeie waardering kreeg. Wel enigszins apart hoe dit onder de laatste tig reacties wat minder blijkt. Voor mij is het hele whodunit genre wat ongeliefd geraakt, zelf zie ik zulke films met ontrafelend plot zeer graag. Al worden ze zeker niet altijd even goed geserveerd. Reunion (2024) bv was een pakje minder. Al gaf ik ook die nog 3,5*. En een al wat oudere, inmiddels ook al 25 jaar, Gosford Park (2001) gaf ik eveneens 3,5*. Deze laatste bevatte wat meer de klasse zoals in Knives Out, maar een wat minder gesofisticeerd plot, dat me wat te doorzichtig was om er meer van te kunnen genieten. Knives Out zelf daarentegen benadert voor mij de perfectie aan wat Whodunit-films en zelfs films algemeen kunnen bieden. Gouwe ouwe Sleuth (1972) krijgt van mij ook 4*, maar ik plaats Knives Out toch nog net dat tikkeltje hoger.

"It's not that I don't like you. It's just that I love you more when I'm not with you."

Er zitten best grappige (de hond die eet uit emotie ) maar ook wel mooie stukken in deze film. Eén van de fijnere vond ik het contact tussen serveerster Ruby en haar oude klant Bucky, en dan in het bijzonder het kortstondige moment waarop Ruby de innerlijke Bucky ofte hoe hij zich voelde zien kon. Daar werd ik wel warm van. Zeker met enige levensjaren en -ervaring op de teller kan dit best nog als een redelijke film aanvoelen, lijkt me. Al gaat dit ongetwijfeld afhangen van persoon tot persoon. Natuurlijk wel iets te zeemzoeterig, het is een kerstfilm voor iets.

De film behandelt thema's als nostalgie, levenspad, aanvaarden en aanvaard worden, onvoltooide en veranderde dromen en plannen van weleer, deuren sluiten en nieuwe openen, en tal van familiale wrijvingen. Familie als een onvolmaakte puzzel waarvan doorheen de jaren wat stukjes zoek raakten en de hond z'n tanden zette in enkele andere. En toch vormt een groot deel nog steeds te leggen. "Terwijl iedereen aan tafel zat, kwamen verleden, heden en toekomst samen in één ongrijpbare nacht. Wat een drukte om iets dat er altijd al was, recht voor onze neus." Vind het eigenlijk geen slechte kerstfilm alleszins, een 2,75 waard die ik met plezier naar boven afrond. Ook al is het dan vroeg op het jaar om in die sferen te vertoeven.

"Do you see how dumb they are?
They can't help it. You can. The End."

Alexis Dziena neemt de rol van dom niet-blondje op zich als Gemma Honeycutt, dochter van de rijke Nigel Honeycutt, gespeeld door Donald Sutherland. Hoe dom ook, ze is zeer inzetbaar om de aandacht van alle mannen rondom naar zich toe te zuigen en enige hersenactiviteit voor even te doen verdwijnen als sneeuw voor de zon. A real 'Precious Gem'.

Wat betreft het leading duo, ik vond Matthew & Kate zeer leuk in How to Lose a Guy in 10 Days (2003), of dat vond ik althans een zeer leuke film. Fool's Gold vind ik toch een pak minder. Kevin Hart als moderne piraat vind ik in het geheel ook niet zo best passen. De humor is vaak ook net iets te banaal.

Er zit ook vanalles in de film gepropt: wat avontuur met het schatzoeken, natuurschoon in onder meer de duiksequenties en de luchtbeelden boven azuurblauwe oceaan en goudgele stranden, lichtvoetige humor, stuntelige criminaliteit, een familiale zoektocht en uiteraard ook romantiek gepaard gaand met enig drama. Met een boodschap die een beetje aanvoelt als rijkdom (en goeie seks) maakt gelukkig. Bij herziening heb ik m'n waardering wel wat verhoogd, maar meer dan 2,75 afrondend naar beneden kan ik hier toch nog steeds niet aan kwijt. Al voelt het ergens nog wel als een soort van Suske & Wiske, Jommeke of Kuifje verhaal, inclusief de cartooneske figuren. Oh, wat heb ik als kind dergelijke strips verslonden.

Deze was wel nog geslaagd:
- Where is Cyrus?
- He said he'd be right up.

Twilight maar met engelen ipv vampieren en weerwolven? Blijkbaar wel, en zou dit dan onder de noemer YA (Young Adult) bovennatuurlijke romance vallen. Verhaal vond ik maar dikke meuk (maar dan echt, niet ironisch, want die jongerentaal beheers ik niet zo ), maar de vleugels zijn wel mooi gedaan. Lijkt me vooral voer voor gothic/emo jongeren, sowieso meer voor een jonger publiek. Harry Potter fans kunnen het eventueel ook nog appreciëren?

Je blijft trouwens ondanks de korte speelduur best lang op je honger zitten wat betreft actie en spankracht. Al was dit me uiteindelijk ook ontgoochelend. Het leukste was dan eigenlijk nog het begin, de rondleiding en kennismakingen op de kostschool. Maar volg lang pee wel in dat het zeer categorie 'matige B-film' aanvoelt. Gezien het laag aantal reacties hier heeft het blijkbaar ook geen te grote bekendheid? En panax volg ik wel in dat het mooie jongeren betreft. Maar dat geldt wel voor vele films.

Geef me dan maar Fallen Angels (1995) van Wong Kar-Wai.
Of gewoon deze uiteraard: Fallen (1998) met Denzel Washington.

Bijpassende song:
Arc Angel - Harlequins of Light

Deze film had nagenoeg in de Emmanuelle-reeks kunnen passen, maar dan had hij geen 2 gemiddeld gekregen. Al zijn er wel enkele subtiliteiten die hem verheffen boven die film. Ik vat de film wat samen als jong blaadje valt als blok voor vrouw van middelbare leeftijd. Het zet mogelijks beiden hun wereld op z'n kop, maar daar waar de jonge bereid is over alles tot dan een dikke vette streep te zetten voor haar coup de foudre, zit de andere wel wat in dubio, mede door meeslepend rugzakje.

De hele film lijkt dan ook te hebben toegewerkt naar die slotbeelden van beide dames rondlopend in het museum. Beide zitten onder het juk van een mannenmaatschappij. Mary's rol rond de belangrijke ontdekking van de Ichthyosaurus is haast uitgewist, de vondst werd aan een man toegeschreven. En Charlotte wordt door haar man wat als een bezit behandeld. Verder draagt Charlotte in het museum eerder sobere kledij, als zou ze ermee willen bedoelen "nee, ik wil je niet als een pronkstuk in een gouden kooi etaleren".

Uiteraard zat er ook beeldspraak vervat in de fossielen. Mary een beetje als versteend met opgeborgen emoties. Maar daarnaast ook het geduldig en omzichtig opgraven en blootleggen van de liefde. En de ammoniet zelf met de spiraal als symbool voor graven in het verleden en het herhalen van patronen. Sowieso, ongeacht de uitkomst, is hun herinnering onvergankelijk.

Je kan het einde positief beschouwen, ze zoeken mekaar op in het museum, mekaar toch niet definitief loslatend. Of minder positief, dat ze zich realiseren dat er in het vroeg-Victoriaans tijdperk toch te zeer een maatschappelijke barrière hun liefde in de weg staat. Daar waar dit op zich wel een interessante invulling oplevert, voelde je aankomen dat de film hier naartoe zou gaan, en is het gewoon niet meteen een verhaal dat mij zeer weet te boeien. Eigenlijk vind ik zo vele van dit soort verhalen vaak wel wat identiek. Zo vond ik het wel wat vergelijkbaar met de film Summerland (2020), maar die beviel me een pak meer (4*). Voor Ammonite zit ik op 2,5 à 3. Omwille van de uitstekende actrices nog op 3* strandend.

Na eerder deze week een herziening van Tony Scott's The Last Boy Scout (1991), die het met een karige 3* moest stellen, vandaag de beurt aan Enemy of the State.

De film vliegt er meteen in, met in geen tijd en zonder al te veel introductie enkele verhaallijnen na mekaar. En maak het maar mee, onwetend via via in bezit komen van bezwarende informatie waarvoor moorden worden gepleegd, en je hele leven op z'n kop wordt gezet.

Boos ben je op een bepaald moment als kijker wanneer Robert (Clayton) Dean ondanks al het voorafgaande (waaronder de moord op z'n ex-minnares Rachel Banks) aan nota bene een tankstation (immer uitgerust vol camera's) een telefoontje gaat plegen. Alsof we als kijker een pak meer moeten sympathiseren met de ten val gebrachte advocaat dan met Rachel of "Brill". Verder gaat het ook wel heel ver hoezeer een heel NSA-team over talloze lijken zou gaan om een politieke moord in de doofpot te houden. Maar goed, dat laatste is misschien meer harde realiteit dan we zouden willen?

'k Merk dat ik deze vroeger nog net dat tikkeltje hoger had zitten. Toen was dit een gegarandeerde 5*-film voor me. Maar ook 28(!!) jaar na datum blijft het toch zeker 4 à 4,5. Blijft ook een geweldige finale.

Bijpassende (metal) songs:
Metal Church - Agent Green
Megadeth - Dance in the Rain
Judas Priest - The Hellion / Electric Eye
Meshuggah - The Demon's Name Is Surveillance
Death - 1,000 Eyes

Je kent het verhaal, en toch blijft het wel begeesteren, deels toch wel door te zien hoe Will Smith gestuurd door de regie van Peter Landesman het brengt. Ook al is het verhaal verder vrij karig.

Er zijn dus wel wat sporten en enkele beroepen met een hoger risicio op CTE (Chronische Traumatische Encefalopathie), een neurodegeneratieve aandoening voorkomend bij mensen die meerdere malen een hoofdletsel hebben opgelopen: American football, Australian football, boksen, worstelen, ijshockey, voetbal, militairen en bij huiselijk geweld. Ik vraag me af in hoeverre autosport en zwaar headbangen ook in aanmerking komt? De symptomen zijn onder andere gedragsproblemen, stemmingsstoornissen, en moeite met denken.

Zelf keek ik gedurende meerdere periodes naar sumoworstelen. Ik kan me inbeelden dat het zeker in die sport ook enorm speelt. Want wat een klappen krijgen deze heren soms te verwerken met het hoofd. Naast gapende hoofdwonden leidt dit geregeld wel eens tot K.O. bij de zogenaamde tachi-ai, de kick-off zeg maar. Vooral Kaio stond er om bekend een hard hoofd te hebben. In de jaren '70-'80 werd het gebruikelijk om de regel dat beide vuisten van beide riskihi eerst de grond te raken hadden te negeren, en dus vanuit meer staande positie te openen. Mid jaren '80 werd de regel weer nader opgelegd, al ging dit gepaard met (kop)zorgen om verhoogde kans op hersenschudding door met de hoofden tegen mekaar te knallen. In 2021 liep Hibikiryu uit de lagere regionen nog een hoofdletsel op, hij stierf een maand later aan acuut ademhalingsfalen.

Het was alleszins wel eens boeiend om het baanbrekend onderzoek door een Nigeriaans-Amerikaanse neuropatholoog hierrond te zien.

- What's your status?
- Single, at the moment, but I am working on it.

Poor Lisa & Douglas. Je zou maar betrokken zijn bij een gijzeling en de held van dienst wil eerst eens checken hoe serieus de gijzelnemers het menen. Wat ik me bij zo'n film wel afvraag... Waarom wordt de heldhaftige van dienst niet nader gedwongen tot overgave? Er zijn toch drukkingsmiddelen genoeg? Wat kan hij doen als ze dreigen de ene na de andere gijzelaar te executeren als hij zich niet overgeven zou? Laat sowieso de lijkzakken maar alvast aanrukken met een schurk als Charles Rane aan het roer.

Bij momenten wel nog fijne actie, maar me een te rommelig script. Een fijne rol nog weggelegd voor Elizabeth Hurley, toen nog relatief aan het begin van haar acteercarrière. Verder een film met niet al te bekende acteurs die in een hele waslijst van slechte films meespeelden en die nogal lijken op andere.
* Bruce Payne (1986 Solarbabies: 2,17 (4,8), 1991 Pyrates: 1,90 (4,7), 1991 Howling VI: The Freaks: 1,87 (4,2), 1995 Aurora: Operation Intercept: 1,70 (3,7), 1996 One Tough Bastard: 1,89 (5,4), 1997 No Contest II: 1,38 (4,4), 1997 Kounterfeit: 2,28 (4,5), 1997 Ravager: 2,10 (4,3), 1998 Sweepers: 2,42 (4,4), 1999 Warlock III: 2,10 (3,8), 2000 Highlander: Endgame: 2,26 (4,6), 2000 Dungeons & Dragons: 1,88 (3,7), 2001 Never Say Never Mind: 1,63 (4,1), 2001 Ripper: 2,30 (4,6), 2003 Hellborn: 1,38 (3,4), 2007 Messages (4,0), 2008 Brothel: 1,83 (3,6), 2010 Prowl: 2,22 (4,6), 2010 Carmen's Kiss: 1,62 (3,1), 2012 Greystone Park: 1,56 (3,2), 2013 Getaway: 2,33 (4,4), 2013 Asylum: 1,50 (2,6), 2014 Tales of the Supernatural (2,9), 2015 Age of Kill: 2,48 (3,8), 2015 Re-Kill: 2,10 (4,9), 2015 The Antwerp Dolls: 2,25 (3,9), 2017 The Rizen: 1,07 (3,4), 2019 Acid Pit Stop (2,9), 2019 Creators: The Past (2,9), 2019 Dead Party (4,8), 2021 Nemesis (3,3), 2024 Rendel: Cycle of Revenge: 2,00 (3,6), 2024 The Stoic: 1,50 (3,6))
=> lijkt wel wat op Matthew McConaughey
* Alex Datcher (1992 Netherworld: 2,32 (4,3), 1995 Jury Duty: 1,87 (4,4), 1995 The Expert: 2,46 (4,7), 1996 Last Exit to Earth: 2,38 (3,3), 1997 Pressure Point: 1,25 (2,7), 2000 Up, Up, and Away!: 1,58 (5,5), 2002 Scorcher: 2,23 (3,7), 2005 Possessed: 1,83 (3,7), 2015 The Jokesters: 2,00 (3,4))
=> lijkt wel wat op Whitney Houston

Grappig detail: John Cutter zit aan boord The Art of War te lezen, een film waarin Wesley Snipes 8 jaar later ook van (Jumbo-)jetje zal geven.

En ge kunt er uw haar mee kammen!

Je zou er de muren van oplopen als mensen zich zo zouden bewegen. Het is eerlijk gezegd een trekje in dit soort films dat me weinig aanspreken kan. Laat daarnaast ook het verhaal me weinig boeien, en dan rest een lage score. Gezien de hoge waarderingen her en der heb ik dan duidelijk het één en ander gemist.

Uiteraard zit er veel in het verhaal aan Chinese traditie, zelfs Confucianistische orde (plicht, sociale verwachtingen, eer en respect): ware liefde die wordt onderdrukt vs Taoïstische chaos en natuur (spontaniteit, los van maatschappelijke keurslijven, meebewegen met de stroom): eigen vrijheid ipv gearrangeerd huwelijk door te zetten. Verder thema's als "nooit onderschatten wat er onder de oppervlakte schuil gaat", "er bestaat niet alleen goed en kwaad en het goede brengt niet altijd geluk met zich mee", vrouwen die de plak zwaaien of op z'n minst opkomen voor zichzelf, poëzie & spiritualiteit, roem en overwinningen vs hebzucht, geweld en jaloezie (aan de hand van bezit van het zwaard Green Destiny, dat maar zo sterk is als de persoon die het hanteert).

Ik kan op zich Kung Fu wel waarderen. Maar louter Kung Fu is me al spectaculair genoeg, de soort magie erbij maakt het dan blijkbaar Wuxia, als ik het goed heb? Verder deed het liefdesverhaal me wat 50 Tinten Blauw aan. Mekaar eerst flink wat toetakelen, tot zelfs een (dolk?)steek aan toe. Maar eens te meer zal ik de symboliek niet vatten of zo. Geen probleem, maar gewoon dan niet mijn soort film alleszins. De 2* zijn quasi uitsluitend voor de paar wat meer realistische gevechten, de prachtige kledij en locaties en voor sfeer en gezelligheid.

Misschien moet ik de film ooit nog wel eens proberen zien, maar dit was nu poging twee, ik vrees toch dat er niet snel die liefdesklik komen zal. Maar misschien onderdruk ik deze te zeer vanuit m'n westers juk?

Tot slot misschien nog deze boodschap meegeven:
Je moet een gekregen zwaard niet te hoog in het vaandel dragen.

Echt zo'n jet set roof met tal van zwijmelarij voor vrouwen erin gestopt. Maar op zich wel een vermakelijke heist film door onze beauties (al dan niet voormalig), en Awkwafina. Gek ook wel dat Bullock en Blanchett respectievelijk 10 en 5 jaar ouder zijn dan Sarah Paulson. Rihanna & Awkwafina waren toen overigens nog maar 30, terwijl bomma Bullock dan al 54 jaren op de teller had. Maar wel een leuke mix aan leeftijden in het kliekje. De filmtitel vind ik helaas wel enigszins een plotwending prijsgeven. Al was de hulp van Nine Ball's zusje er misschien bij voorzien om daarin nog enige mist te spuien. Maar toch, je voelde het aan je theewater. Alles bij mekaar wel genoten van de uitvoering van de snode plannen. Het was gelukkig best bevattelijk gebracht.

stem geplaatst

stem geplaatst

Ach, hij zet enkele Queen-songs in de bloemetjes en andere werden speciaal voor de film geschreven:
- Princes of the Universe
- Who Wants to Live Forever
- A Kind of Magic
- One Year of Love
- Hammer to Fall
- Gimme the Prize
- A Dozen Red Roses for My Darling
- Don't Lose Your Head
- New York, New York

En verder is het wel een onderhoudende film met een apart fantasy verhaal. Ben er een echter nooit wild van geweest en dat is nog niet veranderd.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Een beetje zoals Truth or Dare, ook al met Lucy Hale. Ik mag dit soort mysterieuze psychologische mysterieuze horror wel. Maar tegelijk bieden ze wel onvoldoende om pas echt een indruk na te laten. Voor beide geldt een beetje dat het idee leuker deed vermoeden dan de uiteindelijke uitwerking. Toch krijgen beide 3* van me, en da's toch meer dan hoe ze algemeen gewaardeerd worden:
Truth or Dare (2018): 2,67 hier, 5,3 op IMDb
Fantasy Island (2020): 2,39 hier, 4,9 op IMDb

Nu, waarom hebben deze 2 de naam Blumhouse's in de titel? Terwijl er nog zovele andere van Blumhouse zijn? Ik denk maar aan Hysterical Blindness (2002, toen nog Blum & Isreal), Paranormal Activity (2007), Insidious (2010), Sinister (2012), The Bay (2012), Dark Skies (2013), The Purge (2013), The Green Inferno (2013), Oculus (2013), 13 Sins (2014), Ouija (2014), Creep (2014), Area 51 (2015), The Visit (2015), Split (2016), Get Out (2017), Happy Death Day (2017), Halloween (2018), Cam (2018), Glass (2019), Us (2019), Ma (2019), Don't Let Go (2019), The Invisible Man (2020), The Hunt (2020), Freaky (2020), The Black Phone (2021), Firestarter (2022), Mr. Harrigan's Phone (2022), M3GAN (2022), Five Nights at Freddy's (2023), The Exorcist: Believer (2023), Speak No Evil (2024), Wolf Man (2025), The Woman in the Yard (2025), Obsession (2025), Soulm8te (2026) e.v.a.

Toch al een best indrukwekkende lijst, en more to come. En dit betreft dus nog maar een greep uit de Blumhouse Production films.

- Dead guys don't make bad jokes, do they?
- No.
- Shit, we're alive.
- Yeah, hurray.

Blijft wel ergens raar, zo veel onderlinge grapjes makend kort nadat de ene z'n liefje gruwelijk afgemaakt werd en ook niet zo lang na de bomauto die Joe z'n leven ook had kunnen kosten (in zijn geval nog ergens te vatten waarom hij daar nu niet zo kapot van is). Anderzijds, als je dan wat later al hun meegemaakte miserie wat te horen krijgt, je zou misschien van minder cynisch door het verdere leven gaan. Beide heren hebben dus nog weinig te verliezen en dan gaan de poppen aan het dansen. Wel nog leuke schurken in deze film en best fijne humor, maar alles bij mekaar toch maar een doorsnee actiefilm.

2 à 2,5 voor dit een verhaal dat ook alweer vrij dicht bij m'n persoonlijk leven kwam (partner die aandrong op verhuis, na de verhuis meteen alweer wou verhuizen omdat ze er niet gelukkig was, niets dat ik nog goed kon doen, onze kinderen waren wel nog baby's, ... ze kon nu niet per auto rijden dus ik stierf niet in een auto-ongeluk, in mijn geval was het gevoel dat we beide aan één kant van een diepe klif gaan wonen waren die dwars door ons huis gaan lopen was).

Het einde heeft wel nog iets. Want zelf in te vullen wat het nu precies betekent, en daar hou ik wel van. Maar algemeen me toch wat te mager.

Iets aan dit alles doet me denken aan Jake "The Snake" Roberts. Door deze film moet je je ook nogal heen worstelen. Maar gelukkig zijn er grottekeningen. Daaruit haal je ALTIJD extreem waardevolle informatie. Kijk maar naar Sahara (2005), Prometheus (2012) en last but not least: Sharknado 5: Global Swarming (2017). Dus wat hebben we geleerd vandaag? Is er een grot, altijd even piepen. Je leeft dan misschien iets langer. En in the era of snakes, some of us are dealing with cobras and anacondas.

Jaren geleden te maken gehad met een collega die stal van de collega's en ook enkelen die het bedrijf bestalen waarvan één op eerder inventieve wijze en nog een laatste duo dat van klanten gestolen had. Allen zijn uiteindelijk betrapt aan de hand van camerabeelden. De stelling van "je gaat toch niet liggen filmen" vind ik niet zo opgaan als er zulke praktijken gesteld worden. Wél dient dit dan van bovenhand worden opgelegd en je gaat dit niet zomaar als collega gaan doen. Nu had in de film mevrouw Nowak nu niet meteen de bedoeling er verder mee te gaan, maar is het een beetje ongelukkig zo gelopen. Toch is daar dan wel alle miserie door ontstaan. Nou ja, in de eerste plaats door het stelen zelf uiteraard.

Nu, in het geval van de betrapte ex-collega's... die zijn er stuk voor stuk zonder al te veel mededogen behoorlijk bekaaid vanaf gekomen. En ook dan bleef het voor een heel sfeertje zorgen op de werkvloer, waarbij je als werknemer voelt dat je enerzijds niet meer vertrouwd wordt en anderzijds ergens ook boet voor het gedrag van anderen. Nu werd op die werkplek door klanten nog wel een pak meer gestolen (zelf tig keren zien gebeuren, op tal van manieren), en slechts zelden werd daar wat nader tegen opgetreden. Ik kreeg van een manager ooit nog te horen dat het bedrijf verzekerd was voor zulk verlies door diefstallen en dat een deel daarvan ook in de prijs van de producten zat en dus toch doorgerekend werd aan de wél trouw betalende klanten. De diefstalcijfers waren alleszins behoorlijk buitensporig, daar viel ik wel wat van achterom. Wél gaf me dit als behoorlijk onderbetaalde werknemer allemaal geen fijn gevoel, ik was dan ergens ook blij dat het er op een bepaald moment stopte voor me, en die reden was overigens ook geen al te normaal ontslag, zonder daar verder over te gaan uitweiden.

Ik kan me inbeelden dat zeker ook een school een plaats is voor dit soort kleine criminaliteit. Meestal uiteraard wat spullen van andere kinderen. Schrijfgerei, kledij, één of ander prullaria door een ander meegebracht naar school, ... Maar soms zeker ook geld, en 'k kan me gerust indenken dat er binnen de leraarskamers ook wel het één en ander voorvalt. Enkel nog maar terugkijkend op zaken die gebeurden onder en door leerkrachten in mijn middelbare schooltijd... er zat wel wat tussen. Waarvan het ergste toch wel een leraar godsdienst die branden stichtte, waardoor de polyvalente zaal op een dag afgebrand was, nadat eerdere brand in het internaat kort voordien tijdig bemerkt was.

Waar ik de film wel wat te gek in vond worden, was hoe zij van het schoolkrantje hun boekje te buiten gingen zonder dat daar veel aan gedaan werd. Ook was mevrouw Nowak vaak wel wat naïef in waarin ze meeging, zonder meer overleg met directie. In haar plaats zou ik er op de duur zelfs al niet meer willen blijven werken hebben, maar dat ben ik dan weer. Ik miste toen de zaken meer en meer begonnen te ontsporen alleszins wat meer begeleiding allemaal, in hoe om te gaan met dit soort omstandigheden. Enige bescherming van de leerkracht die in het oog van een storm was komen te staan ware ook wel passend geweest. Los daarvan wel een interessante film met snijdende oplopende spanningen. Hij deed me ergens op een manier wat denken aan een film als Jagten (2012), al heeft die uiteraard nog een heel ander uitgangspunt en schat ik die nog net wat hoger in. Er is nog wel een film die ergens ver in het achterhoofd zit, maar kom niet meteen op die titel.

Bijpassende songs:
Exodus - Force of Habit
Supertramp - School

"REMEMBER. Turn your computer off before midnight on 12/31/99."

Paar leuke kills en voor tieners (die oud genoeg zijn) misschien nog net een voldoende, maar wat staan zingen bij alle horror? En vrienden die bij bosjes afgemaakt werden, maar zo lang ze maar kunnen blowen. Dude, WTF!? Al was de echte horror wel het script en wandelende computers. Nee, hier had toch echt wel meer in gezeten.

Bijpassende song: Prince - 1999
Al geef mij maar: Skylark - Summer of 2001

At least I survived Y2K. Again.

"With friends like you, who needs luck?"

Goeie vraag eigenlijk. Evenals deze: Na hoeveel stuks ben je een seriemoordenaar? Misschien moet ik m'n focus maar eens verleggen en toch ook de georganiseerde zwendel in gaan? Voor een Margot Robbie heeft een man al eens iets over, niet? Het stukje mentalisme en wat subliminale berichten vond ik veruit het leukst in deze film. En I pity the fools who kept falling for all the tricks, waar ik mezelf bij reken. Who is going to believe a con artist? Everyone, if she is good.

stem geplaatst

stem geplaatst

- "Do you really think I am crazy?"
- "No. I think you're unusually aggressive and violent, but in an unpredictable way."
- "I would make a great mother, don't you think?"

De eerste was een tikkeltje serieuzer, maar ook al doorspekt met leuke humor. In deze tweede gaat de humor iets meer over-the-top, maar veel werkt ook wel. En de meer toegenomen rol van Salma Hayek is ook zeker niet verkeerd. De oneliners en lol spatten van het scherm, ik vond 'm allesbehalve verkeerd.

stem geplaatst

stem geplaatst

Prometheus is voor mij vooral de wat welgekomen frisse wending binnen de franchise, al voelde hij me daardoor aanvankelijk niet zo heel goed thuis horen binnen de reeks. Daar kijk ik inmiddels anders tegenaan, al had ik hem toch nog verbluffender willen vinden dan ik doe. Ik plaats Prometheus uiteindelijk wel wat op nagenoeg dezelfde hoogte dan Alien: Romulus, al was dit natuurlijk een terugkeer naar de bron, en dus toch lichtjes appelen en peren vergelijken. Deze 2 recentere films (Covenant moet ik dringend nog eens kijken) plaats ik beide wel tussen de twee eersten en Alien³ en Alien: Resurrection. Al krijgt zeker Alien³ eigenlijk ook wel nog 4* van me, en voor zover ik me herinner zal Alien: Resurrection daar toch ook niet ver bij vandaan zitten voor me.

Prometheus vind ik naar het einde toe wel wat lang aanvoelen, terwijl de film zonder aftiteling toch niet boven de 2 uur gaat. En dat dus wel wat de reden voor me dat ik hem niet nog net iets hoger waardeer. Maar zeker een meer dan waardige prequel.

Ik vind dat we nog een film dienen te krijgen waarin Tom Hardy het personage Bruce Willis speelt. Zou wel grappig zijn.

Three Rivers (Allegheny, Monogahela & Ohio River) zoals deze film oorspronkelijk zou heten, speelt zich af in Pittsburgh begin jaren '90 waarin een man in de wijk Polish Hill vrouwen wurgt en in de rivier dumpt. Je ziet vrij vroeg in de film dan ook Tom's kleine boot genaamd The Three Rivers in beeld, leuk detail. Tom verdenkt een politieagent ervan de seriemoordenaar te zijn, en de film begint met drama alom binnen het korps.

Het gekke wil dat de film dan ineens 2 jaar verder springt, en zowel de moordenaar nog steeds actief is als dat er nog steeds veel deining heerst binnen de ordehandhaving. Er stapelden zich dan ook wel enkele zaken op. In het leven van Tom Hardy blijft ook veel deining, door drank, vrouw en op het water, na degradatie naar de rivierpolitie. En net dat helpt uiteindelijk om de zaak te helpen oplossen, nadat alles eerst steeds persoonlijker begon te worden.

Alles bij mekaar een eerder doorsnee politiefilm, die valt in de categorie 'goed voor één keertje'.

stem geplaatst

stem geplaatst

Success consists of simply getting up one more time than you fall. (kleedkamerspreuk)

Renée Zellweger is yummie, het zoontje is schattig, Tom Cruise mag ik wel. Maar voor deze film heb ik nooit al te warm gelopen. Of tenminste, zowat tweederde van deze film.

Moneyball zag ik nog maar net, en daar was ik niet wild van, daar waar velen die film zeer weten te appreciëren. Ik ben nochtans sportfanaat tot en met, maar heb wel een lichte afkeer van hoe Amerikanen zelfs de kleinste details in statistieken omzetten. En vooral sport als show verpakken en zeer zakelijk, commercieel en mathematisch benaderen. "De laatste ronde gaat in, u aangeboden door Credit One Bank", om maar een voorbeeld te noemen. Of zoals bij het afgelopen WK voetbal de drankpauzes halfweg elke speelhelft, om in voetbal ofte soccer toch ook maar 4 quarters te kunnen introuduceren met het oog op extra reclameblokken. Face it, de meeste van de typisch Amerikaanse sporten zijn reclame onderbroken door enkele sportbeelden. Beursfilms zijn om die reden (hard zakelijke drijfveer) ook niet zo aan me besteed, nog minder eigenlijk. Jerry Maguire is de belichaming van sport als product, en dus haak ik daar ook wel wat door af. Al doet de figuur Jerry Maguire wel z'n best daar op z'n minst anders in te zijn, en dat apprecieer ik er wel aan.

Verder vind ik zowel deze Jerry Maguire zowel als Moneyball een half uur te lang duren. Wel vind ik JM uiteindelijk net iets aangenamer omwille van toch net iets meer de menselijkheid en het relationele in het verhaal. En het einde waar ik toch wel zeer bij smelt. Maar m'n eindwaardering ligt wel nog steeds wat lager dan het gemiddelde cijfer, zij het wel minder ver erbij vandaan dan bij Moneyball (al lag dat zeker niet aan Pitt & Hill).

Het begin zit duidelijk op een 3 voor me en het einde ook met tussenin veel op 2,5. En toen de broer van Lucy wat meer in beeld kwam, zakte het zelfs wel wat richting 2. Maar dus algemeen op de wip tussen 2,5 en 3.

Wat ik er leukst aan vind is hoe hij zelf eens ervaren mocht hoe het was om niets blijvends te betekenen en uitgewist te worden (althans, de bedoeling daartoe). Vandaar uiteraard ook hoe zijn personage bij aanvang wordt neergezet. Ook vind ik films rond iemand met een gebrekkig werkend geheugen wel een interessant uitgangspunt bieden. En de humor, zeker met de dieren, was bij momenten best leuk. Soms ook zeker wel op z'n Sandler's flauw. Het clichématig einde wordt in dit soort films wel vergeven.

De paar wat mooiere scènes geven uiteindelijk de doorslag om net 3* te geven.

stem geplaatst

"Good news: There's a hospital, and it's only 25 minutes away."

Voormalig UFC-vechter Elwood Dalton is geen zachtgekookt eitje. Hij is wel een uitsmijter (gevraagd om plaatselijke Brandtjes te helpen blussen), wat we bij ons in Vlaanderen een buitenwipper noemen. Maar dat heeft in Nederland dan misschien weer een andere betekenis. De originele film met Patrick Swayze zag ik niet, maar in deze film lopen er me toch nogal een figuren rond in de Florida Keys en meer specifiek op het (fictieve) eiland Glass Key (weliswaar in werkelijkheid voornamelijk opgenomen in de Dominicaanse Republiek). Zeker de cartooneske kerel Knox ("It's been a while since I went clubbing") die Terminator-gewijs met grote glimlach even kleren 'shoppen' gaat.

Nu is Knox in zekere zin ook een Terminator. En dat zal Dalton geweten hebben. Al is het een wonder dat hij tegen dan nog überhaupt rondloopt in en rond Road House. Al is Dalton a tough nut. En hij zorgt ook voor komische noten: er wordt wel heel veel met humor (best leuke trouwens) weggelachen. Mede daarom voelt het toch allemaal wat minder serieus, ondanks de zware misdaad die de revue passeert. Ondanks heftige (overigens leuk in beeld gebrachte) knokpartijen spelen de muzikanten Titanic-gewijs gewoon door, zelfs gek genoeg wanneer ze persoonlijk bedreigd worden.

Louter op de inhoud zou dit me hooguit 3* waard zijn geweest, maar de vormgeving had wel iets (vooral bij momenten knappe beelden), en ook de humor die zware actie en misdaad luchtiger maakt mag ik wel, dus strandt het vaartuig met veel waterpret op 3,5*.

"You're such a loser, dad. Just enjoy the show."

Aan de hand van wiskundige formules en wat programmeren de meest onderschatte spelers voor een prikkie samen proberen kopen. En doorheen het seizoen ook de ene transfer na de andere blijven doorvoeren, de non-performers koud en onverschillig doortransfereren of aan de kant schuiven. Wel enigszins bizar dat sportprestaties van mensen in formules en berekeningen te vatten schijnen. Terwijl er toch ook zo veel bij komt kijken waar geen pijl op te trekken valt? Maar goed, naar ware gebeurtenissen en dus verfilming-rijp, en ook wel goed gedaan. Alleen boeide het me maar zeer matig. Ligt deels aan de sport waar ik weinig mee heb, deels aan de zeer pragmatische aanpak waarbij mensen gereduceerd worden tot getallen en snel inwisselbaar zodra deze niet meer zo gunstig uitvallen. 'k Kan zien vanwaar de hoge waardering komt en Pitt & Hill zijn een leuke tandem, en goed om hem eens te hebben gezien, maar that'll be all, folks.

"It's $70,000, not $130,000!"

Wat is er eigenlijk gebeurd met deze losse remake van Point Blank dat er een Helgeland-versie Payback: Straight Up - The Director's Cut (2006) is en deze gekendere versie waaraan door Gibson en de producers nog bijgeschreven en gefilmd werd, met de extra schurk Bronson [Kris Kristofferson] er nog aan toegevoegd?

Ik had deze bij een eerste echte kijkbeurt 2* gegeven. Dat is wel zeer aan de lage kant gebleken, al blijf ik het ook bij een nieuwe kijkbeurt wat verwarrend vinden dat beide dames Lynn & Rosie zo op mekaar lijken. In die mate dus dat ik dacht "tiens, zij had toch een overdosis genomen, zijn we nu dan teruggekeerd in de tijd, ha nee dit zal die Rosie dan moeten zijn". Dit kan en zal aan mij liggen, maar het maakte de ervaring er niet beter op. Dan was Lucy Liu een stuk makkelijker herkenbaar.

Een compagnon-verrader, vrouwen-mishandelaar én bijna-honden-killer, de heer Val Resnick [Gregg Henry] maakt zich des te onpopulairder, en komt gepast aan z'n eind. Erna neemt Porter alleen nog maar leuker wraak op alles en iedereen, met wel nog een lekker plot (kan me voorstellen dat de Director's Cut minder moet zijn). Eigenlijk maakt deze film me nu vooral ook benieuwd naar Point Blank (1967), een eerdere bewerking van het boek The Hunter uit 1962.

Het ligt misschien aan mij en 'k zou sowieso niet in zo'n situatie willen verkeren, maar je manschappen het vuur laten openen op een menigte met daartussen vrouwen en kinderen, daar verwacht je nu toch niet automatisch vrijpleiting voor? Anderzijds kan je ook wel de vraag stellen, als er tussen die menigte schietgrage mannen (en ook enkele vrouwen en kinderen) rondliepen die ook eerst het vuur openden, wat de ongewapenden er dan tussen bleven doen? Een wat moeilijke afweging dus. Ik vind het een delicate kwestie, vooral omdat je als ongewapende vrouwen, kinderen en mannen nu ook niet op 1-2-3 uit zo'n menigte weg kan zodra er vuur geopend wordt. Vanuit hun standpunt bekeken zou je ook niet afgeknald willen worden omdat enkelen rondom je zouden beginnen te schieten. 'k Vond nu ook wel hoe het aan het eind getoond werd (met tal van dolgedraaide schietende vrouwen en kinderen), enigszins bedenkelijk.

Hoe ze dan binnenskamers bewijzen wegmoffelen en zelfs tot bepaalde getuigenissen gaan opdragen (zelfs van destijds in Vietnam) om Childers te laten opdraaien voor alles, dan ga je uiteraard wel beginnen hopen op vrijspraak. Oorlogsfilms boeien me doorgaans weinig, maar rechtbankfilms des te meer. Dus heb ik al mogen merken dat films over militaire rechtbanken me ook wel kunnen aanspreken. Al vond ik deze wel minder dan enkele andere die ik zag in dat slag. Maar hij wist me vanaf de rechtszaak wel te boeien, en dat is een pak meer dan ik had verwacht. Dus toch zeker een welverdiende voldoende voor deze film, maar voor 3,5 vond ik enkele zaken toch net iets minder interessant en zelfs enkele wat storend.

"Impeccable!"

Stamboul is naast Constantinopel en Byzantium nog een andere benaming voor Istanbul, weer iets bijgeleerd. De Belgische Hercule Poirot als tegenhanger van Sherlock Holmes heb ik altijd wat minder gevonden. De filmische verhalen waren vaak iets avontuurlijker, en minder mysterie. Bij Poirot veel licht en kleur, bij Holmes veel duisternis en zwart. Mogelijks daarom dat A Haunting in Venice (die ik 4* gaf) me meer beviel dan doorsnee Hercule Poirot films.

Hoeveel verfilmingen en remakes zijn er trouwens wel niet? Volgens ChatGPT tot 18 officiële langspeelfilms:
* de 3 met Kenneth Branagh: deze (2017), Death on the Nile (2022) en A Haunting in Venice (2023)
* Alfred Molina in Murder on the Orient Express (2001) en nog eentje met Konstantin Raykin van rond die tijd die ik niet terugvind op MovieMeter
* Anatoly Ravikovich in Zagadka Endkhauza ofte Peril at End House (1989)
* 4 bioscoopfilms uit jaren '70-'80 met Albert Finney & Peter Ustinov: Murder on the Orient Express (1974), Death on the Nile (1978), Evil Under the Sun (1982) en Appointment with Death (1988).
* nog 3 TV-films met Peter Ustinov: Thirteen at Dinner (1985), Dead Man's Folley (1986) en Murder in Three Acts (1986)
* een komische versie door Tony Randall: The Alphabet (of ABC) Murders (1965)
* 3 vroege zwart-witfilms met Austin Trevor: Alibi (1931), Black Coffee (1931) en Lord Edgware Dies (1934)
* Rene Alexandre in Le Coffret de Laque (1932), gebaseerd op Black Coffee

Al had je ook de televisieserie Agatha Christie's Poirot (70 afleveringen tussen 1989 en 2013) met David Suchet, waarvan vele (zoals Curtain: Poirot's Last Case) ook de lengte en kwaliteit hebben van een speelfilm. En recenter in 2018 de 3-delige miniserie The ABC Murders met John Malkovich. Uiteraard kwam het personage ook wel nog in andere films voor als een bijrolletje of cameo (onder meer Hugh Laurie in Spice World, Ian Holm in Murder by the Book, Andrew Sachs in Revenge of the Pink Panther, Dudley Jones in The Strange Case of the End of Civilization as We Know it, ...), maar dat zou ons te ver leiden.

Ik vind een Johnny Depp ook wel geschikt als Hercule Poirot gezien het snorretje, maar hij beperkt zich tot meespelen als Samuel Ratchett in deze film. Ik herinner me dat ik dit bij een vorige kijkbeurt verwarrend vond, omdat het me twee verschillende Hercule Poirots (of is het Hercules Poirot?) leken binnen hetzelfde verhaal. De setting van deze film spreekt uiteraard tot de verbeelding: wat een enig mooie landschappen doorkliefd door dito trein!

Verder is het altijd leuk al de verschillende verdachten met mogelijke motieven af te gaan. Wel apart dat er maar zo weinigen aan boord waren of leken en ze quasi stuk voor stuk op hun manier met het verhaal doorweven bleken. Al die door mekaar kronkelende stukjes puzzel vergen wel een opperste concentratie om het verhaal in je hersenpan in mekaar te doen passen. Het uiteindelijke plot van deze whodunit vond ik wel wat bedroevend uitvallen. De leukste whodunits zijn toch waar je zelf in mee kan zoeken en het antwoord op de één of andere manier had kunnen vinden. Terwijl dit langs geen kanten te vinden viel. Het lijkt me dan ook vooral een verhaal rond wat nu gerechtigheid is? Nu had dat op zich ook wel iets en het is alles samen wel mooi in mekaar gestoken. Een 3 à 3,5 waard voor me, ofte dus 6,5 zoals op IMDb. De 2,89 zoals hier vind ik wel aan de magere kant.

P.S.: In Elzele/Ellezelles in de provincie Henegouwen valt een Poirot-standbeeldje aan de gevel van het toeristisch huis (met ook een symbolische geboorteakte met als datum 1 april 1850 als aprilvis) te bewonderen. Het dorp eert de detective met streekproducten zoals speciaal Hercule-bier en themawandelingen. Voor de fan... gauw daarheen!

In een ver verleden liep ik school waar Tom Lanoye ook op school had gezeten in Sint-Niklaas, het zogenaamde SJKS. En dat hebben we daar geregeld meegekregen. Z'n oude school was best trots op hun voormalig pupil, die slagerszoon met een brilletje. Het Sint-Niklase dialect is zoals al door iemand anders hier aangehaald niet altijd even goed gelukt (wel flink heps ipv hesp ), maar dat kan ik zeker door de vingers zien. Cool ook z'n oude kamer, met poster van Slade (ben ik ook fan van), ook een poster van wat leek op Stryper maar met behulp van chatGPT (gek dat je zoiets überhaupt kan navragen via die weg) blijkt dit The Sweet te zijn geweest, al dan niet met voorvoegsel The en dus van een decennium eerder (makes sense), T. Rex zou ook te zien zijn geweest (niet bemerkt), en hier en daar wat elementen die ik herkende uit m'n eigen jeugdjaren.

Even was ik trouwens in de war met de tijd waarin het verhaal zich ontwikkelde, waardoor ik dacht dat het hele verhaal zich heel wat jaren terug afspeelde, tot ik dan in het ziekenhuis eigentijds interieur en zelfs flatscreen-TV zag en begreep dat het ging om z'n moeder (en andere familie en naasten) vroeger en nu. Er werd wel heel dynamisch omgesprongen met die tijdsprongen, want daar waar je de oude Josée nog ziet worden weggebracht worden met de ambulance met de schrijver op de rug ziend komt in één shot een oud rijkswachtbusje (gendarmerie) aangereden waar de jonge Josée op af loopt. Dit was wennen, maar gaf wel een leuke toets.

Dit was ook het moment waarop nieuw drama verdrongen werd door ouder drama. En dit liep vanaf dan steeds meer door mekaar. Ook de (moeizame) aanvaarding van z'n geaardheid kwam aan bod op een heel aparte manier (ga ik niet spoilen, zeker zien als je kan!), en het moment van doorslaan op de Grote Markt van Sint-Niklaas was een knap samenkomen van tal van die zaken.

Misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik opgroeide in gelijkaardige omgeving (afkomstig uit een deelgemeente van Beveren, school gelopen en later gaan wonen in Sint-Niklaas), boeken las van de man en grootmoeders had die luisterden naar de naam José en Josephine, maar deze film vond ik wel beklijvend mooi gebracht. Niet in die mate dat ik met verstomming geslagen was en je kan het bezwaarlijk spraakmakende cinema noemen, maar ik vond het alleszins allesbehalve typisch Vlaamse bucht.

Wel nog een vraag... Aangezien de film autobiografisch is of op z'n minst veel autobiografische elementen bevat, waarom heet de schrijver gespeeld door Stany Crets dan Jan Meerman? Al vermoed ik dat de film de figuren uit het boek heeft behouden? Sprakeloos las ik dus niet. Misschien dat ik toch maar eens doen moet...

"Yeah, come on inside. I'll shoot you inside."

Alcohol en drugs, wat ben ik blij dat ik daar doorheen m'n leven weinig of geen problemen rond kende. Drugs sowieso al nooit, ook geen joint/weed/cannabis/marihuana (waarom zoveel woorden daarvoor?). Helemaal niets van issues kan ik niet zeggen, zo liep ik op m'n 18e twee afgebroken voortanden op door fietsen met wat te veel op. Het gekke daaraan wil dat ik het niet eens had voorgehad, was ik gewoon zo thuis gekomen, me niet storend aan wat m'n ouders zouden denken. Maar 'k besloot nog wat door te rijden tot ik vanzelf wat zou ontnuchteren. Tot ik dan 500 meter verder bedacht "Ah, screw it, ze moeten het maar verdragen voor die ene keer dat dit eens voorvalt.". Ik maakte een bocht van 180 graden en werd vermoedelijk enkele minuten later weer wakker met gestold bloed aan de mond en m'n twee konijnentanden pas echt scherpe snijtanden geworden. Niet dat ik erna alcohol 100% afgezworen heb of zo, maar het aantal keren in beschonken toestand kan ik sindsdien toch echt wel op 1 hand tellen, en denk dat het aantal vingers ook niet standaard hoeft te zijn om het te kunnen bijhouden erop.

Nu, er is een verschil tussen in beschonken toestand en helemaal conform de legale voorschriften. Zo had ik nu dik 10 jaar geleden mogelijks ook wel eens meer op dan toegelaten om nog een wagen te besturen, en prijs ik me zeer gelukkig dat ik toen die voetganger die op een donkere baan halfweg de baan liep (I Know What You Did Last Summer toestanden) tijdig bemerkte en kon ontwijken. Normaal zou ik daar niet eens gereden hebben, maar 'k had me laten overhalen om nog enkele vrienden thuis af te zetten na ons nachtje in de pub. Daags erop heb ik hen dan ook laten weten dat ik nooit nog mee zou gaan in het rondjes drinken als ik met de wagen ben, laat staan nog mensen gaan thuis brengen zo, want ik besefte dat dit erge gevolgen had kunnen hebben. Zij waren echt dronken, hadden niet eens opgemerkt dat ik zo had dienen uit te wijken voor een plotse voetganger. Maar ik was gealarmeerd. Je zou het maar eens voorhebben dat je net boven de toegelaten promille blaast bij een dodelijk ongeluk, en je hangt enorm. Daar hoef je dus niet eens een problematisch drinker voor te zijn. Bij deze vanaf toen ook altijd nog zorgvuldiger omgegaan met alcohol, en drink het de laatste jaren ook steeds minder, al meen ik dus dat het sinds m'n 18e ook nooit echt veel is geweest.

Nog even een tussenbruggetje makend voor ik naar de film overga. Toen ik nog thuis woonde, had iemand die ik kende een zware morfine-verslaving. Die reed zowaar met de lijnbus. De man stierf uiteindelijk door in het ontwenningscentrum aan de medicatie te komen en een overdosis te nemen. In een job waarbij je tientallen of honderden passagiers te vervoeren hebt, vind ik het pas helemaal bizar te kampen met een drank- of drugsverslaving. Ik voelde me die ene keer toen ik nachtelijks vrienden naar huis bracht na een avondje doorzakken al verantwoordelijk voor die paar kerels bovenop dat van anderen in het verkeer (hoe weinig toen ook, op dat uur), laat staan dat dit op dagelijkse basis zou gebeuren. Rond dat issue een film ophangen, boeit in feite wel.

Wel krijg je door zo'n film een beetje het Journaal-achtige. Bij rampen gaat het in de eerste berichtgevingen ook altijd over "oh, hoe erg" en paar berichtgevingen later worden de zondebokken gezocht. Dan krijg je verhalen van "ja, het is altijd wat met die maatschappij" of "de persoon in kwestie stond gekend als een roekeloos persoon", of wat dan ook. De modder achter de feiten, of tussen de feiten. In de film was dit wel een veelzeggende dialoog:
- "Gaat jouw vakbond dit overleven, Lenny? En belangrijker, hoeveel gaat dit mij kosten?"
- "Er zijn zes doden gevallen."
- "Nee, vier. De twee crewleden tellen niet mee... Tenminste, ze krijgen niet zo'n schadevergoeding als de passagiers. Ze vallen onder de verzekering die de vakbond heeft geregeld. Ze doen gevaarlijk werk."
En dan gaat het over het drank- en drugsgebruik van de piloot, dat gecounterd wordt door "al lang niet meer gekallibreerde apparatuur" en dus onbekwaam uitgevoerde test, enz... Jakkiebah. Waar ik dan vooral moeite mee heb, is hoe zo'n man dan plots levenslang riskeert en er over de geredde mensen alleen kan worden gepraat door anderen die erbij waren, en het achter de schermen vooral veel juridisch getouwtrek wordt.

Wel sterk geacteerd van Denzel Washington alweer. Ongetwijfeld method acting. Dat zo'n figuur als personage dan überhaupt nog zeer bevallige deernen kan scoren, mij een raadsel. Maar het is en blijft een piloot en dus man in pak, zeker? Ik vind Flight uiteindelijk een behoorlijk goeie aangrijpende film, maar voor dit soort verhalen kan je dus ook gewoon bij Het Journaal en bijhorende duidingsprogramma's terecht. Voor de AA-meetings en het hele geneuzel van "ik heb geen probleem" en zich proberen vrijgepleit krijgen met "het toestel deugde niet", hier en daar zieltjes winnend en anderen net nog meer tegen zich in het harnas jagend, biedt deze film wél een meerwaarde.

Al vind ik het zo wel best een lange zit geworden, 30 à 45 minuten te lang (net als mijn betoog, een alinea of 3 à 4 te lang). De figuur van drugsdealer Harling [John Goodman] erbij ging me er wel over. En religie komt er zo nu en dan ook wel wat te zeer in doorpriemen voor me (gelukkig niet zo erg als in On a Wing and a Prayer (2023)). Zo kan ik er alles bij mekaar toch ook geen topfilm van maken, al maakte de prachtige speech aan het eind (aan z'n medegevangenen: "for the first time in my life, I'm free") en het contact met z'n zoon ("the most fascinating person that I've never met", terwijl meteen erna nog een vliegtuig overvliegt) nog wat goed. Dus toch weer apart hoe hoog deze film wel scoort. Al is de innerlijke tweestrijd tussen held die toch vele levens redde op die noodlottige dag en de junk die anderen in gevaar brengt met z'n verslavingsproblematiek wel een interessant gegeven. Ik hou het denk ik bij een 3 (mits een stuk korter ware dit wel 3,5 geweest).

Bijpassende songs (ja, metal zorgt ook zo voor de nodige fix ):
Megadeth - 502
Megadeth - Addicted to Chaos
Megadeth - Use the Man
Megadeth - Prince of Darkness
Annihilator - Don't Bother Me
Annihilator - Road to Ruin
Metal Church - Betrayed
Metal Church - Cannot Tell a Lie
Exodus - The Toxic Waltz
Exodus - Bonded by Blood

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vreemde film, dit. Die mannen gaan op killing spree om te achterhalen wie achter de moord op hun pleeg/adoptiemoeder zit, en worden niet gearresteerd. Sinds wanneer kan je dan (als ex-bajesklant nota bene, de man leek wel een license to kill te hebben) moorden zonder dat je tijdens enig onderzoek dan op z'n minst in voorhechtenis belandt? Oké, 't is een beetje een gang war, afrekeningen binnen het criminele milieu, maar dan nog. Los daarvan kon al die straatcriminaliteit en dat corrupt gedoe me ook maar weinig boeien, op de finale op het ijs na dan. Ach, gewoon niet mijn soort film, dit.

(reactie op ander bericht)


Dat dus.

stem geplaatst

Ik had deze ooit 3* gegeven zowaar, maar dit nu teruggebracht naar 2. Wel nog leuke gevechten en redelijk plot, maar de rest laat helaas veel te wensen over.

Hoge Hacks (en soms ook hoge hakken) vibes, maar beduidend minder. Er zat op zich nog wel een interessant verhaal in, maar je voelt veel ook van ver aankomen, tot zelfs het vreemdgaan, ervoor vergeven worden (terwijl je je afvraagt wat die man aan zo'n vrouw heeft?) en daar voor uitkomen toe. Al helpt het niet dat ik al enkele seizoenen van Hacks zag, waarin behoorlijk wat van dezelfde dingen in zitten. Eerlijk gezegd had ik dit beter verwacht. Weliswaar weet Mindy Kaling als Molly me the charmeren, maar veel meer dan dat deed de film niet met me.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Van deze word ik niet warm, Emily Blunt ten spijt. Geplaagd door de (ijskoude) wind, krijgen ze wat bovennatuurlijke visioenen van gebeurtenissen die op dat stuk weg hebben plaatsgevonden, en dus een loopje met de werkelijkheid. Op zich nog oké dat dit beetje bij beetje wordt onthuld, en ik heb niets op een hele film samen in een wagen zitten (lijfelijk al dan niet geestelijk), maar verder trok het toch op niet al te veel, om maar niet te zeggen op Nietzsche.

Verhoogd van 3,5 naar 4,5 na een meer aandachtige kijkbeurt. Zo vat ik nu het einde beter, zijnde dat Tech 52 door z'n ontmoeting met Tech 49 (nadat hij door botsing met een drone door de fake stralingszone vloog en in een andere sector terechtkwam) ook toegang kreeg tot het geheugen van de originele Jack en dus na de opoffering van Tech 49 & Beech dan Jack als Tech 52 bij z'n vrouw Julia verschijnt. Het kostte het verzet drie jaar om geleidelijk aan de Tet-brainwashing eruit te krijgen.

Ook de redding van Julia is me nu duidelijker. 60 jaar eerder, in 2017, waren Jack en z'n co-pilote Vika op weg met het ruimteschip The Odyssey naar Titan, de grootste maan van Saturnus. Op hun weg naar daar werden ze gestopt door de Tet. Voordat Jack & Vika gevangen genomen werden, konden ze Julia en de rest van de crew nog in kunstmatige slaap in een noodcapsule droppen, terug richting Aarde. Zo raakten Jack & Vika ontelbare keren gekloond. En pas 60 jaar na door de originele Jack & Vika overboord te zijn gezet, in 2077, mede met behulp van het door het verzet uitgezette signaal, kwam de noodcapsule dan op Aarde geland/gestort.

Hoe dit verhaal zich als een puzzel laat ontvouwen, verdient gewoon de nodige waardering. Want het is echt wel een vet knap verhaal.

"Destijds maakte niemand zich zorgen om de zon. Iedereen was bezig met één ding, dat geld heette."

Wat een cool verhaal alvast. Dat niet alles wetenschappelijk zal kloppen, zal mij worst wezen. We kijken ook weerwolven-, vampieren-, zombie- en spokenfilms. Malen we daarin om hoe wetenschappelijk correct alles weergegeven wordt?

Naast het bijzondere verhaal is het ook prima gebracht, met enorme vaart erin, en groot groter grootst. Toch heel wat om van te smullen voor de sci-fi liefhebber. En heel goeie drama & thriller elementen er ook in. Wel is alles ook wel druk drukker drukst, zij het met hier en daar wat momenten van verpozing. Weliswaar onvoldoende om je echt wat meer te laten meeleven met de personages, maar dat vind ik bij dit zo'n films ook niet zo nodig en eerder Amerikaans van insteek. Dus laat dit net wat meer bij de Chinese stijl en cultuur passen dat het meer om de hele mensheid dan om een paar enkelingen gaat.

De VAO (Verenigde Aardse Overheid) heeft blijkbaar wel weinig vertrouwen in onze Chinezen, en ook boordcomputer MOSS (de Chinese HAL 9000 zeg maar), de evolutie van de 550W computer (lees ondersteboven), werkt tegen. Toch heel anders dan hoe we het altijd in Amerikaanse films zien, waar ze altijd uitgaan van het allemaal nog wel klaar te spelen.

Typisch voor de Wandering Earth films heeft MOSS AI-gewijs zo zijn eigen agenda, en heeft het als grootste bedreiging van de mensheid de menselijke natuur en innerlijke verdeeldheid staan. En zo creëert MOSS zelf zo z'n rampspoed, zoals in deze film de berekening van de zwaartekracht van Jupiter. Op die manier moet de mensheid wel samenwerken en clichématige zelfopofferingen brengen om de 2500 jaar durende ruimtemigratie naar het meervoudig sterrenstelsel Alpha Centauri te doen slagen, met daar zowaar twee potentiële zonnen.

Op het eind van de film krijg je wel nog even uitgelegd wat het hele plan rond die ruimtemigratie nu inhoudt. Enigszins vreemd wel dat dit niet aan het begin zat. Maar wauw, toch wel een zeer boeiende apocalyptische rampenfilm. Wat vreemd dat hij zo laag scoort. Ik ben nu wel benieuwd geraakt naar de hele Wandering Earth franchise, met voor volgend jaar voltooiing van de trilogie voor de deur staand.

"Het is onredelijk om van mensen te verwachten redelijk te blijven."

"The teeth look like a half-completed Lego project."

Had eigenlijk eerst Joe Dirt eens moeten opsnorren en zien, maar goed. Deze verzameling redneck- en filmparodie-sketches gebonden door een Forrest Gump sausje kon me alleszins nog wel bekoren. Het ene was uiteraard al wat meer geslaagd dan het andere. Back to the Future-gewijs belanden we eerst in 1965, na een dozijn jaar Cast Away blijkt Miami 1977 zich (aan de andere kant van het stukje land) aan te dienen. Maar uiteindelijk doet het verhaal er allemaal weinig toe, gewoon lachen met de onzinnigheid en de lullige stukken even uitzitten. De oneliners rollen alleszins van de lopende band.

Na herziening verhoogd van 2 naar 3,5. Onverklaarbaar dat ik hier aanvankelijk zo een lage score aan gegeven heb. Op zich gebeurt er meer dan genoeg spannends en het verhaal is ook zodanig uniek en best wel interessant.

Men neme dus een planeet Somaris ver weg met al vergevorderd intelligent leven, toevallig wel nogal gelijkend op de mens. Een man op die planeet heeft een zieke dochter en neemt een job aan, transport van mensen, waarvoor hij enige tijd van huis zou zijn, maar stevig betaald zodat dochterlief de medicatie krijgen kan die ze nodig heeft. Echter doet een meteorietenregen hem uit koers belanden en crashen op een planeet, die onze Aarde blijkt te zijn. En dit alles bij onze tijdrekening 65 miljoen jaar voor Christus. Of 65 miljoen jaar geleden. Het steekt niet zo op een jaar of 2000.

Wat blijkt, daar leven uiteraard nog tal van dinosaurussen, maar hij is op Aarde beland kort voor de grote meteoriet zou inslaan die de dino's het hoekje om zou helpen. Inmiddels heeft de arme man met de gedachte gespeeld zelfmoord te plegen, maar hij vindt een meisje dat in tegenstelling tot haar ouders de crash ook overleefd heeft, lapt haar op en ziet het als zijn taak haar terug thuis te brengen. Het kersverse weesmeisje wordt een surrogaatdochter aangezien gedurende de vele jaren dat hij weg bleef z'n eigen dochter stierf, wat hij aan de hand van videofragmenten nog heeft ontvangen. De man en het meisje spreken niet dezelfde taal, dus met handen en voeten moeten ze mekaar zien te begrijpen.

Heel sneu wel dat de producers het nodig achtten om het zodanig uit te leggen aan de hand van tekstjes dat we ons op planeet Aarde bevonden en in welk tijdperk. Op zich had dit af te leiden kunnen vallen op een andere manier ook. Want nu lijkt het toch wel alsof ze uitgingen van een heel dom kijkerspubliek. Maar alles bij mekaar wel een goeie overlevingsfilm.

(Vond het bij deze film wel enigszins lastig in te schatten wat ik zoal spoilerfree te zetten had.)

stem geplaatst

Vermakelijk door de vechtlocaties, zijnde onder meer een squashterrein, een bijna leeg zwembad, ... en voor diegenen die JCVD nog eens in blote poep wilden bewonderen. En Arnold-kloon Brian Thompson, ook gekend van The X-Files ook van de partij, altijd lachen. Het verhaal met de weduwe en dochtertje van z'n bij aanvang gruwelijk vermoorde broer (levend in brand gestoken), heeft weinig om het lijf. En al dat gokken op de vechtpartijen, tja. Ik denk overigens dat ik deze vroeger voornamelijk kende als Wrong Bet i.p.v. onder de naam Lionheart.

Het lijkt ook wel alsof ze om JCVD er nog wat oké uit te laten komen aan de rest gevraagd hebben er acterend niet al te veel van te bakken. De outfits die Deborah Rennard (toen al jarenlange Dallas-ster) doorheen de film mocht dragen, baarden naast enkele vechtmoves nog het meest opzien. En uiteraard krijg je een Karate Kid achtige ontknoping, maar geen zulk abrupt eind, maar een nog hartverwarmend familiaal geluk, wanneer de soldaten die Lyon komen arresteren voor desertie uit het Vreemdelingenlegioen hun goed hart tonen en uit respect hem laten gaan.

Eigenlijk nog een behoorlijke JCVD-film, die ik 2,5* geef. Hij heeft er mindere, maar zeker ook betere. Kickboxer geef ik bv. een 3, Timecop zelfs 3,5. Heb vele andere wel nog te herbekijken.

Van de JCVD-films die ik recent een rating gaf (tussen haakjes hoe ze op MovieMeter scoren):
1. 3,5 (2,71) - Timecop (1994)
2. 3,0 (2,99) - Kickboxer (1989)
3. 2,5 (2,90) - Wrong Bet (1990) aka Lionheart
4. 2,0 (2,85) - Wake of Death (2004)
5. 2,0 (1,87) - Street Fighter (1994)
6. 2,0 (2,51) - The Quest (1996)
7. 2,0 (1,97) - Universal Soldier: The Return (1999)
8. 1,0 (1,72) - Black Eagle (1988)

stem geplaatst

stem geplaatst

Best een origineel verhaal. Grappig dat ze als tieners een fictief iemand hebben bedacht en daar jaren later nog op teren. En hoe de acteur gespeeld door John Cena zich in z'n rol als Ricky Stanicky inleeft. Dat ze er daarna dan snel vanaf willen komen, maar hij zich steeds meer in hun omgeving gaat nestelen.

Eerlijk gezegd had ik niet voelen aankomen dat deze me zo zou bevallen. Meer nog, ik was al aan een niet al te positieve review begonnen toen ik hem na een leuke start als tieners kort erop als volwassenen enorm vond inkakken, en dan begon het beetje bij beetje te keren, tot uiteindelijk nog best een vermakelijke zit.

In vele opzichten een mooie film die raakt, waarin de evolutie van richting steeds meer AI robotologie enigszins omgedraaid wordt en het mens zijn vereerd wordt. Wel mist de film een zekere doorleefdheid (en scherpe randjes zoals Vinokourov het benoemt), voornamelijk denk ik omdat hij over een zo lange tijdspanne gaat en er constant andere personages komen en gaan. Alles komt daardoor best vluchtig en niet al te veel belang hebbend over. Al is dat misschien ook wel enigszins wat mens zijn inhoudt...

Wel enigszins maf dat deze al van het vorige millennium dateert.