Kleren Maken de Man (1957)

Matige komedie, leuke rol van Johan Kaart. Verder een hoop kouwe kak.

Vakkundig vervaardigde komedie die het niet moet hebben van de grappige situaties - van het sterke uitgangspunt wordt zelfs bar weinig gebruik gemaakt -, maar vooral lekker wegkijkt door het lekkere tempo, de aangename sfeer en het goede spel. Brusse is zoals altijd prima op dreef, maar ook de ervaren Johan Kaart en piepjonge Rijk de Gooyer zijn amusant.

Brusse en de Gooyer schelen maar een paar jaar,ze waren hier beide rond de dertig. Wel grappig om bekende namen zó jong te zien. Andrea domburg herkende ik helemaal niet meer. Nu ken ik haar verder ook alleen van de serie "de kip en het ei". Maar dat ligt geheel aan mij,en doe ik haar waarschijnlijk te kort. Was verder een vermakelijk doch niet hoogstaand filmpje. Brusse speelde wel een ongelofelijke gladnek zeg,bijna onsympathiek. Gelukkig maakte hij dat jaren later meer dan goed in "mensen zoals jij en ik"!

Ontzettend flauwe komedie met nog flauwere grappen. Was indertijd een enorme flop: Gemaakt voor F 400,000,00 en een opbrengst van F 160,000,00. Vreemd dat het personage Van Swieten halverwege zijn snor kwijt is. En zo zitten er nog wel meer gaten en lacunes in de film. Het floppen van deze film had tot gevolg dat zeven Nederlandse filmcritici een gezamenlijk manifest in het tijdschrift 'Filmforum' (nummer 10-oktober 1957) publiceerden, waarin zij de Nederlandse producenten van speelfilms opriepen om voorlopig geen Nederlandse speelfilms meer te produceren, omdat 'dit toch maar op niets zou uitlopen'. Zij wilden slechts één uitzondering tolereren: documentaires mochten wel. De open brief aan de Nederlandse producenten werd ondertekend door Jan Blokker, Charles Boost, A. van Domburg, Han G. Hoekstra, Anton Koolhaas, H.J. Oolbekkink en H. Wielek. (Bron: Wikipedia, Hollands Hollywood – Henk van Gelder, 1995).

Dat ik eerder op deze film gestemd heb, moet betekenen dat ik ’m eerder gezien heb. Dat me daar dan niks is bijgebleven zegt misschien al genoeg… Toen vond ik het kennelijk een aangename kijkbeurt, nu heb ik mijn waardering een volle ster verlaagd.

Dat de kern van het verhaal – hoe overleef ik drie dagen in rokkostuum – door verwaterde etiquette is ingehaald helpt niet, maar dan nog: bijna geen enkele grap werkt. Het scenario is houterig, gedrag en misdragingen zijn niet altijd logisch of overtuigend. Brusse doet het dan met zijn spontane nonchalance nog wel aardig, maar hij is geen natuurlijke komiek. Johan Kaart is dat wel, maar zelfs hij kan dit product niet redden.