Don't Tell Mom the Babysitter's Dead (2024)

Nu ze door een conflict op het werk is ontslagen, besluit een moeder [Patricia Williams] twee maanden door te brengen in een yoga-toevluchtsoord in Thailand. Ze vertrouwt haar 17-jarige dochter Tanya [Simone Joy Jones] onvoldoende om te zorgen voor zus Melissa [Ayaamii Sledge] en broers Kenny [Donielle T. Hansley Jr.] en Zack [Carter Young] en vraagt de hoogbejaarde (en zeer conservatieve) buurvrouw Mrs. Stura [June Squibb] om een oogje in het zeil te houden. Wanneer die op ongelukkige wijze sterft, besluiten de kinderen hun moeder niet in te lichten. In plaats daarvan grijpt Tanya de kans om zich te bewijzen door onder valse voorwendselen een baan te versieren bij een modebedrijf. Losjes gebaseerd op de gelijknamige zwarte komedie uit 1991, maar van de zwartgalligheid is niets overgebleven. In plaats daarvan krijgen we een formulematige komedie met karikaturale tieners en een oppervlakkig liefdesverhaaltje om het gebrek aan originaliteit nog meer te benadrukken. Squibb is ronduit vreselijk.

- Middle of the night, we drop her off at the funeral home with a note.
- It's not 1991. There are cameras everywhere. Use your head.

En met die quote is de link met de film waarvan deze een remake is meteen gelegd. En er zat wel meer humor in. Neem bv deze woordspeling: "Is the dorm there (in Syracuse) just a giant igloo?" "Yeah, we actually just walk right Inuit." Wel hebben ze er helaas een halve musical van gemaakt, en met muziek waar ik nu niet bepaald van genieten kan. Ook gewone conversaties hebben soms iets van halve hiphop/rap battles. Ik had eerlijk gezegd geen te hoge verwachtingen van deze, maar ze zijn erin geslaagd het nog net iets erger te doen uitvallen. Ja, de film volgt uiteraard grotendeels het plot van de originele film, maar je waant je toch meer in een soort van sitcom of telenovelle dan in een film.

Uiteraard gaat ook deze film over een 17-jarige tiener (weliswaar gespeeld door de 25-jarige Simone Joy Jones) die aan den lijve dient te ondervinden wat het is om te werken, voor kinderen te zorgen (jongere broers en zussen) en een (nieuwe) relatie te onderhouden, dit alles terwijl ze de dood van de oppas tracht te verbergen. Alleen valt het in de film er niet aan te zien dat het een huzarenstukje zou zijn dit alles te jongleren. Ze is vooral in geen tijd getransformeerd van rebelse tiener naar verantwoordelijke moederfiguur en kick-ass fashionista. Oké, er is een kort momentje waarin alles te veel dreigt te worden, maar dan zet ieder de schouders eronder en geen haan die er nog naar kraait dat er een oppas dood is en dit een tiener betreft die in recordtempo volwassen is moeten worden. Het is pas wanneer La Mama plots terug is van haar (gedwongen?) retraite dat de waarheid moet worden opgebiecht. Maar ook dat glijdt er wonderbaarlijk allemaal vlotjes vanaf.

Hoger dan 1,5* kom ik toch echt niet voor deze. De remake/reboot voelt vooral ook zeer overbodig. En het was nu ook niet dat het origineel al zo hoogstaand was. Een beetje vergelijkbaar met hoe het uitspeelde met What Men Want (2019), die ik eveneens 1,5* waard vond. Al kon de voorganger daarvan wel op meer appreciatie rekenen.