Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

"Shit just got real. Again."

Ricky Baker is "a real bad egg", een veelpleger van kleine criminele feitjes voortkomend vanuit een plaats zoekend waar hij thuis hoort. De stadsjongen komt zo bij pleegouders in het Nieuw-Zeelandse platteland terecht: 'tante' Bella [Rima Te Wiata] en 'oom' Hector [Sam Neill]. Helaas kan hij daar niet blijven, en dus vlucht hij de bush in, waar Hector hem komt zoeken. En zo ontvouwt zich een bij momenten zeer grappig maar vooral aandoenlijk avontuur dat ook m'n nog jonge kinderen zeer wisten te smaken. Leuke film.

Lang geleden dat ik 30 Days of Night zag, toch wel een vette vampierenfilm naar een graphic novel, met brute, bloeddorstige roofdierachtige vampieren bij een setting in het besneeuwde Barrow, Alaska waar het zoals in de film Insomnia (1997) 30 dagen lang volledig donker blijft. Daar waar de eerste film daardoor naargeestig, claustrofobisch en uitzichtloos aanvoelde, mist deze opvolger nagenoeg alles daarvan. Plus dat de personages meer onderling ruzie voeren dan wat anders. Het vampierengekrijs blijft wel lekker eng.

In deze film wordt oppervampier Lilith opgevoerd. De naam Lilith baadt wel nogal in duistere folklore. De naam stamt mogelijk af van lilitu, windgeesten en nachtdemonen uit de oude Mesopotamische mythologie die geassocieerd worden met ziekte en gevaar, vaak verantwoordelijk voor wiegendood. Samen met entiteiten als Samaël of Asmodeus zou Lilith enkele demonische kinderen hebben gebaard. Maar er zijn uiteraard nog tal van andere pistes, zoals de eerste vrouw van Adam volgens sommige bronnen. Of ook een feministisch symbool van onafhankelijkheid, gelijkwaardigheid en vrouwelijke kracht. En in de astrologie staat de 'Zwarte Maan' Lilith voor onbewuste verlangens, diepe transformatie en het loslaten van oude patronen.

Jammer dat de film de oude patronen van z'n voorganger zo losliet en transformeerde tot een gedrocht van een film. Ik zou zeggen, een ware aderlating, maar daar lusten vampieren wel pap van. Hier en daar wel een stukje griezelgruwel, maar te weinig om een hele film aan op te hangen. En Kiele Sanchez ontpopt zich ondanks leuk snoetje tot niet bepaald een doetje. Zij houdt het hoofd erbij ipv steen en been te klagen en zaakjes zo opgeLost als een vampier voor de zon. Dat is de hoofdzaak, bloody hell! Maar dan dat einde nog... niets zwaard. Bijna zo flauw als m'n geforceerde woordspelingen.

Af en toe moet je bij jezelf komen aankloppen om te zien of er nog iemand thuis is.

Toegegeven, het Insidious-tweeluik dat ik al zag (The Red Door even buiten beschouwing latend) heeft wel iets, door het lekker mysterieus sfeertje. Al is en blijft dit soort bovennatuurlijke horror wat minder m'n ding. 'k Wist uiteindelijk niet goed welke score erop te kleven, maar de teerling viel uiteindelijk op E, waarin ik een omgekeerde 3 zie. Dus 3 it should be, net als z'n voorganger. Ware het niet dat ik eigenwijs ben en er nog een halfje aan toevoeg. Want ja, ik vind deze eigenlijk iets boeiender dan de eerste. Al plan ik nu die eerste toch ook nog eens te herbekijken.

't Hielp wel dat ik me enigszins in heb gelezen, aangezien het al even geleden was dat ik de eerste zag en het in deze tweede toch allemaal ietsjes ingewikkelder wordt gemaakt, met de rol van oude en jonge Parker en diens moeder erbij. Maar net dat maakt uiteindelijk wel dat ik 'm op 3,5 en niet lager afklok.

Bijpassende song:
EverEve - The Bride Wears Black

stem geplaatst

"Death by cell phone. That's a first."

Die opening is simpelweg geweldig. En ook erna gaat ie stevig door. Eigenlijk voelt het eerste half uur nogal als een X-Files aflevering aan. Hollow Man 2 is ook een heel andere film dan z'n voorganger, en da's eigenlijk zeer positief. Het voelt lange tijd alsof het richting whodunit zou gaan, maar halfweg krijgen we dan toch te horen wie de onzichtbare man is en meer duiding. Aan de cast kon je alvast afleiden dat hij gespeeld zou worden door Christian Slater.

Dit keer geen dolgedraaide psychopaat, maar de onzichtbare man ingezet als militair wapen voor Operatie Silent Knight (met een K), met zelfs in scène gezette dood en begrafenis om hem vrij spel te geven. Helaas wordt de film minder vanaf dit geweten is, vooral dan in het laatste half uur. Maar alles bij mekaar toch zeker nog vermakelijk, en de wel zeer lage ratings (vooral dan op IMDb) me toch enigszins onterecht. Vooral gezien het toch wel vrij sterke eerste half uur.

Bijpassende song:
Queen - The Invisible Man

Altijd een heel leuke film gevonden, al sinds jonge twintiger, en dat blijft. Is ook een blend van genres dat iets minder voorkomt. Je hebt heel veel sci-fi horror, maar toch heel wat minder sci-fi thrillers. Nu heb ik het iets meer voor thriller dan horror, tenzij eerder psychologische horror. En sci-fi boeit me uitermate. Voor die tijd vind ik deze film ook gewoon zeer goed gemaakt. En het stuk psychopathie... Er wordt in de film wel al duideliik gemaakt dat de hoofdfiguur altijd wel al wat een godcomplex had, nog voor hij de superkracht van onzichtbaarheid aan kon wenden. En de film speelt inderdaad met het gegeven "Wat als je die kracht zou hebben, wat zou je ermee doen?" Hij ontsteekt pas echt in razernij door jaloezie.

Het eerste deel is vooral wetenschappelijk boeiend, het tweede stuk beklijvend spannend, met enkele leuke scènes. Toch zeker een 3,5 à 4 voor me. De recentere The Invisible Man (2020) acht ik wel nog beter en geef ik 4,5. Zou graag nog andere (oudere) Invisible Man films zien.

Will you lend me a hand?

A finger will have to do. We vallen binnen halfweg een Alien-achtige film. Hoe kort ook, toch enigszins om duimen en vingers bij af te snijden, euh... likken. Zo'n monster neerhalen? Eitje. En het geplante zaadje naar meer begon ook alvast te kiemen. Een heleboel vingers als een sleutelbos, hoe verzin je het? Indien deze iets meer om het lijf had, zou ik zelfs voor 4* gaan, nu was het net iets te zeer afgekapt. Maar me wel de beste van de SF-horror kortfilms van Oats Studios.

Alien meets The Thing

"For God's sake, what is it now?"

Eigenlijk een tweeluik, zijnde God: Chicago (vond hier niet direct een MovieMeter link naar) & God: Serengeti. Geweldige humor. "We moeten hun hersens weer krimpen", "Rennen met die beentjes" en "Stuur het draaiding. De zuiger." Hier kan ik heus langer en meer van kijken.

stem geplaatst

stem geplaatst

Bijzonder rommelige koppijn-film die de mix houdt (door 2 verschillende real-life games met computergestuurde echte mensen) tussen The Sims/Second Life [Society] en eender welke First-Person Shooter [Slayers], en qua verhaal een Death Race achtig ding. Dit had zo veel beter kunnen en moeten uitdraaien. Al dat pornografische er ook nog eens bovenop, je zou denken dat hij visionair was op vlak van de OnlyFans vooruitzichten.

Ondanks Michael C. Hall uit één van m'n favoriete series Dexter, en Terry Crews die ik altijd verwar met Shemar Moore uit Criminal Minds maar vooral gekend van America's Got Talent, The Expendables, de leuke film Idiocracy maar helaas ook veel shitzooi, en verder hoofdacteur Gerard Butler, John Leguizamo, e.v.a. dus geen al te best kijkresultaat. De protagonisten in zo'n verhalen zijn bijna altijd ook onschuldig ter dood veroordeelden, en vechten om terug bij vrouw en kind(eren) thuis te komen. Nee, behoorlijk flauw en zielloos en vind amper redenen om mild te waarderen. Een film die ik alleszins zo veel beter had willen vinden.

Ghost en City of Angels (remake uiteraard) brachten een nagenoeg gelijkaardig verhaal en beter. Zulke gebeurtenissen zijn uiteraard heel zwaar, en begrijp dus ook best dat er films rond dit soort onderwerpen worden gemaakt. Er zaten ook enkele wat betere stukken in, en aan het eind het veruit sterkste met het door het meisje getekende stripverhaal voor de moeder van de overleden jongen. Maar al bij al aan de magere kant, Famke Janssen ten spijt

De titel van de film die ik net zag, Let Him Go (2020), had hier overigens ook wel bij gepast.

Daar wordt een mens niet vrolijk van. Maar wel een behoorlijk goeie film. Wederom zo'n neo-western, en wederom bevalt het me wel. Na afloop heb ik wel zoiets van "was dit nu de manier?" en "is dit nu hoe ze het gewild hebben?". Maar uiteraard tenenkrommend op hoe weinig steun ze konden rekenen. Je ziet dit wel vaker in films rond van die afgelegen plattelandsplaatsjes, dus er zal ook wel een zweem van waarheid in schuilen. Maar dus, deze hakt er wel in.

Apart overigens dat in het boek ze van North Dakota naar Montana reizen, en in de film net de omgekeerde route volgen. Een bewuste keuze van de regisseur: van het ruige, grootse en open landschap (de bergen) naar het meer claustrofobische en desolaat vlakke landschap (de badlands). Ook de tijdsgeest werd licht aangepast, van 1951 naar 1963, omdat de vroege jaren '60 door de filmmaker als een cruciaal kantelpunt werden gezien in de Amerikaanse geschiedenis van verdwijnende onschuld.

De Smurfen meets Shrek?

(reactie op ander bericht)


Mijn zoontjes van 8, 9 en 9 vinden Trolls alleszins zeer leuk.

Zelf zie ik er dus vooral veel gelijkenissen in met De Smurfen, met dan Gargamel en z'n kat Azraël uiteraard als de grumpy Bergens, en Gargamel die maar echt gelukkig wordt als hij Smurfen ("ik haat Smurfen") in de toverketel kan gooien. En de Smurfen zelf die klein maar dapper vrolijk leven in hun verstopte onderkomen, tot Gargamel hun schuilplaats ontdekt. Vaak moeten één of meerdere ook bevrijd worden door een groep anderen uit zijn klauwen. De zure, pessimistische trol Knoest/Branch kan je uiteraard vergelijken met de Moppersmurf. Het stukje liefdesverhaal onder de Bergens heeft dan weer wat weg van Shrek en Fiona.

Deze film buigt zich over het vraagstuk of de tot leven gewekte dinosaurussen op een zelfde manier dienen te worden behandeld dan andere diersoorten? Zeker gezien een nieuwe nakende vulkaanuitbarsting (die was puik gedaan) hun bestaan voor een tweede maal dreigt uit te vegen. Claire en haar inmiddels opgerichte Dinosaur Protection Group (omdat Greenpeace en het ALF nu eenmaal al bestaan) keren geholpen door Owen en op vraag van Benjamin Lockwood (oude zakenpartner van John Hammond) naar Isla Nublar en trachten te redden wat er te redden valt.

Maar alsof zo'n reddingsmissie op touw zetten al niet moeilijk genoeg is, blijken enkele onverlaten grof geld te willen verdienen met illegaal verhandelen en verkopen van dinosaurussen aan rijke verzamelaars. En dus dienen de dieren op meerdere manieren te worden gered. Daar waar de protagonist onder de dino's in vorige film nog de Indominus Rex was, is het nu de Indoraptor. En zo'n hybride dino's is niet het enige wat gekloond blijkt. De film sluit ook af met waar deze reboot-reeks voor staat, dinosaurussen en mensen onder mekaar levend.

Persoonlijk vind ik deze én wat minder boeiend én enorm onrealistisch worden. 'k Vind het dan ook de minste van de zes Jurassic-films die ik al keek. Rebirth zag ik nog niet. Wel heb ik deze al het minst nadrukkelijk kunnen doornemen (2x op een drafje), en dringt er voor deze zich wel nog eens een grondige herkijkbeurt op. Maar voor nu is dit totnogtoe dan de enige die ik geen 4 of hoger toebedeel.

Alsof God spelen door dino's weer tot leven te wekken in een Jurassic dierenPark nog niet genoeg was, gaat Jurassic World nog een stapje verder door onder leiding van Dr. Henry Wu genetische hybriden te creëren met zelf samengestelde geheime eigenschappen (waaronder camouflage). De toerist vraagt en krijgt. Deze reboot volgt dus zeer getrouw het patroon van de iconische grondlegger uit 1993, inclusief twee kinderen die mee rondtrekken, broers dit keer (zalig, dat stuk in Jommeke-achtige Gyrobol). Het grote verschil zit 'm erin dat in plaats van dat het park nu onderzocht wordt met het oog op nakende opening het nu al enige tijd een populair toeristisch oord is. En zo'n druk bezocht park brengt wel z'n meerwaarde, en doet wat denken aan Jaws 3 (maar dan pakken beter uiteraard).

Deze film introduceert vooral dappere etholoog & trainer Owen Grady, carrièrevrouw en operationeel directeur Claire Dearing en slimme Velociraptor Blue, naast dus de hybride Indominus Rex en ook de Mosasaurus eist een hoofdrol op, als wat groot uitgevallen SeaWorld orka-attractie (nog meer Jaws 3). Je draagt in zo'n films beter ook geen overall en/of veiligheidshelm wil je een wat degelijke overlevingskans maken. En eigenaar/CEO betekent ook weinig garantie.

Grappig nog dat er zo veel te doen was over de hakken die Claire doorheen de film droeg. Initieel was trouwens in het script voorzien dat ze deze zou inruilen voor comfortabelere sneakers, maar actrice Bryce Dallas Howard verdedigde zelf de keuze om de hakken te blijven dragen, opdat het zou overkomen als een stug onverzettelijk personage met verrassende sterke survival-skills, ook al kostte het haar naar verluidt maandenlange training om daarop door jungle en modder te navigeren. Tegen de film erna is haar personage zeer veranderd en zijn de hakken weldegelijk ingeruild voor een meer praktisch schoeisel (zij het nog niet bij aanvang).

Ik had 'm vóór vandaag op 4* staan, maar wordt verhoogd naar 4,5*.

"Some of the worst things imagineable are being done with the best intentions."

Een pak korter dan de twee voorgaande films, en dat komt hem ten goede. Het verhaal van waarom en hoe er dit keer naar het eiland wordt afgezakt, is interessant gevonden. En we krijgen met voornamelijk de Spinosaurus, Ankylosaurus, Parasaurolophus en Pteranodon (dacht altijd dat het Pterodactylussen waren, maar die had je blijkbaar meer in onze contreien, vele miljoenen jaren eerder en ze waren een pak kleiner, zowat 1/7 van de Pteranodon) weer nieuwe dinosoorten. Verder heeft deze derde Jurassic Park ook wat Indiana Jones vibes (onder meer crashend vliegtuig, krijsende Amanda Kirby bij het geraamte van haar partner Ben aan parachute dat voor haar valt en uiteraard ook de hoed van Dr. Grant). Regisseur Joe Johnston had dan ook net als Steven Spielberg al ervaring met Indiana Jones materiaal, en dus werden er duidelijk doelbewust enkele verwijzingen in gestopt.

Meest iconische stukken zijn de paar scènes met de ringtone van de satelliettelefoon, in de kooi & het water en de Pteranodon die ostentatief z'n kop naar hen draait. Sowieso leuk dat er dit keer ook lucht en water als elementen bij komen zien. Mooi vond ik ook de omgang tussen Dr. Alan Grant en Billy Brennan, streng maar rechtvaardig, (terecht) slaand en zalvend. Wel wat dom dat Laura Dern maar zo een klein rolletje had. En ook al ziet het er best goed uit hoe ze tussen zo'n kudde gigantische beesten lopen, het is wel wat vreemd dat geen van hen erbij vertrappeld wordt.

Meer nog dan bij de vorige film verbaast het me hoezeer m'n eigen waardering voor deze film afwijkt van de algemene score. Deze is iets meer avontuurlijke jungle-actie waarbij de hoofdfiguur wat tegen wil en dank zoals een Indiana Jones betrokken raakt, en wat minder de typische Spielberg-grandeur aan verwondering. Ik vond het destijds en nog steeds een welgekomen frisse wind in de zeilen. Ik had deze film ooit het hoogst uit de reeks staan. Dat is vandaag aangepast, maar de 4,5 blijft wel staan. En dus nog steeds één van de betere uit de franchise voor me.

Ook van deze heb ik destijds eerst het boek gelezen en dan pas de film gezien, net als bij de voorganger. Ik herinner me dat ik dit boek wel heel leuk vond beginnen, en dat is in de film niet anders met de (Pro)compsognathusjes of kortweg Compys (klein verschil tussen boek en film, want een iets andere dino, zie onder). Het hele verhaal en de film doet niet zo veel onder voor de eerste dan dat de score laat uitschijnen, vind ik. Ik denk dat deze wat te lijden heeft van het ontbreken van personages Alan Grant en Ellie Satler. We krijgen daarentegen veel meer Dr. Malcolm, een personage dat me toch enorm lag. John Hammond zien we amper nog en sterft overigens een stille, natuurlijke dood. Heel anders dan hoe het hem in het boek verging, in deze film het lot van Dieter Stark om zo aan z'n eind te komen.

Het stuk met de Stegosaurussen ziet er misschien iets minder gelikt uit, maar het hele gegeven van de jagers en andere corrupte InGen-huurlingen plus de lange scène met de mobiele lab camper vs. T-Rexen, de Compy-scènes, de Velociraptors in het hoge gras en in de gebouwen, sprak me alle wel enorm aan. Het is dan ook pas aan het eind, wanneer er wat King Kong in het verhaal komt of Godzilla zoals je wil, dat het voor mij dan ietsjes minder wordt. En uiteraard was ook het nieuwe er wat af. Maar m'n 4* blijft toch staan, want zo veel minder vind ik deze niet dan de opener van vier jaar eerder. En de toch wel veel lagere waardering m.i. niet geheel terecht.

Verduidelijking: In het boek gaat het dus om de Procompsognathus triassicus, die een giftige bijt heeft die schadelijk is voor het zenuwstelsel, en een slaperig verdovend effect veroorzaakt. In de film wordt echter de Compsognathus longipes getoond, vormgegeven als mini-roofdiertjes. In de film noemt paleontholoog Dr. Robert Burke in het bijzijn van Dieter Stark [Peter Stormare, wienst uiterlijk me eerder doet denken aan dat van Burke ] ze wel verkeerdelijk Procompsognathus triassicus, wat dus voor overlap tussen beide soorten zorgde.

Destijds heb ik eerst het boek gelezen en dan pas de film en was ik wat ontgoocheld dat de film lang niet zo veel over de chaostheorie bevatte. Net als dat in The Name of the Rose (geweldig boek, helaas iets minder goed uitgewerkte film, maar nog steeds zeer goed) heel wat minder over de Inquisitie en pauselijke geschiedenis aan bod kwam. Later begreep ik dat zo'n droge theoretische materie te ver zou leiden voor een (blockbuster) film. Met de jaren ben ik de eerste Jurassic Park dan ook meer gaan waarderen. Bij een herziening vandaag verhoogde ik nog verder naar de volle 5 sterren. Veel beter dan dit kan je ze niet maken, en het is en blijft een enorme trends(p)etter.

Het verhaal, de personages, de goede acteerprestaties, hoe alles gefilmd werd, alles klopt gewoon. Het leukste stuk vond ik nu de inleiding, met onder meer het filmpje over DNA, de tour en hoe de nerdy Dennis Nedry bij de opkomende storm z'n plannetje uitwerkt. Vorig jaar speelde ik samen met een goeie vriend het bordspel Jurassic World: The Legacy of Isla Nublar (2022) en met die ervaring in het achterhoofd was deze film nog eens herbekijken een nog fijnere beleving dan weleer.

Ja, echt wel een verdiende 4,5 à 5 sterren en dus maar gewoon het volle pond.

Wat mij betreft de leukste van de drie. Lekker veel 007 meets Demolition Man, wat het toffe misplaatste '60s typetje in de '90s oplevert en een goeie flow aan fijne humoristische stukjes die minder dan in de twee opvolgers de groteske kant opgaat. Wel hier en daar ook stukjes waarvan je je afvraagt waarom deze er niet uit werden gemonteerd vanwege toch wat ongrappig.

"Thank God for rednecks!"

Deze begint op het niveau van de vorige, maar wordt na 20 minuten wel al wat minder, voornamelijk door een veel te hoog domme blondjes grappen gehalte. Op zich wel een leuke aanvulling, dat Barbie-typetje, maar toch net wat te ver doorgedreven, helaas wat typisch voor Amerikaanse komedies. De wat meer fijnzinnige comedy is niet meteen aan hen besteed. En het Berkeley-typetje met het hele hippie-kamp vond ik bij zo'n apocalyptische setting toch echt niet passen. Ook daar trouwens weer net iets te veel humorgehalte à la Porky's.

Leuk zijn wel de hommages aan Dale Earnhardt sr. alweer. Als NASCAR-fanaat kan ik dat zeer smaken. En het stukje Monster Jam (in dit geval zombiejam) mocht er ook zijn. Maar alles bij mekaar toch een pakje flauwer dan de eerste.

Hard en rauw portret van een dictator beleefd vanuit een door hem tot persoonlijke lijfarts benoemde Schot. Waar lang het avontuurlijke nog heerst, slaat het gaandeweg om zodra meer en meer duidelijk wordt wat een bewind Amin voert. Met uiteindelijk steeds meer thriller door persoonlijke betrokkenheid van de lijfarts.

Films met een fictief verhaal bij een historische achtergrond doen het vaak zeer goed. Wat ik zeker begrijpen kan. Verder zet Forest Whitaker de charismatische gruwelleider sterk neer. En het avontuurlijke dat tot drama en thriller met horrorelementen overgaat, brengt wel spanning.

Toch merk ik best weinig mee te leven met het hele gegeven, mede wat door het zeer waarheidsgetrouw overkomend portret vol wereldactualiteit en politiek. Het voelt bijna alsof ik naar een duidingsprogramma van de nieuwsdienst kijk in plaats van naar een film. Wat ik bv ook wel wat heb bij films als Munich, Argo, ... Daarom blijft het voor mij wel wat steken bij een 3. Al geef ik toe dat dit aan de lage kant is gezien de gebrachte filmische kwaliteit.

Trouwens enkele van deze historische politieke thrillers van 'rond' die periode:
3,96 en 8,0 op IMDb - Blood Diamond (2006) 2u25 -> gaf ik 3,5
3,89 en 8,1 op IMDb - Hotel Rwanda (2004) 2u00
3,75 en 7,6 op IMDb - The Last King of Scotland (2006) 2u00 -> gaf ik 3
3,58 en 7,7 op IMDb - Argo (2012), 2u10 -> gaf ik 3,5
3,55 en 7,3 op IMDb - The Constant Gardener (2005) 2u10
3,51 en 7,5 op IMDb - Munich (2005), 2u45 -> gaf ik slechts 2
3,48 en 7,4 op IMDb - Zero Dark Thirty (2012) 2u35

Deze derde en laatste uit de oorspronkelijke Mad Max trilogie vind ik aanvankelijk vrij pover beginnen. Het betert wanneer je het gladiatorengevecht genaamd Thunderdome krijgt, maar komt pas echt los zodra hij te paard door de woestijn wordt gezonden, en bij een kinder- en tienerstam terechtkomt, wat wegheeft van fantasy uit de Peter Pan verhalen. Het slotkwartier wanneer met bolides jacht wordt gemaakt, is de kers op de taart. Gelukkig weet de film de flauwe start dus nog wat goed te maken, anders wenkte voor deze toch een ondermaatse score.

Tina deed het best goed, zij het niet simpelweg de beste.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem geplaatst

Kom op. Vrouw valt als een blok voor een zeer opdringerige oetlul van een man die aangeeft dat liefde niets voor hem is, maar lust wel, en dat dit al bij alle vrouwen heeft gewerkt. Ook al geeft zij aan liefde hoog in het vaandel te hebben staan en het bij haar niet gaat werken, gaat ze er UITERAARD toch voor, om dan dingen te gaan zien in hem die op één lijn liggen met trauma's uit het verleden toen ze nog thuis woonde. Is dat nu heel stereotiep even weergegeven waarom het tussen veel mannen en vrouwen o zo vaak niet lukt? Omdat ze niet luisteren naar hun buikgevoel, maar zich laten inpalmen door een knappe hunk met veel lef en eigendunk? Ook al blijkt dit in een film als deze dan een neurochirurg (in het boek trouwens een amper 30-jarige, oops. ), wat het me wel een pak minder realistisch maakt.

Zelf ben ik niet zo'n lustbeluste man. Maar vrouwen lijken weinig interesse te vertonen voor zo'n mannen als het erop aankomt. Wil daarom uiteraard niet zeggen dat elke goed uitziende en wél lustbeluste man geen fijne partner zou kunnen zijn, laat staan dat ze alle nogal de toer van huiselijk geweld op zouden gaan. Maar 'k ergerde me gewoon nogal aan hoe de twee in deze film tot mekaar aangetrokken raakten. En vooral ook de jaloezie om de ex was behoorlijk bizar. Ik vond beide heren overigens controlerend en macho overkomen, zeker dan in het restaurant.

De traumatische jeugdervaring van Ryle was wel de klap op de vuurpijl die alle credibiliteit rond de uiteindelijk tot neurochirurg met losse handjes uitgroeiende man nogal deed afbrokkelen. Al werd daar aan het slot wel nog iets moois mee gedaan. Het eindbesluit vond ik wel nog pakkend en kan ik ergens wel begrijpen. Maar alles bij mekaar, toch behoorlijk wat gemengde gevoelens bij de hele prent. Mooie elementen vermengd met niet zo goed passende zaken voor me. Maar me uiteindelijk wel meer beziggehouden en bekoord dan ik had gedacht. Maar omwille van de raar aanvoelende zaken geen 3,5 en dus blijft hij voor me steken op een 3.

'k Heb deze film overigens vooral gekeken omwille van Blake Lively, totaal m'n type en ze kan ook best innemend uit de hoek komen. Maar een zekere Ryan Reynolds was me helaas voor.

Ik merk dat velen toch wat minder hoog oplopen met deze Alien-telg. Zelf stoort het me ook wel lichtjes dat het weer zo'n film is vol zeer jonge acteurs, op een enkele met AI vormgegeven android na. Maar eens je je daar over kan zetten, toch wel een knaller. En laat ons wel wezen, mensen dienen in zo'n films toch maar als voer. Wie graag meer band met personages ontwikkelt, raad ik graag aan toch minder horrorfilms te kijken dan. Genoeg andere genres om daarin je gading te vinden.

Wel bij momenten zeer donker, wat thuis op de buis dan wat minder overkomt. Al heb ik nu ook geen top-filminstallatie. Dat kan ik dus de film niet zozeer aanwrijven, dan wel dat ik hem niet in de bioscoop zag en maar eens dien te investeren in wat meer filmbeleving. Alien: Romulus is me niet de beste uit de Alien-franchise, maar voor de meeste moet hij toch niet onder doen, voor me. Het zwakste wat ik van Alien zag (AVP-spinoffs niet meegeteld), was de recente miniserie.

stem geplaatst

Normaal een soort verhaal waar ik van smul, maar ik vond deze best warrig en ook wel wat te zwak uitgewerkte personages en motieven. En net als in voorgaande delen ligt het duo Vincke en Verstuyft me niet zo, daar waar ik dit bij de boeken van Jef Geeraerts minder of niet heb. Al vind ik de heren De Bouw en De Smedt het zeker naar behoren neerzetten. Er is gewoon iets wat wringt.

Hij zit me wel tussen 3 en 3,5 in, maar ik houd het toch bij een eerder bescheiden 3-tje. Voornamelijk omwille van wel heel veel fout politiewerk. Leuk wel om tal van locaties uit de eigen vertrouwde omgeving te herkennen.

Sofie Hoflack had overigens tal van (semi-)naaktscènes, dit ging me er wel wat over.
En De Patrick met zijn hamer, waar ken ik dat toch van?

stem geplaatst

Een vrouw als Anne Hathaway kan uiteraard ook gerust doorgaan voor een poppetje van 25. Het thema van cougar met jongere vriend kan en mag mij ook gerust, zowel in film als in het echt. Leven en laten leven, toch? En op liefde staat zo meen ik geen leeftijd. Heb zelf een wat oudere partner gehad zowel als een 15 jaar jongere partner, en op heel wat vlakken voel je daar weinig verschil in. Het grootste verschil zit hem in de generatiekloof, een wat andere jeugd te hebben meegemaakt door in een andere periode te zijn opgegroeid. Zeker met hoe vlug de wereld de voorbije decennia veranderde. De rest is meer karakterieel, en dat is uniek bij en voor ieder.

Wat de film zelf betreft, die vond ik nu niet bepaald boeiend gebracht worden. Gezien de toch wel vrij lovende kritieken had ik er denk ik wat meer van verwacht. Wel was het pakkend om te zien hoe gevoelens van schaamte om dit soort relatie de kop opstaken. Het zou niet nodig moeten zijn. Vreselijk ook, al die meningen van jan met de pet op social media. En wel fijn dat een film dat eens in de aandacht brengt, hoe kort ook. Alleen is en blijft alles zo braaf en gelikt mierzoet. Hij werd niet flauw gelukkig, maar ook nergens echt sterk, naar mijn gevoel.

stem geplaatst

stem geplaatst

Ondanks dat ik licht allergisch ben aan woorden als kartel, Mariachi, coup, Dia de los Muertos, namen als Gomez, Sanchez, Marquez en Ramirez (tenzij die van El Gallinero) en ook wel aan de tronies van Danny Trejo en Antonio Banderas (Catherina Zeta Jones of Penelope Cruz ontbraken warempel), me toch maar eens aan dit Mexicaans neo-western naslagwerkje gewaagd. Maar zoals te vrezen viel, werd het eerder een sadomasochistische trip.

Na een dik half uur leek de film nog geen meter vooruit te zijn gekomen. Erna floten vooral de kogelregens om de oren. Wat ik nog het meest vermakelijke vond, was het Face/Off achtig stukje in de film. Ook al oogde het resultaat allesbehalve fraai. Arme man. Oh, en we waren in Mexico, dus de Chihuahua mocht ook niet ontbreken. "We zien elkaar nog", wordt aan het eind uitgesproken. Mij alleszins niet meer gezien. Eén keer volstaat wel, zelfs al was het maar met een half oog.

Één planeet, één volk. Yeah, right.

Een beetje hacken, codes kraken, veel IT-geneuzel en spionageboel in space. Jammer van dat soort elementen in het verhaal, want de film opent met dat de wereld zich verenigde en terugvocht, wetenschappers uit 17 landen geleid door de VS (who else?) en China, als vertegenwoordigers van de mensheid. En dan krijg je dus hoogverraad, persoonlijk gewin dat wordt geambieerd boven het redden van de wereld, ...

Bovendien waren de actie (in de ruimte en op de grond) zowel als de getoonde rampen nog best leuk gedaan, zij het behoorlijk over-the-top en clichématig van aard. En uiteraard ook de onbaatzuchtige zelfopoffering zoals we die kennen uit Independence Day, Armageddon, Gravity, ... Kortom, er zat dus echt wel meer in deze film, maar de grootste ramp was hij nu ook weer niet. Een 2,5 à 3. En de Amerikanen mogen alweer trots hun vlaggen laten wapperen.

Maar ach, hoe lek een script ook is, (Little) Dutch Boy prikt er wel z'n vingertje in.

Na een tweede kijkbeurt met een halfje verhoogd, vooral omdat de ontsnapping en de goudroof toch echt wel knap zijn gedaan. Plus hier en daar nog wel een interessantere scène, en tof gebruik van het Schotse accent. Al is de score zoals hier op MovieMeter, tussen de 3 en 3,5 in, ook wel prima. En in hoeveel grauwe misdaadfilms krijg je nu eenmaal Happy Hardcore te horen?

"When you use light, you make new shadows too.
Even inside your fist there is darkness."

De inspiratiebron voor de Resident Evil spellen en dus ook films. Net als in Dario Argento's Demons komt Nostradamus om de hoek loeren. Blijkbaar sprak de legende rond deze man in de jaren '80 zeer aan.

Wat ik me nu wel afvraag, is of ik de door Kiyoshi Kurosawa gemaakte film zag of de door producer Juzo Itami aangepaste versie voor TV en home video? Wat Kurosawa overigens succesloos aanvechtte. Ik vermoed alleszins de aangepaste versie en dat de film zoals die in de zalen werd getoond niet meer vindbaar is? Op zich ook geen idee waar de aanpassingen in zitten.

De beeldkwaliteit laat net iets te zeer te wensen over waardoor de tentoon gespreide gruwel niet ten volle tot zijn recht komt, wat de huiverervaring niet ten goede komt. Verder is het ook wel een standaard spookhuiswerkje, waarbij vooral de muziek wat opvalt. Tot halfweg niet veel meer waard dan 2*. Erna komen wel nog enkele meer verbluffende dingen en best wel wat special effects, waardoor ik uitkom bij 2,5. Mogelijks wat aan de lage kant, maar voor toch al bijna jaren '90 had het zo meen ik toch allemaal wat beter gekund.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

"Doccie, give it to me straighter than The Fast and Furious Vin Diesel.
When? How? Why? And how long?"

Deze film deed het verrassend goed hier vergeleken bij IMDb. Dit maakte me wel benieuwd, en aangezien hij van Netflix ging maar eens een kans gegeven.

Wat al meteen opvalt... een kleurrijke film met een waaier aan kleurrijke figuren, een beetje zoals de vlag van Zuid-Afrika. En ik trof warempel een charmante warme leuke film aan. Sprookjesachtig ook. En vol zalige oneliners, zoals "Man, it's not even Sunday and you're preeching", "And second rule is you do not talk about the Gathering Club. Capisce?", "Now, straight into the camera, and say 'Supercalifragilisticexpialidocious'", "One man's trash is another man's treasure", "Friendship is more important than revenge", "It always seems impossible until it's done", ...

De film is doorspekt met humor doorheen de tragiek. Neem bv. deze conversatie:
Doctor: "I'll even cross my heart and hope to die."
Angeliena: "That's my job, apparently."
Maar ook bittere ernst:
"I'm not scared to die. But I'm not ready yet."

En dus wordt er nog een wereldreisje afgewerkt. Of althans, getracht dit te doen, want er bevinden zich wel wat hindernissen op die denkpiste. Op zich wel een pad dat menig film al bewandelde. Maar heb het geen enkele met deze mix van pakkend en bemoedigend weten brengen als deze, ondanks vele tranen en ergernissen om de toch wel zware en nare gebeurtenissen.

Er zit daarnaast ook nog een heel nevenverhaal in over een wel zeer gehaaide en egocentrische ziekenhuiseigenaar Dr. Mitchell. Nota bene de plaats waar Angeliena werkte als parkeerwachter. En hoe dit zich ontwikkelt, was best interessant. Vrij kort en luchtig gehouden, maar voor een extra portie strijdkracht zorgend.

Bon voyage, Angeliena. Het ga je goed aan de andere kant.

Geen ramp, deze film die zo in de Godzilla vs Kong reeks had gekund. Vooral dankzij de zeer leuke band tussen Davis Okoye en George. En gewoon een geweldig slooppotje in de stad door de gigabeesten. Dat er dan verder maar een flauw verhaal achter zit, tja. Heb nog geen enkele van dit soort films wél met een wat beter verhaal weten komen. Is ook eerder bijkomstig, al was het hier inderdaad wel iets te tenenkrullend bij momenten. Zeker ook qua acteerprestaties. Maar ach, doorslikken die hap.

En we weten met z'n allen dat het een verfilming betreft van dit spel.

"Can we keep her?"

Nog best goeie film, met helaas wel wat uitschuivers die hem toch wat weerhouden van een iets hogere score. Vooral bij momenten te veel geratel en te ver doorgedreven onzinnigheid (zoals Kate die Carly door het raam van de eerste verdieping naar beneden duwt bvb). Maar de girls die samenwerken om de overspelige echtgenoot/vriend terug te pakken, bood zeker wel leuke momenten.

Het zou eigenlijk meer moeten gebeuren op die manier, want er zijn heus wel wat mannen die van wanten weten op het vlak van vreemdgaan en meerdere dames erop nahouden, maar er doorgaans mee weg komen of toch niet al te bekaaid. Een vriendin die net iets te veel van dergelijke mannen aantrok, stapte recent uit het leven, en dat soort mannen zijn er voor een stukje toch allemaal mee voor verantwoordelijk.

De film wist me alleszins nog behoorlijk te vermaken, weliswaar vooral gedragen door Cameron Diaz en ook Kate Upton viel goed mee gedurende de wat kortere duur die zij invult. Leslie Mann was wat minder m'n ding hier, maar ze had ook wel nog haar leukere momenten. En de man die alles bond als een goed sausje eroverheen (pun intended), zat ook wel goed in z'n rol. Alles samen, zeker niet verkeerd.

stem geplaatst

Deze gotische psychologische horrorfilm naar een boek The Turn of a Screw van Henry James uit 1898 zowaar, uitgewerkt door William Archibald in een Broadway-toneelstuk in 1950 en geadapteerd door Truman Capote voor deze film werd me voorgeschoteld op YouTube en dus maar eens gekeken. Dit heb ik me niet beklaagd, al had ik de hele film wel nogal het gevoel dat er nog wat meer zou komen, en bleef ik daarrond wel wat op m'n honger zitten.

The Others (2001) leunt er wat mij betreft overigens dicht bij aan, alleen is het bij The Innocents niet duidelijk of er effectief sprake is van bezeten kinderen, of de gouvernante zelf waanbeelden heeft? Mogelijks door onderdrukte verlangens zoals je in vorig bericht kan lezen, al had ik dit zelf er niet uit gehaald, dien ik eerlijk te bekennen. Het wat open einde dat je zelf kan en mag invullen gezien de ambiguïteit, vind ik er wel zalig aan. Echt zodanig goed zelfs dat het de film in retrospectief meteen een heel stuk opwaardeert.

Tien jaar later zag een prequel The Nightcomers (1971) met Marlon Brando en Stephanie Beacham het levenslicht, maar deze film behaalde helaas niet hetzelfde niveau. De synopsis van die film laat zich alleszins als volgt lezen: "Na een dodelijk ongeluk van hun ouders worden Flora en Miles toevertrouwd aan de zorgen van een jonge, charmante gouvernante, een oudere huishoudster en een ongehuwde huisknecht. Deze laatste verbergt achter een vrolijk innemend gezicht, een duivels brein dat maar op één ding uit is: genot. Ongemerkt beïnvloedt hij het hele huishouden. Hij verleidt de gouvernante, die voor zijn schijnbaar onschuldige charmes valt en de kinderen maakt hij deelgenoot in vreemde spelletjes. Langzaam krijgt hij allen in zijn macht. Dat leidt onherroepelijk tot een situatie waarin geen enkele weg meer terug is."

Overigens nog enkele markante feiten:
- Capote schreef terzelfdertijd aan In Cold Blood, een verhaal over een gezin dat wordt uitgemoord door twee koelbloedige vrijgelaten oplichters, enkele jaren later verfilmd: In Cold Blood (1967).
- De kinderen kregen van de regisseur het script niet te lezen, omwille van de donkere seksuele materie waarin de film baadt.
- Bij aanvang wanneer je de oom nog even ziet gaat het in gesprek met de gouvernante nogal over (de kracht) van verbeelding.
- De film bewoog Kate Bush tot de song The Infant Kiss.
- Een stuk van deze film zou ook in de VHS zitten uit de Amerikaanse remake van Ringu, The Ring (2002).
- De film openend met een kleine minuut donker beeld deed in vele filmzalen de projector weer afzetten, denkend dat ze met een technische fout kampten.
- De film speelt ook meesterlijk met muziek, met aparte tonen telkens er iets eigenaardigs kwam.
- Het kindsterretje dat Miles speelt, valt onder meer ook te zien in Village of the Damned (1960) (voordien nog een 7-tal andere) & The Witches (1966), maar hield acteren dan voor bekeken
- Uiteraard ging The Innocents ook in tegen de op dat moment heersende Hammer horrorfilms.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Phew, wat was me dit? Daar waar ik de eerste Smile nog 4,5* gaf (misschien iets aan de hoge kant, maar vond het wel één van de leukere horrorfilms van laatste jaren), bleek deze echt m'n ding niet zo. Mogelijks kijk ik hem rond Halloween nog wel eens en gaat m'n beoordeling dan een meer vaste richting uit, maar voor nu een tegenvaller van formaat toch wel. Er zaten nog wel enkele leuke elementen in, vandaar nog wel 2,5, maar ook te veel nonsens, naar mijn smaak. De opening was wel meer dan prima, overigens!

(reactie op ander bericht)


Precies dit, ja. Daar waar in de eerste nog leuke mysterie en verhaal zit, is dit mogelijks qua techniek meer de truukendoos bovenhalen maar gore-fest.

Ook vond ik de popster als personage en dat wereldje weinig boeiend.

Het deed me lang wat in de richting van Based on a True Story (2023-2024) denken, maar dan minder. Zat tot dan ook wel nog op 2,5 maar het laatste half uur spatte de enorme nonsens er vanaf, en zo gooi ik het doek bij nog 1,5 resterende sterren. Wilt u daar nog een tasje bij?

stem geplaatst

Oh wauw, dit soort films mag ik wel! Een school shooting beleefd vanuit een moeder die niet weet of haar kinderen veilig zijn, of mogelijks betrokken. Net terwijl ze mijlen van school in een bosrijk gebied aan het joggen is. De angst slaat haar om het hart, op adrenaline haast ze zich zo goed als kan richting plaats van onheil om wat dan ook te kunnen betekenen. Tussendoor krijgen we ook wat mee van eerder drama dat de familie trof. Jammer van de lage waardering. Voor mij zit hij zelfs tussen de 3,5 en 4 in.

Wil je een heel andere soort school shooting zien? Geen probleem. Er zijn er genoeg. Elephant (2003) bvb. Dit was eens een heel andere insteek vanuit een heel ander perspectief, en dat apprecieer ik zeer. Plus, het was ook echt goed. Maar snap dat het niet voor ieder zal zijn.

Bij herziening verhoogd van 2,5 naar 3.Die 2,5 was natuurlijk ook al belachelijk laag, zullen velen vinden. Maar met westerns heb ik nooit veel gehad (al kan ik neo-westerns duidelijk wat meer waarderen) en veel hoger dan een 3 gaat het omwille van het verhaal en vaak toch eerder koele personages toch nooit worden voor me. Die 3 sterren zijn dan ook vrijwel uitsluitend voor stijl en muziek.

Wel kon ik bij deze herziening iets meer dan vorige keer waarderen hoe het op momenten bijna als een stripverhaal aanvoelde, met die close-ups van scherpe blikken, zweetdruppels, ... Ergens zou ik zo een film in 4K moeten kunnen zien, vermoed ik. De grote (aantrekkings)kracht van deze film blijft wel vooral de sublieme soundtrack. Maar kreeg ook dit keer pas door dat telkens een bepaald individu in beeld kwam dit vergezeld ging van diens bijhorend deuntje. 'k Moet ook wel toegeven dat ik hem eigenlijk nog een keertje zien wil, dit keer nog meer goed op alles lettend. En wie weet waar komt hij dan op uit?

Soms lijkt toch wel dat hoe zwaarder de misdaad, hoe harder het optreden ertegen, verder nog met een rauw randje zonder of met weinig humor en een lange zit, hoe hoger de film dan scoren zal. Wraak, zoet en bruut geserveerd. Nu ben ik altijd wel te vinden voor een film met Denzel Washington, en 'k merk dat regisseur Tony Scott wel vaker met hem werkte, zeker dan aan het eind van z'n loopbaan & leven. Maar dit is dan voor mij niet de favoriet daarvan. En ook hoegenaamd niet m'n favoriete Denzel-film.

'k Ben vooral niet zo'n fan van de cameravoering, de kleur en de algemene montage. De Equalizer-films zijn wat gelijkaardig, maar vind ik persoonlijk iets leuker om zien, vooral dan de eerste daarvan. En toch scoort deze Man on Fire nog zo veel hoger, de film staat zowaar niet eens ver buiten de top 100, en ik vermoed dat die er nog niet al te lang geleden nog in moet hebben gestaan. Het verhaal is uiteraard wel meer dan degelijk, maar blies me nu ook niet meteen weg.

Indien visueel wat verteerbaarder had ik er misschien nog wel 3,5 aan gegeven, maar nu strandt ie voor mij op 5,5 à 6 op 10 en dus 3*.

Om te beginnen, wat een leuk uitziende poster!

Verder is dit ook best een boeiend psychologisch portret over een jonge ambitieuze Kameraad Bronek Budny die gaat werken voor de Służba Bezpieczeństwa (SB), de communistische geheime politie en veiligheidsdienst in de Volksrepubliek Polen. Hij krijgt kort na de oprichting van de dienst als taak hulpbisschop Karol Wojtyła (de latere Paus Johannes Paulus II) te schaduwen, wat hij uiteindelijk zou doen van 1958 tot 1978, dus tot wanneer Wojtyła paus werd.

Nu valt er gewoon niets bezwarends te vinden tegen de vroom levende Wojtyła, en paradoxaal genoeg maakt dit Budny gaandeweg meer en meer gefrustreerd en paranoïde, tot hij echt obsessief wordt. Door het jarenlange aftappen en Wojtyła's doen en laten van nabij te volgen gaat hij een zeer nauwe band gaan ontwikkelen, ondanks dat beide heren mekaar nooit hebben ontmoet en Wojtyła niet eens van het bestaan van de spion heeft afgeweten. Hij gaat hierbij op verschillende manieren ook over de schreef (onder meer iemand framend om hem te kunnen chanteren, met fatale afloop), en creëert uiteindelijk z'n eigen persoonlijke cel waarin hij gevangen zit. Met als uiteindelijke gevolg dat hij z'n jeugdig leven heeft vergooid aan iemand te proberen in diskrediet te brengen, terwijl hij vooral dat van zichzelf en zijn naasten heeft verwoest.

Daar waar het verhaal wel iets heeft, is de uitwerking in hoe het in een film gegoten werd helaas minder m'n ding. Maar dit integer portret verdient wel iets meer aandacht dan het krijgt.

stem geplaatst

Hé, ik dacht al dat deze film me iets zei en het toch niet deze was. Blijkt Downhill dus een remake te zijn van Turist (2014). 'k Meen me wel te herinneren dat ik de originele wat beter vond, zij het zelf ook geen hoogvlieger.

Al sinds kind volg ik het alpineskiën, en dan vooral de snelheidsdisciplines Downhill & Super G. Daar heeft deze film uiteraard geen snars mee te maken, dus snel een lawine daar overheen spoelend. Waar het dan wel over gaat? Een heel irritant mens dat je liever kwijt dan rijk bent, meen ik. En een situatie waarin je graag niet te lang in blijft hangen, en heb er zelf enkele jaren ingezeten. Dus nog eens lekker confronterend. Maar goed, een bergaf gaande relatie dus, ondergesneeuwd door een figuurlijke lawine na een letterlijke.

Het leukste stuk vind ik wanneer de man Pete [Will Ferrell] benaderd wordt door een flirtende dame, die het eigenlijk op een ander bleek te hebben bedoeld. Maar wat het gehele dilemma betreft, daar kan ik me helaas niet zo in inleven, want 'k vind haar gedrag ontelbare keren ergerlijker dan wat de man dan fout moge hebben gedaan. Bij een dergelijke ramp neemt zo meen ik een natuurlijke schrikreactie de bovenhand, die je niet voor de volle 100% in de hand hebt. Dus daar dan zo'n drama van maken... Al zal de relatie natuurlijk al eerder z'n sporen van verval hebben gehad, maar daar wordt alleszins (te) weinig over uitgeweid. De film had dan wel weer als voordeel dat hij lekker kort was. En roetsj, we waren beneden.

Een bikkelharde misdaad-actiefilm met nagenoeg geen volle minuut zonder iets doldwaas en heel wat onderbrekingen van de actie, voor mij werkt het zo toch wat minder goed, maar de stijl mag er op zich wel wezen. 'k Vind het persoonlijk wel fijner als de humor in de actie zit dan wanneer deze in de conversaties zit. Zeker aangezien het al complex genoeg is om te volgen qua verhaal, en al dat uitweiden er geen goed aan doet. Ter voorbeeld: in een gesprek rond enkele moorden, gestolen koffer, ... aan komen draven met Thomas de stoomlocomotief als voer voor z'n mensenkennis. Anderzijds heeft dat later zo nog z'n belang. Zoals wel met meer van de onzinnigheden die er terloops tussen lijken te komen.

De setting, in zo'n Japanse Bullet Train cfr. de titel, lokaal Shinkansen genoemd en tegenhanger van onze TGV (maar met motoren verspreid over meerdere assen en op een eigen spoornetwerk), spreekt me eigenlijk nog het meest aan. In Under Siege 2 vond ik zo'n trein-setting ook al wel leuk om zien, da's hier niet anders. Neem daarbij ook nog heel wat plottwists wat me ook altijd wel bekoren kan, wat maakt dat ik toch geboeid bleef kijken. Alleen, en da's het nadeel wel van de film zoals die is, kon in het laatste half uur het verhaal me niet al te veel meer schelen, mede door de overdaad aan alles. Toch geef ik graag 4*, want de vormgeving is een hele film lang zodanig indrukwekkend (bv. een minuutje de belevingen doorheen de film van een flesje water) dat ik mild ben voor de me wat storende elementen. Er passeren echt tal van gave dingen de revue, die het me meer dan de moeite maken om hem nog wel eens te willen zien.

Deze film is overigens geen remake van Shinkansen Daibakuha (1975) uit 1975, die eveneens de Engelstalige naam The Bullet Train (ook wel Super-Express 109) kreeg. De remake daarvan kwam in 2025 en luistert naar de naam Bullet Train Explosion (2025). De film uit 1975 diende overigens als inspiratiebron voor Speed (1994), en toevallig krijgen we ook hier (een wat AI-achtig uitziende) Sandra Bullock. En ook was de eerste film waarbij David Leitch in het regie-team zat ook al een treinfilm, zijnde The Midnight Meat Train (2008).

'k Vind Bullet Train vooral een hoge Kill Bill vibe hebben. Geen linkje daarnaar, want alom gekend.

stem geplaatst

"Zijn jullie soms ook democraten?"
"Daar zijn er hier vast wel meer van?"
"Veertien. En we weten wie!"

Die hele scène in het eetcafé in Wyoming is wel lachen. Ook het uitgangspunt van een grootstad-koppel dat op scheiden staat, getuige is van een moord en op het platteland noodgedwongen op mekaar dient te vertrouwen in een omgeving en gebruiken waarmee ze niet vertrouwd zijn, heeft wel iets. Maar uiteraard voel je dat ze over de scheve schaats en dus de scheidingsplannen al snel een kruis zullen trekken, en dat een leven op het platteland ook al snel gaat charmeren.

Wat wel wat vies smaakte, is hoe zijn slipper niets te betekenen had en vergeven dient te worden, en hoe zwaar het valt dat zij met een ander sliep toen ze uit mekaar waren. Maar lang staan we daar niet bij stil, want ze worden gevonden en bijna uit de weg geruimd. Maar ze hebben zich in die tijd geliefd gemaakt bij de plaatselijke bevolking en samen zetten ze de moordenaar schaakmat.

Wat de film denk ik het meest punten kost, is hoe braaf en clichématig het allemaal gaat. Al vond ik hem zelf zeker niet de grootste ramp. Een 2,5 à 3.

Met hekserij heb ik toch altijd wat minder gehad. Verder vind ik dit ook echt een tiener-horrorfilm. Nu was ik wel tiener toen deze uitkwam, maar denk ik dat hem pas behoorlijk wat later een eerste keer zag. Toegegeven, enkele scènes en vooral Fairuza Balk als Nancy Downs (waarvan ik het eerste kwartier nog dacht dat zij Neve Campbell was) waren wel creepy. That said, de gruwel in deze film is zodanig willekeurig het ene na het andere dat het amper onder de huid kruipt. Zelfs als psychische terreur werkt het amper voor me. De groep meiden doet me ook wat te zeer aan als een groep goths of zoals ze dat later dan zijn gaan noemen, emo's. Met de leidster een nogal Robert Smith van The Cure achtig uiterlijk aanmetend. Al snap ik best dat het past bij het beeld horend bij hekserij, en dan vooral zwarte magie. Maar toch.

Verder vind ik het wel frappant dat voor de heidense godheid en opperste schepper van het universum voor de naam Manon werd gekozen. Deed me meteen denken aan het bordspel Wizard's Quest dat in het Duits Marnon heet, met dus nog een R ertussen. Al verwijst het daar naar een fictief magisch eiland.

stem geplaatst

Wat vergelijkbaar met Komt een Vrouw bij de Dokter (2009), die ik onlangs zag, maar misschien een tikkeltje sterker. 'k Geef er uiteindelijk wel dezelfde score aan, al zit die andere eerder op 6,5 en deze dan op 7/10 voor me.

Het gepingpong in de tijd is tegenwoordig zeer hip en waar dit zo z'n pluspunten heeft, omdat je in het heden een punt kan aanhalen dan dat op een tijdstip uit het verleden nader gekaderd kan worden wat erachter zit, vind ik het in deze film niet vaak zo z'n nut hebben. Al kan ik wel volgen wat mirjo 2 stelt, zijnde dat het zo wel wat het zwaarmoedige breekt.

Goeie vertolkingen ook wel meen ik, en blijkbaar gebaseerd op ware gebeurtenissen en neergeschreven om z'n vriend te eren die er voor het gezin was doorheen een uiterst zware beproeving. Het sterkste stuk vond ik wanneer de verpleegster voor palliatieve zorg er kwam, waar ook al door mrklm en Fisico naar verwezen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ben ik blij dat ik Lars van Trier z'n werk niet zo ken, zodat ik deze film kan waarderen zonder andere dingen uit z'n oeuvre mee te nemen in deze beschouwing. Iets wat als je doorheen de vele reacties leest anderen precies toch wel wat plegen te doen.

Zo zijn er wat zaken die me dit geen goeie film doen vinden:
1. Musical is en blijft niet zo m'n ding. Al kon ik een Sound of Music nog wel hebben, en Wonka en La La Land ook wel. Maar algemeen word ik er absoluut niet warm van. Al ben ik een gepassioneerd muziekliefhebber, maar musical is toch een stijl dat wat half tussen zingen en acteren zit en voor mij brengt het geen meerwaarde van de twee te combineren.
2. Björk heeft een heel eigen sound en manier van zingen, en ook al heb ik enkele albums van haar, de meeste van haar nummers vind ik toch niet al te aangenaam om horen. Vooral de meer traag gezongen nummers, en laat vooral dat soort nummers in deze musical zitten. Ze heeft wel een heel eigen uniek geluid, en bepaalde songs op de albums dit ik bezit vind ik zelfs heel knap. Beetje hit or miss op dat vlak voor me.
3. Dit soort camerawerk vind ik echt niet aangenaam in een film. Mogelijks de stijl van de heer Lars von Trier? Al mag ik hopen van niet.

En toch... is dit nog lang geen slechte film, integendeel. Het verhaal dat wordt gebracht met z'n personages en situaties, is gewoon ijzersterk! Dus ondanks de zaken die me totaal niet aangenaam overkwamen, ben ik wel gebiologeerd blijven kijken tot het bittere eind. En 't is ook eens een heel andere beleving. Daarom toch uiteindelijk wel een redelijke score van me. Alleen zit ik wat tussen de 3 en 3,5 in, en ga ik toch maar voor de 3* omwille van best lang en dus redelijk wat stukken die ik wat heb moeten uitzitten om het daarnaast wel bijzondere verhaal tot me te nemen. 'k Beklaag het me alleszins hoegenaamd niet hem eens gezien te hebben.

Deze laatste was wel overduidelijk de minste. Toch ergens goed dat er geen 8e meer kwam.

Ik waardeer nagenoeg de hele Police Academy reeks zowat één ster hoger:
1: 3,50* (2,77)
2: 3,25* (2,33) -> afgerond naar 3,5
3: 3,25* (2,18) -> afgerond naar 3,5
4: 3,00* (1,94)
5: 2,75* (1,79) -> afgerond naar 3
6: 2,75* (1,71) -> afgerond naar 3
7: 2,25* (1,54) -> afgerond naar 2,5

Geen idee vanwaar ik er milder voor stem. 'k Vind het wat thuis horen onder parodie en dat heb ik altijd wel kunnen waarderen. Gewoon allemaal niet al te serieus nemen, deden ze zelf ook niet. En 't kan ook wel wat met nostalgie te maken hebben. Moet ook wel bekennen dat m'n kinderen van 8 en 9 aan elke film nog minimaal een halve ster meer zouden geven. Dus ook bij hen scoren ze nu zovele jaren later nog best goed. Dus ook in het licht daarvan vind ik ze toch lang niet zo hopeloos dan hier algemeen wordt weggezet. We hebben er voorbije 7 weken alleszins met ons vieren (tweeling erbij ) van genoten.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

"If it helps? I have hemorrhoids! You know what helps, honey? Preparation H."
"Well, we're happy to sell it to you at full price."
"Well, then why don't you buy it? Because you're a giant asshole!"
"Well, that's a good one, but I've been told that before."

Ergens wel grappig. Heb ik net een film gezien rond poker (Rounders (1998)), zit ik nu naar een soort vrouwvriendelijke variant te kijken. Grote God Geld en wat mensen er allemaal niet voor over hebben. Ook al is het dan Jesus Malverde gewijs, de Mexicaanse Robin Hood, met de beste bedoelingen ("Alejandro, you're very sexy right now").

Dat uit de weg hebbend, ik hou wel van de humor hier. Dat ellenlang kasticket dat als trofee wordt bestempeld, hilarisch. Al lacht de film zich niet weg met enkel nonsens, er is bij aanvang ook plaats voor enige dramatiek binnen het gezin. Maar gaandeweg ontspoort hij wel te zeer, en dat had de filmtitel ergens wel al prijsgegeven. Daar waar ik tot halfweg de film het fijn vond wegkijken, werd het uiteindelijk gapend richting het einde slepen. De winkelcontroleur had trouwens zeer leuke inbrengen, met weliswaar tussendoor ook al eens een misser. Maar die vond ik alleszins wel de meest komische noot uit de film. Alles bij mekaar toch nog een vermakelijke zit, maar had hoger kunnen uitkomen als het niveau aangehouden bleef.

Mon€¥ make$ the wor£d go round, the wor£d go round, ...

Gewoon even een maatschappelijke vraag... met al die films rond succesvolle gokkers en pokerspelers, zet dat niet enigszins aan tot? Al snap ik dat sommigen die lijn dan doortrekken tot "al die moorden, zet dat niet aan tot?" Ze laten alleszins wel nogal geloven dat je je vrij vlot zowel in de nesten (door roekeloos of ander problematisch gedrag zoals valsspelen) als terug uit de schulden kan werken als je er maar enige aanleg voor hebt. Nu ken ik toevallig behoorlijk veel vrienden die gokken en poker spelen. Alle, zonder ook maar één uitzondering, beweren veel winst te maken met deze activiteiten...

Maar goed, naar de film. Die is prima te doen voor een film rond poker/gokken. Maar het onderwerp an sich, dat zal wellicht al duidelijk zijn geweest uit voorgaande, spreekt me niet heel erg aan. Al ging een film uit een ver verleden die ik als kind meermaals zag, The Champ (1979), er ook wel over. Misschien nam ik daaruit wel de levensles mee wat het allemaal aanrichten kan? Verder speel ik zeer graag bordspellen en kaartspellen evenzeer, maar van poker ben ik nooit wild geweest. En deze film lijkt me toch vooral een meerwaarde te bieden voor zij die wél gebeten zijn door het spelletje.

Op het laatst heeft respectabele Mike de problemen kunnen oplossen, maar laat hij zich verleiden tot toch nog doorspelen, omdat ze op z'n eergevoel inspelen. 'k Had de film beter gevonden indien hij wederom alles nog kwijt zou spelen en dit het einde zou betekenen voor hem en z'n bajesvriend "Worm", dan hoe het nu is uitgedraaid. Niet omwille van het slechte karakter in me, maar om verdorie eens een echte statement te maken! Enkel het meisje nog volledig terugwinnen ontbrak er nog aan.

Op zich goed geacteerd wel van de heren Damon & Norton. Leuk accent ook wel door John '"KGB" Malkovich. Maar dit soort verhalen, je moet er toch voor zijn. Een 2,5 à 3 voor me.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 0,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

(reactie op ander bericht)


Alsof de duivel ermee gemoeid was.

(reactie op ander bericht)


Ik keek hem dan ook in het holst van de nacht tot stilaan het krieken van de dag. Toen de film klaar was, en tijd om te gaan slapen, hoorde ik een krakend geluid. Ik had zoiets van "als m'n laatste uur hiermee geslagen is, heb ik tenminste nog een leuke laatste film gezien."

Jammer wel wat van het bij momenten potsierlijke typisch oceanisch mockumentary-achtige zoals we dat ook kennen uit What We Do in the Shadows (2014) en Wellington Paranormal (2018-2022). Indien ook dat er wat serieuzer had uitgezien, was deze voor mij kandidaat geweest voor 4 of 4,5*. 'k Vond ook de stem van het bezeten meisje niet zo akelig, te zeer robotachtig en ook weer in die kenmerkende stijl van mockumentaries (zou het er als genre-aanduiding eigenlijk bijplaatsen). Je dient deze film denk ik dan ook vooral wat te zien als een verderzetting van die ingeslagen weg, en dat is op zich wel jammer. Want dit had heel wat akeliger gekund en gemogen.

Blijkbaar haalde deze bij het Britse Ghostwatch (1992) ook wel wat de mosterd, al is die me onbekend.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Wat heb ik me zelden zo misleid gevoeld door waarderingscijfers dan bij deze film. Mij is hij best sterk binnengekomen. Misschien had er nog net iets meer uitgewerkt kunnen worden hoe beide ouderparen hun frustraties op mekaar begonnen uit te werken. Maar wat zat hier toch best al heel wat in (waarvan ik best het grootste deel spoilerfree plaats):
* De ouders van de vermiste jongen zijn gescheiden. Vader heeft een nieuwe partner met hoogzwangere vrouw. Hij wordt hierbij wat heen en weer getrokken tussen ex en nieuwe partner, zeer logisch wel.
* Er is het conflictueuze met het reddingsteam. Uiteraard willen de ouders dat er langer naarstig blijft gezocht worden en dat daarbij alle middelen worden aangewend. Terwijl dat team zich ook niet kan blijven toespitsen op die zoektocht zonder resultaat. Plus rekening dient te houden met de gevaarlijke weersomstandigheden, opdat er niet nog extra slachtoffers zouden vallen.
* De vader wendt dan zijn contacten en persoonlijke middelen aan, hoe zou je zelf zijn?
* Dan heb je nog eens het gegeven dat er nieuwe vermisten zijn en of de vader dan zijn apparatuur al dan niet wil laten gebruiken bij de zoektocht naar anderen.
* Er komt ook een lawine met enkele zwaargewonden.
* De moeder van de jongen gaat dan tegen de moeder van het meisje de jongedame als oorzaak noemen voor de dood van haar zoon.
* De vader blijkt zodanig maniakaal in zijn zoektocht dat hij z'n huis verpandt, wat de nieuwe partner uiteraard ook doet wanhopen, met kind in aantocht.
* Dan komt het mooiste stuk uit de film, waarbij de ex-vrouw rond Kerst aan haar ex-man zegt het bergplaatsje te verlaten (nadat de ouders van het meisje dit ook al deden) opdat hij dan mogelijks ook zou stoppen, voor hij alles kapot maakt met zijn geliefden en er nog een nieuw gezin aan kapot gaat.
* Je ziet een reddingswerker nog alle door het team verkregen oorkonden van de muur tussen de foto's vandaan halen, zichtbaar ontgoocheld om alles.
* De overgebleven zoekenden redden nog een andere gestrande gewonde toerist op de berg.
* Waardoor je de vader in het laatste shot als een maniakale nog helemaal op z'n eentje ziet verder graven. Slik.

Dus de stellingen "er zit niets in", die gaan hoegenaamd niet op. Veel diepere lagen zelfs, voor wie ze zien en voelen wil. Dat het je ding niet zo kan zijn omdat je meer actie, horror, snelheid, enz. in een film wil, prima. Dit soort film is dan ook meer een arthouse film, die daarnaast ook wel een breder publiek zou moeten kunnen aanspreken. En 'k heb ook wel zo het gevoel dat weinig van dergelijke filmliefhebbers hun weg naar deze film vonden of zo.

Voor mij steekt hij alleszins torenhoog uit boven een film als Alive (1993) (3*). Maar zo'n film spreekt zeer aan omwille van het eten van doden om te overleven. Daar waar deze Roemeense film daarnaast ook geen happy end kent, en een wat open einde. Ach kijk, ik ben blij deze gezien te hebben en me erdoor te hebben laten raken. En zeggen dat ik hem bijna niet had gekeken, omwille van de zeer povere waardering.

Toch echt wel veel te zwakke CGI. Je leeft ook met geen enkele kandidaat echt mee, en weet ook zo dat de psycho bitch vs de onschuldige(?) papa (rara, wie wint?) de finale zullen halen. En andere clichés uit de typische battle royale achtige films dat de ethiek van de show in vraag wordt gesteld (met zelfs zoals in The Running Man een groep rebellen), maar de kijkcijfers aantonen wat de kijker zien wil. Wel nog 1,5* omwille van op zich wel een leuk uitgangspunt. Digitale dino's en andere prehistorische dieren trotseren in verschillende soorten game levels waaronder een doolhof, dat had op zich wel iets. Maar het grootste minpunt doorheen de hele film is hoe zielloos alles overkomt, de mini-plotwendingen ten spijt.

stem geplaatst

Oh ja, het befaamde treinstation, bekend van Beertje Paddington (de schrijver bedacht deze naam omdat hij op een kerstavond nabij dat station ooit een teddybeer kocht), maar zo ook van The Bank Job. De echte bankroof was geïnspireerd door een Sherlock Holmes kortverhaal The Red-Headed League zowaar, en gebeurde dan ook op de hoek van Marylebone Road en Baker Street.

Best een harde misdaadthriller, waarbij je je dan afvraagt wat trouw bleef aan de ware gebeurtenissen en wat fictief erbij verzonnen werd? Daarom wel leuk aan het eind van de film nog enige aftermath mee te krijgen (waaronder de ter dood veroordeling door ophanging van Michael X in Trinidad, 1975) Sowieso alleszins een meer dan prima verfilming. Deze had ik ooit wel al een keertje gezien (heb hem denk ik zelfs op DVD), maar met niet al te veel concentratie. Denk dat ik hem toen wat doorsnee vond, nu duidelijk meer dan dat.

Het geheel doet me wat denken aan de Bende van Nijvel praktijken met corrupte agenten, doofpotgedoe, ... Of nog meer zelfs de Vlaamse topserie Salamander. Die gaat er pas helemaal naartoe. The Bank Job heeft bij herziening toch wel een solide indruk gemaakt. Aangezien een 7,5 of dus 3,75 hier niet kan, ga ik maar voor 4*, al had het dus ook op 3,5 kunnen uitvallen.

Geloofwaardig of niet, dat maakt me niet zo uit. De meeste films nemen wel wat een loopje met geloofwaardigheid. Deze film is vooral zeer doorsnee, een dertien-in-een-dozijn geval met weinig noemenswaardige momenten. Een typische '90s actiethriller, en rond geheime diensten en het presidentiële kwamen ze destijds nogal van de lopende band gerold.

Beetje politieke actua van toen erbij rond Noord-Korea om het volk er nog wat extra bij te betrekken, wat weliswaar maakt dat zulke films decennia later wat van die aantrekkingskracht verliezen. Al kan je er natuurlijk altijd nog vanuit geschiedkundige interesse voor bij terecht.

Geweldige horrorprent, slecht (nagenoeg ontbrekend?) verhaal, bedenkelijke zin voor realisme. Puur voor de horrorsfeer wel leuk om eens gezien te hebben, maar er gaat weinig van blijven hangen, behalve wat hersenen en botfragmenten aan de muur. De jongvolwassene in me zou hier minimaal 4* aan geven, maar ben inmiddels wel al wat Devil's Rejects, Texas Chainsaw Massacres, Hills Have Eyes, House of 1000 Corpses, Escape Rooms, Hostels, Saws e.v.a. verder. Wel ga ik toch twijfelen als iemand me nog in een spookhuis mee wil krijgen. En al zeker als bij een splitsing een keuze dient te worden gemaakt tussen 'safe' en 'not safe'.

'k Vind hem wel tussen de 3 en 3,5 in, want wel goed gefilmd, redelijk geacteerd en flink potje gruwel zonder al té goor te zijn. Ga 'm uiteindelijk na wat afweging naar boven afronden, horror heeft het sowieso al moeilijk genoeg hoog gewaardeerd te worden, en hij is toch dik boven middelmaat.

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)


Gelijkaardig voor me, maar dan nog net naar 3,5 overhellend, daar waar ik lang geneigd was voor 3* te gaan. Het acteerwerk vond ik op z'n minst toen de krijger met het masker op de proppen kwam, maar qua spankracht, beelden en inderdaad een wat gothic horror sfeertje stijgt het dan wel flink. De setting in het lange gras, zoals onder meer ook bij In the Tall Grass (2019) draagt wel bij tot het geheel.

Op zich een zeer minimalistisch en simpel verhaal gedragen door slechts enkele acteurs, en daar houd ik wel van. Leuke toets dat het masker met een soort van vloek komt dat het gezicht van de drager wegvreet. Waar de moeder dan werd gestraft om haar jaloezie en wrok, de krijger die het eerst droeg dan om zijn ijdelheid? Blijkbaar ook bedoeld als verwijzing naar het fysieke leed van slachtoffers van de atoombommen. En een open einde, ook altijd wel aangenaam.

(reactie op ander bericht)


Was een soldaat die wat kwam stelen. In eerste instantie dacht ik op dat moment dat de zoon/man nog zou leven en plots terug was.

De opening van deze film heeft veel weg van die in Crime Busters (1977), die zelfs ook de naam Trinity: In Trouble Again kreeg (maar niet tot de reeks hoort). Beide heren komen één voor één bij een groepje gangsters, zijn hen te slim af, de domste van het stel krijgt op z'n kop (Trinity maakt er zelfs z'n handen niet aan vuil) en telkens de bonen net klaar zijn gaan ze vooral niet naar de bedoelde magen. En net als in Crime Busters en ook de eerste Trinity-film stellen de heren zich als outlaws ook gedienstig op voor anderen, mede omwille van blonde vrouwen met blauwe ogen (hier de Finse Yanti Somer aka Kirsti Elisa Somersalo). Ook de restaurant-scène was herkenbaar. Grappig om die vergelijking nu zo te zien.

Dit keer zijn het daarnaast ook monniken die samenwonen in een zogenaamde missie (vorige keer een mormoonse commune), die de hulp van de twee broers gebruiken kunnen en ook krijgen. Wat uiteindelijk resulteert in een dolkomisch gevecht dat er ook half uitziet als een american football wedstrijd (tiens, waar ken ik ook dat van? ).

De film is me een tikkeltje minder dan z'n voorganger, maar al te veel verschil zit er niet op. 'k Zit voor deze tussen 2,5 en 3 in. Veel later kwam er nog een vervolg (hier niet aangegeven), zijnde Sons of Trinity! (1995), maar die flopte geweldig (ook zonder het gekende duo Spencer & Hill). En dus geen al te waardig afscheid van en voor regisseur Enzo Barboni. In 1972 zagen ook nog twee andere Trinity-films het licht, Two Sons of Trinity en Trinity and Sartana... Those Dirty S.O.B.s, maar deze blijken cash-ins. De echte Trinity-films met Spencer & Hill hadden best wel succes.

Hier en daar een geslaagd grapje, maar toch een zeer hoog facepalm-gehalte. Welke kleinzoon wil nu niet door z'n grootvader geswaffeld worden? En door de vriend van z'n grootvader uitgenodigd worden om hem te pijpen tot de dood? En op het strand naakt 'geplukt' worden door een kind? En dit allemaal als ... oh ja ... advocaat. Voor mij toch allemaal te onzinnig, vulgair, grotesk en wansmakelijk. Meer woorden heb ik er verder niet aan vuil te maken.

"We're not just gonna let you walk out of here."
"Who's 'we', sucker?"
"Smith, Wesson and me."

Deze is toch wel de minste van de vijf Dirty Harry films voor me. Een mooie wraakengel gaat flink te keer, en Callahan lijkt weinig moeite te doen haar te stoppen. Gezien de feiten die we aan de hand van flashbacks meekrijgen, zou ik dat ook begrijpen. Al heeft Harry ook wel wat andere beslommeringen, want hij krijgt het flink aan de stok met een bende, wat uiteindelijk zal leiden tot moord op collega Horace.

Het slot met enkele plotwendingen maakte wel nog wat goed. Maar Dirty Harry blijft gewoon de hele film wat de grote afwezige in het hoofdverhaal, tot aan een soort (wel nog leuk) western-einde (en de obligatoire vrijpartij tussendoor).

Maar alles bij mekaar me toch wat ontgoochelend want zat wel verlekkerd op Sudden Impact. En laat nu deze net de minste impact te hebben nagelaten.

"Need a lift?"
"Sure, baby."
"Then shove a jack up your ass."

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

"You don't fucking get it, do you?"

Dan zit je tussen 3u en 4u een retelange beoordeling te schrijven, is alles weg doordat je een error krijgt bij het plaatsen. Ga het dus niet opnieuw kunnen schrijven, maar enkele grote lijnen...

Het was m'n tweede kijkbeurt van 25th Hour, en net als vorige keer vond ik het een makkelijk kijkbare film, zonder dat ik er wild van werd of met een gevoel achtergelaten werd van "wauw, wat een topfilm". En dan kom je hier en elders de pagina's erop nalezen en tref je tal van lyrische meningen aan. Me meteen weer afvragend of ik dan echt zo'n buitenbeentje ben?

Pas op, het is een goeie film, maar voor mij persoonlijk zijn er geen scènes noch een algemeen verhaal om me echt in vervoering te brengen. Zo ook niet de befaamde spiegelscène (door iemand hier pagina's terug nagenoeg woord voor woord genoteerd) à la Taxi Driver. Ja, het betrekt NYC als personage in de film, een NYC kort na 9/11 dan nog wel. Maar het is zo'n raaskal dat er weinig van blijft hangen, op de 80-tal keren fuck na dan. 'k Blijf vooral weer wat met een gevoel achter dat misdaad en mafia (hier wel maar klein stukje, maar wel wat afstekend bij de rest van de film), veel fucks, als volwassen venten achter minderjarige meiden zitten (zie ook Taxi Driver, Cape Fear, ...), klappen uitdelen en/of incasseren, hoog met jezelf oplopen (meneer 99%), ... hoger scoort bij de doorsnee filmkijker dan bij mezelf.

Het gegeven van een laatste dag voor jarenlange opsluiting is best interessant, maar de voor mij dan interessantste elementen zijnde de afweging uit het leven te stappen of op de vlucht te slaan, vormt maar een minimaal aandeel in de film. Het is allemaal toch meer sfeerschepping en karakterschets. Waarbij ik dan ook zoiets heb van "het is nu niet dat hij het zichzelf niet heeft aangedaan." Het positieve eraan is dan weer wel dat het geen film is die je bij het handje neemt voor en tegen wie je dient te zijn, wat je moet voelen of denken, ... Je haalt eruit wat je zelf kiest.

Films met Edward Norton in een hoofdrol heb ik wel nog maar zelden laag gewaardeerd. Zo gaf ik 4,5 aan American History X, had ik 4* veil voor Fight Club, The Illusionist, Red Dragon en The Italian Job, en eveneens 3,5 uitgereikt aan Birdman en The People vs. Larry Flint. Primal Fear en Rounders hoop ik spoedig te zien. Voor deze 25th Hour vond ik het niet zo gemakkelijk er een rating op te kleven. Zit wat tussen de 3 en 3,5 in. Het moeilijkste vind ik de algemeen geldende meningen niet mee te nemen in m'n eigen waarderingscijfer. Maar goed, een 3,5 is denk ik wel passend bij m'n gevoel erbij. Een eerder magere 3 had mogelijks ook gekund.

'k Heb me gek genoeg in het verleden nooit al te zeer kunnen toeleggen op deze film. Hij stond op, ik pikte wat flarden op, maar dat was het dan. Dus eens besloten om er echt voor te gaan zitten, maar moet eerlijk bekennen dat het nog steeds niet zo evident was om de aandacht erbij te houden, en werd er halfweg een lange pauze genomen.

Hij begint nochtans zeer interessant, uitzoekend of mensen van robots kunnen houden, nadat robots al succesvol zijn geprogrammeerd om van mensen te houden. We zien in het verhaal dan ook een koppel schoorvoetend robot David in hun midden opnemen, nadat hun eigen zoon Martin ziek werd. Martin wordt miraculeus beter en met de twee zoontjes samen onder één dak, één echte en één mechanische, ontstaat er een 'broeder'strijd om de liefde van de ouders en zelfs om de mechanische teddybeer Teddy. Waarbij Martin allerlei middelen zoekt om David in diskrediet te brengen (waaronder een pluk haar van mama Monica knippen, die bij Teddy belandt), wat uiteindelijk ook lukt.

Omdat David inmiddels ingesteld werd, kan hij in principe enkel nog worden teruggestuurd voor vernietiging. En omdat 'moeder' Monica dat niet over haar hart krijgt, besluit ze hem te dumpen in het bos, met de teddybeer hem gezelschap houdend. Wat volgt is een zoektocht van David naar de blauwe fee uit het verhaal van Pinokkio om hem in een levend jongetje om te toveren en zo met Martin mee te kunnen dingen om de liefde van mamlief.

Samen met andere robots komt David op een soort circus/gladiatorenvermaak terecht, waar robots op tal van manieren worden vernietigd. Met gigolo Joe ter steun weet hij te ontsnappen aan vernietiging, en na een bezoekje aan Dr. Know (James Bond krijgt ook zo z'n hommage ) krijgt hij van Joe te horen dat mensen maar houden van wat robots voor hen doen, en dat ze de fout begingen van robots te slim, te snel en te talrijk te hebben gemaakt. Hierin ligt dan ook de crux van de hele film, zou je denken. Maar vanaf dan gooit Spielberg het over een heel andere boeg. Het lijkt zelfs wat alsof tot hier het Kubrick-stuk liep en Spielberg het vanaf dan verder invulling gaf.

Er volgt dan nog een hele trip, want samen met Joe vliegen David én Teddy naar het onderwater gelopen Man-hattan (steeds inclusief koppelteken geschreven), normaal verboden terrein voor mecha's zoals hen. Het is een knap familiaal sprookjesachtig (doet me ook denken aan The Wizard of Oz) avontuur vol prachtige beelden, enigszins gek hoe ik er tot nu zo weinig van had opgepikt. In Man-hattan komt David zichzelf tegen (letterlijk), en ook zijn pleegvader, professor Hobby. Ook krijgt hij een hele lijn David-en Arlene-robotten te zien met "at last - a love of your own" op de dozen prijkend. In de onderwaterwereld te Man-hattan waan je je in de Efteling, met "Once upon a time" opschriften, Pinokkio-taferelen en uiteraard de blauwe fee, en dan neemt een vertelstem het over en verwatert de film naar mijn gevoel iets te zeer.

David komt dan nog in contact met wat buitenaardse wezens lijken maar eigenlijk een verdere evolutie van A.I. robots moeten voorstellen, nadat hij 2000 jaar bevroren raakte. En daar komt de pluk haar dan boven water, want daarmee valt de inmiddels al lang overleden Monica mee te reproduceren, zij het slechts voor één dag. Wat de cirkel min of meer rond maakt. Er volgt ook nog een filosofisch slotbetoog rond menselijke ziel, geloof, kunst en wetenschap, ... en de vertelstem rondt het af.

Alles samen een wel heel uiteenlopend magisch geheel, mij iets te feeëriek allemaal. Maar sowieso wel een hoogwaardig verhaal en mooi gefilmd, dus verdient ie wel iets meer dan de al bij al vrij lage waarderingen die deze film kreeg. Voor mij zit hij wat tussen de 3,5 en 4 in, maar neig toch meer naar 4* uiteindelijk. Zeker omdat het uiteindelijk een familiefilm is met dieper liggende betekenissen waar je ook als volwassene mooie dingen uit kan halen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze zag ik denk ik ooit al eens, maar dan ongetwijfeld al lang geleden. Een typische '90s moralistische drama/thriller, wat vergelijkbaar met Double Jeopardy (1999). Mag ik wel. Uiteraard geen hoogvlieger, en het is ook wel wat onduidelijk wat de moordenaar tot 2x toe vrijuit doet gaan.

Een sterke cast levert niet altijd een topfilm op.
Al spreekt het verhaal me best wel aan.
Dexter-gewijs krijgen we een vigilante cop.
Die koelbloedig en koud z'n gangen kan gaan.

Hij stopt iedere dode nog een rijmpje toe.
Zelfs tussen toegeknepen billen.
Tussen de manschappen heerst veel gedoe.
Maar Turk als dader is natuurlijk te zeer willen...

Echter, veel verder dan dat kan je het niet zoeken.
En dus was ik op dat vlak al gauw verveeld.
Al tonen ze Turk nog uit 80 hoeken.
't Is Rooster die haantje de voorste speelt.

En toch is hoe het werd gebracht niet slecht.
Hoe en waarom was interessant, weinig meer.
Met dit rijm doe ik de film geen recht.
Maar vond het wel eens geinig voor een keer.

"Will you please stop killing people?"

Op tal van momenten leek 'No Mercy' een betere titel. Maar uiteraard is een ziekenhuis wel de beste plaats om iemand een oor af te snijden (en aan te naaien). Wie niet horen wil, moet voelen. Wel iets minder een geschikte plaats om een dokter op te blazen. Qua productie en acteren lijkt het bijna een Lifetime-productie, maar dan heel wat brutaler. Met even korte speelduur (hooguit 1u kwart).

Vooral die hele Ierse maffia met Paddy Power aan het roer, pfff. Op de gok af... wie Ieren zegt, zegt IRA en wie IRA zegt, zegt bommen of zo? Al moet ik eerlijk bekennen dat ik een tijdlang dacht naar deze Mercy (2026) te zitten kijken (viel me op doordat ik Jon Voight niet tussen de cast zag staan, en zo keek ik per abuis 2 films met hem na mekaar vandaag). Het verhaal van die Mercy kan me wel een pak meer aanspreken. Een bummer van jewelste dus, maar dan maar besloten dit toch maar uit te kijken en te waarderen naar waarde. En da's best laag, imho.

Hoofdactrice Leah Gibson is wel een kijkstuk op zichzelf. Maar daar geef ik nu geen ster extra voor, hooguit een halve.

"You spent a long time talking to the wrong number."

Lang geleden dat ik deze nog eens zag. Het is en blijft nochtans een goeie licht geschifte film. Alleen nog maar dat hele sfeertje in dat western-achtige shit hole, met hoefijzergooien, cactushotels, kraaien, gieren, een blinde met dode(?) hond [schitterende Jon Voight], garagisten waar DDT uit De Kampioenen (zal 't gaan ja?!) bij verbleken [Billy Bob Thornton] en al.

Verder uiteraard een geweldige Sean Penn, uitmuntende Nick Nolte (hier wat op Jonas Geirnaert van tegenwoordig gelijkend ), goed te pruimen J-Lo, verknipt koppel Joaquin Phoenix & Claire Danes, sheriff Powers Boothe, ... topcast. Dit alles bij lekkere muziek. En zalige twists en (U-)turns. En een einde dat het af maakt. Ben eigenlijk enigszins verrast dat deze niet hoger scoort.

Red Rock West (1993) zag ik denk ik nog niet, maar van wat ik lees vertoont de film daar inderdaad nogal gelijkenissen mee. 'k Kan me wel indenken dat het de score beïnvloedt voor wie die film wél zag. Zelfs de taglines zijn gelijkaardig. Al hebben ze beide wel verschillen bronmateriaal. Wat opzoeken deed me overigens ook op deze totaal niet gekende film stoten: Deul-gae-deul (2014). Interessant.

Ding Dong

Om met de deur in huis te vallen, twee van de grootste minpunten in deze film blijven bij nu al de derde keer dat ik hem zag:
1) Het zijn enkele films samengepakt tot 1 film: stukje broadway/Hollywood, stukje Titanic-achtig iets, stuk Indiana Jones meets Jurassic Park, en dan nog het meest iconische King Kong breekt los en eindigt met muze op de wolkenkrabber met de vliegtuigen; het voelt daardoor vooral tot enkele totaal verschillende soorten verhalen met elk hun beleving, zeker de actie op het eiland is zo anders dan de rest van de film
2) Op een bepaald moment word ik het wat moe: de ene keer vond ik de aanloop wat minder boeien, de andere keer het middenstuk met de dino's en monsterinsecten, nu bij laatste keer tegen dat ze ermee in New York aankomen; de film vergt gewoon te lang een vrij hoge concentratie die ik er amper drie uur lang voor kan opbrengen thuis (in bioscoop lag dit mogelijks anders)

Daarnaast is de CGI best wisselvallig, de ene keer zeer knap, op andere momenten zeer pover. En enkele personages, vooral dan dat gespeeld door Jack Black, zijn behoorlijk onsympathiek en zelfs wat naargeestig. Wat natuurlijk mag, maar de blikken die soms getrokken worden... Plus vind ik verder de adoratie van Ann Darrow voor de monstergorilla ook wel wat overdone, vooral dat er geen moment schrik bij lijkt te zitten dat ze op de rand van een klif staat, in de vuist van zo'n gigantisch wild dier zit gekneld, bovenaan een enorme wolkenkrabber staand/zittend/liggend, ...

Long story short, wat ups en downs doorheen de lange zit, maar je voelt wel de eerbied waarmee dit gemaakt is. De 3,5 die ik er al eerder aan gaf blijft dus toch staan, maar helemaal geweldig zal ik hem wel nooit vinden en dat is toch jammer gezien de regisseur, cast en de King Kong blockbuster-franchise.

stem geplaatst

"Er is niemand zo doof als zij die niet willen luisteren."

Ben 2x beginnen afdwalen na enige tijd, maar heb nog wat flarden opgevangen. Zoals... vrouw in strak pakje is immuun voor kogelregen, is vindingrijk en creatief in hoe te ontsnappen, kan wat klappen hebben en wat martelingen. Op zich wel nog cool allemaal, zo een badass chick, maar qua verhaal vond ik het maar pfff. Vooral de hoogdravende gesprekken tussen Anna en Rembrandt vond ik vermoeiend. En dan blijkt dat Rembrandt er ook wat van kan, van die martial arts shit. En dus krijgen we hard om hard, tussen twee mensen die je het niet zou nageven. En o zo dodelijk en trefzeker, behalve in hun duel, want uiteraard is het maar wat stoeiwerk voor het grote vuurwerk tussen de lakens. Ach ja.

Ja, en daar hoort verder dus ook wat een verhaal bij, maar is ergens ook vrij in te vullen. Bla bla, hey... drones! En G.I. Joe achtige troepen. Aftellen... en weer poppen aan het dansen. Gelukkig kende deze film zowat 10 minuten aftiteling, voelde wat als een verlossing. Er zaten hier en daar wel enkele leuke scènes in, zo ook helemaal op het eind nog, wanneer ze als nog jong meisje zoals je al uit het begin van de film had kunnen opmaken de mannen overhoop had geknald waarbij de camera op haar gezicht gericht blijft, waar bloedspat per bloedspat op tevoorschijn komt. Al sloeg het allerlaatste eindshot dan weer nergens op.

Eindconclusie: Geen deliberatie, hooguit leuk voor enkele scènes.

Ik hou dus echt niet zo van basketbal, en toch keek ik afgelopen week naar de Belgian Cats op het WK, Coach Carter én deze The Way Back. Gelukkig was deze wat kleinschaligere film heel anders dan de vorige. In deze geldt het basket meer als een soort van metafoor voor de broodnodige ommekeer. Vooral het einde van deze film heeft me weten te charmeren, want tot pakweg het laatste half uur zou ik er hooguit 2,5 aan hebben gegeven, maar het einde (zonder de absolute uitsmijter dan) tilde het toch nog wat omhoog.

Er zitten wat minder iconische scènes in dan in Coach Carter, maar er zijn wel enkele beklijvende momenten en het geheel is wat meer bevredigend, mede ook wel door het niet zo clichématige. Al zitten ook zulke dingen er wel in, want ook hier wordt vanzelfsprekend van een team in verval een geoliede ploeg gesmeed. Maar zoals dus al gezegd, aangezien het basketbal hier niet zo op de voorgrond treedt, heeft dat minder belang.

Het is ook wel een film die raakt, vanwege punten van herkenbaarheid. Al prijs ik me wel gelukkig dat ik nooit de kant van alcoholisme (of andere verdovende/roes middelen) op ben gegaan om de zware gevoelens te verjagen. Maar het verloren zien gaan hebben van mooie toekomstdromen en daar niet zo de weg uit terug vinden, heel herkenbaar helaas. En toch brengt dit me er niet toe de film hoger te waarderen, ook al speelt Ben Affleck (heb hem nooit slecht gevonden trouwens, in tegenstelling tot vele anderen) het aardig. Maar goed, een 3-punter is geen slechte score, toch?

stem geplaatst

Eigenlijk was ik niet in de mood voor een film met dergelijke onmacht als hoofdtoon. Vind het wel knap geacteerd van Vicky Krieps, en het doet je uiteraard stilstaan bij "wat als het mij overkomen zou?" 'k Zou me ergens ook in de echtgenoot willen inleven, maar dat lukt moeilijker, aangezien op mijn levenspad een "tot de dood ons scheidt" er nooit echt heeft ingezeten. Integendeel, ik werd deels verlaten omdat ik niet voldoende gezond bevonden werd door de partner waarmee ik plande oud te worden. Dus in die zin voelt dit soort film dan ook wel nog als die extra uppercut, maar goed.

Al het persoonlijke opzij zettend, is deze film zeker wel een waardevol kijkstuk, al gebeurt er heel weinig en loopt het dus tergend langzaam. Al is dat wellicht ook wel wat om het voor de kijker allemaal te laten bevatten en indalen. Het einde vind ik persoonlijk wél passend, en ook hoe ik voelde dat het zou lopen.

'k Dacht eigenlijk een 2,5 te geven, maar denk dat 3* toch meer de film naar z'n verdienste waardeert.

Ik heb het normaal niet zo voor misdaadfilms, maar deze blijft toch geniaal van opzet, en plaats ik toch nog een eind boven Pulp Fiction. Voelt wat als een sterk verfilmd toneelstuk, en dat bedoel ik zeer positief. Sowieso wel een kenmerk van Tarantino, een film onderverdeeld in meerdere bedrijven. Reservoir Dogs is een wat aparte soort whodunit, een whodunit in reverse. Een kenmerkend non-lineair verteld verhaal, maar wél samenhangend één verhaal vormend.

Een film ook met slechts een handvol rollen van belang en denk sowieso geen 10 met tekst. Elk van die rollen krijgt zo z'n moment-de-gloire, stuk voor stuk de hoofdrol dragend. Een zeer eenvoudig verhaal ook, maar meesterlijk uitgewerkt. Zit voor mij tussen de 4 en 4,5 in, daar waar ik Pulp Fiction dan eerder tussen de 3,5 en 4 naar beneden afrondend staan heb.

Viel te verwachten dat deze hoog zou scoren, en daar ben ik het toch niet helemaal mee eens.
- Ten eerste is het een sportfilm, en op een enkele na draaien deze alle om succes behalen, hoe dan ook. In bijna al deze films spelen ze mee om de prijzen of winnen ze die ook, en da's hier niet anders. Sinds wanneer is gewoon sporten en daarin je ei kwijt kunnen niet langer voldoende? Voor elk team dat meedingt om prijzen zijn er 90% andere die dat niet doen. Zijn dat dan allemaal sukkels of losers die er beter mee zouden kappen? 'k Meen dat we toch een beetje mogen afstappen van steeds maar die drang om te winnen in sportfilms, of vooral enkel maar dergelijke verhalen te brengen. Vaak dan nog hoe van een team losers een team winners gesmeed wordt door één persoon, de coach.
- Ten tweede betreft het een Amerikaanse schoolsportfilm. Gaan nog een trapje verder, want er hangen universiteits-sportcontracten aan vast, zeker als het sporten samengaat met goede punten op school. En uiteraard gaat het op dat vlak bij aanvang goed mis, maar slaagt één persoon erin om de hele bende ook op dat vlak in geen tijd naar een pakken hoger niveau te tillen (alsof dat überhaupt kan in zo'n laatste maanden voor het afzwaaien). Ook daarin is deze film nogal een dertien-in-een-dozijngeval.
- Ten derde toont deze film een coach die blijkbaar enkel maar respect en luisteren af kan dwingen door militair hard op te treden, als een drill sergeant jongeren te kraken zoals bv. ook de dirigent in Whiplash en laat de film denken dat dit nodig is om jongeren, of zulke jongeren zoals daar in Richmond, in het gareel te krijgen. Ook al dwingt hij uiteindelijk vooral veel respect af, zowel van z'n jongens als van de hele community op het eind. De epiloog met nog korte uitsmijter dat ook al wonnen ze niet het staatskampioenschap er een handvol spelers wél naar de universiteit trok moest er uiteraard nog bovenop.
- Ten vierde zit je met het gegeven van zwarte jongerencultuur, en hier en daar een verdwaalde latino. Jongeren die worden afgebeeld als bijna bij voorbaat een vogel voor de kat. Gooi daarbovenop nog een subplotje van een tienerzwangerschap, om die subcultuur van een leven lang in het sukkelstraatje en/of ghetto nog een beetje extra kracht bij te zetten.
- Ten vijfde, de stukjes ontsporing erin met hoe kan het ook anders weer een vette party met gestoei, drank, ..., toch hun getekende contract niet nalevend en een stukje (al moet ik daar credits geven, geen fel overdreven) criminaliteit.
- Ten zesde, maar dat is uiterst persoonlijk, het is een basketbalfilm. Yek, wat een sport.

Nu, allemaal goed, dit kan werken in de V.S., en gezien het op waargebeurde feiten gebaseerd is, zal het dit ook wel doen. Maar zelf ben ik totaal geen fan van hoe hun cultuur en ZEKER in sport en scholen tot bij ons komt. En aangezien 90% van de sportfilms uit Hollywood komt en wij Hollywood-films in het westen met de paplepel ingegoten krijgen... Nu geef ik de film zelf nog wel een aardige 3*, want een miskleun is het uiteraard ook niet, met best sterke stukken erin. Maar als sportfilm is hij gewoon bagger (qua verhaal, niet qua beelden, want dat zat wél goed), en als schoolsportfilm zo clichématig dat ik er gewoon niet lyrisch over zijn kan. In mijn ogen dus een overrated film! Enkele van de zeldzame ECHT goeie stukken waren voor mij het betoog (of meerdere betogen) van coach carter tegen de schooldirectrice en toen hij de jongen die net getuige was van een schietpartij opving, in hoe hij dat deed.

Ik was dan minstens even veel gecharmeerd van Champions (2023), met Woody Harrelson in een heel andere basketbalcoach-rol, een film die een heel pak lager scoort. Ook al gaf ik die film uiteindelijk ook maar 3*. Sportfilms en dan vooral Amerikaanse, zullen voor mij gewoon maar zeer zelden hoog scoren. Koppel daar dan nog het clichématige "schooltuig moet worden heropgevoed" element eraan en het moge eigenlijk een wonder heten dat ik nog boven de 2,5 uitkom. Dus een 3*, zij het dan on the buzzer.

stem geplaatst

Dit soort films zijn gewoon echt wel m'n ding. Bij momenten wel over-the-top, dat had niet zo gehoeven, maar de originaliteit maakt heel veel goed. Alleszins een pak vermakelijker dan al die dertien-in-een-dozijn films, en dan durf ik wel al eens een oogje dicht te knijpen voor een paar mindere elementen links en rechts. Zonder die zaken had ik deze dan ook nog hoger gewaardeerd. Maar zoals hij is toch zeker een 3,5 à 4, met afronding naar boven toe.

Had hier minder van verwacht, gezien de vele halve sterren. Nog een redelijk Godzilla-achtig verhaal, af en toe best leuke scènes en wat ragfijne humor, en je krijgt er een nog jonge Sydney Sweeney bij op de koop toe (al is het wat stom dat de op dat moment 15/16-jarige Sweeney een meisje van 12 dient te spelen). Al té kwalitatief is dit uiteraard niet, maar wel nog best vermakelijk en lekker goor bij momenten.

Wat spinnen onder meer akelig maakt, is dat de kleine exemplaren overal onder en op kruipen. Dan zijn ze zichtbaar, en plots zijn ze weer zoek. Dat voordeel heb je dan wel met van deze joekels van spinnen, ze kunnen amper ergens onder of tussen. Maar ze spinnen wel een uit de kluiten gewassen web en hebben kaken en (blijkbaar) messcherpe poten om U tegen te zeggen. Maar goed, ook die vallen dus te mollen.

Aan mij is geen western-liefhebber verloren gegaan. Wel kreeg ik de liefde voor Bud Spencer en Terence Hill als kind reeds te pakken. Deze film nu dan ook al zeker voor de derde keer gekeken.

Het leuke eraan vind ik de mix van Western met Komedie, wat het allemaal toch iets beter te verteren maakt. En toch kan ik hier geen topscore aan geven helaas. Daarvoor wisselen de leuke stukjes te zeer af met saaie brok. Dus met enige pijn in het hart een score onder het gemiddelde. Maar wel nog altijd best vermakelijk, zeker voor het genre.

Ik zie hier wat geponeerd worden dat deze toch een wat te misleidend hoge score krijgt, en toch zijn er sindsdien 4-en, 4,5-jes en 5-en voor blijven komen zo nu en dan. Moet toch zijn dat er iets in zit dat deze film verheft boven de gemiddelde gijzelingsfilm. Want dat is deze film uiteindelijk uiteraard.

Is het omdat het binnen het eigen korps te zoeken valt? Is het omdat de gijzelnemer zelf een onderhandelaar is en daardoor de blauwafdruk van zo een procedure kent? Is het omdat hij er zelf een andere onderhandelaar bijvraagt en deze standoff enigszins wild-west-gewijs een koele-kikkers-sfeertje creëert? Om nog andere redenen?

Geef hem zelf niet hoger dan een 4 omdat hij toch net wat lang is, en vooral ook omdat ze Adam Beck wel heel verdacht willen laten overkomen (fungeert uiteraard als red harring. Met dat personage heb ik althans de grootste moeite, aangezien die o zo vaak wel heel graag en ijverig Danny wil uitgeschakeld zien om dan aan het eind toch niet erbij betrokken te lijken. Maar afgezien van lengte en die te nadrukkelijke misleiding een uitmuntende actiethriller die alle lof verdient, wat mij betreft.

stem geplaatst

"Fly there, drive back."

Waarom dient een Nederlandse door te gaan als Oost-Duitse? Omdat Duitsers en dan vooral die uit het destijds communistische oosten een beter stereotiep vormen om door te gaan als vals spelend moorddadig kreng? Dat vind ik er dus wel wat een minpunt aan.

Maar verder, een sterke boksfilm en meer. Mooie personages, en vooral een sterk einde. Laatste tijd veel boksen en veel Eastwood gezien, en nog gaat het niet vervelen. Het geloof erbij vind ik wat minder, maar goed (en snap ik ook wel nog gezien het thema van euthanasie). Maar toch uiteindelijk wel een 4* waard voor me.

Grappig overigens dat ik lang gedacht heb dat Angelina Jolie hierin de hoofdrol speelde. Tot vandaag nooit een deftige blik op de filmposter geworpen dus.

Oh, en Alice Cooper deed er nog een flinke schep bovenop, en in 't meervoud!
(zalige song trouwens)

stem geplaatst

- What about me? I'm your partner.
- I may have to move fast, and I don't need too much linguine to hold me back.

Ja hoor, Dirty Harry heeft (noodgedwongen) weer een nieuwe partner en de man windt er geen doekjes om hoe hij denkt over overtollige kilo's. Waar in Magnum Force nog een vliegtuigkaping wordt verijdeld, is het dit keer een gijzeling na overval op een drankwinkel met veel eigengereide bombarie en poeha en bijhorend kostenplaatje. Komt ervan als je een cowboy (of is het een oermens?) bij de politie laat werken. Laat me duidelijk wezen, de intro's in deze filmreeks zijn best geweldig.

We schrijven nu 1976, en dus moeten er meer vrouwen bij Moordzaken. Grappig ook om een verbeten Dirty Harry daarin te keer te zien gaan hoe een falende rechercheur zo zijn gevolgen kan hebben voor diens partner. Verder staat deze reeks ook wat garant voor bruut, meedogenloos en psychopathisch geweld, en da's hier niet anders. En dus weer snel toe aan een nieuwe partner, maar niet voor de stervende nog net bij z'n laatste adem hen op het goede spoor kan zetten. Het moge ook niet verbazen wie deze nieuwe partner uiteindelijk wordt (vanwaar ken ik deze vrouw toch? -> blijkbaar van Cagney & Lacey (1982-1988), al zegt deze titel me niets, maar ongetwijfeld nog afleveringen van gekeken als kind).

Leuke opzwepende jazz-deuntjes ook wel bij het trap- en daklopen, trouwens. En gewoon zeer leuke humor, zoals met de bazooka, bij de lijkschouwer ("eat at Luigi's"), in de kerk bij de pastoor met pornosnor ("in the name of God, what are you doing?"), op het bureau ("I'm just talking to ... Jesus Christ!" "Give him my best.") en in de talloze conversaties (zoals rond kogelpatronen en penetratie). Mogelijks is deze voorlopig de minste uit de Dirty Harry reeks die ik al zag, de film zakt in het tweede deel helaas wat in en de slechteriken worden gaandeweg van wat minder kaliber, maar toch nog altijd voldoende voor een 3,5, net als de andere. Vooral dan omwille van het eerste uur. Gewoon best een leuke filmreeks.

Vroeger was alles anders, en daarom zeker niet beter. Destijds kon het nog zonder al te veel verpinken dat een 24-jarige man zich inliet met een puber van 14. Pas op, dat zal ongetwijfeld nog gebeuren en zelfs met grotere leeftijdsverschillen dan dat. Alleen nog maar in eigen omgeving bv. geweten van een 20-jarige met een 50-plusser en toen ik tiener was meerdere 16-jarigen met 40-plussers, een 14-jarige met haar zowat 25-jarige leerkracht, ... Maar daar zeg ik het ook, toen ik jonger was... ook toen baarde dit nog niet zo veel opzien dan nu. Nu, Elvis was jong nog wel enkele generaties voor de mijne, dus toen zeker zal het denk ik nog niet al te veel beroering hebben gebracht dat hij zijn pijlen richtte op de dik 10 jaar jongere Priscilla. Oké, er wordt wel een vraagteken bij geplaatst door haar ouders, maar een over-mijn-lijk mentaliteit komt toch op geen moment aan bod.

Dit gezegd, het was wel interessant om het leven door de ogen van de jonge Priscilla te zien. Begeesterd door de man waar zovele vrouwen om in zwijm vallen, maar tegelijk ook jong uit de eigen vertrouwde omgeving geplukt en dus nogal een eenzaam bestaan, met haar wereldster constant op filmsets (en/of tournee?). Ze wordt dan nog geconfronteerd met verhalen van Elvis en andere diva's in de pers. Het moge duidelijk zijn dat Elvis uit de toen al wat nadagen van zijn carrière zo zijn minpunten had, zoals snel in woede ontstekend, verslaafd aan medicatie en enige controledwang. Toch wel heel anders dan wat uit de film Elvis naar voren kwam. Ikzelf ben van '79, heb de man dus nooit bij leven en welzijn gekend, enkel maar zijn goddelijke status meegekregen met de papfles.

Nu, puur als film blijft Priscilla me iets te braaf en documentaire-achtig. Er had m.i. wat meer mee gedaan kunnen worden. Maar wel nog een nipte voldoende voor Sofia Coppola en crew.

Wel fraai verteld en beetje bij beetje ontvouwt zich het hele verhaal, puzzelstukje per puzzelstukje of moet ik zeggen zandkorrel per zandkorrel? Ik had de hele film helaas wat het gevoel alsof ze zaten voor te lezen uit het boek. Het voelt inderdaad ook veeleer als een film van enkele decennia eerder, en waarom weer zo een episch lange zit? Had deze geen prijzen gewonnen, hij zou snel in de vergetelheid zijn geraakt. Niet bepaald om duimen en vingers bij af te likken, wat Caravaggio wel met me eens zal zijn.

Was wel nog leuk om Sayid uit Lost te zien, toch een klein decennium voor die eilandserie.

Eigenlijk maar één vraag... waarom zijn de Garrity's meer dan anderen? En waarom gedragen ze zich ook zo? Lastig om zo dan mee te leven met dit drietal terwijl je het perfect prima zou moeten vinden dat anderen voor hun redding dan het loodje leggen.

Wel een rampenfilm met behoorlijk goed gemaakte beelden, dat dan weer wel. 2,5 à 3.

(reactie op ander bericht)


Sluit ik grotendeels bij aan. Voelt als Mijn Restaurant on steroids met een vleugje Hell's Kitchen eroverheen. Het enerveert je. Heb sowieso ook wat een afkeer van het horeca gebeuren met al dat opgeblazen gedoe, dus dat helpt er niet aan.

Anderzijds, als film wel knap gedaan. Ook altijd wel meeslepend, zo'n one-takes. Maar Adolescence pakte me toch pakken meer, zeker dan de aflevering met het bezoek van de therapeute.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Bij momenten zeer grappige subtiele humor. Vond vooral het slotpleidooi sterk, als de vraag wordt gesteld of mensen die door zo'n humanoïde partner rond alles bevestiging en erkenning krijgen nog wel in staat zouden zijn tot contact met andere mensen? Verder snijdt deze film net als onder meer de Zweedse serie Äkta Människor interessante onderwerpen aan:
* kan en mag een humanoïde wel de plaats innemen van een mens om menselijke eenzaamheid tegen te gaan?
* dienen zulke robots ook bepaalde rechten te krijgen, en een effectief onderdeel van de samenleving te vormen?
* maakt een immer aanpassende naar je pijpen dansende robot überhaupt gelukkig, of heeft een relatie net wat frictie, tegengas en imperfect mens zijn nodig?

Ja, voor mij best een hoog scorende 'kleine' romantische sci-fi komedie.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vond dat hier nogal Marina achtige stukken in zaten. En dan nog een Rocco ook. Gek dat ik deze film nu pas voor het eerst keek. Het lag me allemaal wel. Had er 3,5 voor klaar staan maar het slot waarbij de rijke weduwe een stukje toneel opvoert om de jongen zijn papa terug bij zijn mama en gezin te doen krijgen, ook al zag ze die man zelf wel zitten, doet me er nog een halve ster aan toevoegen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

"Tot straks."

Het Afscheid is wat een aaneenschakeling van verschillende gebeurtenissen in het verleden en heden (tijdens een druilerige week waarin het steeds licht lijkt te regenen) van hoofdfiguur Pierre Wesselmans waarin afscheid centraal staat. Al te veel spanning zit er niet in de film, maar het beklijft allemaal wel door sfeerschepping, en gaat gepaard met een zekere kunstzinnigheid en voelt wat experimenteel. 'k Vond Meeuwen Sterven in de Haven wel net iets sterker, want hier miste ik nog net iets meer context om de zwaarmoedigheid om het getormenteerde verleden nog wat beter te kunnen plaatsen. Maar 't moge duidelijk zijn dat we op dat moment nog maar 2 decennia na WO II zijn en het juk van de oorlog nog zo over alles heen hangt en dat een zeeliedenbestaan sowieso een apart leven inhoudt.

Opvallend vond ik de 2 tegenovergestelde uitspraken van het meisje in de bar [gespeeld door Marlene Edeling] die stelde "dat het makkelijk is om te houden van een ander" en de vrouw van Pierre [mede-hoofdrolspeelster Petra Laseur] "dat het moeilijk is om te houden van iemand." Het stukje met de speelgoedrevolver wat de tweede keer tot een hartaanval leek te hebben geleid vond ik maar iets vreemds.

De flashbacks naar best wel zeer bijzondere gebeurtenissen uit het verleden (bv. toen Pierre gevraagd werd een legerplunje aan te trekken om als zoon van een stervende vrouw waarvan het hele dorp behalve de moeder wist dat hij sneuvelde aan haar sterfbed te verschijnen) mochten me iets meer worden uitgewerkt. Nu werd het even aangehaald en waaide het alweer weg, en zo werden we als kijker ook nogal geconfronteerd met afscheid nemen en loslaten, een sterven zonder doodgaan, al 2 decennia na de Grote Dood. Dus mogelijks had het een bedoeling.

Bijpassende song:
Lacrimosa - Tränen der Existenzlosigkeit
Bereit zu sterben
Bereit zu verfallen
Bereit mich selbst zu vergessen
So wird keine Träne fließen
So wird keine Seele trauern
So hat es mich nie gegeben!

stem geplaatst

Schild en Vriend

Wat een plechtstatig toneel. Zeker bij zij die leefden als God in Frankrijk. En op de zolder waar de achtergebleven familie Breydel zich had schuilgehouden (wel een aangrijpende scène). Je zou als broer en zoon van voor minder de geschiedenis in willen gaan, want als het van de acteerprestaties van de familie af moest hangen...

Wel nog bewonderenswaardig hoe je in 1984 een film gemaakt kreeg die eruitzag alsof het zich bijna 700 jaar eerder afspeelde. En handig dat de Nederlandse acteurs de Fransen nogal voorstelden, zij staan met hun suderans en marechaussee er van nature het dichtst bij. Nee, zonde ergens dat er niet gewoon Frans werd gesproken door de vaudeville. Il faut le faire!

De veldslag aan het eind is het summum van de film, een leuk stukje reenactment zeker met de ridder én paard gehuld in blinkend goud met bijhorend mysterie achteraf (alleen wat jammer dat het voor ons kijkers nog werd uitgeklaard), en de aftermath vol lijken, dode paarden en gereutel van zwaargewonden en spartelende gewonde dieren (dat laatste wel hard om zien), maar kan de film tegen dan niet meer zo redden. Al delibereer ik hem graag nog net.

Wat een leger aan bekende acteurs kwam ook weer de revue gepasseerd. Kan ook moeilijk anders gezien het massa-epos. Ook daar nog wel een pluim voor, weinig films uit de lage landen die ooit zo een epos-verfilming deden. Het was eens iets anders. Dus wil ik hem ook niet te zwaar afbranden, een 3-tje. Voor het slotakkoord wil ik gerust 4 geven, maar het eerste uur was me hooguit 2 waard. Per slot van rekening werd er naast een film ook een mini-serie van 4 afleveringen van een 50-tal minuten ingeblikt. Die heb ik als kind wellicht ooit nog op tv gezien, ik heb zo het vermoeden dat die iets meer waarde kan hebben.

En nog leuk ook om te vernemen vanwaar de naam Guldensporenslag gekomen is. Nooit geweten.

Ik heb het niet drooggehouden. Meermaals. Sowieso al een interessante film gezien het onderwerp van de Adventure Race, en dan al de emoties er nog eens bij rond de hond. Wat mij betreft een heel mooie sportfilm, een beetje vergelijkbaar met The Art of Racing in the Rain. Die vind ik ook geweldig. Iets te veel clichés wel hier en daar en daarom dus geen perfecte score. 4,5 is misschien ook wel aan de hoge kant, maar een topper vind ik het sowieso. Deze moet ik alleszins vlug ook aan de kinderen tonen.

Net als in de eerste veel gepalaver onderbroken door even een kort shot van de Megalodons, maar wel een pak onderhoudender qua verhaal. Beelden blijven wel zeer belabberd, al kunnen ze er aan het eind van de film wel nog mee door. Hoe handig ook wel dat de Chinese overlevende zo vloeiend Engels kan. 'k Vond hem alleszins iets beter dan de voorganger, al denken ze daar op IMDb blijkbaar heel anders over.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst