Sûîto Hômu (1989)

Eigenaardigheidje.

Kurosawa die een redelijk standaard haunted house filmpje weet te maken. Bij momenten vermakelijk, maar aardig gedateerd. Al zullen de fans van jaren '80 horror best nog van het sfeertje kunnen genieten.

Naar het einde toe wel iets beter, komen ook wat meer effectjes die hoek ompiepen. Niks groots, maar wel charmant. Verder een film die ik maar moeilijk aan Kurosawa kan linken, zeker omdat hij hier in het Westen toch ook een voorloper van de Asian suspense wave was (Pulse, Cure) , iets waar deze film absoluut niks mee te maken heeft.

Veel meer dan een curiosum is het dan ook niet, een film gemaakt volgens de richtlijnen van het genre, maar Kurosawa weet er enkele geslaagde scenes en een fijn einde aan te breien.

2.0*

Ik kende deze film eigenlijk vooral omdat de enige legale manier om eraan te komen de (peperdure) Japanse laserdisc was. Maar die was ik het japans zonder ondertitels, dus dat was niet echt een optie.

Uiteindelijk een dvd met daarop een scan van die laserdisc met engelse subs gezien.

Het is een bizarre spookhuisfilm (en kennelijk ook een game die tegelijk uitkwam)

De effecten zijn erg goed en veelvuldig. Opmerkelijk dat ze hiervoor Dick (Scanners, Videodrome) Smith hadden ingehuurd. Maar voor de rest is het allemaal erg japans. Helaas was de beeldkwaliteit dus verre van optimaal en dat vind ik tegenwoordig, verwend als ik ben, toch wel een serieus minpunt. Ook de pacing is net iets te traag. Kom niet hoger dan 3*, maar de film verdient een echt mooie blu ray editie. Eigenlijk geen idee waarom er geen betere release van is.