Trolls (2016)

Ik moet nu echt - schaamtevol - terugkomen op mijn hardheid en gauw-gemaaktheid over deze Troll films. Ik heb deze iig weer eens herbekeken, en daardoor moeten/willen herbeoordelen... (Voor zover het er uberhaupt toe doet... maar al is het maar voor mijn gemoedsrust.

Misschien door de herkenbaarheid en het meer doorzien van de Troll-typetjes, alsof daar enige diepgang voor nodig is, kan ik niet anders zeggen dan dat ik er nu - ineens - bijzonder van genoten heb. : O

Misschien was mijn eerste kennismaking en persoonlijk verkeerd moment, of waren de typetjes te... tja te wat eigenlijk?, hoe dan ook, met een eerste indruk kun je dus ook, gelijk goed zitten, maar soms kun je er lelijk mee op je bek gaan. En ik vind, dat ik dat deed. Mea culpa.

De Trolls hebben al 20 jaar geen last meer van hun aartsvijanden de Bergen en leven volgens het motto: zingen, dansen en knuffelen. Maar een spectaculair feest voor Prinses Poppy [Anna Kendrick] brengt de Bergen weer op het spoor van de Trolls. Teveel zang, dans en geknuffel en te weinig verhaal in deze onschuldige animatiefilm, maar de soundtrack heeft een paar liedjes die zelfs de grootste chagrijn een glimlach kunnen bezorgen, waaronder het mede door Justin Timberlake geschreven “Can’t Stop The Feeling”, een voor een Oscar genomineerde wereldwijde megahit. Vervolg: Trolls World Tour.

Trolls

Eigenlijk wilde ik op een avond Sing kijken, maar dat ging niet door, dus besloten we – in de animatiecategorie blijvend – Trolls te kijken. Een film waar ik ook wel nieuwsgierig naar was omdat ik toen ik nog een heel klein meisje was van dat soort trollen spaarde. Ik had geen hoge verwachtingen van de film. En ik wist eigenlijk ook niet wat ik kon verwachten. Ik had geen trailer gezien. Het enige dat ik eigenlijk wist is dat het gebaseerd was op mijn vroegere speelgoed.

Zingen en knuffelen

De film blijkt overigens een sterrencast aan zichzelf gekoppeld te hebben. Ook dat wist ik van te voren niet. Maar wanneer ik stemmen herken pak ik al snel IMDB er even bij om te kijken of mijn vermoeden klopt en welke gezichten achter de andere stemmen zitten. En wat ik ook niet doorhad; er zit heel veel gezang in de film. De trolls zijn namelijk blije wezentjes die houden van zingen en knuffelen. Dit is dan ook hun voornaamste bezigheid.

Mooie boodschap

Maar zingen, dansen en knuffelen is niet het enige dat ze doen. Er zit een verhaal in, en in dat verhaal zit ook nog eens een mooie boodschap verwerkt. Onder andere over wat “geluk” eigenlijk inhoudt. De Bergens willen namelijk de trollen eenmaal per jaar opeten omdat ze dan zogenaamd geluk kunnen voelen.

Vermakelijke film

Hoewel dit soort films vaak wel wat voorspelbaar zijn en cliché personages bevat, vond ik dat hier niet erg. De uitvoering was namelijk goed en leuk gedaan. Trolls wist mijn aandacht vast te houden, mij te laten genieten, te laten lachen en te laten meeleven. Zelfs mijn vriend vond deze film leuk om te zien! De toevoeging van herkenbare liedjes zorgde er ook nog eens voor dat ik lekker mee zat te zingen op de bank.

Conclusie

Ik heb ontzettend genoten van Trolls. Hoewel de Bergens achter de Trolls aanzitten omdat ze ze op willen eten (het maakt ze gelukkig), vond ik het een hele vrolijke film. Trolls bevat leuke en kleurrijke personages, een goed verhaal, leuke liedjes en ik vond hem ook nog eens extra leuk om nostalgische redenen. Het liedje uit de aftiteling (Hair Up) wordt hier trouwens nog vaak gedraaid, we worden er zo vrolijk van. Dus heb je zin in een vrolijke, muzikale animatiefilm, kijk dan Trolls.

De Smurfen meets Shrek?

Mijn zoontjes van 8, 9 en 9 vinden Trolls alleszins zeer leuk.

Zelf zie ik er dus vooral veel gelijkenissen in met De Smurfen, met dan Gargamel en z'n kat Azraël uiteraard als de grumpy Bergens, en Gargamel die maar echt gelukkig wordt als hij Smurfen ("ik haat Smurfen") in de toverketel kan gooien. En de Smurfen zelf die klein maar dapper vrolijk leven in hun verstopte onderkomen, tot Gargamel hun schuilplaats ontdekt. Vaak moeten één of meerdere ook bevrijd worden door een groep anderen uit zijn klauwen. De zure, pessimistische trol Knoest/Branch kan je uiteraard vergelijken met de Moppersmurf. Het stukje liefdesverhaal onder de Bergens heeft dan weer wat weg van Shrek en Fiona.