Plus Que Jamais (2022)

Vanaf 1 december 2022 in de bioscoop (Imagine Filmdistributie)

Mooie film om te zien, degelijk acteerwerk door allen. Er valt niet veel negatiefs op te merken aan de film, had ik het gevoel.

Tevens ook mooie shots van Noorwegen op de plek waar Hėlène verblijft bij Ben.

Er was één scene in de film, waarin ik werkelijk even dacht, dat Hėlène ging sterven.

Maar dat was niet het geval: Mooie vogelgeluidjes, omringd door groene Lente bladeren en een stukje open lucht. Ik voelde een heel vredig gevoel van binnen. Dé ideale plek om te sterven, dacht ik bij mezelf, als ik me zou verplaatsen in de hoofdpersoon. Dit had ik persoonlijk eigenlijk, een mooi einde van de film gevonden, dan hoe het daadwerkelijk eindigde.

Mede hierdoor geef ik de film net geen 4* , maar een dikke 3,5 *

Indringende film waarbij het taboe of iedereen het recht heeft op zijn of haar manier te sterven, nog maar eens ter sprake brengt. Een zeer realistische film die tot nadenken stemt, met prachtige beelden van Noorwegen.

Mooie film met een schitterende rol van Vicky Krieps. "Niet over de dood, maar over leven in de eindfase" (citaat Emily Atef). Vrij onopgemerkt heb ik toch al wat films met Vicky Krieps gezien, maar na Corsage en nu deze valt ze me echt op als een ongelofelijke goede actrice. Ook Gaspard Ulliel (helaas verongelukt, zeer tragisch!) speelt zeker niet onverdienstelijk. Alle emoties van beide kanten waren begrijpelijk en erg goed verbeeld. Hoe Hėlène naar adem hapt na een inspanning zag er zo griezelig goed uit dat ik het er zelf (bij wijze van spreken) benauwd van kreeg. Het laatste halfuur van de film is echt briljant.

Hélène [Vicky Krieps] is ernstig ziek en kan alleen nog gereden worden als zich tijdig een donor merkt. Echtgenoot Matthieu [Gaspard Ulliel] klampt zich vast aan die hoop, maar Hélène wil dat niet meer. Ze neemt heimelijk contact op met de Noorse blogger Mister [Bjørn Floberg], die zijn vrouw verloor aan dezelfde ziekte en besluit een tijd bij Mister door te brengen om tot zichzelf te komen. Een somber drama met de te verwachten emotionele uitingen, voorzien van stemmige muzikale motieven en fraaie plaatjes van de Noorse omgeving. De cast maakt er het beste van, maar het scenario is traag en voorspelbaar.

Het gegeven an sich is indrukwekkend. De benauwdheid en fysieke ongemakkelijkheid die Vicky Krieps toont lijkt levensecht.

De film zelf stelde me uiteindelijk toch iets teleur. Er gebeurt net wat te weinig en het einde voelt niet aan als een passend einde. Beetje mwoah.

Ik had wel te doen met de vriend. Ik snap dat hij er geen raad mee wist. Gelukkig zijn er nog wel mooie scènes als ze weer samen zijn.

Ik ben ondertussen oud genoeg om meerdere mensen uit mijn kring kwijtgeraakt te zijn, en zoals dat dan gaat komt dat deels door slopende ziektes en de bijbehorende medische lijdensweg. Als je dat ziet gebeuren is de eerste gedachte voor de hand liggend - ‘als het met mij ooit mis gaat, dan wil ik dat in ieder geval niet’. Maarja, als je dan voor die keuze staat is het toch anders, ben ik bang.

Precies daarom is dit zo’n indrukwekkende film, de integriteit waarmee het onderwerp gebracht wordt is geniaal fraai uitgewerkt, Krieps zet een meesterlijke rol neer met een volstrekt overtuigende aftakeling, tegenover haar vriendje/man die moeite heeft om haar keuzes te accepteren en niet kan omgaan met de veranderingen die ook hem raken. Allemaal erg menselijk en erg herkenbaar, invoelbaar en tot het bot rakend uitgewerkt. Ik hoop toch van ganser harte dat ik als het zover is sterk en dapper genoeg zal zijn om te kiezen voor iets anders dan het langstdurende, tot elke prijs.

In de hiervoor genoemde quote van Atef, ‘niet over de dood, maar over het leven in de eindfase’, en daarmee is het einde ook perfect passend, juist. Voorbij navrant is het wel dat het Ulliel is die ondertussen niet meer onder ons is. Toch een heel absurde confrontatie met de willekeurigheid van de tijd die ons gegund wordt.

Hoe omgaan met het onherroepelijke van een naderende dood ?

Doorheen de noodzaak aan tederheid en liefde is er ook de drang naar zelfstandigheid en voor u zelf kunnen opmaken wat er best voor u is, ook al kan dat indruisen tegen de gemeende bezorgdheid van de entourage.

Knappe film van Emily Atef (herinner mij haar "Three Days in Quiberon"), die uitblinkt door de open, gevarieerde benadering van een delicate toestand en door enkele prachtige scènes ( de scène met het vriendenfeestje in het begin, maakt een belangrijk standpunt al heel duidelijk), maar anderzijds bij momenten toch iets te langdradig voor de dag komt.

Vervelen doet ze echter nooit en bovendien kan ze bogen op uitstekend acteerwerk en is het ook wel genieten van het prachtige Noorse landschap.

Heel in de verte doet deze film, of de kern van deze film, me denken aan de Indianen (native Americans), die als ze op leeftijd waren en hun eind voelde naderen, alleen in aller eenzaamheid en afzondering een berg op liepen (klommen) om daar te gaan zitten wachten op de dood. Dit heeft me altijd gefascineerd en het verhaal van Plus Que Jamais draait in wezen om hetzelfde gruwelijk en niet te vermijden lot. De mens in al zijn kwetsbaarheid oog in oog met de naderende dood.
Wat de film vooral zo goed maakt, is hoe geloofwaardig het hoofdpersonage wordt neergezet en hoe Hélène (Krieps) en Matthieu (Ulliel) letterlijk (en figuurlijk: emotioneel) op afstand raken, elkaar toch weer naderen, en tijdens hun allerlaatste adembenemende liefdesscène (Meer Dan Ooit), die als eeuwig afscheid in volle teugen genoten wordt, het verhaal uit gaan met een voorgoed vaarwel bij de boot. Hij alleen terug naar huis. Zij alleen in de natuur op weg naar het einde. Wow!