Late Night with the Devil (2023)

Een uitgemolken genre dat origineel uit de hoek probeert te komen door er een found footage van te maken. Maar dit is inmiddels ook niet meer origineel. De scenes met het medium aan het begin waren eerder grappig dan griezelig. En ik ben bang dat dat ook een beetje de intentie was, want een horror film zonder humor kan natuurlijk niet meer. Het horror genre is inmiddels uitgevonden zodat de kijker onder de tafel kan liggen van het lachen

Paar positieve punten: de worm scene was verrassend en het kind speelde lekker creepy. Verder is het veel te over the top en veel te in your face. Less is more! En een found footage horror is het perfecte middel om dat tot uiting te brengen. Maar helaas...

The power of Christ compels you!

Pluspunten voor het bizarre einde

Bleef boeien van begin tot eind en visueel was het zeer origineel. Super retro. Alleen de laatste aantal minuten 🫣

Meh, nee.

Het concept is super orgineel en ik heb enorme waardering voor nieuwe concepten in een cinema wereld die bol staat van eentonigheid. Maar dit is simpelweg gewoon geen enge film. Nauwelijks tot geen momenten dat ik echt schrok of echt op het puntje van mijn stoel zat. Wel grappig om te zien dat ze een eigen "James Randi" in de show hadden en dat we ook nog even een eigen "Uri Geller" voorbij zagen komen.

Viel wat tegen...

De duivel zit in de details. Erg fijn hoe 'Late Night with the Devil' (2023) het eigen concept doorzet van een exorcisme tijdens een live-uitzending. Met een heerlijk gladde host als Jack Delroy (David Dastmalchian) en diens pogingen om zijn noodlijdende talkshow te redden van de ondergang. Visueel ook knap gedaan. Alleen al de vele verschillende fragmenten waarin hoogte- en dieptepunten worden geschetst in de carrière van de presentator. De broeierige opmaat naar de exorcisme met een medium en een scepticus. De zwart-witbeelden van achter de coulissen als gladjakker Delroy zijn decorum laat varen en we de cynische drijfveren zien waarom deze ellende moet worden doorgezet. En nog een paar visuele verrassingen om te schetsen dat personages hun grip verliezen op de realiteit. 'Late Night with the Devil' (2023) is zeker één van de leukere 'found footage films' van de laatste tijd.

Van Late Night with the Devil - ikruikversemosterd:

"“Dreamer, here awake.”

Late Night with the Devil is een heerlijke bovennatuurlijke horrorthriller over de gloedvolle sfeer van nachtelijke talkshows. Dit is de wereld van de nachtbraker en insomniapatiënt, van de kijker die ’s nachts vanuit zijn luie fauteuil tv kijkt. Het is ook de wereld van de charismatische talkshowhost Jack Delroy (fantastisch gespeeld door David Dastmalchian) die er alles aan doet om zijn geliefde nachtshow te redden.

“Dreamer, here awake!”

Je kan je afvragen of de onrustige droom van Late Night with the Devil dieper gaat dan alleen de gotische aankleding. Is het een metafoor voor depressie? Bezwijkt Jack Delroy onder het gewicht van zijn zware gemoed? Opent hij de deuren naar het schimmenrijk? Gaat hij te ver met de paranormale verschijnselen? Nemen kwade krachten de show over? Is de finale echt of deel van de hypnose?

“Dreamer, here awake!”

Ik geloof best dat Late Night with the Devil zoveel meer te vertellen heeft, voor mij is het boven alles de bedwelmende droomstemming die blijft hangen. De schemerwereld tussen slapen en waken.

“Dreamer, here awake!”

Jack kan die drie woorden nog zo vaak herhalen, vermoedelijk is hij al wakker. Late Night with the Devil geeft daar geen duidelijk antwoord op. Perfect."

Toffe film!

Gisteravond gezien op 4K van de Second Sight uitgave die ik heb opgehaald samen met Possession en Re-Animator.

Ik moest wel even inkomen aan het begin, maar naarmate de film liep zat ik er goed in!

* Wel een vreemde locatie waar mijn pakket was bezorgd overigens. Helemaal in Kralingen Voorschoterlaan.

Normaal altijd bij Peppelweg.

Zaterdag even een beetje uitkateren van een avondje met collega's en dat leende zich uitstekend voor een filmmarathon. En daarbij viel de keus voor de eerste film op deze Late Night with the devil mede mogelijk gemaakt door Netflix. En deze horror prent beviel toch meer dan prima.

Bijzonder en interessant is het intro met de stem van Michael Ironside die beknopt vertelt wat er allemaal vooraf ging rond talkshowhost Jack Delroy rond lief en leed en de strijd voor meer kijkcijfers. En op de avond van Halloween heeft men iets bijzonders bedacht waar Dastmalchian sowieso al een opvallende verschijning is en zijn rol uitermate goed verkoopt en het geheel als talkshow meer dan prima wordt opgebouwd met de gebruikelijke grapjes en een brave sidekick. Het is wachten op meer waar Christou al een interessant opwarmertje is, het geheel een eigenaardige prikkel heeft en het natuurlijk de vraag is of het allemaal nep is of niet. De aanwezigheid van de cynische Carmichael is de volgende stap waar men toch op fraaie wijze blijft balanceren tussen wat mogelijk is en wat eventueel bedrog is.

Maar natuurlijk gaat het verder, heel veel verder met de volgende gast in de vorm van Lilly, het is de vraag wat er allemaal gebeurt met de reeds eerder afgevoerde Christou die plotseling erg slecht op zijn gemak was en iemand die groeps hypnose uit kan voeren. Met de nieuwe bezetting op het toneel daalt de temperatuur steeds verder waar de scepticus aan de kooi blijft rammelen en men een demonstratie uitvoert met Lilly, iets dat velen niet in de koude kleren gaat zitten. Toch blijft er die schaduwkant van wat echt is of nep ookal krijgt de echtheid steeds meer overtuiging en heeft de film nog steeds die onwijs sterke prikkel. De opbouw richting het einde is duidelijk waar kijkcijfers er gaan komen maar het juist de vraag is tegen welke prijs, en wat een kostelijke chaos eindigt deze Late Night with the Devil in. Waar het nog even een beetje gissen is naar de uitleg van het einde waar Jack de tol betaald, of duidelijk wordt, van één of andere faustianse deal.

Het maakt Late Night with the devil tot een uitermate interessante film en horror met een goed plot als het hem mij vraagt en deze heb ik zeker niet voor de laatste keer gezien. Een 4 voor nu.

Ik herinner me dat deze film in de VS behoorlijk wat aandacht kreeg, maar hier in Nederland nooit in de bioscoop is uitgebracht. Daar baalde ik behoorlijk van, want het leek me echt iets voor mij. Het was dan ook een aangename verrassing om hem op Netflix te vinden toen ik op dat moment een abonnement bij die streamingdienst aan de beurt was.

Na hem gezien te hebben, kan ik concluderen dat het inderdaad helemaal mijn ding is.

Wat ik leuk vind:

- Antihumor, gebaseerd op slechte stand-upcomedy van talkshowhosts en gesprekken die volledig uit de hand lopen. "Laten we naar de reclame gaan."

- Veel verwijzingen naar de meer bizarre aspecten van de Satanic Panic en idiote geheime genootschappen. In dit geval die met de uil, die ook in Reservation Dogs voorkwam. (Sterker nog, tot ik deze film zag, dacht ik dat dat genootschap voor die sitcom was bedacht.)

- Als lid van Skepsis was ik erg blij dat deze film niet alleen een personage heeft dat is gebaseerd op James Randi, maar dan met het ego van jaren-70-talkshowfavoriet Norman Mailer, maar ook de spot drijft met mediums die slechte cold readings doen. Johnny Carsons legendarische ontmaskering van Uri Geller is duidelijk een inspiratiebron voor deze film.

- Een grote bijrol voor een theremin.

- Veel leuke, kneuterige Halloween-decoraties in de art direction.

- Een demon genaamd Mr. Wriggles.

- Pentagrams geweldige 'Forever Queen' op de soundtrack.

- De film duurt 93 minuten.

Helaas is het einde een beetje slapjes. Niet vreselijk, maar het had beter gekund.

(Gezien op Netflix)

Het begon allemaal veelbelovend en het seventies-sfeertje is heerlijk, maar helaas vond ik het laatste gedeelte drie keer niks.

Mooi de sfeer van de jaren 70 neergezet en de hedendaagse paranormal activity. Leuke originele horror. Niet heel eng, soms ongemakkelijk en dan weer grappig. Aftiteling was bizar te noemen.

Eentje die al sinds 2023 meteen op m'n radar stond, en dan eindelijk eens meegepikt op Netflix. Fijne horrorfilm voor zo ongeveer 85% van de film, in de laatste vijftien minuten ontspoort het een beetje en sluit het wat mij betreft niet geheel bevredigend af. De opbouw in de eerste helft is daarentegen heel goed gedaan, waarbij de ongemakkelijkheid en de sluipende twijfel en angst dat er iets ontzettend mis is, langzaam maar zeker hard binnenkomt. Dit wordt versterkt door het format van de talkshow en de found footage-achtige stijl, waarbij je het gevoel hebt naar een echte oude opname te kijken van een vervloekte gebeurtenis. Die filmstijl - if done well - komt altijd goed binnen bij mij in een horrorfilm, en dat hebben de regisseurs hier goed in de vingers. David Dastmalchian is ook ijzersterk als de dubieuze host. Het wordt er vanaf het begin vrij vingerdik bovenop gelegd dat hij iets op zijn kerfstok heeft, met die verwijzingen naar zijn lidmaatschap bij de exclusieve 'club' (satanische sekte), maar er wordt net genoeg in het midden gelaten wat dat precies is, zodat ik wel geïntrigeerd bleef. Het einde maakt dit iets te expliciet duidelijk.

Een paar degelijke gruwelijke shockmomenten, veel onderhuidse spanning, de filmstijl en de lekkere 70's vibe maken hier dus een meer dan oké genrefilm van, die helaas wordt onderuitgehaald door een iets te expliciet en over the top einde, dat weinig meer aan de verbeelding overlaat, en daardoor ook de gruwel er een beetje uitzuigt.

Toch zeker 3.5*.

Alsof de duivel ermee gemoeid was.

Ik keek hem dan ook in het holst van de nacht tot stilaan het krieken van de dag. Toen de film klaar was, en tijd om te gaan slapen, hoorde ik een krakend geluid. Ik had zoiets van "als m'n laatste uur hiermee geslagen is, heb ik tenminste nog een leuke laatste film gezien."

Jammer wel wat van het bij momenten potsierlijke typisch oceanisch mockumentary-achtige zoals we dat ook kennen uit What We Do in the Shadows (2014) en Wellington Paranormal (2018-2022). Indien ook dat er wat serieuzer had uitgezien, was deze voor mij kandidaat geweest voor 4 of 4,5*. 'k Vond ook de stem van het bezeten meisje niet zo akelig, te zeer robotachtig en ook weer in die kenmerkende stijl van mockumentaries (zou het er als genre-aanduiding eigenlijk bijplaatsen). Je dient deze film denk ik dan ook vooral wat te zien als een verderzetting van die ingeslagen weg, en dat is op zich wel jammer. Want dit had heel wat akeliger gekund en gemogen.

Blijkbaar haalde deze bij het Britse Ghostwatch (1992) ook wel wat de mosterd, al is die me onbekend.

Dit week-end is het weer zover, onze eigenste laat avond afspraak met de duivel. Hier alvast een voorproefje.

Het verhaal situeert zich in de jaren '70 en in hun jacht naar kijkcijfers inviteren ze een meisje dat bezeten is van de duivel in de hoop dat dit geweldige TV zal worden. De film wordt ingeleid als de laatste uitzending van de talkshow dat nooit werd vertoond. Nu gaan we eindelijk zien wat er precies is gebeurd tijdens die uitzending.

Late night with the devil is zeer degelijke cinema. Production design is klasse, de talkshow zeer goed weergegeven en acteur David Dastmalchian is uitstekend als de gladde presentator die wordt geconfronteerd met zijn eigen verleden. De opbouw is voor sommigen misschien te traag maar voor mij net goed om lang te wachten vooraleer prijs te geven wat er is gebeurd. Doch niet geheel onvoorspelbaar natuurlijk dat het uit de hand loopt en de horror is vooral die latente spanning voor wat komen moet. Er mocht ook wat meer karakter ontwikkeling zijn van de presentator. Maar als geheel vond ik de film onderhoudend, het commentaar op de sensatie zucht van tv programma's is - weliswaar op de achtergrond - aanwezig en zorgt voor een interessante zijlijn. Ook is de 'found footage' structuur best boeiend. Graag gezien.