Onibaba (1964)

De glinsterende zonnestralen kaatsen op het oppervlak van een waterplas, idyllisch gelegen tussen riet en boobytraps. Er doemt een schim op vanuit de horizon, al gaarne komt iemand zwemmend dichterbij. Na de oversteek van het meertje voltooid te hebben is ' hij ' aan het eind van zijn latijn.

Temidden van de oorlog, proberen 2 vrouwen zich het vege lijf te redden. Buiten dat er oorlog woedt, zijn er meerdere gecompliceerde elementen des levens die zich aandienen. Vanaf de in mijn 1ste alinea omschreven schets, zat ik midden in de film om er niet meer uit te geraken.

De zwart - wit effecten in deze film zijn onnoemelijk sterk en alles staat in dienst om van een oorspronkelijk wat simpel verhaal een geweldig spookverhaal te maken. Liever lust of toch maar geloven in die ene legende? Het bezoek van die soldaat met dat masker bezorgde mij de rillingen, ik dacht eerst dat de vrijer van de dochter er achter zat. Het verhaal ontvouwde zich echter anders, met fraaie nachtelijke escapades tot gevolg en prachtige ( nachtelijke ) beelden van wuivend riet. Bij die scene waarin de 2 tortelduifjes naakt in het water rondrenden viel mijn mond open van verbazing. Deze film was toch van 1964 en van die regisseur, wiens film Hadaka no Shima mij destijds zo tegenviel vanwege slecht getimede, niet om aan te horen muziek?!

De muziek was ook hier niet het beste onderdeel dat waren de beelden en het huiveringwekkende slot waarmee deze film zijn kijkers achterliet. Toch, was de muziek hier gelukkig wel van hoog niveau en kan ik niet wachten om Shindo `s volgende spookverhaal te bedwingen.

Tot dusver ook de beste Aziatische klassieker die ik aanschouwd heb en een film die een onstilbare lust naar andere Japanse klassiekers in mij los wist te maken. 4,5*

Prima film. Shindô's grootste kwaliteit is wat mij betreft oog voor mooie plaatjes en lokaties. Hier maakt hij prachtig gebruik van het hoge gras. Qua plot is het aardig, maar het verhaal verloopt wel af en toe wat traag.

Wat ik ook miste: wie steekt nu Hachi op het einde neer? Volgens mij niet de schoonmoeder. Leefde de samoerai met dat masker dan nog?

Prachtige, broeierige horrorfilm van Kaneto Shindô. Het geheel valt vooral op door de schitterende beelden van de graslanden uit het binnenland van Japan. Het hoge gras tilt de film naar een hoog niveau, door de mysterieuze sfeer die dat met zich meebrengt.

Na een tijdje krijgt de film een enorm erotische lading omdat de dochter in het verhaal 's avonds de hort opgaat bij een man verderop in het dorp.

Grootse beelden door het geweldige gebruik van licht en donker. Scherpe contrasten en een goed gebruik van soundscapes. Alleen de overdub van al dat geschreeuw en getier is af en toe wel heel erg amateuristisch, maar dat kennen we inmiddels wel van Japanse films.

Zeer mooie film. Ik ga hier niets meer aan toevoegen, aangezien er hierboven al een aantal meningen staan waar ik me totaal bij kan aansluiten. Visueel gewoon prachtig.

4.0*

Briljant geschoten en kippevel bezorgende Japanse horror uit de jaren '60. Nu nog steeds bevreemdend en duister.