Onibaba (1964)

Voorlopig 4 sterren, heb deze film denk ik al meer dan 20 jaar geleden gezien op de Duitse tv (in die tijd ook Seven Samurai voor het eerst gezien).

Ben al ruim een jaar op zoek naar de titel van deze film, maar ja, hoe kom je daar achter ? volharden op moviemeter dus !!

Nu ik de titel weet moet ik 'm alleen nog ff op dvd zien te vinden.

Oniblabla

Een beetje barbaars... een oer-verhaal... erg intrigerend. Lang geleden gezien.

Er is een theaterversie van gemaakt (geloof het of niet), geregisseerd door Lodewijk de Boer.

De film heette hier De Vrouw In Het Zand.

gevonden!

Helaas. Onibaba is van Toho, en dus niet ondertiteld

Zeker weten? Want als je De Vrouw In Het Zand naar het Japans vertaalt, kom je op Suna no Onna.

Volgens de diversen bronnen die ik heb gevonden is deze DVD Engels ondertiteld.

Deze bijvoorbeeld.

Volgens mijn bronnen had deze geen subs, en ondertiteling is sowieso al on-Toho. Maar de Beaver zal wel gelijk hebben

Vandaag binnen gekregen (ergens anders besteld), hij is dus ook engels ondertiteld.

Van deze film staat er in maart een Criterion Collection DVD gepland

Prima film, ook al had ik er toch iets meer van verwacht. Dat de film als een horror/drama beschreven wordt ben ik het niet helemaal mee eens, tenminste ik heb toch echt niets gemerkt van horror in de film.

Ik heb de film geherzien en tsjonge wat een prachtige film, echt een meesterwerk, prachtige beelden, geweldig acteerwerk, alles vind ik gewoon meesterlijk aan deze film. Zelfs een plaats in m'n top 10 is verdiend.

Ik heb de film ooit van de BBC op video opgenomen en daarna nog een aantal malen herbekeken. Geweldig, een eenvoudig gegeven maar zo goed uitgewerkt / “verbeeld”. Zwart-wit-beelden zoals ze op hun sterkst kunnen werken. Deels omdat het verhaal zich vaak ‘snachts afspeelt. Het almaar wuivend gras wordt dan met een speciale belichting een prachtig fotografisch gegeven. Het spel is, zoals hier boven is gezegd, ook uitstekend. De sfeer is daardoor vaak heerlijk broeierig, en ook sterk erotisch getint.

De DVD van de Vrouw in het Zand, ook zo’n prachtige zwart-wit film, is inmiddels uit. Wel met en Engelse titel, nml. "The woman in the dunes". Ik kocht hem vorige week donderdag (28-10) bij de Bijenkorf in Den Haag. En nu nog “Kumonosu-jò” van Kurosawa op DVD, een film die ik ooit op vakantie in het Oostenrijks Fillmmuseum in Wenen zag en die een onuitwisbare indruk op mij maakte.

Schitterende Japanse klassieker. In een tijd van oorlog, honger en sociale wanorde komt de ware aard van de mens naar boven; rauwe seksuele lust, jaloezie en moord vormen de ingredienten van dit juweeltje. De constante hitte en de benauwende setting (een grote grasvlakte) zorgen voor een mysterieuze en drukkende sfeer. Prachtig geacteerd ook door de drie hoofdpersonages (een oude vrouw, de jonge schoondochter en de teruggekeerde strijder). Een driehoeksverhouding die enkel kan resulteren in dood en verderf. De zwart/wit beelden zijn poetisch (Hachi en de jonge vrouw die naakt over de vlakte rennen.......schitterend) en het wuivende gras lijkt haast een vierde personage te zijn; de bewegingen van het gras representeren de innerlijke gevoelens van de karakters. En dat alles wordt ondersteund door een ontregelende soundtrack van Hikaru Hayashi bestaande uit percussie en zelfs duivengeluiden.

Schitterend staaltje Japanse cinema weer. 4,5*

Fantastisch staaltje cinema. Woorden schieten hier even tekort. Die indoctrinatie tussen Moeder en schoonzus zijn van buitenaardse proportie. Ben het compleet met Ramon eens.

4.5*

Mijn quest naar goeie oude films verloopt langzaam.

Onibaba is weer een klein stapje in de goede richting. Naar aanleiding van één of andere Britse reportagereeks wat beelden van deze film gezien, en er achteraan gegaan.

Visueel brengt het wat die beelden voorspelden. Prachtige zwart/wit, erg lekkere contrasten en veel abstractie door het gras. Sommige shots zijn lichtjaren vooruit op gelijkaardige films uit die tijd. Hier kan (kon ) Kurosawa imo nog wat van leren.

Verhaaltje is op zich ook entertaining genoeg, al kon het mij uiteindelijk helemaal niet raken. Reden daarvoor is waarschijnlijk deel één van mijn eeuwig gezeur. Film is een audiovisueel medium, en met de audio was mijns inziens heel wat mis. Gelukkig genoeg enkel in het begin van de film echt irritant (wat een lawaaierig gedoe, deed zelfs soms denken aan een slecht luisterspel op de radio, kwam vaak erg fake over). De rest van de film wat minder nadrukkelijk aanwezig, maar mooie begeleiding van de beelden is er nooit. Erg jammer; kost de film makkelijk een volledige ster.

Lang getwijfeld tussen 2.5* en 3*, de scene in de regen op het einde leek erg duidelijk naar 3* te kantelen, na het zien van het echte einde hou ik het toch maar op 2.5*. Erg makke laatste scene, beetje jammer.

Visueel meer dan oké, verhaal matig, audio kut. 2.5*

Visueel brengt het wat die beelden voorspelden. Prachtige zwart/wit, erg lekkere contrasten en veel abstractie door het gras. Sommige shots zijn lichtjaren vooruit op gelijkaardige films uit die tijd. Hier kan (kon ) Kurosawa imo nog wat van leren.

Kurosawa doet het gewoon anders. Maaruh, ik vind je eindscore na zo'n positieve recensie (vooral visueel) wel erg laag hoor.

Kurosawa doet het zeker anders .. net daarom dat ik dit wel kan apprecieren denk ik. Vond in deze film een zekere abstractie terug die ik erg vaak mis in oudere films (en al helemaal in Kurosawa's werk).

Visueel is het meer dan oké zoals ik zei, maar ook daar kan ik verder wel wat kritiek verzinnen. Camerawerk was mij iets te statisch, en uiteindelijk is het contrast wel verrassend hoog, maar nog verre van optimaal. Reken hiervoor een halve ster aftrek, halfje voor het einde en een hele voor de score en je komt op 4.5* ... 2.5* is best logisch dus.

Klopt. Kurosawa is meer een verhalende filmer denk ik, Shindo's stijl is sfeerbepalend, claustrofobisch en abstract. Ik houd van beide stijlen.

En doe er gewoon een halfje bovenop voor de goed orde en voor wat positieve publiciteit!

Als Jordy vanaf morgen 5.5* sterren toelaat wil ik daar best een keer over nadenken

Wat Ramon hier verteld, zou ik er ook graag in willen zien. Prachtig verwoord. De beelden wekken inderdaad een poëtisch gevoel op. Het is een benauwende sfeer, eigenlijk erg mooi. Jammer dat ik het alleen niet kon voelen. Het was soms zelfs slaapverwekkend.

Dat maakt het moeilijk, moet je uitgaan van het weten dat het eigenlijk een geniale film is, of moet je je gevoel volgen?

Ik weet dat het een prachtige film is, maar ik voel er weinig bij. Ik hoop daarom ook dat, als ik hem herkijk, ik hem wel ineens 'voel' en daarom ook hoger kan waarderen. Nu blijf ik op 3 dikke * hangen.

Gisteren Sword of Doom gezien, en bleek dat deze film nog redelijk scherp in m'n geheugen zat. Vooral de mooie beelden blijven hangen, dat kutgeluid herinner ik me nog maar vaag. Mag dan toch wel naar 3*

Toch best wel een bijzondere film. De eerste 15 minuten had ik wat Woman in the Dunes flashbacks wat zoveel wil zeggen als .

Maar daarna begon het verhaal toch wel interessanter te worden en zoals hiervoor al gezegd zitten er erg mooie scenes in, ook op visueel gebied.

Lullig voor dat hondje trouwens

Interessante en vooral beklemmende film. Knap hoe met zo weinig middelen, maar wel slimme middelen (m.n. die pampas grashalmen) zoveel sfeer wordt gecreeërd. Thema's als isolatie en eenzaamheid worden krachtig uitgebeeld en op psychologisch en emotioneel vlak is er genoeg karakterontwikkeling, hierdoor krijgt de horror meer impact. Zoals wel vaker blijkt bij minimalisme: minder is meer!

Mooi sfeervol filmpje. Eigenlijk ben ik het helemaal eens met mijn bovenbuurman. Erg beklemmend bij wijle en emotioneel krachtig uitgewerkt. Uiteindelijk resulterend in een prachtige finale. Iemand die hier niet de horror van inziet, gaat maar weer fijn eens Saw kijken. Zo hoort het.

Dikke 4 *en. Met ruimte voor meer...

Mooi en sfeervol, maar verder erg mager allemaal. 3*

Onibaba (1964) is de derde Shindo titel die ik zie, en wederom ben ik zéér onder de indruk. Na zichzelf internationaal op de kaart te zetten met het, ietwat ontoegankelijke, meesterwerk The Naked Island (1960), komt Shindo terug met een erotisch geladen drama. Op het eerste gezicht lijkt het weinig van doen te hebben met het documentaireachtige Naked Island, en meer van het latere [Kuroneko (1968) weg te hebben. Maar als je iets verder kijkt zijn de invloeden van The Naked Island toch niet te ontkennen.

De film handelt over twee vrouwen. Een oudere vrouw en haar jonge schoondochter. De zoon/man heeft hen verlaten om met Hachi ten strijde te trekken. Door de oorlog en de slechte weersomstandigheden is de oogst mislukt, en zijn ze gedwongen gewonde smourai, die terugkomen van het slagveld, om het leven te brengen. Deze worden gestript en hun spullen worden doorverkocht voor een kleine hoeveelheid voedsel. Na een tijd zo te leven komt Hachi terug van de oorlog, hij heeft kunnen ontsnappen maar zijn vriend heeft het helaas niet gered. In eerste instantie moet de jonge weduwe niets van Hachi hebben. Maar na een tijdje begint het verlangen toch te branden, en geeft ze zich over aan de enige man in de wijde omtrek. De oudere vrouw heeft hier problemen mee; ze is bang alleen achter gelaten te worden, en enigszins jaloers op haar schoondochter. Ze probeert Hachi te verleiden, maar hij moet niets van haar hebben en vernedert haar. Gedwongen door haar angst om alleen achter te blijven besluit ze wraak te nemen. Met het masker van een vervloekte samourai jaagt ze de jonge dame de stuipen op het lijf. Maar uiteindelijk komt het haar duur te staan.

De omgeving van de film heeft net als in The Naked Island een hoofdrol. De film speelt zich af in een moerasachtige setting, helemaal vol met lang gras. Dit is samen met de geluidseffecten een uiterst geslaagde combinatie. Want het lange gras alleen brengt al een heleboel mysterie met zich mee, maar de geluidseffecten geven er nog een extra dimensie aan, waadoor er toch extra dreiging van uitgaat. Je weet nooit wie of wat er zich in schuilhoudt en wat dit weer met zich meebrengt. Zoals ik al gewend ben van Shindo is het visueel ook dik in orde. Zeer stijlvolle beelden, nooit te veel van het goede maar perfect gedoseerd. En ook weer doordrenkt met symboliek. Ook de percussie score van Hikaru Hayashi was weer om te smullen. Persoonlijk vond ik de film net iets minder sterk dan Kuroneko, maar al met al toch zeker een aanrader!

Tweede film die ik van Shindo zie (eerste was The Naked Island), en dit is wel wat anders zeg.. Een film die leunt op een stevige portie seksualiteit en geweld.. Prachtig camerawerk, goed geacteerd en een mooie soundtrack. Binnenkort maar eens Shindo's Kuroneko bekijken!

4

Mooie beelden en krachtige beeldtaal, nog explicieter dan in Shindô's Naked island.

Inhoudelijk kon het me helaas wat minder boeien.

Dat geren door het veld begon me op een gegeven moment te vervelen, en ik begon me ook te ergeren aan de hysterische vrouwen.

Erg mooie film, Shindo maakt net als in The Naked Island weer weinig gebruik van dialogen en wederom pakt dat goed uit.

Veel symboliek (het door de wind bewegende gras symboliseert de onrust en het hevige verlangen naar een man). Je ziet dat telkens terug als ze naar de hut van Hachi toerent.

Verder is de film visueel adembenemend mooi en mag de soundtrack ook zeker gehoord worden, deze versterkt het gevoel dat de beelden oproepen behoorlijk.

4*

Ben nu wel benieuwd naar Shindo's "Children of Hiroshima".