Seppuku (1962)

Alternatieve titel: Harakiri

mijn stem
4,00
256 stemmen

Japan
Drama
135 minuten

geregisseerd door Masaki Kobayashi
met Tatsuya Nakadai, Rentaro Mikuni en Akira Ishihama

In het 17e-eeuwse Japan is er een periode van vrede aangebroken. Veel clans raken daardoor ontbonden; samurai raken werkloos. Enkelen van hen dreigen met harakiri, ofwel rituele zelfmoord, in de hoop op een aalmoes. Zodra een oudere strijder aanklopt bij het huis van Iyi om daar harakiri te plegen lijkt het er op dat ook hij uit is op een vlugge zakcent. Toch blijken zijn intenties oprechter dan aanvankelijk gedacht wordt.

80 BERICHTEN 20 MENINGEN
zoeken in:
avatar van blurp194
5,0
0
Een meesterwerk.

Het verhaal begint simpel, maar het wordt met elke stap een beetje ingewikkelder als er met een perfecte timing steeds iets nieuws bijkomt. Het beeld, het verhaal, de mimiek van de acteurs en het geluid van hun stemmen vullen elkaar perfect aan. Een van de mooiste voorbeelden van het opbouwen van spanning die ik ooit gezien heb, en een prachtig spel met eer en hypocrisie, huichelarij en waarachtigheid, zwart en wit.

Tatsuya Nakadai domineert vrijwel elke scene, zowel in het verhaal als in zijn uitstraling, zijn blik en zijn stem vertellen het verhaal zonder dat je de woorden hoeft te verstaan. Het contrast tussen de tegenwoordige tijd en de flashbacks komen daar perfect in over, en dat komt ook nog eens extra sterk over door het harde zwart-witte contrast waardoor zijn ogen van het scherm spatten.

Het zwartwit-materiaal wordt perfect uitgenut, er zijn maar weinig films waarin er zo mooi met licht en donker gespeeld wordt, en waarin de belichting zo mooi is. De scene van het gevecht in de wind is daar wel het hoogtepunt in, maar de rest is nauwelijks minder.

Opvallend ook dat deze film zowat 50 jaar geleden gemaakt is, maar op geen enkele manier gedateerd aanvoelt. Zonder overdrijven, echt een tijdloos meesterwerk.

avatar van Montorsi
4,0
0
Mooie film.

Wel wat te statisch in de beeldvoering. Eigenlijk het enige echte minpunt. Verder is het verhaal erg sterk en vooral erg goed verteld, en is de opbouw subliem.

Erg goede acteerprestaties ook, en in de flashback gaan we een aantal prachtige locaties langs. Hoogtepunt was voor mij de wandeling oa over een begraafplaats.

Lang maar erg boeiend. Zeer goed gemaakte film en qua opbouw en uitvoering extreem goed.

4*

4,0
0
Montorsi schreef:

Wel wat te statisch in de beeldvoering.


Wat bedoel je precies? Verder ben ik het trouwens helemaal met je eens hoor, maar even benieuwd hiernaar.

avatar van Montorsi
4,0
0
Weinig dynamische, veel dezelfde (type) shots. Soms in de gevechten ook net niet helemaal goed qua ritme. Het is soms meer toneel, zo ook het camerawerk.

avatar van J.G.
5,0
0
De vraag is natuurlijk in hoeverre dat de bedoeling was. Persoonlijk houd ik wel van het toneelmatige in de beeldvoering en in de acteerprestaties. Voor mij kan dat net de dramatische kracht vergroten. Kurosawa, Bergman, Coppola - veel grote regisseurs hebben de kracht van het theatrale ontdekt en uitgepuurd. Ik denk dat Kobayashi hier ook zeer bewust die keuze heeft gemaakt en zoals in vele Japanse films een link legt met de traditionele Japanse theatertradities.

avatar van Montorsi
4,0
0
Ik ben niet zo thuis in theater, houd er ook niet zo van. Waarschijnlijk ook was het daarom dat ik het als een minpunt ervaarde.

avatar van beavis
5,0
0
foutloze film!!
uiterst trefzekere weerspiegeling van de holle maar ondoordringbare facade van wat ik hier maar even zal samenvatten onder de noemer 'bureaucratie'
daarnaast ook gewoon erg mooi gefilmd en geacteerd met perfect passende stilering (inclusief weer een zeer bijzondere soundtrack van toru takemitsu)

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
0
beavis schreef:
uiterst trefzekere weerspiegeling van de holle maar ondoordringbare facade van wat ik hier maar even zal samenvatten onder de noemer 'bureaucratie'

avatar van LimeLou
4,5
0
Gisteren eindelijk gekeken. Had niet echt zo'n praatfilm verwacht. Sterker nog, de actiescènes zijn op één hand te tellen. Maar wat je er voor terug krijgt is wel een meesterlijk uitgevoerd verhaal en steriel geschoten zwart-witte cinematografie. Te gek!

5,0
0
Meesterlijk Japanse cinema!

avatar van kinjutsu
4,0
0
Tommeh schreef:
Kobayashi laat zodoende zijn kritiek op de Samoerai code op een harde manier zien en moest ik als kijker me ook even achter de oren krabben, aangezien ik de acties van de Iyi clan in eerste instantie vrij logisch vond.

Ja same here, maar ik denk dat iedereen die reactie wel gehad heeft.

Vond de film op sommige momenten ook net iets te veel op toneel lijken, vandaar geen echt hoge score.
Maar voor de rest was ie echt fantastisch. Geen last gehad van de traagheid, wat ik hier in de meeste berichten teruglees. Perfecte opbouw en Nakadai doet het, vanzelfsprekend, ook weer helemaal goed - denk dat ik hem inmiddels wel boven Mifune prefereer.

PS: En zal vanaf nu ook nooit meer vergeten wie Tetsuro Tanba is, Mochizuki & Baggerman

4*

avatar van Metalfist
4,5
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Bamboe samoerai

Met Seppuku werd de Samoerai periode in Cinema Zuid afgesloten. Ik heb ze niet allemaal gezien, een aantal zoals Seven Samurai heb ik zelf op DVD, maar hetgeen ik wel zag (de Samurai trilogie met Mifune) was op zich wel de moeite waard. Het was in ieder geval een erg amusant thema en ik was benieuwd naar het slotstuk. Wist ik echter veel dat ik dat ze het beste voor het laatste hebben gehouden, want Seppuku is misschien wel de beste samoerai film die ik tot nu toe heb gezien.

Kobayashi is een naam die wel wat faam met zich meedraagt. Zijn bekendste werk is ongetwijfeld de Human Condition trilogie die hij eind jaren '50 tot begin jaren '60 maakte, maar de man mag ongetwijfeld geroemd worden om dit heerlijk staaltje cinema. Kobayashi levert een film af die van de eerste tot de laatste moment blijft boeien. De speelduur van meer dan 2 uur schrikt op het eerste zicht af, maar de film verveelt werkelijk geen moment. Het is dan ook een combinatie van verschillende factoren (zeker de dreigende sfeer die ondersteund wordt door de muziek is een grote meerwaarde) die ervoor zorgen dat alles naadloos in elkaar lijkt te passen. De flashback structuur, iets waar ik normaal gezien niet zo'n fan van ben, zorgt ervoor dat de dood van Motome als een mokerslag aankomt, maar Kobayashi weet je als kijker ook gedurende lange tijd op het verkeerde been te zetten. Hoewel je in het begin nog wel sympathie hebt voor de Iyi clan, verandert dit algauw naar een gevoel van haat en hoop je dat Hanshiro zijn wraak zal kunnen uitvoeren. Scènes zoals het bovenhalen van de afgesneden haren en het lange eindgevecht zijn dan ook één van de vele hoogtepunten. Interessant ook hoe Kobayashi er voor kiest om een andere kant van de samoerai te tonen. Een insteek die ik niet had verwacht, maar die perfect in de lijn van de film past.

Tatsuya Nakadai, het is een naam die ik niet snel zal vergeten. De woeste baard, de doordringende ogen, … Hij houdt er bovendien nogal een theatrale manier van acteren op na, maar het past allemaal perfect bij het personage. Plus, door de zwart-wit cinematografie ziet hij er ook nog eens enorm indrukwekkend uit. Wanneer je zo'n acteur ter beschikking hebt, dan zit de kans er wel eens in dat hij of zij de film compleet naar zich toe trekt waardoor er geen ruimte meer overblijft voor de rest van de cast. En hoewel Nakadai inderdaad de film nogal domineert, zou het fout zijn om de rest geen krediet te geven. Nakadai vormt dan ook een geslaagd trio met Akira Ishihama (Motome) en Shima Iwashita (Miho).

Seppuku is op zijn minst een interessante film te noemen. Bij vlagen hard en genadeloos (de manier waarop de zelfmoord van Motome in beeld wordt gebracht..) en dan weer aandoenlijk (de scènes tussen Hanshiro en Kingo) om dan uiteindelijk te eindigen met een klepper van een finale. Het is dat ik geen 5* bij een eerste kijkbeurt geef, want anders had Seppuku ze wel kunnen krijgen.

4.5*

avatar van Black Math
4,0
0
De eerste film die ik van Kobayashi zie, en tegen mijn verwachtingen in blijkt het een sterke film te zijn. Belangrijkste reden voor mijn lage verwachtingen is het zien van enkele films uit dezelfde tijd van Ozu en Kurosawa, die toch stukken minder bevielen. Maar wat mij betreft steekt deze film flink boven de betreffende films van genoemde heren uit, zowel visueel als qua plot.

Om te beginnen met het visuele aspect: vrijwel onmiddelijk valt de strakke kadrering op. Kaarsrecht hoe de de gangen gefilmd worden met een behoorlijk goed gevoel voor symmetrie. Verder beweegt op sommige momenten de camera behoorlijk vrij, al moet ook gezegd worden dat de bewegingen niet altijd even soepel aanvoelen. Het zwart-wit is soms prachtig contrastrijk, met name door middel van tegenlicht, bijvoorbeeld het licht dat door de raamopeningen valt, maar ook tijdens het duel in de bergen. Wat dat laatste betreft mag ook het wuivende gras worden genoemd, dat ik ook in de Russische cinema bij bijvoorbeeld Tarkovsky ben tegengekomen. Erg sfeervol. Tenslotte is de editting niet altijd even sterk, maar soms erg to the point met een plotselinge overgang begeleid met een klappend geluid.

Het plot doet niet veel onder voor de beelden. Waar de verhaallijnen bij generatiegenoten Kurosawa en Ozu enigszins naïef overkomen, wordt hier een sterk drama gepresenteerd. Met naïeviteit bedoel ik dat zaken voor mijn gevoel met veel misbaar groter gemaakt worden dan ze zijn. En ook al zijn die zaken misschien van groot belang, het moet wel binnen proporties blijven. Wat dat laatste betreft raakt Kobayashi veel beter de juiste snaar. Het mag allemaal lang uitgesponnen worden, te lang naar de smaak van sommigen blijkbaar, maar het wist mij in ieder geval vrijwel van begin tot einde te boeien. Dat is ook een kwaliteit, om iets dusdanig te verdunnen zonder dat het te slap wordt.

Misschien een gekke vergelijking, maar ik moest enigszins denken aan Irréversible, waar ook gespeeld wordt met verwachtingen over bepaalde personages. Ook hier wordt naarmate de film vordert het steeds meer duidelijk hoe de vork werkelijk in de steel zit, en slaat antipathie in sympathie om en omgekeerd. Bij de ontknoping leefde ik in ieder geval sterk mee met de hoofdpersoon, en het einde voelt hoogst bevredigend aan.

Toch een aantal minpuntjes. Allereerst is de lipsynch niet altijd in orde. Verder mag de cinematografie sterk zijn, en zeker voor die tijd, het kan toch soms net iets mooier, speficiek wat editting en vrijheid van de camera. Het is mooi, maar niet de top om maar zo te zeggen. Ook heeft Kobayashi er goed aan gedaan om de gevechten niet volledig te laten zien, want wat er getoond wordt ziet er ook niet altijd goed uit qua choreografie. Ook hier slaat men soms in het luchtledige, maar raakt kennelijk wel wat, en dat is jammer.

Allemaal puntjes waaruit blijkt dat deze film toch voorbij gestreefd is door modernere films, maar evengoed is dit een klassieker waarvan nog meer dan genoeg overeind is gebleven en waarvan ik snap dat men er bijzonder lyrisch over is. 4*.

4,5
0
Wat al vroeg in de film opvalt is het literaire script, dat ook in de Engelse vertaling heel intens maar toch vloeiend overkomt. Ik vond het bijna jammer dat ik het originele Japans niet kon verstaan.
Het verhaal zelf wordt zeer mooi opgebouwd en is standvastig in zijn morele verheffing, zoals dat nog kon in de jaren '60. Mooie uiteenzetting over eeuwige dilemma's, façade en hypocrisie.
En dan heb ik het nog niet gehad over het panoramische portret van de Edo-periode.

De minimalistische cinematografie is zeer efficiënt binnen de ruimtes van paleis, met mooie camerastandpunten en effectief gebruik van close-ups. Het latere duel met windvlagen in de buitenlucht biedt een sterk contrast.

Een op alle fronten zeer indrukwekkende prent, die mij nu nog meer doet uitkijken naar The Human Condition.

avatar van Flavio
4,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Mooie samurai film, prachtig geschoten in zwart-wit, met een knappe opbouw waarbij de sympathie van de kijker langzaam maar zeker opschuift van de zelfgenoegzame Iyi-clan naar de ronin. Goed acteerwerk waarbij, naast Nakadai, vooral Tetsuro Tanba als de onvermurwbare Hikokuro erbovenuit steekt. Mooie sets, waarbij de kale binnenruimtes zich uitstekend lenen voor symmetrische shots, en spaarzame buitenopnames in een winderig duinlandschap. Vraag me wel af of samurai echt zo vochten als ze met een groep tegen een individu streden, bijna beleefd wachtend tot het je beurt is. Met dertig tegen één toch nog vier man verliezen is nou geen reclame voor je dojo.

avatar van Zuster Stein
 
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Mooie film hoor, prachtige (zwart-wit) beelden, mijn eerste Japanner, heel statisch en rustig maar dat past juist heel goed bij de waardigheid van het samoerai-schap. Ik hou normaal gesproken (ook) niet van flash-backs, maar hier klopt het allemaal erg goed. In tegenstelling tot anderen was ik nu juist niet vanaf het begin op de hand van de clan, ik vind het individu nu eenmaal veel interessanter, ook als die zwak of slecht lijkt te zijn, de ontmaskering van de clan verbaasde mij dan ook niet. Ook hou ik normaal gesproken niet van veel gevechten (het liefst zie ik in de stijl van de spaghetti-westerns een gevecht beslist worden door één kogel door het voorhoofd, hebben we dat ook weer gehad), maar als er dan toch gevochten wordt dan zo realistisch mogelijk en dat was hier toch wel het geval.

avatar van synec
4,5
1
Voila, eindelijk dit 'vergeten' meesterwerkje de top 250 in!

avatar van Onderhond
1,0
0
Forgive me for my long-winded recitation.

Aldus de zittende, pratende man. En zitten en praten deden ze, zo'n twee uur lang. Het deed mij vooral terugdenken aan de klassieke voice-over commentaar. Voice-overs worden doorgaans afgeserveerd met het "show, don't tell" argument, maar blijkbaar geldt dat plots niet meer als de pratende man gewoon vol in beeld zit. Apart toch wel.

De remake van Miike vond ik wel te pruimen, maar van het verhaal wist ik eerlijk gezegd al niks meer. Datzelfde lot gaat deze film ongetwijfeld ook tegemoet, want hoewel de focus extreem hard op de narratief ligt, wist hij mij nergens echt te boeien of raken. En da's een groot probleem voor een film als deze.

Want hoewel het visueel best wel strak in beeld is gebracht, is het visuele ondergeschikt aan het narratieve. De kadrering mag dan mooi zijn, de camera is erg statisch en ook in beeld beweegt er niet veel. Het visuele is niet boeiend genoeg om op zichzelf te staan en dus wordt je als kijker wel gedwongen je op het narratieve te richten.

Er zijn een aantal spaarzame actiescenes die wél werken. Vooral de tocht naar het winderige gevecht is de moeite, maar oh zo kort in vergelijking met de totale speelduur. Ook het eindgevecht is geanimeerder, maar niet op zo'n manier dat het een meerwaarde was voor de film. Integendeel zou ik zeggen.

Het acteerwerk varieert tussen verward en met grote ogen in de camera kijken en manisch gestoorde reacties. Dat laatste wordt doorgetrokken in het finale gevecht, waardoor je meer dan 10 minuten naar een vaag met z'n zwaard zwaaiende samurai zit te kijken. Het is niet gestileerd, maar ook niet bruut-realistisch en het is dan ook een klein mirakel dat de man het zo lang overleeft, al leek Kobayashi de poging om dat op een realtische manier te tonen ook redelijk snel op te geven. Het resultaat is een ridicuul kolderieke eindscene in een overdreven ijzige film.

Wie zich ervoor kan zetten en mee kan gaan in het verhaal heeft allicht wel een fijne film vast, want alles wordt uitgebreid en gedetailleerd uit de doeken gedaan, met goed getimede onthullingen. Maar verder vond ik het een vreselijk on-filmische ervaring die véél te lang duurt en nergens boeiend wordt. Uitgezonderd een minuutje links en rechts, wanneer personages eindelijk hun mond wisten dicht te houden en de camera op avontuur trok.

1.0*

avatar van wibro
3,0
1
Japanse films die gaan over het samourai tijdperk laat ik meestal links liggen ongeacht of ze 50 jaar geleden of nu gemaakt zijn. Het tijdperk spreekt mij totaal niet aan. De hoge positie in de top 250 of laat ik het beter zeggen; het verschijnen in de top 250 van deze film überhaupt maakte mij toch nieuwsgierig en zette mij aan deze film toch maar te gaan bekijken. Ik moet toegeven dat ik toch meer kreeg dan ik had verwacht. Nu niet direct om de beelden, het acteren en om het verhaal maar vooral om de Japanse erecode van de samourai destijds die in geen enkel opzicht verschilde van de erecode van de Japanse soldaat tijdens de 2e Wereldoorlog. Ook toen werd na de nederlaag door veel Japanners en vooral hun superieuren om de schande uit te wisselen harakiri gepleegd. Er was dus in de ruim 300 jaar aan de Japanse mentaliteit niets veranderd. Je ziet het ook aan de extreme onderdanigheid van de Japanners aan hun superieuren. Maar nogmaals, de 41e positie van deze film in de top 250 verbaast mij zeer en ik ben er van overtuigd dat als meer filmliefhebbers deze film gaan bekijken alleen om die hoge positie deze film zeer snel uit de top 100 zal verdwijnen want ik kan niet bekijken dat deze film de mainstream filmkijker aanspreekt. De toekomst zal het uitwijzen.

3.0*

avatar van Bélon
2,5
0
wibro schreef:
Maar nogmaals, de 41e positie van deze film in de top 250 verbaast mij zeer en ik ben er van overtuigd dat als meer filmliefhebbers deze film gaan bekijken alleen om die hoge positie deze film zeer snel uit de top 100 zal verdwijnen want ik kan niet bekijken dat deze film de mainstream filmkijker aanspreekt. De toekomst zal het uitwijzen.

3.0*


Eens deze film hoort m.i. niet in het rijtje van Braveheart (1995) of Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) (zeg 20x zoveel stemmen) of zelfs een Japanse über classic als Shichinin no Samurai (1954) (5x zoveel stemmen).

Dit is een film die prima in deze lijst hoort https://www.moviemeter.nl/list/tip maar te obscuur is voor een échte toplijst.

Ik zou eigenlijk graag zien dat het mininum aantal stemmen voor een film om voor de Top 250 in aanmerking te komen wordt verhoogd naar 500 of zelfs 1000 stemmen.

Ik kaart 'm meteen even aan.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.