Seppuku (1962)

Recensie-exemplaar viel in de bus vorige week. Koinobori weer inderdaad. Wederom geen extra's of iets dergelijks. Maar goed beeld en geluid.

En de film! Die is prachtig gewoon.

Blinde aankoop en alweer werd ik niet teleurgesteld. Verre van zelfs, want het is een pracht van een film. Na die mooie openingsscene zit je meteen in het verhaal dat je niet meer loslaat. Het is wel niet voor iedereen weggelegd denk ik, want zoals al eerder hier aangegeven zijn er lange gesprekken die niet iedereen zullen boeien. Ik kan me voorstellen dat sommigen liever actie zien en de gesprekken wat saai vinden. Maar ik vind dat dit gewoon goed past in deze film, ik hou dan ook wel van die trage opbouw. De personages nemen rustig de tijd om het verhaal te doen. Geweldig verhaal met een goede plotwending.

Iedereen die er nog aan zou twijfelen zal na het zien van deze film ook weten dat Samurai een enorm eergevoel hadden.

Na herziening verhoog ik nu naar 5*.

Dit Meesterwerk verdient het, want er zijn gewoon geen zwakke punten in de film.

De hele film steekt perfect in mekaar.

Meesterlijk film inderdaad. Behandeld dezelfde thema's als in The Human Condition die ik een tijdje terug zag. Alleen is nu dus de setting verplaatst naar het samoerai tijdperk waar de Bushido er ook een vreemde regelgeving op na houdt. Er hangt gedurende de hele film een dreigende sfeer, ondersteund door de muziek en door het trage tempo neemt Kobayashi de tijd om het verhaal uit de doeken te doen. Kobayashi is trouwens een meester in het schieten van mooie plaatjes. Vooral dat gevecht in de wind op de grasheuvels is fantastisch gefilmd.
4,5*

Tja, dit soort films moet je echt liggen. Ik kon niet slapen en ben deze film gaan kijken. Allereerst bekeek ik de trailers van andere releases die op het schijfje stonden en dan merk je meteen een cultuurverschil; ik kon niet echt een lijn in deze previews ontdekken, namelijk. OK, goed, die mis je ook wel in trailers van Westerse releases uit de jaren '70 -en soms '80 zelfs nog. Normaal gesproken is een trailer een opsomming van een verhaal en laten de beelden hier ook iets van zien; deze zijn in samenhang met de voice-over. Maar een samenhang kon ik hierin niet gauw ontdekken.

Ik keek deze trailers om me voor te bereiden op de film die ik zou gaan zien -ik heb overigens de trailer van Seppuku zelf níet bekeken. Pas ná het zien van de hoofdfilm.

Seppuku -of Harakiri- zelf, nu. Het vertelt echt een prachtig verhaal, maar is helaas behoorlijk traag. OK, ik was moe op het moment dat ik de film keek. En gaandeweg kon het tempo me niet meer zo boeien; ik kon me steeds beter inleven in de personages en de situatie. In eerste instantie was die absurd, maar naarmate de film vordert werd deze steeds geloofwaardiger. Wat ik erg leuk vond, was hoe in het begin al de rollen werden omgedraaid. Ik hield Tsugumo eerst ook voor een bedrieger, maar zijn onverschillige reactie op het verhaal van Chijiiwa bracht me geheel uit balans, op een positieve manier. Ook de ontknoping zag ik niet aankomen; ik vermoedde dat de drie Samoerai die zich hadden ziek gemeld waren aangestoken met TBC na hun bezoek aan het huis van Tsugomo! Ook de epiloog vond ik veel toevoegen aan het verhaal.

Er zitten enkele hele mooie plaatjes in de film. Ik ben oprecht blij dat de film in zwart-wit is geschoten, daar ik daar de laatste tijd steeds meer idolaat van word. Ook de bij tijd en wijle psychedelische muziek is prachtig!

Ondanks dit alles duurde de film me iets te lang; het is ook niet echt mijn genre, de samoerai-film. Toch kom ik nog op een voldoende uit.

Vanaf het schrille begin tot aan het knetterende einde een meeslepend stuk cinema om U tegen te zeggen: U. Het getergde gezicht van Nakadai spreekt boekdelen en het verhaal daaromheen is een aangrijpende aanklacht tegen het clansysteem.

Een verlaten krijger die harakiri wil plegen bij een rijke clan om zijn eer te redden: vanwege een eerste flashback lijken zijn motieven dubieus. Is hij net als zijn voorganger een schooier die uit is op een vlugge duit? Een vraag die fantastisch beantwoord wordt in meerdere plottwists.

De manier waarop alles filmisch verteld wordt is eveneens lovenswaardig: kalm en prachtig gekadreerd. Tragiek in zwart wit voelde zeldent zo droevig. Ik ga meer van Kobayashi kijken.

N.B. Vijf sterren zijn zeker niet uitgesloten in de toekomst.

Magistrale film!

Voor mij ook het enige minpuntje, vooral de scènes rond het zieke kind duurden ècht te lang.

Maar voor de rest een heel mooie en (voor mij) verrassende verhaalopbouw en af en toe magistrale scènes en acteerwerk (b.v. de 'twitch' in het gezicht van (ik meen) Rentarô Mikuni!). Tatsuya Nakadai is al sinds lange tijd één van mijn favoriete Japanse acteurs en ook hier overtuigt hij me weer. Hij acteert nog steeds en ik ben ook erg benieuwd naar zijn komende film, die me erg goed lijkt!

Van Kobayashi heb ik tot dusverre geen slechte film gezien. Nu gauw Samurai Rebellion kijken!

Grappig, ik las net op Imdb dat men echte zwaarden en speren gebruikte in de vechtscènes. De benauwde blik van Nakadai was dus echt, geen wonder!

Ik bleef aan de lippen van de oudere strijder hangen toen hij zijn duistere levensverhaal uit de doeken deed tegenover de leden van het huis van Lyi. Een triest verhaal dat door merg en been snijdt en afwisselend sober ( harakiri plegen ) en spectaculair ( het zwaardgevecht op de heuvel! ) is vormgegeven in prachtige zwart - wit scenes. De macht van de Lyi clan op zijn wijde regio was goed voelbaar. De muziek kon mij niet altijd even goed bekoren, maar gelukkig maakt de rest uit dit sfeervolle relaas meer dan goed. Ik ben blij verrast dat ik deze film zelfs een mystieke ervaring kan noemen, die voddenpop boezemde namelijk angst in! Dikke 4*

Vooral het verhaal is prachtig. Lijkt wel een mythische bijbelvertelling.

Wat een film zeg. Van begin tot eind werd ik in dit meesterwerk meegesleept.

Omdat Kobayashi uitgebreid de tijd neemt het verhaal te vertellen zit de film vol met langgerekte scenes en trage dialogen. Het is dan ook even inkomen, maar uiteindelijk werkt deze manier geweldig. Door middel van de vele flashbacks wordt de tragiek van Tsugumo en zijn familie op een langzame en zeer pijnlijke manier duidelijk. Kobayashi laat zodoende zijn kritiek op de Samoerai code op een harde manier zien en moest ik als kijker me ook even achter de oren krabben, aangezien ik de acties van de Iyi clan in eerste instantie vrij logisch vond.

Visueel is de film overdonderend. Door middel van het indrukwekkende camerawerk, prachtige decors/locaties en sobere muziek wordt een imponerende sfeer gecreëerd. Op sommige momenten dreigt de film door het vele dialoog een beetje in te zakken, maar Kobayashi voelt dit precies aan en trakteert ons vervolgens op enkele geniale scenes (haraki, zwaardgevecht, eindgevecht) .Complimenten aan de cast ook. Dankzij prachtige gezichtsuitdrukkingen hier en daar krijgen we regelmatig échte emoties te zien.

Ik geef 4.5* voor nu en het laatste halfje waarschijnlijk bij herziening. Seppuku verdient veel meer aandacht hier. Échte cinema.

Prachtig verhaal met als doel te laten zien dat tradities, codes en regelgeving wel belangrijk zijn maar dat het gevaarlijk is om deze boven humaniteit te stellen, een thema dat vandaag de dag nog zeer actueel is als men bijvoorbeeld naar China/Tibet kijkt.

Het geheel is inderdaad meesterlijk verfilmd: prachtig camerwerk maar ook het audio aspect sprak mij zeer aan.

4 *

Bij deze.

De Site >> MovieMeter pakketservice >> Seppuku (Harakiri)

Qua esthetiek een bijna ongeëvenaarde ervaring. Briljant geschoten, zowel in licht (barokke clair-obscure) en compositie, als in de Tarkovskiaanse fascinatie voor natuurelementen (denk aan het gras in de sublieme tweede gevechtsscène of het bloed tijdens de eerste harakiri).

Het perfect uitgebalanceerde verhaal heeft nog het meeste weg van een existentieel Grieks drama en schotelt niets dan universele emoties voor. Alleen het tempo ligt wat laag, maar dat euvel is van mineur belang. Groot filmmaker die ik alleen van naam kende...onterecht, zo blijkt. Ga snel meer van deze man huren.

Weird nieuws: Miike lijkt een 3D remake van deze film te willen maken.

Idd weird, met name omdat de film vooral draait om dialogen en tamelijk toneelmatige scenes.

Wel aardig.

Eerste kwartier was alleen zo gortdroog in beeld gebracht (kwam ook door die commentaar stem) dat ik bijna afhaakte. maar na een tijdje begon het allemaal best verontrustend te worden en hakte de eerste harakiri scene er goed in. Het verhaal en de sfeer blijven gelukkig de hele film een beklemmende toon houden en het scenario ziet er duidelijk en solide uit. Het tempo had misschien wat meer omhoog gemogen, maar het grootste probleem vind ik toch dat moraliserende toontje wat in the human condition trilogie de boel ook al wist te verpesten.

Komt op mij heel belerend en uitleggerig over.

Toch zal ik Kobayashi niet zo snel een onvoldoende geven omdat zijn films, en ook deze er mooi uitzien. En in deze film zitten bovendien een paar sterke beklemmende momenten.

3,5*

Een prachtige film, zelfs als je vergelijkt met meesterwerken zoals ''Seven Samurai'' of ''Yojimbo'' dan kan dit pareltje er zeker tussen staan.

Het charisma van de hoofdacteur alleen brengt deze film op grote hoogtes. Ik zal zeker rondkijken naar andere films met Tatsuya Nakadai erin. Ook het verhaal blijft goed tot het einde, ook al was het iets te traditioneel verteld, het bleef me boeien. Het camerawerk was heel droog en ''zen'' maar paste natuurlijk perfect in een Samoerai-film. Wat me het meest verbaasde was de sociale kritiek die de film naar voren bracht. Je kon direct merken dat het een film van de jaren 60' was. Regisseurs kregen die vrijheden veel minder daarvoor (of weigerden ze te gebruiken).

Dus voor mij zeker een 4.5 *. Dat halve puntje moest eraf omdat sommige acteurs gewoon niet meekonden met Tatsuya, waardoor sommige scenes heel on-gebalanceerd leken...

Zeker bekijken als je houdt van Japanse cinema!

Vreemde opmerking, omdat deze film juist toont dat de meeste samourai bijzonder weinig eergevoel hadden. De hoofdpersoon wel natuurlijk, maar de samouraitraditie wordt hier toch voornamelijk ontmaskerd als een onmenselijke facade.

Het is daarin dat Seppuku ook zijn kracht ontleend, samen met de trage manier van vertellen (soms iets té traag). Zoals Kos al aangaf krijgt de film soms iets mythisch. Er is actie, maar met mate en de film steunt op een sterk scenario en goede acteurs meer dan op iets anders. En op een van de meest pijnlijke scènes die ik ooit gezien heb. Die bamboe-zelfmoord is verschrikkelijk om naar te kijken.
4*

Heb je het einde gemist waarin duidelijk wordt gemaakt dat men alles in de doofpot steekt? Alles om de eer te bewaren.

Mja, maar dat is dus juist een nogal verkeerde invulling geven aan eergevoel, Nomak.

Anyway, eindelijk gezien. Geweldige film. Prachtig in beeld gebracht, sommige fantastische scenes en de combiniatie van het melodrama, met de vertelstijl en actiescenes werkt geweldig. Kobayashi rules. 4,5 sterren.

De ''ogenschijnlijke eer''. Jullie hebben allebei ergens een punt.

Hi,

De poster die er nu staat detoneert, nogal met de inhoud... Mogen we deze poster?

Cannes poster

@ Biosguru

Die is inderdaad mooier, maar die mag er helaas niet op. De Japanse poster krijgt altijd de voorkeur.

gisteren gezien, vandaag op nr. 2 gezet! Ik was er gisteren helemaal door van de kaart: WAT EEN FILM!!! Ok, qua nietszeggendheid kan dit bericht wel tellen... Sorry daarvoor. Het is visueel gewoon één van de allermooiste beelden die ik ooit gezien heb. Prachtig verhaal (geen moment vervelend, geen moment te traag) en de muziek is ook geniaal. Af en toe die "klak!" van een dichtklappende waaier (?) die de film lijkt in te delen in een structuur, het mythische van dat simpele geluidje. Ik ben sprakeloos. Voor mij is dit het summum van evenwicht, spanning en elegantie. Dingen die ik associeer met Japanse kunst

@ Ramon K: I'm watching you! Nee nee, ik bedoel dat uw filmsmaak mij bijzonder goed ligt. Goede recensies ook. Naast u zijn er nog enkele andere users wiens smaak ik apprecieer, zeer aangenaam om nieuwe dingen op die manier te leren kennen

Oh wat mij ook opvalt is hoe er sfeer wordt geschapen met hele kleine geluiden. De voetstappen op de houten vloeren, de wind, het geluid van verschuivende stoelen en andere klanken uit het dagelijks - als lijkt zo precies afgemeten, alles is gecontroleerd. (De stemmen klinken bijzonder "vol" voor een film van 1962.) Hoe er met geluid en muziek gewerkt wordt in samenwerking met het beeld is toch tamelijk ongezien. Van toeval lijkt er geen sprake

Na de geweldige Ningen no Joken trilogie had ik gisteravond wel weer eens zin in een film van Masaki Kobayashi. Dat werd dus Seppuku. Ik had me vooraf al wel enigszins ingesteld op een film met een behoorlijk laag tempo en dat bleek ook wel uit te komen. Ondanks dat gegeven had ik in het begin ietwat moeite om in de film te komen. Maar goed, gelukkig gebeurde dat wel en dan merk je langzaam maar zeker, dat ook deze Seppuku gewoon een erg sterke film is.

Voor actie hoef je bij deze film niet te zijn, want dat zit er niet zo heel veel in. Al moet wel gezegd worden dat de actiescènes die er inzitten, er verder wel prima uitzien. Deze film kenmerkt zich vooral door veel dialoog en vele flashbacks, waardoor je steeds meer over de hoofdrolspeler en zijn tragische geschiedenis te weten komt. Het acteerwerk is erg goed en het verhaal is triest, maar op sommige momenten zeker indrukwekkend. De zelfmoord met de bamboe is bijvoorbeeld zo’n moment. Tragisch en indrukwekkend tegelijk. Zelfs de stropop, dat iets voodooachtigs had is zo goed gemaakt dat ik er zowat rillingen van kreeg. Dat zag er best creepy uit.

Ja een prima film weer van Kobayashi, die ook in het samourai-genre zijn mannetje weet te staan. Geen vrolijke film dus, maar wel een erg goede.

4,0*

Weet iemand misschien hoe het boek van Yasuhiko Takiguchi heet waarop deze film gebaseerd is?

Ik kan niets op het internet over dit boek vinden.

"Ibun Rônin Ki"

Dank!

Zeer knappe film van Kobayashi, een regisseur die duidelijk aan mijn rijtje van grote Japanse namen mag toegevoegd worden (al heb ik nog maar twee films gezien, maar dat waren dan wel twee erg sterke films; als ik de ratings hier op MM zie, ga ik er van uit dat de man sowieso nog enkele parels in huis heeft, waar ik bijzonder benieuwd naar ben).

Seppuku is eigenlijk zo'n beetje een perfecte film, met een sterk verhaal dat op een goede manier verteld wordt, knappe acteerprestaties (Tatsuya Nakadai is uitstekend) en vooral een bijzonder verzorgde filmstijl. Esthetisch gezien behoort dit wat mij betreft toch wel tot de toplaag van de Japanse cinema, met prachtige clair-obscure effecten en vloeiende camerabewegingen. Bovendien is het samoeraiduel aan het einde van de film van begin tot einde fenomenaal mooi in beeld gebracht: het is dat de rest van de film - waar de focus niet op zwaardgevechten en actie ligt - zo sterk was, zodat ik genoegen kon nemen met slechts één parel van een duel. Hoe dan ook één van de beste scènes uit de hele film.

Tenslotte bevat de film mooie kritiek op de heersende moraal binnen de diverse clans en wordt deze kritiek op de juiste manier geleverd.

In totaal is Seppuku een pracht van een film, één die zeker nog kan opgewaardeerd worden na meerdere kijkbeurten. Ik had de film geleend in de bibliotheek, maar het is duidelijk dat ik de dvd in huis moet halen, dus die meerdere kijkbeurten zitten er zeker in. Straffe en bijzonder mooie cinema, voorlopig een stevige 4*.

4*