Seppuku (1962)

En daar ben ik zeer content mee, RemyBl. Helaas genoodzaakt de film te bekijken op mijn computerscherm ipv het meer relaxere tv-scherm.

Jedoch, wat een schitterende film. Constante dreigende sfeer (mede door stiltes en zware trommels), een intelligent plot waar ruim de tijd voor wordt genomen, prachtige shots, een spectaculaire finale van zo'n 20 minuten (?), en de mooiste sterfscene allertijden, de seppuku/harakiri scene van de schoonzoon, die tegelijkertijd smerig en schoon is. Een nogal ongemakkelijke scene.

De 5-sterren-waardering bewaar ik voor een herziening, inhoudende op een groter scherm en betere transfer. De kleine externe irritaties zorgden niet voor het ultieme kijkplezier (tevens ook de bar slechte Engelse ondertiteling, die wel zo'n 100 spelfouten bevatte). 4,5*, groots.

Geen makkelijke film deze Seppuku maar ik had Samurai Rebellion al achter de kiezen dus wist een beetje waar ik aan begon.

Opvallend is de overeenkomst in thematiek tussen beidde films, want ook hier wordt het sumarai gebeuren rond eer en traditie zwaar aan de kaak gevoeld. Wederom gaat het om individuen die een zware afweging moeten maken tussen aan de ene kant plicht en de dwingende samurai-erecode en aan de andere kant naastenliefde en hun gevoel.

Wat verder opvalt is dat Kobayashi ook nu niet kiest voor het spektakel. Deze film is eerder te omschrijven als een drama of zelfs een tragedie. Maar die spaarzame momenten dat er een actiemoment wordt voorgeschoteld is ook wel meteen van zeer hoog niveau (het gevecht op de heuveltop en het meesterlijke eindgevecht diepe, diepe buiging). Het plot steekt uitstekend in elkaar en verloopt wat verassender dan dat van Samurai Rebellion. Ook de hoofdpersonages komen wat minder stijf over omdat ze door de armoede die ze ondervinden al grotendeels ontdaan zijn van het meeste protocol. Het maakt het inleven wat makkelijker in deze welliswaar erg mooie en sterke maar toch zeker ook wel wat trage en taaie film.

Seppuku zal zeker geen film zijn die iedereen zal liggen, daarvoor zitten er teveel scenes in met japanners die "slechts" een gesprek voeren met elkaar. Ik mag dat wel, het geeft de film een bepaalde rust en tegelijk ook een soort geladenheid mee. Erg fijne film die ik nog wel eens met een goede DVD-transfer opnieuw wil bekijken. 4*

En de hoge verwachtingen bleken niet helemaal waar.

Harakiri is me eerste Kobayashi en ik kan zeggen dat ik niet echt teleurgesteld ben maar ook niet echt onder de indruk.

De film heeft een geweldige en intelligente plot die ruim een 1 uur erg boeiend blijft maar dan raakt de film zich helemaal kwijt en maakt plaats voor Onverteerbare lang uitgerekte en interessante flashbacks die echt niet te pruimen zijn, de film kreeg hierdoor barslechte wending.....er waren zelfs momenten waar ik naar de aftiteling verlangde en dat gebeurt niet vaak.....wat mij betreft had de film 30 uur korter gemogen.

De film heeft ook zo zijn pluspunten, zo is Nakadai weer geweldig, de film heeft in het begin hele mooi dialogen pure Poëzie, het sfeer mag ook wezen alhoewel de cinematografie niet al te geweldig is.

Er wordt hier en daar goeie beeld van samurais geschetst, en overigs ook mooi zwaardengevechten, vooral laatste 15 minuten zijn geweldig maar dat zelfs dat red de film niet van de vreselijke flashbacks scènes.

ik hou het tot herziening op 3 en half sterren, maar ik denk niet dat ik de film gauw zal herzien.

Die Kobayashi hè! Ik bekijk zijn films niet blindelings met openvallende mond. Zo enorm goed laat staan toegangelijk, kan ik zijn films ook niet noemen, maar wat hij hier laat zien is toch behoorlijk sterk. Die Japanse cultuur en historie blijft me verbazen en daarvan is deze film een prima voorbeeld. Je moet het wel kunnen trekken, lange weinig betekenisvullende praatscenes. Naar het einde toe werd het toch ietwat geworstel.

Tja, dit soort films moet je echt liggen. Ik kon niet slapen en ben deze film gaan kijken. Allereerst bekeek ik de trailers van andere releases die op het schijfje stonden en dan merk je meteen een cultuurverschil; ik kon niet echt een lijn in deze previews ontdekken, namelijk. OK, goed, die mis je ook wel in trailers van Westerse releases uit de jaren '70 -en soms '80 zelfs nog. Normaal gesproken is een trailer een opsomming van een verhaal en laten de beelden hier ook iets van zien; deze zijn in samenhang met de voice-over. Maar een samenhang kon ik hierin niet gauw ontdekken.

Ik keek deze trailers om me voor te bereiden op de film die ik zou gaan zien -ik heb overigens de trailer van Seppuku zelf níet bekeken. Pas ná het zien van de hoofdfilm.

Seppuku -of Harakiri- zelf, nu. Het vertelt echt een prachtig verhaal, maar is helaas behoorlijk traag. OK, ik was moe op het moment dat ik de film keek. En gaandeweg kon het tempo me niet meer zo boeien; ik kon me steeds beter inleven in de personages en de situatie. In eerste instantie was die absurd, maar naarmate de film vordert werd deze steeds geloofwaardiger. Wat ik erg leuk vond, was hoe in het begin al de rollen werden omgedraaid. Ik hield Tsugumo eerst ook voor een bedrieger, maar zijn onverschillige reactie op het verhaal van Chijiiwa bracht me geheel uit balans, op een positieve manier. Ook de ontknoping zag ik niet aankomen; ik vermoedde dat de drie Samoerai die zich hadden ziek gemeld waren aangestoken met TBC na hun bezoek aan het huis van Tsugomo! Ook de epiloog vond ik veel toevoegen aan het verhaal.

Er zitten enkele hele mooie plaatjes in de film. Ik ben oprecht blij dat de film in zwart-wit is geschoten, daar ik daar de laatste tijd steeds meer idolaat van word. Ook de bij tijd en wijle psychedelische muziek is prachtig!

Ondanks dit alles duurde de film me iets te lang; het is ook niet echt mijn genre, de samoerai-film. Toch kom ik nog op een voldoende uit.

Vanaf het schrille begin tot aan het knetterende einde een meeslepend stuk cinema om U tegen te zeggen: U. Het getergde gezicht van Nakadai spreekt boekdelen en het verhaal daaromheen is een aangrijpende aanklacht tegen het clansysteem.

Een verlaten krijger die harakiri wil plegen bij een rijke clan om zijn eer te redden: vanwege een eerste flashback lijken zijn motieven dubieus. Is hij net als zijn voorganger een schooier die uit is op een vlugge duit? Een vraag die fantastisch beantwoord wordt in meerdere plottwists.

De manier waarop alles filmisch verteld wordt is eveneens lovenswaardig: kalm en prachtig gekadreerd. Tragiek in zwart wit voelde zeldent zo droevig. Ik ga meer van Kobayashi kijken.

N.B. Vijf sterren zijn zeker niet uitgesloten in de toekomst.

Magistrale film!

Voor mij ook het enige minpuntje, vooral de scènes rond het zieke kind duurden ècht te lang.

Maar voor de rest een heel mooie en (voor mij) verrassende verhaalopbouw en af en toe magistrale scènes en acteerwerk (b.v. de 'twitch' in het gezicht van (ik meen) Rentarô Mikuni!). Tatsuya Nakadai is al sinds lange tijd één van mijn favoriete Japanse acteurs en ook hier overtuigt hij me weer. Hij acteert nog steeds en ik ben ook erg benieuwd naar zijn komende film, die me erg goed lijkt!

Van Kobayashi heb ik tot dusverre geen slechte film gezien. Nu gauw Samurai Rebellion kijken!

Grappig, ik las net op Imdb dat men echte zwaarden en speren gebruikte in de vechtscènes. De benauwde blik van Nakadai was dus echt, geen wonder!

Ik bleef aan de lippen van de oudere strijder hangen toen hij zijn duistere levensverhaal uit de doeken deed tegenover de leden van het huis van Lyi. Een triest verhaal dat door merg en been snijdt en afwisselend sober ( harakiri plegen ) en spectaculair ( het zwaardgevecht op de heuvel! ) is vormgegeven in prachtige zwart - wit scenes. De macht van de Lyi clan op zijn wijde regio was goed voelbaar. De muziek kon mij niet altijd even goed bekoren, maar gelukkig maakt de rest uit dit sfeervolle relaas meer dan goed. Ik ben blij verrast dat ik deze film zelfs een mystieke ervaring kan noemen, die voddenpop boezemde namelijk angst in! Dikke 4*

Wat een film zeg. Van begin tot eind werd ik in dit meesterwerk meegesleept.

Omdat Kobayashi uitgebreid de tijd neemt het verhaal te vertellen zit de film vol met langgerekte scenes en trage dialogen. Het is dan ook even inkomen, maar uiteindelijk werkt deze manier geweldig. Door middel van de vele flashbacks wordt de tragiek van Tsugumo en zijn familie op een langzame en zeer pijnlijke manier duidelijk. Kobayashi laat zodoende zijn kritiek op de Samoerai code op een harde manier zien en moest ik als kijker me ook even achter de oren krabben, aangezien ik de acties van de Iyi clan in eerste instantie vrij logisch vond.

Visueel is de film overdonderend. Door middel van het indrukwekkende camerawerk, prachtige decors/locaties en sobere muziek wordt een imponerende sfeer gecreëerd. Op sommige momenten dreigt de film door het vele dialoog een beetje in te zakken, maar Kobayashi voelt dit precies aan en trakteert ons vervolgens op enkele geniale scenes (haraki, zwaardgevecht, eindgevecht) .Complimenten aan de cast ook. Dankzij prachtige gezichtsuitdrukkingen hier en daar krijgen we regelmatig échte emoties te zien.

Ik geef 4.5* voor nu en het laatste halfje waarschijnlijk bij herziening. Seppuku verdient veel meer aandacht hier. Échte cinema.

Vreemde opmerking, omdat deze film juist toont dat de meeste samourai bijzonder weinig eergevoel hadden. De hoofdpersoon wel natuurlijk, maar de samouraitraditie wordt hier toch voornamelijk ontmaskerd als een onmenselijke facade.

Het is daarin dat Seppuku ook zijn kracht ontleend, samen met de trage manier van vertellen (soms iets té traag). Zoals Kos al aangaf krijgt de film soms iets mythisch. Er is actie, maar met mate en de film steunt op een sterk scenario en goede acteurs meer dan op iets anders. En op een van de meest pijnlijke scènes die ik ooit gezien heb. Die bamboe-zelfmoord is verschrikkelijk om naar te kijken.
4*

Na de geweldige Ningen no Joken trilogie had ik gisteravond wel weer eens zin in een film van Masaki Kobayashi. Dat werd dus Seppuku. Ik had me vooraf al wel enigszins ingesteld op een film met een behoorlijk laag tempo en dat bleek ook wel uit te komen. Ondanks dat gegeven had ik in het begin ietwat moeite om in de film te komen. Maar goed, gelukkig gebeurde dat wel en dan merk je langzaam maar zeker, dat ook deze Seppuku gewoon een erg sterke film is.

Voor actie hoef je bij deze film niet te zijn, want dat zit er niet zo heel veel in. Al moet wel gezegd worden dat de actiescènes die er inzitten, er verder wel prima uitzien. Deze film kenmerkt zich vooral door veel dialoog en vele flashbacks, waardoor je steeds meer over de hoofdrolspeler en zijn tragische geschiedenis te weten komt. Het acteerwerk is erg goed en het verhaal is triest, maar op sommige momenten zeker indrukwekkend. De zelfmoord met de bamboe is bijvoorbeeld zo’n moment. Tragisch en indrukwekkend tegelijk. Zelfs de stropop, dat iets voodooachtigs had is zo goed gemaakt dat ik er zowat rillingen van kreeg. Dat zag er best creepy uit.

Ja een prima film weer van Kobayashi, die ook in het samourai-genre zijn mannetje weet te staan. Geen vrolijke film dus, maar wel een erg goede.

4,0*

Een meesterwerk.

Het verhaal begint simpel, maar het wordt met elke stap een beetje ingewikkelder als er met een perfecte timing steeds iets nieuws bijkomt. Het beeld, het verhaal, de mimiek van de acteurs en het geluid van hun stemmen vullen elkaar perfect aan. Een van de mooiste voorbeelden van het opbouwen van spanning die ik ooit gezien heb, en een prachtig spel met eer en hypocrisie, huichelarij en waarachtigheid, zwart en wit.

Tatsuya Nakadai domineert vrijwel elke scene, zowel in het verhaal als in zijn uitstraling, zijn blik en zijn stem vertellen het verhaal zonder dat je de woorden hoeft te verstaan. Het contrast tussen de tegenwoordige tijd en de flashbacks komen daar perfect in over, en dat komt ook nog eens extra sterk over door het harde zwart-witte contrast waardoor zijn ogen van het scherm spatten.

Het zwartwit-materiaal wordt perfect uitgenut, er zijn maar weinig films waarin er zo mooi met licht en donker gespeeld wordt, en waarin de belichting zo mooi is. De scene van het gevecht in de wind is daar wel het hoogtepunt in, maar de rest is nauwelijks minder.

Opvallend ook dat deze film zowat 50 jaar geleden gemaakt is, maar op geen enkele manier gedateerd aanvoelt. Zonder overdrijven, echt een tijdloos meesterwerk.

Mooie film.

Wel wat te statisch in de beeldvoering. Eigenlijk het enige echte minpunt. Verder is het verhaal erg sterk en vooral erg goed verteld, en is de opbouw subliem.

Erg goede acteerprestaties ook, en in de flashback gaan we een aantal prachtige locaties langs. Hoogtepunt was voor mij de wandeling oa over een begraafplaats.

Lang maar erg boeiend. Zeer goed gemaakte film en qua opbouw en uitvoering extreem goed.

4*

Ja same here, maar ik denk dat iedereen die reactie wel gehad heeft.

Vond de film op sommige momenten ook net iets te veel op toneel lijken, vandaar geen echt hoge score.

Maar voor de rest was ie echt fantastisch. Geen last gehad van de traagheid, wat ik hier in de meeste berichten teruglees. Perfecte opbouw en Nakadai doet het, vanzelfsprekend, ook weer helemaal goed - denk dat ik hem inmiddels wel boven Mifune prefereer.

PS: En zal vanaf nu ook nooit meer vergeten wie Tetsuro Tanba is, Mochizuki & Baggerman

4*

Bamboe samoerai

Met Seppuku werd de Samoerai periode in Cinema Zuid afgesloten. Ik heb ze niet allemaal gezien, een aantal zoals Seven Samurai heb ik zelf op DVD, maar hetgeen ik wel zag (de Samurai trilogie met Mifune) was op zich wel de moeite waard. Het was in ieder geval een erg amusant thema en ik was benieuwd naar het slotstuk. Wist ik echter veel dat ik dat ze het beste voor het laatste hebben gehouden, want Seppuku is misschien wel de beste samoerai film die ik tot nu toe heb gezien.

Kobayashi is een naam die wel wat faam met zich meedraagt. Zijn bekendste werk is ongetwijfeld de Human Condition trilogie die hij eind jaren '50 tot begin jaren '60 maakte, maar de man mag ongetwijfeld geroemd worden om dit heerlijk staaltje cinema. Kobayashi levert een film af die van de eerste tot de laatste moment blijft boeien. De speelduur van meer dan 2 uur schrikt op het eerste zicht af, maar de film verveelt werkelijk geen moment. Het is dan ook een combinatie van verschillende factoren (zeker de dreigende sfeer die ondersteund wordt door de muziek is een grote meerwaarde) die ervoor zorgen dat alles naadloos in elkaar lijkt te passen. De flashback structuur, iets waar ik normaal gezien niet zo'n fan van ben, zorgt ervoor dat de dood van Motome als een mokerslag aankomt, maar Kobayashi weet je als kijker ook gedurende lange tijd op het verkeerde been te zetten. Hoewel je in het begin nog wel sympathie hebt voor de Iyi clan, verandert dit algauw naar een gevoel van haat en hoop je dat Hanshiro zijn wraak zal kunnen uitvoeren. Scènes zoals het bovenhalen van de afgesneden haren en het lange eindgevecht zijn dan ook één van de vele hoogtepunten. Interessant ook hoe Kobayashi er voor kiest om een andere kant van de samoerai te tonen. Een insteek die ik niet had verwacht, maar die perfect in de lijn van de film past.

Tatsuya Nakadai, het is een naam die ik niet snel zal vergeten. De woeste baard, de doordringende ogen, … Hij houdt er bovendien nogal een theatrale manier van acteren op na, maar het past allemaal perfect bij het personage. Plus, door de zwart-wit cinematografie ziet hij er ook nog eens enorm indrukwekkend uit. Wanneer je zo'n acteur ter beschikking hebt, dan zit de kans er wel eens in dat hij of zij de film compleet naar zich toe trekt waardoor er geen ruimte meer overblijft voor de rest van de cast. En hoewel Nakadai inderdaad de film nogal domineert, zou het fout zijn om de rest geen krediet te geven. Nakadai vormt dan ook een geslaagd trio met Akira Ishihama (Motome) en Shima Iwashita (Miho).

Seppuku is op zijn minst een interessante film te noemen. Bij vlagen hard en genadeloos (de manier waarop de zelfmoord van Motome in beeld wordt gebracht..) en dan weer aandoenlijk (de scènes tussen Hanshiro en Kingo) om dan uiteindelijk te eindigen met een klepper van een finale. Het is dat ik geen 5* bij een eerste kijkbeurt geef, want anders had Seppuku ze wel kunnen krijgen.

4.5*

De eerste film die ik van Kobayashi zie, en tegen mijn verwachtingen in blijkt het een sterke film te zijn. Belangrijkste reden voor mijn lage verwachtingen is het zien van enkele films uit dezelfde tijd van Ozu en Kurosawa, die toch stukken minder bevielen. Maar wat mij betreft steekt deze film flink boven de betreffende films van genoemde heren uit, zowel visueel als qua plot.

Om te beginnen met het visuele aspect: vrijwel onmiddelijk valt de strakke kadrering op. Kaarsrecht hoe de de gangen gefilmd worden met een behoorlijk goed gevoel voor symmetrie. Verder beweegt op sommige momenten de camera behoorlijk vrij, al moet ook gezegd worden dat de bewegingen niet altijd even soepel aanvoelen. Het zwart-wit is soms prachtig contrastrijk, met name door middel van tegenlicht, bijvoorbeeld het licht dat door de raamopeningen valt, maar ook tijdens het duel in de bergen. Wat dat laatste betreft mag ook het wuivende gras worden genoemd, dat ik ook in de Russische cinema bij bijvoorbeeld Tarkovsky ben tegengekomen. Erg sfeervol. Tenslotte is de editting niet altijd even sterk, maar soms erg to the point met een plotselinge overgang begeleid met een klappend geluid.

Het plot doet niet veel onder voor de beelden. Waar de verhaallijnen bij generatiegenoten Kurosawa en Ozu enigszins naïef overkomen, wordt hier een sterk drama gepresenteerd. Met naïeviteit bedoel ik dat zaken voor mijn gevoel met veel misbaar groter gemaakt worden dan ze zijn. En ook al zijn die zaken misschien van groot belang, het moet wel binnen proporties blijven. Wat dat laatste betreft raakt Kobayashi veel beter de juiste snaar. Het mag allemaal lang uitgesponnen worden, te lang naar de smaak van sommigen blijkbaar, maar het wist mij in ieder geval vrijwel van begin tot einde te boeien. Dat is ook een kwaliteit, om iets dusdanig te verdunnen zonder dat het te slap wordt.

Misschien een gekke vergelijking, maar ik moest enigszins denken aan Irréversible, waar ook gespeeld wordt met verwachtingen over bepaalde personages. Ook hier wordt naarmate de film vordert het steeds meer duidelijk hoe de vork werkelijk in de steel zit, en slaat antipathie in sympathie om en omgekeerd. Bij de ontknoping leefde ik in ieder geval sterk mee met de hoofdpersoon, en het einde voelt hoogst bevredigend aan.

Toch een aantal minpuntjes. Allereerst is de lipsynch niet altijd in orde. Verder mag de cinematografie sterk zijn, en zeker voor die tijd, het kan toch soms net iets mooier, speficiek wat editting en vrijheid van de camera. Het is mooi, maar niet de top om maar zo te zeggen. Ook heeft Kobayashi er goed aan gedaan om de gevechten niet volledig te laten zien, want wat er getoond wordt ziet er ook niet altijd goed uit qua choreografie. Ook hier slaat men soms in het luchtledige, maar raakt kennelijk wel wat, en dat is jammer.

Allemaal puntjes waaruit blijkt dat deze film toch voorbij gestreefd is door modernere films, maar evengoed is dit een klassieker waarvan nog meer dan genoeg overeind is gebleven en waarvan ik snap dat men er bijzonder lyrisch over is. 4*.

Wat al vroeg in de film opvalt is het literaire script, dat ook in de Engelse vertaling heel intens maar toch vloeiend overkomt. Ik vond het bijna jammer dat ik het originele Japans niet kon verstaan.

Het verhaal zelf wordt zeer mooi opgebouwd en is standvastig in zijn morele verheffing, zoals dat nog kon in de jaren '60. Mooie uiteenzetting over eeuwige dilemma's, façade en hypocrisie.

En dan heb ik het nog niet gehad over het panoramische portret van de Edo-periode.

De minimalistische cinematografie is zeer efficiënt binnen de ruimtes van paleis, met mooie camerastandpunten en effectief gebruik van close-ups. Het latere duel met windvlagen in de buitenlucht biedt een sterk contrast.

Een op alle fronten zeer indrukwekkende prent, die mij nu nog meer doet uitkijken naar The Human Condition.

Mooie samurai film, prachtig geschoten in zwart-wit, met een knappe opbouw waarbij de sympathie van de kijker langzaam maar zeker opschuift van de zelfgenoegzame Iyi-clan naar de ronin. Goed acteerwerk waarbij, naast Nakadai, vooral Tetsuro Tanba als de onvermurwbare Hikokuro erbovenuit steekt. Mooie sets, waarbij de kale binnenruimtes zich uitstekend lenen voor symmetrische shots, en spaarzame buitenopnames in een winderig duinlandschap. Vraag me wel af of samurai echt zo vochten als ze met een groep tegen een individu streden, bijna beleefd wachtend tot het je beurt is. Met dertig tegen één toch nog vier man verliezen is nou geen reclame voor je dojo.

Forgive me for my long-winded recitation.

Aldus de zittende, pratende man. En zitten en praten deden ze, zo'n twee uur lang. Het deed mij vooral terugdenken aan de klassieke voice-over commentaar. Voice-overs worden doorgaans afgeserveerd met het "show, don't tell" argument, maar blijkbaar geldt dat plots niet meer als de pratende man gewoon vol in beeld zit. Apart toch wel.

De remake van Miike vond ik wel te pruimen, maar van het verhaal wist ik eerlijk gezegd al niks meer. Datzelfde lot gaat deze film ongetwijfeld ook tegemoet, want hoewel de focus extreem hard op de narratief ligt, wist hij mij nergens echt te boeien of raken. En da's een groot probleem voor een film als deze.

Want hoewel het visueel best wel strak in beeld is gebracht, is het visuele ondergeschikt aan het narratieve. De kadrering mag dan mooi zijn, de camera is erg statisch en ook in beeld beweegt er niet veel. Het visuele is niet boeiend genoeg om op zichzelf te staan en dus wordt je als kijker wel gedwongen je op het narratieve te richten.

Er zijn een aantal spaarzame actiescenes die wél werken. Vooral de tocht naar het winderige gevecht is de moeite, maar oh zo kort in vergelijking met de totale speelduur. Ook het eindgevecht is geanimeerder, maar niet op zo'n manier dat het een meerwaarde was voor de film. Integendeel zou ik zeggen.

Het acteerwerk varieert tussen verward en met grote ogen in de camera kijken en manisch gestoorde reacties. Dat laatste wordt doorgetrokken in het finale gevecht, waardoor je meer dan 10 minuten naar een vaag met z'n zwaard zwaaiende samurai zit te kijken. Het is niet gestileerd, maar ook niet bruut-realistisch en het is dan ook een klein mirakel dat de man het zo lang overleeft, al leek Kobayashi de poging om dat op een realtische manier te tonen ook redelijk snel op te geven. Het resultaat is een ridicuul kolderieke eindscene in een overdreven ijzige film.

Wie zich ervoor kan zetten en mee kan gaan in het verhaal heeft allicht wel een fijne film vast, want alles wordt uitgebreid en gedetailleerd uit de doeken gedaan, met goed getimede onthullingen. Maar verder vond ik het een vreselijk on-filmische ervaring die véél te lang duurt en nergens boeiend wordt. Uitgezonderd een minuutje links en rechts, wanneer personages eindelijk hun mond wisten dicht te houden en de camera op avontuur trok.

1.0*

Japanse films die gaan over het samourai tijdperk laat ik meestal links liggen ongeacht of ze 50 jaar geleden of nu gemaakt zijn. Het tijdperk spreekt mij totaal niet aan. De hoge positie in de top 250 of laat ik het beter zeggen; het verschijnen in de top 250 van deze film überhaupt maakte mij toch nieuwsgierig en zette mij aan deze film toch maar te gaan bekijken. Ik moet toegeven dat ik toch meer kreeg dan ik had verwacht. Nu niet direct om de beelden, het acteren en om het verhaal maar vooral om de Japanse erecode van de samourai destijds die in geen enkel opzicht verschilde van de erecode van de Japanse soldaat tijdens de 2e Wereldoorlog. Ook toen werd na de nederlaag door veel Japanners en vooral hun superieuren om de schande uit te wisselen harakiri gepleegd. Er was dus in de ruim 300 jaar aan de Japanse mentaliteit niets veranderd. Je ziet het ook aan de extreme onderdanigheid van de Japanners aan hun superieuren. Maar nogmaals, de 41e positie van deze film in de top 250 verbaast mij zeer en ik ben er van overtuigd dat als meer filmliefhebbers deze film gaan bekijken alleen om die hoge positie deze film zeer snel uit de top 100 zal verdwijnen want ik kan niet bekijken dat deze film de mainstream filmkijker aanspreekt. De toekomst zal het uitwijzen.

3.0*

Harakiri is geen gemakkelijk verteerbare film, al valt dat gaandeweg wel beter mee. Het is een film met dialoog, maar toch ook wel met mooie camerabeelden. Het duurt nochtans even voor ik er in geraakte, maar verdere in de film ben je mee met de boeiende personages die best wel worden uitgewerkt.

Flashbacks worden wel meer gedaan in film, maar hier dienen ze echt wel om stelselmatig meer info weer te geven. Zodat je verder kijkt met een andere visie op het verhaal. De film doet sommige mensen waarschijnlijk verwachten naar meer actie, maar het is eerder een drama over samurai. De weinig actie komt dan ook echt wel op haar recht en is bewust in de film geplaatst.

Boeiende film die niet iedereen zal liggen met een vrij traag tempo door het overvloedig gebruik van dialoog. Maar het is ook mooi om te zien en de personages worden sterk uitgewerkt.

Een samurai klopt aan bij de Iyi clan om harakiri, rituele zelfmoord, te plegen, en verneemt dan hoe het de vorige samurai die daarvoor bij de Iyi clan heeft aangeklopt is vergaan. Van daaruit ontvouwt zich - deels aan de hand van flashbacks - een zeer aardig en goed uitgewerkt plot. De film leunt zwaar op dialogen, maar die zijn boeiend genoeg. Soms gaat het wel heel traag en de film had wellicht iets korter mogen duren, maar is al met al zeker een kijkbeurt waard.

Dit viel wat tegen. De theatrale opzet en het lang uitgesponnen verhaal lijken een voorschot te nemen op wat een epische film moest worden. De cinematografie mag er wezen, vooral qua spel met licht en donker is op momenten waanzinnig mooi en de vechtscenes richting het einde zijn een lust voor het oog, maar het camerawerk is op veel momenten ook gewoon te statisch.

Het grootste bezwaar is wat mij betreft het verhaal, dat eigenlijk vrij simpel is maar in een vreemd ritme en veel te traag verteld wordt. De doorzichtige boodschap is op twee-derde van de film eigenlijk al duidelijk. Tot dan toe is het ook wel interessant (leuk plotlijntje en -twist rond de bamboe-samurai), en lijkt de zaak bekeken. Kobayashi had volgens mij daar gewoon kunnen afronden met die slot/vechtscene, maar vervolgens komt  nog het het lange en inmiddels overbodige zijspoor over het uitschakelen van de drie andere samurai en moet de boodschap ook nog eens expliciet neergelegd worden. Had die drie samurai dan een grotere rol gegeven en breng de vechtscenes eerder, denk ik dan.

Gelukkig zijn de vechtscenes zelf wel weer prachtig geschoten en lijkt Kobayashi de dramatische close-up in het laatste deel ineens te hebben ontdekt, zodat de verveling nog niet toeslaat. Visueel valt er dus wel een en ander te smullen, en in zekere zin bieden samurai-films altijd wel iets leuks, maar dit is wat mij betreft niet het epos dat velen erin zien.

Ik had Ningen no Jôken I al eens gezien, maar kan me er niet zoveel meer van herinneren. Ben wel benieuwd of de fans van Kobayashi mijn kritiekpunten ook herkennen bij de Ningen no Jôken-trilogie.

Wie een spetterende actiefilm verwacht met samoerai komt bedrogen uit. Deze klassieker die eveneens hier op MM hoog aangeschreven staat belicht eerder de psychisch emotionele kant van deze strijders wanneer zij zonder landheer vallen. Harakiri is dan vaak de enige uitweg. Interessant uitgangspunt dus met vooral sterke en boeiende dialogen.

Bij momenten een beetje langdradig, want ruim 135 minuten is best een lange zit. Veel statische camerabeelden. Desalniettemin cinematografisch knap en sfeervol met ook enkele uitstekende scènes zoals de scène met het bamboezwaard die de vorige samoerai gebruikte. Ook de beperkte vechtscènes zijn mooi weergegeven.

Verder knap is de uitstekende uitdieping van de karakters. Het drama komt sterk naar voren. Aan de andere kant moet je echt wel in de film zitten, want de dialogen van de "zittende mannen" vergt toch enige inspanning. Veel appreciatie voor deze film, maar voor mij niet zo memorabel als hij aangeschreven staat.

Erg sterke film. En als zelf verklaarde liefhebber van klassieke Japanse cinema was het een beetje raar dat ik deze MM-favoriet niet had gezien maar wel al meer dan 10 jaar in huis had. De film oogt fraai en de ietwat toneelmatige opzet herken ik niet alleen van Kobayahi's Kwaidan maar geeft de film ook iets fraais onwerkelijks. Gedoseerd verteld verhaal zonder veel actie en heel erg in de tijd te plaatsen waarin er in Japan wel meer met traditie werd afgerekend. Ja, erg goed.

In de in 1962 door Masaki Kobayashi geregisseerde film ‘Seppuku’ draait het om een aan de bedelstaf geraakte samurai, vertolkt door Tatsuya Nakadai.

In uiterst kalm tempo en met bijna architectonisch uitgetekende beelden onthult Kobayashi de achtergrond en bedoeling van het verzoek van de samurai om juist op de binnenplaats van een daimyo (krijgsheer) van de Ii-clan zelfmoord te willen plegen.

Het levert een bijna ondraaglijke spanning en een psychologisch steekspel (pun intended) op tussen de samoerai en de daimyo, welke alleen maar kunnen eindigen in een excessieve uitbarsting van geweld.

Eén van de beste Japanse films ooit gemaakt.

Seppuku staat te boek als het summum van de Japanse film. Een schoolvoorbeeld van dramaturgie... De cinematografie is vrij statisch en droog, en daarvan moet de film het niet echt hebben, maar wat een intense zin voor drama komt hier bij kijken (acteergeweld!) ... . Een wanhopige samoerai wil harakiri plegen maar vertelt eerst het tragische verhaal van zijn familie en stelt de eeuwenoude waarden publiek in vraag, tot onbegrip van de conservatieve elite overigens... Regels en gebruiken gelden voor iedereen, behalve voor degenen die ze opstelt, leid ik daaruit af. Wie interesse heeft in de Japanse cultuur krijgt hier ook inzicht in wat een man beweegt tot zo'n radicale daad. Het is een zwaarmoedige film waarin je je even moet in vastbijten maar wie echt van film houdt en een bredere horizon dan Marvel, Disney en Star Wars heeft, mag dit zeker niet links laten

Lichte tegenvaller, vooral vanwege de hoge gemiddelde score hier dan. De film begint geweldig. Spanning, mooie statige shots waarin het brede beeld uitstekend naar voren komt en sfeervol. Ook de opbouw is ijzersterk. Maar dan zakt de film wat weg. Vooral omdat ik qua verhaal de film nergens meer verrassend vond - vanaf een halfuurtje ongeveer is wel redelijk duidelijk hoe de film verder verloopt. Wel knap hoe de sympathie nog steeds weet te veranderen, maar daar blijft het ook bij. En hoewel de fotografie vaak geweldig is, is het camerawerk ook niet altijd even prettig. Af en toe voelde het gebruik van zoom of het bewegen van de camera ook niet altijd vlekkeloos en soms ook niet gepast in die scène, dan riep de camera te veel de aandacht op. Niettemin nog steeds een prima film met voldoende goede punten (ook het acteren) maar helaas niet zo goed als gehoopt. 3,5*.

Seppuku is zo'n film die door veel filmgeschiedenisboeken de hemel in wordt geprezen, evenals een grote ontvangstpost vormt voor filmliefhebbers. Kortom: het schept dus wel zekere verwachtingen die met name gedurende het eerste uur vlekkeloos worden ingelost. Het uitermate gestileerde en verzorgde camerawerk zorgt voor schitterende beelden, maar het is met name de complexe probleemstelling (vrijwillig zelfmoord willen plegen) die de film van regisseur Masaki Kobayashi sterk op de kaart zet. Uiteindelijk wordt dit concept alleen onderbroken om voor een lange tijd de karakterachtergrond op te bouwen en vanaf dat moment verliest de film steeds meer zijn kracht. De personages waar het verhaal om draait zijn door de bij vlagen absurde manier van communiceren weinig sympathiek, laat staan interessant. Het constante gebruik van grote, verbaasde gezichtsuitdrukkingen doet (met name in het geval van het hoofdpersonage zelf) ontzettend af aan het uiteindelijke charisma. Dat er vervolgens dikwijls een uur aan flashbacks wordt gespendeerd getuigd dus niet van een bijzonder boeiende filmervaring, maar de echte afknapper komt pas in de laatste 10 minuten om de hoek kijken. Een uitgebreide actiesequentie viert daar hoogtij, waarbij ik me ten zeerste afvroeg hoe Tatsuya Nakadai het zolang kon volhouden. Hij plaatst zich tussen een stuk of 20 tegenstanders in open vizier, maar geen enkel lid van de clan dacht klaarblijkelijk dat het een goed idee was om z'n zwaard eens naar voren te steken. Vanwege de uitstekende beeldvoering en opvallend sterke verhaalsopbouw in de eerste helft geef ik Seppuku een verdiende voldoende, maar hoger dan dat gaat het vanuit mijn kant niet worden.

Met de kwartfinales van het EK in zicht besloot ik top 250 avond op donderdag te doen, en waar Seppuku vorige week nog strandde in een aantal pogingen lukte het nu wel na een tip van een kameraad en ICT'er van beroep. En zo lukte het dus toch de film te casten vanaf een Russische site. En hoewel het begin stroef was, met Engelse subs die sneller uit beeld verdwenen dan ik ze soms kon lezen, en ik een beetje steun zocht op Wiki, bleek dit toch wel een uitermate boeiende en interessante film te zijn.

Afijn, Japan mid 16de eeuw, een tijd van vrede heeft een magere tijd ingeluid voor krijgsheren en clan's waarop de samurai massaal op straat zijn komen te staan en tot de bedelstand veroordeeld zijn. Een poging tot bedelen schijnt geworden te zijn om bij een 'huis' aan te kloppen en te vragen harakiri te mogen plegen op hun binnenplaats om te kunnen sterven als eerzaam man. Doch blijkt uit ervaring dat dit vaak een doordachte poging is afgescheept te worden met een paar centen. Wat is een grotere schande betreft dan de vraag? De Lyi clan is er in ieder geval klaar mee als de zoveelste voor de deur staat, in dit geval de haveloos ogende Hanshiro, die als afschrikmiddel het verhaal van de vorige Ronin voorgeschoteld krijgt en hoe de Lyi clan korte metten maakte met deze in hun ogen oplichter. Hanshiro verklaart dat zijn geval anders zal verlopen en ze zich geen zorgen hoeven maken.

Fraai is sowieso altijd de zwart wit stijl die je bijna het gevoel geeft dat het authentiek is bij wijze van. Interessant sowieso ook de tijd, aankleding, gewoontes en de erecode, acteer en camerawerk en bepaalde details zoals de trage wandelgang van sommige karakters. Ook erg mooi het duel en de poses die men aanneemt voor en aanval. Toch vind ik het gedurende de opening met de terugblik, het verhaal rond Momote, echt even zoeken waar dit nu precies heen wil mede vanwege de ondertiteling. Maar gelukkig helpt Wiki mij de eerste fase goed te begrijpen, neemt mijn interesse toe, en ik het niet moeilijk vind te raden dat Hanshiro een connectie heeft met Momote en daar zal ik vast niet de enige in zijn. De film ontplooit zich verder wanneer Hanshiro gereed zit voor zijn harakiri en zijn verhaal en geschiedenis voorlegt aan de voorzitter van de Lyi clan wiens afgrijzen met de minuut stijgt.

Ik zou overigens nog bijna de scène van Momote op de binnenplaats vergeten die ronduit naar, bereemdend en keihard is, en daarmee een voorproefje voor wat er nog komen gaat. En laat dat nu best bijzonder zijn, want buiten veel gepraat gebeurt er erg weinig, toch mist het buitengewoon dramatische verhaal van Hanshiro die met de minuut meer lading krijgt alles behalve zijn uitwerking en stijgt pratenderwijs de barometer steeds verder. En whoaaa....wat mondt dit toch na een sterke opbouw uit in een heerlijke finale. Uiteraard moet het acteerwerk nog benoemd worden met name van Nakadai en valt Tamba op als een gezicht die ik ken uit de James Bond film You Only Live Twice. De eind voice over maakt het geheel af als film die zeker indruk maakt en achteraf nog wel eens even door het hoofd gaat. Eindconclusie kan dan ook niet anders dan dat dit een meer dan sterke film is en het geen wonder betreft dat deze in de Top 250 staat.